Eerder deze week kregen we een paar kleine presentjes van onze drukker toen deze wat drukwerk voor een klant kwam afleveren. Het was een klein stenen bloempotje met een zakje zonnebloempitten en een rond bruin schijfje. Monique en ik kregen er allebei een te pakken en lazen op de verpakking dat we dat bruine schijfje eerst in een schoteltje water moesten leggen. Zo gezegd zo gedaan en tot onze verbazing groeide dat schijfje binnen een paar minuten uit tot een handvol potgrond. Waarom doen ze dat niet vaker? Want ik heb onlangs nog grote zakken tuinaarde achterin de Honda moeten vervoeren en daar was ik vooral niet blij mee!Enfin, potgrond in het potje gedaan, zaadjes zachtjes aangedrukt, beetje water erbij en zo hebben we de potjes lekker in het zonlicht gezet.
Vandaag kwam Monique opeens met wijd opengesperde ogen en vol enthousiastme uit de keuken gelopen en kwam vertellen dat in haar potje de zaadjes al uitkwamen en er al wat groens boven de aarde uitstak. Ik volgde haar gelijk de keuken in om mijzelf van haar verhaal te overtuigen en dat was dan ook onontkenbaar. De zaadjes kwamen inderdaad al uit in het ene potje terwijl het andere potje nog weinig teken van leven vertoonde. "Ha!" zei Monique overtuigd "bij mij komen de zaadjes al uit en bij jouw zie ik nog niks en dat klopt wel want ik heb mijn potje meer aandacht gegeven!".
Ik moest haar echter direct teleurstellen want deze reactie had ik vantevoren aan zien komen. Daarom had ik na het planten van mijn zaadjes een klein viltstift-streepje op het potje achtergelaten (op de foto ook te zien, hij zit helemaal bovenaan op de rand van het potje!) zodat ik altijd kon zien welk potje van mij was. En wat denk je? Het potje waar al wat groens boven de aarde uitstak bleek niet Monique's maar mijn potje te zijn!
Teleurgesteld droop Monique af terwijl ik met een glimlach weer aan het werk ging...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten