In bijna romantische sferen...

Zoals gezegd in mijn eerdere blog hieronder, na thuiskomst van de bezichtiging van zowel Addie's huis als die van De Deugd, trof ik in ons schuurtje nóg een klusser aan. Het bleek onze über-klusser Ed te zijn die, zoals afgesproken, ervoor zou zorgen dat vanavond dan eindelijk al onze lampjes zouden branden in de tuin.

Het leuke ervan, was dat het al aardig donker was toen ik thuis kwam en het niet al te lang meer duurde voordat de lampjes konden proefdraaien. Ik hoefde beter gezegd nog maar 10 minuutjes te wachten en alles was aangesloten. Daarna voltrok zich voor mijn ogen, in de achtertuin, een adembenemend schouwspel en ik verkeerde dan ook vrijwel direct in bijna romantische sferen.

De tuin was prachtig zo met dit licht en het was nog mooier dan ik van tevoren in gedachten had.
Ik hoop daarom ook aankomende week tijdens mijn vakantie op prachtig weer, zodat ik tot 's avonds laat buiten kan blijven zitten en genieten van onze tuin en de barbeque.

Hieronder dan nog even 4 sfeerbeelden op een rijtje:

1 | 2 | 3 | 4

"Wil je soms ook nog een Prunus Eminens Umbraculifera?"

Gisteren aan het einde van de middag spoedde ik me naar huis, om nog net eventjes met het zoontje van Janine's vriendin Antoinette te kroelen. Xavi was al weer groot geworden sinds ik 'm voor het laatst gezien had.
Na het eten liep ik zoals zo vaak, een rondje door Sommelsdijk, samen met Janine en ook nu weer liep Gijs gezellig een stukje met ons mee!
Toen we thuis kwamen van het rondje lopen, was er al iemand druk bezig met het monteren van onze buitenlampjes. Eindelijk! Sfeer in de tuin!
Ed had er van tevoren al enorm op zitten zweten. Iedere keer werd me verweten dat we weer mooi spul hadden gekocht, maar "Prachtig Italiaans design, maar wat een klote dingen op te monteren!" was een steeds terugkerende spreuk van Ed. Zelf ben ik helemaal niet handig met dat soort dingen en als Ed er al aardig moeite voor moet doen dan had ik het al helemaal niet gered!

Gelukkig verliep Ed's werk voorspoedig en na niet al te lang wachten was ons eerste buitenlampje een feit. Na een kopje koffie vervolgde Ed zijn weg naar de achtertuin waar ook nog een buitenlampje gemonteerd moest worden. Een zeikerd als ik ben, moet dat natuurlijk perfect waterpas hangen en met wat gegrom controleerde Ed dit met de door mij aangereikte waterpas.

Ook het lampje aan de achtermuur hing redelijk snel en wat zag het er mooi uit toen het wat donkerder werd! Ook aan de voorkant was het een mooi gezicht trouwens. Hoewel de lampjes bij schemering ook al een mooie sfeer creëeren, komen ze in het donker helemaal tot hun recht in combinatie met de grondspotjes. Erg gezellig zo met de verschillende plantjes die we reeds geplant hebben en ook Gijs moest het eens even in zich opnemen toen hij 's avonds voor de deur zat. Het enige dat nu nog moest gebeuren was het planten van de bestelde bomen en het monteren van de spotjes die die bomen moeten aanlichten. Voor de nodig sfeer zeg maar.

Vanavond was het dan zo ver. De jonge boompjes werden geleverd en gepland door Gerard en Leendert. Omdat ze nog zo jong zijn moeten ze beiden nog ondersteund worden door een paal, maar als ik er veel tegen praat moeten ze wel sterker worden denk ik.
Leendert vroeg nog "Wil je soms ook nog een Prunus Eminens Umbraculifera?". Tja daar stond ik dan met mijn mond vol tanden. "Tuuuuurluk!... wat is het?" Vroeg ik voorzichtig en hij liet me nog een boompje zien dat geen bladeren en takken meer had omdat het strak gesnoeid was. Dat was wel mooi voor in de voortuin zei die, voor van't voorjaar als ie mooi in bloei staat. Ik antwoordde dat ik hem eerst wel even zou Googlen om te kijken wat het precies was (we denken nu dat dit 'm is) en we namen afscheid nadat ik hem nog bedankt had voor de mooie boompjes.

Wat een heerlijk gezicht nu, het is al echt "gezellig" op ons terras. Nu nog even Ed warm maken om ook de laatste lampjes en het stopcontact aan de buitenkant van het schuurtje te monteren. Dan alleen nog even mooi weer en dan kan over 1,5 week, in onze vakantie, eindelijk de barbeque aan!

We ploften tevreden neer op de bank en lieten alles even bezinken

Na weken van drukte en het sjouwen van de twee voorgaande dagen, zou vandaag waarschijnlijk alles grotendeels tot rust komen. Natuurlijk moesten we nog wel even flink aan de bak want alle spullen zouden niet vanzelf op hun plaats gaan staan natuurlijk.
Onze fantastische klusser Ed, stond dan ook vanmorgen om 8:00 al op de stoep om aan zijn klus te beginnen. Hij zou vandaag voornamelijk verantwoordelijk zijn voor het ophangen van de TV en het trekken van de daarvoor benodigde bekabeling. Een paar weken eerder freesde Ed er al vrolijk op los zodat de kabels netjes weggewerkt konden worden.

Zoals gezegd, begonnen we dan ook voordat we de TV op zouden hangen, met het trekken van de kabels. Daarna was het een kwestie van het bevestigen van de klemmen achterop de TV en vooral het uitmeten waar de beugel aan de muur moest komen. Dat bleek echter nog een hele klus te zijn.

De keuken, die gisteren afgemaakt was, gaf een prachtige aanblik, ookal mistte er nog een bovenstuk op de afzuigkap en was van laatst genoemde waarschijnlijk een verkeerde geleverd. Dat verhaal krijgt dus nog een staartje.

Ook mijn vader was weer van de partij, die zich bezighield met het ophangen van verschillende lampen. Een vrij secuur klusje zo bleek wel tijdens zijn werk.

Tegen de middag verschenen eindelijk onze langverwachte meubels. De mannen van The House of Mayflower hadden een reis van bijna 2,5 uur afgelegd om hier te komen en sjouwden alles netjes en gecontroleerd naar binnen en hielpen met het perfect positioneren van de loodzware meubels. Ze hadden dan ook wel een bakkie verdient!

Ed legde ondertussen de laatste hand aan de TV en het bijbehorende geluid. Na zes uren van sleutelen, meten, boren, kabels trekken en weet ik het allemaal niet meer, was de TV dan eindelijk klaar voor gebruik. Nooit gedacht dat daar nog zoveel tijd in ging zitten, maar dat was ik van de afgelopen dagen wel gewend. Niet alles gaat namelijk altijd even gemakkelijk.

Onze huiskamer zag er prachtig uit. De bank zat heerlijk en de indeling waar we nog goed over na hadden moeten denken, pakte perfect uit. Ook de eettafel stoelen pastten perfect onder de tafel, iets waar we nogal bang voor waren omdat het waarschijnlijk net nìèt, of net wél zou gaan passen. Het werd dus het laatste en ookal was alles nog niet helemaal af (zoals een speakertje dat nog aan de achtermuur moest worden opgehangen, de gordijnen en de luxaflex waren er ook nog niet, de keuken moest nog betegeld worden en nog wat van dat soort details), we ploften tevreden neer op de bank en lieten alles van de afgelopen dagen even bezinken.

Het waren drukke tijden geweest. Vanavond even relaxen op het schuurfeest in Middelharnis en dan zondag eens lekker uit proberen te slapen en ook maandag nog een vrije dag om alles een beetje op orde te krijgen.
Als alles af is in huis, zal ik een mooie fotoserie proberen te maken. Die post ik dan natuurlijk in een van mijn blogs en dan zal ik ook de fotoserie in mijn fotoboek over de bouw van het huis eens updaten. Daarnaast ben ik van plan een film te maken van de (waarschijnlijk) duizenden foto's die ik van de bouw gemaakt heb in de afgelopen 2 jaar. Dat gaat waarschijnlijk nog even duren. Tot die tijd genieten ik (wij) lekker van ons heerlijke nieuwe huis!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Ik kon mijn ogen niet van die glimmende sleutel afhouden

Het was nog vroeg en we waren allebei al wakker. "Ben je zenuwachtig?" fluisterde ik nog. "Jij?" kaatste Janine de vraag terug nog voor ze zelf antwoord gaf. "Nou eigenlijk wel ja" moest ik toegeven. "Ik ook..." klonk het zachtjes.

Niet vreemd, want na meer dat 2 jaar wachten was vandaag dé dag aangebroken. De dag waarop we eindelijk de sleutel zouden krijgen van ons nieuwe huis. Daarom waren we natuurlijk al zo vroeg wakker en besloten we zelfs nog voordat we de sleutel zouden krijgen, om alvast om het nodige "klus-gerei" te gaan, zoals verf, kwasten, schuurpapier, afplaktape...

Toen we onszelf zoals afgesproken om 10:30 meldden bij de keet van de uitvoerder, stond de "opleverman" ons al op te wachten, dus we konden direct aan de slag. Ook de meneer van Vereniging Eigen Huis, die ook meeliep voor een seccond opinion, voegde zich aan ons drieën toe. Bij binnenkomst zagen we dat we zelfs al post gekregen hadden. Leuk! Kaarten met zoiets als "gefeliciteerd met jullie nieuwe woning" en "welkom thuis" lagen al op de deurmat.

Alles werd nagelopen, met spiegeltjes en al en er werden nog wat punten gevonden die binnen 3 weken aangepast moeten worden. Aan het einde, nadat de nodige handtekeningen uitgewisseld waren, kregen we dan eindelijk dat felbegeerde sleutelbosje in handen! En dat na zo lang wachten. Over wachten gesproken, de mannen die het huis opleverden hadden daar geen tijd voor want de buurvrouw was alweer aan de beurt om haar sleutels in ontvangst te komen nemen. Daar had haar zusje zelfs nog de tijd genomen om het huis van tevoren te versieren.

Janine en ik trakteerden onszelf eerst maar eens op een broodje en terwijl we zaten te eten, kon ik mijn ogen niet van die glimmende nieuwe sleutel afhouden.
Toen we daarvan terugkwamen wilden we direct aan de slag gaan, maar dat kan natuurlijk nog niet op zo'n eerste dag, want er stonden gelijk al enkele familieleden voor de deur te dringen om naar binnen te mogen. Zij wilden het natuurlijk ook heel graag zien.
Zelf trok ik me even terug in de badkamer, om daar de kranen alvast te monteren. Ik kon het dan ook niet laten om als eerst een "bad te nemen" en eerlijk is eerlijk, dat bad ligt fantastisch! Helaas miste er wel een crusiale knop op de kraan, die weer opnieuw besteld werd nadat ik de uitvoerder daarvan op de hoogte had gesteld. "Wat zou iemand nou met de knop van zo'n kraan moeten? Dan moet je thuis toch wel precies dezelfde kraan hebben!" vroeg de met stomheid geslagen uitvoerder zich af.

Enfin, visite weg en dus eerst tijd voor wat foto's. Voor later he, kunnen we zo'n "before and after" spelletje mee doen. En dus fotografeerde ik het huis vanuit alle mogelijke hoeken, zoals de kamer, de keuken de hal enzovoort. Janine regelde ondertussen het transport voor de meubels. Die komen (als alles goed gaat) 14 juni aan en dat is dan ook gelijk het weekend dat we verhuizen. We hebben namelijk een strakke planning gemaakt die hopenlijk goed op elkaar aansluit en dan kunnen we dus in een ruk door. Over 3 weken zouden we in theorie dus al in Sommelsdijk kunnen wonen, maar dat moet natuurlijk ook nog blijken.

Na het eten kwam onze über-klusser Ed langs, waarmee ik direct aan de tv-hoek ging beginnen. Ik had vantevoren al een mal gemaakt voor de tv en de speakers, dus het was een kwestie van aftekenen en frezen maar. Het was namelijk de bedoeling dat Ed alle kabels in de muur zou wegwerken en dat werd dus frezen geblazen. Janine ging ondertussen snel met een hamer en een beitel aan de slag om de plinten eraf te halen. Die hadden we immers niet nodig want daar komen andere voor terug, die precies bij de tegels passen. Ook het hekwerk werd vakkundig door vrienden van de buurvrouw verwijderd en Janine gooide het op een akkoordje en regelde dat zaterdag de eerste 5 tuinen worden uitgegraven, nieuw zand erin gegooid wordt, het zaakie aangetrilt wordt en het hekwerk teruggezet wordt (allen dan een meter verder naar achteren). Prima! Dacht ik, dan hoef ik dat zelf niet te doen. Lekker makkelijk. Alleen nog even een afvoerputje versieren voor onder het kraantje maar dat zou morgen wel komen.

Ook opa & oma kwamen ook al een kijkje nemen. Opa was er tijdens de bouw ook druk mee begaan. Hij fietste er iedere dag langs en wist dingen vaak eerder dan wijzelf!
Toen alle visite weg was gingen wij door tot in de late uurtjes. Volgens die strakke planning moeten er immers dit weekend een aantal dingen af omdat men maandag beneden de tegelvloer komt leggen en op zolder begint met spachtelen. Daarom sloofde Ed zich tot in het donker uit om het zover mogelijk af te krijgen. Morgen weer een dag...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)