Vanmiddag onze nieuwe bedrijfsstempel uitgeprobeerd. Op onze Keesjan welteverstaan! Hij bood zich zo spontaan aan als vrijwilliger dat ik het niet kon laten ;-). Het is maar een kleine afdruk maar op papier is ie nog precies goed leesbaar. En daar gaat het dan ook om bij zo'n stempel. Of niet dan? Enfin, dit terzijde.Addie belde me vanavond nog even op of ik met 'm mee ging naar zijn in aanbouw zijnde huis. Ik was er al vaker langs gereden en had al eens tegen Addie losgelaten dat ik wel een keertje binnen wilde kijken als hij ook ging. Vanavond was het dan zo ver...
Zoals de titel al doet vermoeden heb ik wel gezien dat er 2 soorten mensen zijn als het gaat "klussers". De een klust graag met z'n handen in z'n zakken, de ander komt daar niet eens aan toe omdat hij het te druk heeft met het echte werk!
Eerlijk toegegeven en dat wil ik dan van mezelf wel weten ook, ik ben van de eerste categorie die ik hierboven beschrijf, oftewel een "ruster". Mijn smoes is dan ook steevast: "Mijn handen staan de verkeerde kant op" en dat is ook echt niet gejokt. Het is gewoon een feit. Ik kan er dagen over nadenken hoe ik iets op ga hangen, want ik wil nu eenmaal dat het perfect wordt en ben bang dat ik brokken maak die niet meer te herstellen zijn, of geld kost.
Addie behoort echter niet tot de categorie "rusters" maar eerder tot de "klussers" hoewel hij bij de bouw van dit huis, zijn handen spreekwoordelijk gezien nog niet uit zijn zakken heeft gehaald. Geeft ook niet, want we kunnen niet allemaal zoal Chris en Martha ons eigen huis bouwen, daar moet je gewoon het lef, tijd en de handigheid voor bezitten.
Addie & Mirjam láten hun huis dus ook lekker bouwen en ik geef ze groot gelijk, ik kan het namelijk weten!
Zoals gezegd reed ik er al vaker langs maar vanavond kwam Addie me ophalen om naar Melissant te gaan en stond hij opeens tot mijn grote schrik in de keuken (ik had 'm echt niet binnen horen komen!).
Aangekomen bij de villa, zag ik dat de bouw erg snel vorderde. Iets wat ik dan weer juist niet gewend was, want bij ons duurde de bouw voor mijn gevoel een eeuwigheid. De voordeur stond er ook al in! Evenals alle kozijnen (met daarop een bekende Lambert sticker die bij ons op de zaak gemaakt is) en ramen trouwens.
Binnengekomen strekten de ruimtes voor ons uit. Lekker ruim! Ook de trap stond er al in en Addie liet me vol trots de indeling van het huis zien. "Waar komt de TV dan?" was natuurlijk weer een typische vraag van mij. "Ja dat weet ik niet hoor, dat moet je aan Mirjam vragen, die is van de inrichting" antwoordde hij met een grijns.
Met onze oude bouwsleutel (die we maar aan Addie en Mirjam gegeven hebben nu we een echte sleutel hebben), showde hij mij nog de werking van de draai-kiep ramen, zoals wij die thuis ook hebben.
De binnenmuren stonden echter, tot enige teleurstelling van Addie, nog niet. Dat zou echter niet zo lang meer kunnen duren want de gipsblokken stonden al door het hele huis klaar om opgestapeld te worden.
Ook in de badkamer werd zichtbaar waar alles zo'n beetje zou komen en gelukkig weet ik nu dat je je in dit stadium nog steeds geen voorstelling van de ware grootte en indeling kan maken en kon ik Addie gerust stellen dat zijn badkamer helemaal niet zo klein was als hij dacht!
Ook het veluxraam op zolder werd nog even aan een inspectie onderworpen, evenals het voegwerk buiten. Waar mijn oog direct opviel en wat ik ook openlijk tegen Addie heb moeten toegeven, is dat ik jaloers ben op zijn achtertuin. Mijn hemel wat een ruimte! "Met hoeveel man zou je daar wel niet kunnen barbequen?" vroeg ik me gelijk hardop af.
Na deze bezichtiging, reden we een straat verder waar De Deugd ook bezig was aan zijn huis. Hij is dan weer duidelijk van de categorie "Klusser" en het mag gezegd worden, dan wel met een hoofdletter K! Hij durfde het namelijk aan om een oud huis, om te toveren tot een splinternieuw paleisje en hoewel hij zich ongelooflijk verkeken heeft (hij dacht er 5 weken over te doen maar het duurt nu al bijna 5 maanden en hoopt nog dit jaar klaar te zijn), ga je nu eindelijk vorderingen zien. De kamer zag er al een stuk groter uit nu hij wit geverfd was en met het houten balken plafond zal het denk ik ook goedkomen als ik het zo zie en aanhoor.
Boven was hij al een stuk verder. Daar waren ze zelfs al aan het behangen geslagen en onder het genot van een sjekkie vertelde De Deugd nog even in geuren en kleuren hoe het er straks uit kwam te zien en wat er nog moest gebeuren, alvorens Addie en ik weer richting huis vertrokken.
Daar trof ik overigens nóg een klusser aan, maar hierover meer in mijn volgende blog.
Ik hoop dat ik de scheiding tussen de "ruster" en de "klusser" een beetje duidelijk uit heb kunnen maken. Al met al hoop ik dat beiden straks ontzettend veel geluk, plezier en gemak mogen beleven in hun nieuwe villa's!
