Vertier uit vroeger tijden

Vorige week, zo'n beetje rond dezelfde tijd, parkeerde ik mijn auto aan de voorkant van ons huis en liep naar de voordeur. De voor mij onbekende folder-bezorger kwam ook net aanlopen en ik zei hem dat hij de folders net zo goed even aan kon geven, want ik moest toch naar binnen. De man groette, legde ze in mijn handen en ging een deurtje verder. Nèt voordat ik de deur open deed, zag ik vanuit mijn ooghoeken dat hij naar me keek en opeens sprak hij me toe...

"Toen ik onlangs op internet zocht naar foto's van Sommelsdijk, kwam ik volgens mij op jouw site terecht, kan dat?" Vroeg de bezorger me op de man af. Ietwat verbaasd vertelde ik 'm dat dit inderdaad best zou kunnen en een kort maar leuk gesprek volgde. De man was opzoek gegaan naar de geschiedenis van de Sommelsdijkse haven, nadat hij hier al jaren de folders door de bus gooit en dus ook de bouw van onze straat van dichtbij heeft meegemaakt.
Uiteindelijk vertelde hij een boek in zijn bezit te hebben, waarin ook vele foto's van de oorspronkelijke Sommelsdijkse haven zijn terug te vinden. Nog voordat hij weer verder trok naar de volgende voordeur zei hij nog: "Volgende week, als ik weer met de folders kom, dan zal ik er een paar kopietjes voor je tussen steken, als je dat leuk vind tenminste...".

Toen ik vanochtend de brievenbus hoorde klapperen sprong ik op van de bank. Ik was de goede beste man nog niet vergeten en ik was ook nieuwsgierig geraakt na zijn verhalen over het verleden. Het bleek echter loos alarm, want de folders die door de gleuf geschoven waren, bevatten geen kopietjes van oude foto's en ik was een klein beetje teleurgesteld.
Toen ik een tijdje later een lekker potje zat te drummen, knipperde Janine met de lamp op de overloop (de standaard procedure als ik herrie maak op zolder en zij mij iets duidelijk wil maken vanaf beneden) en riep dat het voor mij was.
Ik hoorde haar de voordeur opendoen en herkende de stem. Het was de folder-bezorger!

In zijn handen had hij een aantal kopietjes en na een korte, gezellige babbel vervolgde hij zijn weg, nadat hij mij een stapeltje folders en de bewuste foto's in mijn handen had gedrukt.
Aandachtig nam ik ze aan tafel in de kamer door. Het bleken veelal oude plaatjes te zijn, maar wel goed en vaak vrij scherpe foto's. De foto's werden kracht bijgezet door verhalen van weleer en hier en daar een uitleg van wat er te zien was op de foto.

Zo las ik over de in 1857 gebouwde 'Kogelbrug' die zijn naam te danken had aan de opvallende contragewichten en die in 1898 werd vervangen door een andere, de nu nog steeds bestaande 'Wilhelminabrug', vernoemd naar de in dat jaar gekroonde koningin Wilhelmina.
De brug kon opengezet worden voor het handelsverkeer naar de oude haven en heeft vele tonnen aan gewicht moeten dragen. Na het afsluiten van de Sommelsdijkse haven in 1970 hoefde de brug niet meer geopend te worden voor de scheepvaart en moest de brugwachter naar ander werk op zoek.
Ook zag ik het pakhuis van commissionair Van der Meijde, dat we nu eigenlijk alleen kennen als 'Café de Kok', met daarachter het brandweerhuisje (waar de man tegenaan leunt), dat er nu niet meer staat.
Of wat te denken van de dijk van Dirksland naar Sommelsdijk, die in de tijd van de foto alleen nog maar door paard en wagen werd bereden.
Het verhaal dat er aan diezelfde dijk, vlak bij het binnenrijden van Sommelsdijk en dus vlakbij onze oefenruimte, in de nacht van 27 op 28 mei 1944 een Britse Lancaster bommenwerper neerstortte en waarbij alle acht bemanningsleden om het leven kwamen, intrigeerde me ook enorm en ik las verder dat de bemanningsleden op de begraafplaats vlak bij de 'crash site' zijn begraven.

Maar, wat me bovenal interesseerde, was dat stukje Sommelsdijk waar ik nu woon, of beter gezegd óp woon want ik woon immers op een gedeelte van de oude Sommelsdijkse haven, die gedeeltelijk gedempt is voor onze woonwijk.
De haven was eeuwenlang het hart van de dorpseconomie. De landbouwproducten uit de vruchtbare Sommelsdijkse polders werden van hieruit verscheept.
Een foto uit het einde van de 19e eeuw laat een bedrijvige haven zien, met een boerderij die ik in het verleden wel eens op een schilderij heb gezien, maar waar precies weet ik niet meer. De boerderij genaamd 'De Ouwe Wurft, waar vele goederen verhandeld werden, brandde door het toedoen van de beruchte 'Sommelsdijkse pyromaan' in 1912 volledig af.
Op de voorgrond van deze foto is overigens ook het 'jaagpad' te zien, waarover eens de paarden liepen die de zeilschepen het havenkanaal uit begeleiden.
Dezelfde haven, een paar jaar later en vanaf de andere kant, laat een gezellig en naar mijn mening mooie haven zien. Vooral de trappetjes in de kademuur vind ik erg leuk en hopelijk worden deze in ere hersteld nu men bezig is met het opknappen van diezelfde kademuur.

In de Sommelsdijkse haven werd zoals gezegd druk handel gedreven en zijn dan ook flink wat foto's van oude, hard werkende havenarbeiders die in onze haven hun brood verdienden.
Een grappig detail ontdekte ik toen ik wat beter naar een van de foto's met daarop commissionair L. Kastelein bekeek, die niet alleen mankracht genoeg leek te hebben, maar ook zijn tijd vér vooruit leek te zijn. Is het namelijk geen commerciële domeinnaam die hij op de achtergrond, boven zijn schuurdeuren, scandeert?

Al met al beleefde ik veel plezier met het lezen van de kopietjes van de voor mij nog steeds volstrekt onbekende bezorger. Wie-oh-wie is deze man toch? Ik wil hem graag nogmaals hartelijk bedanken voor dit vertier uit vroeger tijden!

Niet slecht voor een amateurtje! Toch?

Ik had het niet van mezelf verwacht. Eerlijk gezegd dacht ik altijd dat ik met mijn handen de verkeerde kant op geboren was. Het was immers ook al sinds mijn boomhut-periode niet meer voorgekomen dat ik écht aan het klussen was en toch zagen mijn boomhut creaties er toen al niet echt lelijk uit...

Zo zie je maar weer, als je iets echt wil, dan kan het ook. Vanavond was ik namelijk, hoewel iets later dan gepland, eindelijk klaar met ons schuurtje waar ik het afgelopen 'hemelvaart-weekend' al druk mee bezig ben geweest en daar ben ik dan ook eigenlijk wel een beetje trots op!

De zolder zit er netjes in en ook mijn werkbank is na vanavond klaar voor gebruik. Zelfs de trap naar zolder hangt netjes aan de eigen gemaakte klossen (met dank aan de tekening van Cor, dat dan weer wel), waardoor de trap nooit in de weg staat en altijd makkelijk neer te zetten is.

Niet slecht voor een amateurtje! Toch?

Opnieuw met de handen uit de mouwen

Na gisteren een volle dag geklust te hebben viel het vanmorgen voor deze kantoor-pik een klein beetje tegen om uit bed te rollen. Toch moest ik ook vandaag weer vroeg uit de veren om mijn handen opnieuw flink uit de mouwen te steken.

Ook Cor en Johan waren weer vroeg van de partij en startten met het aanbrengen van het gipsplafond. Zelf ging ik ook weer hard aan de slag met de zolder in het schuurtje, dit keer zonder mijn vader die vandaag gewoon moest werken.
Af en toe liep ik even in het huis naar boven, om de vorderingen te bekijken en te zien hoe er met het grootste gemak ook de kleinste details niet werden vergeten.

Toen de zolder in huis zo half in de middag tot in de puntjes opgeleverd bleek te zijn, was ik in het schuurtje ook al flink gevorderd. De laatste puntjes moeten daar ook nog op de spreekwoordelijke 'i' worden gezet en dan begin ik alweer aan mijn 'werkbank'...

Een vrije dag vol noeste arbeid

Met de bouw van ons huis hadden we er al rekening mee genomen maar toch duurde het nog een tijd voordat we er aan begonnen. Totdat we er vorig jaar samen met Cor en z'n timmermansoog eens goed voor gingen zitten, maar zelfs toen bleef het wachten tot een geschikt moment. Tot vandaag...

Omdat we onze 'zolder' gebruiken als volwaardige verdieping, is er bij ons in huis niet veel ruimte om de door de jaren heen gespaarde rotzooi ergens op te bergen. Al helemaal niet omdat onze 2e verdieping is gereserveerd voor een 'studio' en 'kantoor' en ik die graag netjes houd.
Toch is het zonde van de ruimte, want die gaat maar liefst 5 meter de hoogte in en dus was het na twee jaar de hoogste tijd om een échte zolder in huis te maken.

Gisteren leverde Esselink op bestelling van Cor al een geheimzinnig pakket af en zelf in het schuurtje, dat ook genomineerd was om er een zolder in te maken, stonden de nodige onderdelen. Gelukkig hadden we de 2e verdieping al leeg gemaakt en we wisten toen we vanochtend uit bed stapten, dat dit een van de laatste keren was dat we tot in de nok van ons huis konden kijken en dat we ook dat onooglijke pijpen-stelsel niet meer hoefden te zien.

Cor en zijn collega Johan stonden vanmorgen al om acht uur op de stoep en begonnen niet veel later de verschillende onderdelen al op maat te zagen. Diezelfde onderdelen hoefden gelukkig niet ons hele huis doorgesjouwd te worden, maar belandden via een slaapkamerraam al op de 1e verdieping. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste balk gelegd was en de rest van het raamwerk ging er ook al snel in. Voordat ik het goed en wel in de gaten had, zat Cor al een verdieping hoger om de vloerdelen op maat te zagen!

Zelf zat ik ook niet bepaald stil vandaag, want ik besloot samen met mijn vader het werk van de professionals in ons huis af te kijken en in ons schuurtje weer in de praktijk te brengen. We zaagden en boorden heel wat af en hoewel het niet zo snel ging als bij Cor en Johan, was ik aan het einde van de (halve) dag toch flink trots op wat we al bereikt hadden.
In huis viel mijn mond open van verbazing toen ik zag dat na een krappe dag werken, de gehele zolder er al in zat en zelfs de vlizotrap werkend en al gemonteerd was. De snelheid is echter wel een beetje te verklaren, want zo bleek Johan helemaal geen trappetje nodig te hebben om de latjes voor het gipsplafond vast te schroeven!

Zo tegen de klok van vijf kwamen onder andere Addie en de hoogzwangere Mirjam nog even naar beide zolders kijken en namen heel attent een lekker toetje mee voor bij het eten! Een luchtige Dame Blanche pudding ging er wel in na zo'n dag noeste arbeid en na de overheerlijke, door Jaine gemaakte Paella, stroomde de chocoladesaus over de heerlijke vanillepudding en snoepte mijn vader nog even wat van de bitterkoekjes pudding weg.

Zie het als 'even op krachten komen' want, na deze goed besteedde Hemelvaartsdag, staat er morgen opnieuw een dag klussen ingepland!

Na een doffe 'flats' verliet hij voorgoed de Sommelsdijkse Haven...

Ik weet nog dat ik ' m voor het eerst bij de dealer in Heerhugowaard zag staan. We gingen een weekendje naar Groningen en een ritje langs een interessante meubelzaak konden we mooi combineren met een bezoekje aan de Honda dealer die maar 500 meter verderop zat. Die grijze Honda Civic Type R uit 2004, dat leek me wel wat...

M'n mond viel open van verbazing toen ik 'm in het echt zag staan. Dit was 'm! Dit was mijn droomauto! Met maar 37.000 kilometer op de teller waren de 200 paarden onder de motorkap nèt warm gelopen. Een buitenkansje, want deze vrij exclusieve auto (in de zin van dat je 'm bijna nooit in het wild ziet) was zéker mijn grote droom.

Wat heb ik er met plezier in gereden. Samen beleefden we vele avonturen en vooral ook heerlijke ritjes! Het top van z'n kunnen ervoer ik onlangs nog toen ik de teugels liet vieren en met een duizelingwekkende 250 kilometer per uur over de weg heen vloog. De rijeigenschappen van deze gedistingeerde racewagen waren zo goed dat dat ook allemaal kon, maar aan alles komt een eind en zo ook aan deze 'levensfase'.

Na zo'n 95.000 kilometer waren de geharde werkpaarden onder kap nog lang niet uitgeput, maar uit financieel-technisch oogpunt leek het mij verstandiger de auto juist nu te verkopen. Met dergelijk kilometrage zou ik er nog goed geld voor kunnen vangen en zo zou er niet al te veel meer bij een nieuwe auto gelegd hoeven worden. Een auto die, zo slim was ik dan wel, gericht is op de toekomst. Eentje waar ik ruimte genoeg in heb en die naast een stuk zuiniger ook nog eens een stuk comfortabeler over het asfalt glijdt. Niet dat ik niet lekker reed in de 'R', integendeel, maar ik ging verlangen naar luxe als cruise control, airco of zelfs climate control...
Al 3 maanden stond hij te koop maar pas toen we een Volvo V50 1.8 Momentum kochten dienden zich een aantal serieuze kandidaten aan.

Vandaag zou één van de meest serieuze kopers komen kijken en omdat de Honda met opgeheven hoofd de Sommelsdijkse Haven moest verlaten, waste ik 'm nog een keer, zowel van binnen als van buiten. Misschien wel voor de allerlaatste keer.
Wat stond hij toch mooi te blinken en voordat ik het goed en wel in de gaten had slaakte ik een diepe zucht. Een auto van dergelijk kaliber zou ik waarschijnlijk niet zo snel meer rijden, maar in het leven moet je nu eenmaal proberen om de juiste keuzes te maken.

Vanochtend was ik al erg vroeg wakker. Ik had geen rust in mijn lijf. Mijn droomauto zou me misschien vandaag wel voorgoed verlaten en ik wilde toch ook zijn velgen nog een keer goed poetsen en zelfs de banden laten blinken voor de nieuwe eigenaar.
Janine vroeg me echter of ik de papieren al opgezocht had en ik antwoordde zoiets als "Nee nog niet maar ik weet waar ze liggen dus ik heb ze zo...". Dus niet. Want in het bakje waar ik verwachtte dat de overschrijvingspapieren lagen, vond ik helemaal niets.
Hoewel Gijs lekker ontspannen van de ochtendgloren genoot, had ik paniek in de tent. "Waar zijn die overschrijvingspapieren nou toch gebleven!?" riep ik al stampend door het huis. Samen met Janine zocht ik uit alle macht naar dat simpele maar oh zo belangrijke papiertje. We haalden alles overhoop, keerden verschillende lades en kasten meerdere keren binnenstebuiten maar vonden niets.
Het zweet stond op mijn hoofd en Janine moest naar school dus zette ik de zoektocht alleen voort. Na bijna twee uren zoeken stond ik op het punt de koper in spe af te bellen maar controleerde toch nog één doosje... Laat dat nu net het goede doosje zijn! Daar was al meerdere keren in gekeken, maar toch niet goed zo bleek. Het deerde niet, want dat dat belangrijke papiertje eindelijk terecht was, was het aller belangrijkste!

Ik kon over tot de orde van de dag en knielde neer bij mijn velgen en liet ze blinken met wat velgreiniger. Toen ik echter bij een van de voorwielen zat, hoorde ik een doffe 'flats' en geschrokken keek ik om me heen. "Het zal toch niet..." dacht ik nog, maar toen ik de aroma naar binnen snoof wist ik hoe laat het was. Ik keek op de auto en ja hoor, uitgerekend in de laatste uren moest er nog een vogel op de Honda schijten!
Opnieuw deed ik een ritje naar de pomp om de auto netjes schoon te spuiten, want ik kon de Civic tenslotte niet met stront verkopen.

De koper was op tijd en zo deden we samen met zijn broer een rondje om en in de auto. Het was een liefhebber, dat bleek wel en geheel volgens verwachting gaf hij me de spreekwoordelijke 'klap op de hand'.
Nadat hij 'live' het geld overschreef, reden we naar het postkantoor en pas toen de beambte daar het vonnis velde drong het pas echt tot me door. De 36-NP-LN en ik waren niet langer met elkaar verbonden en mijn droomauto zou terugkeren naar zijn oorspronkelijke habitat, in de noordelijke contreien en dan wel in Hoorn om precies te zijn.

Toen ik echt de allerlaatste foto nam dacht ik een traan over mijn wang te voelen biggelen maar omdat ik het niet wilde weten veegde ik 'm niet weg en liet 'm maar opdrogen. Onze avonturen samen flitsten in een fractie van een seconde voorbij. Zo'n 58.000 kilometer, bijna 1,5 keer de wereld rond, reden we samen, maar nu was het tijd om van baasje te wisselen.

Even later viel ik van het ene uiterste in het andere. Een uur eerder stond er nog een schitterende racewagen te blinken op onze parkeerplaats achter het huis. Nu was die plaats leeg maar niet voor lang zo bleek, want daar kwam Basje 'De Spaeke' aangereden en plantte zijn Opel op ons grondgebied. Het was als vloeken in de kerk. Wat moest de buurt niet van me denken?! Een Opel op de plaats die eerst toebehoorde aan die fantastische auto. Ik zal 'm nooit vergeten...

Rest mij nog even de nieuwe eigenaar ongelooflijk veel plezierige en veilige kilometers toe te wensen. Laat nog eens wat van je horen Jasper en stuur nog eens wat foto's op!

Wegdromen onder onze mooiste herinneringen

Normaal gesproken, als ik iemand een rondleiding geef door ons huis en we komen bij de slaapkamer aan, zeg ik meestal zoiets als: "This is were the magic happens!". Nu hoef ik de gemiddelde blog-lezer niet uit te leggen wat er zoal in een eveneens gemiddelde slaapkamer gebeurd, maar er zijn een aantal dingen die ik daar graag doe!

Één daarvan is dromen. Dromen in de zin van 'als-ik-later-groot-ben' of dromen over het winnen van de hoofdprijs in de Staats Loterij. Toch is het vaak niet alleen toekomst waar ik over probeer te dromen. Meer dan eens passeren gebeurtenissen uit het verleden mijn gedachten als ik probeer te gaan slapen. Dingen van vroeger, zoals toen ik nog een klein Gansje was, over feestjes en gezellige avonden met vrienden, concerten die ik bezocht heb, of dierbare herinneren aan familieleden die ons zijn ontvallen...

Toen Janine en ik nog in Dirksland woonden, hadden we een hele muur gereserveerd voor fotolijstjes, waarin we de meest uiteenlopende foto's stopten en die om de zoveel tijd vervingen. In ons nieuwe huis hadden we eigenlijk nog niet zoveel plaats om foto's neer te zetten of te hangen, terwijl ik echter een archief met tien-duizenden foto's heb.
Daarom reden we afgelopen woensdag, ondanks de barre weersomstandigheden, toch naar IKEA, om daar de afdeling fotolijstjes leeg te kopen!

Het kopen is echter nog niet zo'n probleem, maar het ophangen en vullen met foto's des temeer!
Gelukkig, nadat ik gisteren het zweet op m'n blote hoofd heb gewerkt, is alles vandaag op z'n plek gevallen. Zo hingen we een paar prachtige foto's uit Amerika in de woonkamer, waar we terugkijken op, New York, een romantisch uitzicht over Yosemite Valley en een prachtig stukje natuur op weg naar Mammoth Lakes.
Het meeste zweet verloor ik echter op de plank die boven het bed gemonteerd moest worden en ookal verliep dat zo'n beetje vlekkeloos, vandaag hadden we de grootste moeite om foto's uit te zoeken. Zoals ik al zei hebben we zo ongelooflijk veel foto's in ons archief, dat het erg moeilijk is om een kleine selectie daarvan te maken.

Toch is het ons aardig gelukt om een aantal mooie en leuke herinneringen op een van de intiemste plekken in het huis te verzamelen. Nu hoeven we alleen nog foto's te bestellen voor de nieuwe lijsten die ons op onze reis naar boven vergezellen, maar vanavond gaan we eerst wegdromen onder onze mooiste herinneringen...

Klein maar Stijn

Vanmiddag kwamen Paco en Ineke gezellig op de koffie, maar zij mochten natuurlijk niet binnenkomen zonder dat Stijn er ook bij was, die zich wonderbaarlijk genoeg al snel thuis voelde...

Voor hem was het natuurlijk een grote onbekende speeltuin dus geef 'm eens ongelijk! Hij klom lekker op de bank, liep soms als een dolle door de woonkamer, kroop zelfs áchter de bank en onder de tafel door, drukte zijn neus eens even lekker tegen de ruit aan om naar buiten te kunnen kijken en deed tussendoor nog even een 'power-nap'.

Uiteraard moest hij ook nog even mee naar zolder en kropen we samen achter de drumkit om een paar rake klappen uit te delen. Hij vond het nog wat onwennig, maar dat zit 'm misschien in de leeftijd. Over een jaar of 2 als hij nog eens mee naar boven gaat, is ie er waarschijnlijk niet meer weg te slaan!

Twee uren lang scoren en 'bodychecks' uitdelen

Ben ik even blij dat ik afgelopen zaterdag schaatsen gekocht heb! Op de, door de buurjongens en kornuiten, geprepareerde ijsbaan achter ons huis, was er vanavond namelijk een heuse ijshockeywedstrijd!

Daarom stond ik vanavond al op tijd op het ijs, om er geen minuut van te missen. De strijd was hevig en iedereen proefde de smaak van de overwinning in z'n mond. Af en toe hielden we daarom even pauze en spoelden we die smaak weg met een biertje, om er daarna weer vol tegen aan te gaan!

Na ruim twee uren lang scoren en 'bodychecks' uitdelen hielden we het echter voor gezien en werden er nog wat 'bruine rakkers' opengetrokken. Als laatste werd ook nog even de baan schoongeveegd en opnieuw geprepareerd met alles wat voorhanden was. Dan hebben we er hopelijk de rest van de week ook nog plezier van!

Een gezellig middagje schaatsen

Vorig jaar januari stond ik ook al op de ijzers, maar die waren geleend. Omdat ik steeds zoiets had "het zal nu wel snel gaan dooien", waren alle schaatsen vorig jaar al uitverkocht toen ik er eindelijk om wilde gaan. Dat zou mij dit jaar niet gebeuren!

Daarom schafte ik gisteren al een paar snelle 'ijshockey's' aan en probeerde ze vanmiddag uit op de oude haven achter ons huis. Ook Janine gleed gezellig met me mee en hoewel het ijs niet overal even strak was, bleek de door de buurjongens geprepareerde ijshockey-baan een prima plek om de eerste meters met de ijzers te maken. Die van mij gleden als een mes door de boter en ik was maar wat blij met mijn nieuwe aanwinsten. Kijk maar eens naar het overstappen!

Hoewel het even uitproberen was en het wel eens mislukte (hier was ik nèt te laat), lukte het me toch om een leuke foto van ons samen te maken, voordat we ons geluk op de Singelkade besloten te beproeven. Daar gleden we opnieuw samen over moeilijk en makkelijker begaanbaar ijs en kwamen tot onze grote verrassing ook mijn vader en moeder even kijken.
Eerst genoemde leek het zelfs niet eens koud te hebben ondanks zijn gladde hoofd en het leverde een leuk plaatje op van twee-generaties-Gans.

Uiteindelijk besloten we na een tijdje toch de kou te verruilen voor een warme huiskamer met iets lekkers voor bij de koffie en keken nog een keer achter ons naar het prachtige schouwspel dat zich aan de Singelkade in Middelharnis voltrok. Daarbij maakte ik ook nog even een leuke foto Leen en Anneke die toevallig passeerden!

Sneeuwpret en iets minder pret

Terwijl de sneeuwpoppen her en der als paddenstoelen uit de grond schoten, de ene nog groter dan de andere, zat ik boven op zolder achter mijn computer, toen ik opeens een doffe klap hoorde. Ik dacht nog "Janine laat vast iets vallen", maar op dat zelfde moment hoorde ik van beneden Janine roepen "Ben jij dat?"... Toch maar even uit het raam kijken dachten we precies op datzelfde moment!

Er bleek een auto op de stoep te staan, die nèt voor onze voortuin stil stond. Ik snapte er even niets van, maar toen ik beter keek, wist ik wat er aan de hand moest zijn. De auto bleek op een van de betonnen bulten, die bij ons op de stoep liggen, gereden te zijn. Die bulten liggen er zodat vrachtwagens die bij ons de straat in draaien, niet de stoep aan diggelen rijden (wat al twee keer eerder gebeurde).
Een aantal jongens uit de buurt hadden grote sneeuwballen over de gehele breedte van de weg gelegd en de chauffeur van de auto probeerde ze te ontwijken door bij ons over stoep te rijden. Helaas zag hij door de sneeuw, de bulten niet meer liggen en reed zijn Renault Senic tot half op zo'n bult.

Ik trok de voordeur open, nog steeds in mijn 'net-uit-bed-pak' en vroeg de meneer "Gaat het?". "Nee natuurlijk niet!" antwoordde hij zichtbaar geïrriteerd. Tot overmaat van ramp kreeg ik direct daarna zijn nog geïrriteerdere (is dat een woord) vrouw over me heen: "Had je die jongens die dit gedaan hebben niet even kunnen waarschuwen?!?! Had je die sneeuwballen niet even weg kunnen halen?!?! Je had er wat van moeten zeggen!"...

Ik wist niet wat me overkwam. De mevrouw in kwestie begon een potje oud Hollandsch tegen me te schelden, waar de honden geen brood van lusten. Voordat ik de deur (nu ook ik) geïrriteerd dicht smeet, zei ik nog met een gemaakte glimlach "Ja maar mevrouw, ik zit boven in mijn pyjama, dan gelooft u toch zeker niet dat ik naar buiten ga om 'bal-dadige jeugd' terecht te wijzen?" Waarop de chauffeur me op de valreep nog merkbaar bijgedraaid en uiterst beleefd vroeg om de ANWB te bellen. "Ik zal kijken wat ik kan doen" antwoordde ik terug en deed toen de voordeur lekker dicht.

Wat was ik kwaad. Mij een beetje uit lopen schelden terwijl ik nog de intentie had behulpzaam te zijn. Janine vroeg me wat er was en ik zei haar dat deze mensen lekker in de sneeuw konden zakken. Helpen ging ik ze niet...

Totdat ik even later eens over mijn hart streek en mijzelf aankleedde en naar buiten liep. De mevrouw keek niet naar me om, maar de meneer was uiterst aardig en sociaal geworden in de tussentijd en vroeg mij op een uiterst beleefde manier of ik de spullen die in de auto lagen, naar zijn huis wilde brengen met mijn auto. In de auto lagen namelijk een berg tassen en koffers van zijn gasten uit Afrika, die hij bij een kennis in Hellevoetsluis af zou gaan zetten, maar zo konden ze niet verder. De auto was met geen mogelijkheid in beweging te krijgen.
Ik gaf gehoor aan de man's 'smeekbede' en niet lang daarna zaten alle 'opvarenden' lekker warm bij de kachel, mét hun spullen. De auto werd even gelaten voor wat hij was en de meneer zou morgen wel even de Renault garage bellen. Ik vond het prima, ik was allang blij dat hij niet de voortuin ingereden, of nog erger, door de voorgevel gekomen was!

Janine en ik besloten daarop een rondje te gaan lopen. We trotseerden de kou en lieten de bewoonde wereld voor wat het was, totdat we bij de Vlietberg aankwamen, waar jong en oud aardig wat sneeuwpret beleefde met sleeën of sneeuwballen gooien.
Op de hoek van de straat kwamen we Chris, Martha en de kleine Levi tegen (de laatste lag heerlijk te slapen en had geen besef van het winterse weer), waarmee we wat dichter naar de berg toe liepen.
Daar herkenden we wat mensen die net een kite op lieten en waarachter druk gesnowboard werd. Een schitterend gezicht en het ging best aardig met de wind en de verse sneeuw. Er werden zelfs nog wat sprongen gemaakt, alleen bleek de landing wat lastiger dan verwacht...

Toch keerden we al snel weer huiswaarts, want zo midden in de polder was het aardig fris. We liepen met Chris en Martha mee en dronken nog wat lekkers bij het haardvuur en maakten er zodoende nog een gezellige middag van.

Naast een klein ongelukje was de sneeuwpret toch aardig compleet vandaag. De sneeuw mag dan ook wat mij betreft nog wel eventjes blijven liggen, maar of dat in ons land ook mogelijk is wordt de komende dagen vast duidelijk!

Als bonus een filmpje waarin Richard van der Welle het snowkiten even demonstreert. Toch leuk dat dit zo net buiten de deur kan!

Noeste arbeid

De afgelopen weken hadden we het er maar druk mee. Zo heeft Janine de gehele schutting in de olie gezet en vonden we het tijd om ook iets met het schuurtje te doen. Het hout was helemaal grijs gekleurd en we hadden het nog niet eerder behandeld. Olie was een optie, want dat zou volgend jaar opnieuw flink verkleurd zijn, maar de buurman kwam met een ander idee. "Waarom verven we het niet zwart?"... Tja waarom ook niet!

Dus ging ik driftig aan de slag om de waslaag van het hout af te spuiten met de hogedrukspuit van buurman Sjaak. Volgens Sjaak werd ik er niet nat van, maar toch was er weinig meer droog toen ik er mee klaar was. Het kostte me nog redelijk weinig tijd en na 2 avondjes had ik het volledige schuurtje kaal gespoten.

Daarna kwam Janine in actie, want verven was haar klusje, dat kan ze als geen ander. Hoe warm het ook was, ze ging als een dolle tekeer, want ze wilde snel resultaat zien. Afgelopen dinsdag verfde ze dan ook, met een voldaan gevoel, het laatste stukje hout zwart.

Erg blij zijn we met het eindresultaat van deze noeste arbeid. Nu alleen de schuurdeur nog wit verven, dan is het helemaal compleet, maar dat komt binnenkort nog wel. Ook het groen in de punt moet nog overgeschilderd worden met een donkere groen en in september komen de schilders de witte gedeelten oververven omdat bij alle schuurtjes in de straat de verf er nu al af bladerd.

Eens kijken wie ons voorbeeld in de straat nog meer gaat volgen. Wij vinden onze 'authentiek-look' in ieder geval een stuk mooier dan die ongeverfde schuurtjes, dus buren, kom op en steek de handen uit de mouwen!

Dit was het eerste Appeltje waar ik dorst van kreeg...

Na al die weken dat Koen pakketjes ontving, werd er vandaag dan eindelijk weer eens een pakketje bezorgd dat aan mij geadresseerd was. Ik zat er zoals gewoonlijk al weer langer op te wachten dan de verzender eigenlijk had aangegeven, maar dat terzijde.

Met de precisie van een chirurg opende ik het pakketje en haalde daar mijn AirPort Express uit, van Apple. Met dit kleine apparaatje, dat ik enigszins presenteerde met een imitatie van "De Koenoe", zou ik mijn muziek vanaf mijn laptop of iPod, draadloos over mijn surround systeem in de kamer kunnen afspelen. De mogelijkheid om draadloos met een printer te communiceren of als draadloos modem te gebruiken bestaat ook, maar deze functies had ik dan weer niet nodig.
Overigens ook Jaap, die overal een telefoon in lijkt te zien, stond er weer bij en deed zelf ook een imitatie van "De Koenoe".

Thuisgekomen ontdeed ik de bijzonder strak ontworpen doos (ik ben niet anders gewend van Apple!) van z'n plastic jasje en ging verder met uitpakken. Ook de binnenkant was uiteraard op z'n Apple's vormgegeven, waarbij de sleutelwoorden "wit" & "less is more" centraal staan.

De AirPort Express uitpakken en in het stopcontact steken was niet zo bijzonder, de operatie daarna wel. Want een zeikerd als ik ben, moet altijd alles netjes weggewerkt en met het grootste gemak te bedienen zijn. Daarom moest ik het tv-kastje weg en een beetje uit elkaar halen, zodat ik de bekabeling naar de versterker kon brengen en alles netjes kon wegwerken.
Het ging niet zonder slag of stoot, maar uiteindelijk zat het allemaal prima in elkaar en stond ik met het zweet op mijn rug klaar voor de laatste fase. Overigens was dit het eerste Appeltje waar ik dorst van kreeg!

In de laatste fase moest ik het kleine apparaatje werkend krijgen en in ons draadloos netwerk zien te hangen en daarom pakte ik er een ander Appeltje bij. Janine's Appletje draaide overigens ook op volle toeren en zo stikte het dus van de lichtgevende Apple logo's aan tafel.
Na wat gepiel met de instellingen (wat overigens vrijwel vanzelf ging, ook zoiets moois van Apple!), kreeg ik het dan eindelijk voor elkaar om mijn muziek via mijn iPod, af te spelen over de luidsprekers in de woonkamer. En dat volledig draadloos! Wat een heerlijke techniek!

Zelfs uit de draadloze luidsprekers die in de tuin staan, kan ik nu met een paar een eenvoudige drukken op de iPod, de mooiste muziek laten klinken! Nu alleen nog mooi weer, zodat ik er ook van kan genieten...

Een niet alledaagse bezoeker

Toen ik vannacht van een gezellig verjaardagsfeestje thuis kwam en ik de achtertuin in liep om de buitenverlichting uit te doen, stuitte ik op een niet alledaagse bezoeker.
Achter de deur, in het hoekje, zat een kleine roofvogel die mij met zijn diep zwarte kraaloogjes recht aankeek.

"Snel!" zei ik tegen Janine, "pak 'm camera even!" en Janine begreep er niks van maar ging toch om de camera. Hier moest ik natuurlijk een foto van hebben, maar toen ik mijn camera op het beestje richtte, begon hij boos naar me te blazen. Zonder blikken of blozen drukte ik af...

Zo te zien was het nog een jonkie, maar wat zou er met het beestje aan de hand zijn? Dierenvriend als ik ben bedacht ik dat ik 'm misschien beter kon vangen en in het schuurtje tot rust moest laten komen, want stel je voor dat ie niks meer kon en een van de katten uit de buurt 'm vannacht te grazen zou nemen.
Gewapend met een kartonnen doosje, liep ik op de vogel af, maar opeens steeg hij op en vloog langs me heen, het hek in. Daar bleef hij hangen en hoewel ik me rot schrok van zijn actie, liep ik opnieuw op het beestje af, die op zijn beurt opnieuw opsteeg en nèt over de schutting naar de tuin van de buren verdween.

Helaas, ik hoop dat ie het goed maakt. Ik heb hem in ieder geval niet meer gezien. Iemand een idee welk soort dit is? Ik denk zelf dat het familie is van de Valk, maar wat voor een...?

Moeder en schoondochter op het ijs

Het was voor mijn moeder toch al zo'n 15 jaar geleden dat ze op de ijzers had gestaan, maar nu het zo vroor wilde ze het tóch nog eens proberen. Je weet tenslotte maar niet of het ooit nog kan zo met de opwarming van de aarde...

Daarom trok ze vanmiddag de stoute schoenen uit en verruilde ze voor een paar kunstschaatsen, terwijl mijn vader gespannen toekeek.
Janine stond als eerste op het ijs en na een tijdje ploeteren was ook ma klaar voor de start. Beiden vertrokken ze dan ook vol goede moed en vooral ma bleek onwennig en met knikkende knieën te vertrekken. Toch kwam ze op de terug weg een stuk beter "beslagen ten ijs" maar na twee rondjes hielden ze het beiden, vanwege de kou en zere voeten, toch voor gezien.

Als bonus een filmpje waarin beide schaatsers voorbij zoeven...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Tweede Kerstdag 2008

De tweede Kerstdag van 2008 begon eigenlijk gelijk aan de eerste, met een rondje lopen. Dit keer haalden Janine en ik samen een frisse neus in onze mooie buurt en langs de haven van Middelharnis, terwijl ik mijn nieuwe cameraatje nog eens uitprobeerde.

Later op de dag kwamen mijn en Janine's ouders en zus langs om met z'n allen de 2e Kerstdag te vieren. Dit natuurlijk niet zonder de nodige kadootjes! Die begonnen we dan ook al snel uit te pakken en ook ik mocht vandaag een paar meter papier verscheuren en tot mijn grote blijdschap ontving ik de spullen die ik op mijn verlanglijstje had gezet!
Ook de rest van de familie werd blij verrast met leuke en handige kadootjes en nadat het laatste kadootje eindelijk was uitgepakt, begaven de dames zich naarstig naar de keuken om iets later de lekkerste creaties op tafel te zetten. Zoals bijvoorbeeld het voorgerecht dat voor de vrouwen bestond uit een heerlijke salade met geitenkaas en waarbij de mannen een eveneens heerlijke carpaccio kregen voorgeschoteld. En zo genoten we dus met de hele familie van zowel het voor- als het hoofdgerecht.

Als toetje kreeg ik de eer om mijn eigen Dame Blanche te maken terwijl de rest zich tegoed deed aan de overheerlijke (zo heb ik mij laten vertellen) Tiramisu.

Beide Kerstdagen heb ik dus mijn buik nog ronder gegeten dan dat ie al was. Hoe lang zou het duren voordat de kilo's, die ik deze laatste week van 2008 erbij eet, weer verdwenen zijn?

Een witte wereld

Ik hou van de sneeuw. Behalve in eigen land dan, want dat levert eigenlijk alleen maar problemen op. Files, ongelukken, rotzooi in huis, enzovoorts. Toch levert het naast al die problemen ook mooie vergezichten op.

Zo zag ik vandaag voor het eerst ons huis in de sneeuw en ook de achtertuin deed gezellig winters aan. En wat dan te denken van mijn uitzicht vanaf mijn bureau op zolder? Mooi hè, zo'n witte wereld...

Een korte rondleiding

Al maanden neem ik mezelf voor eens wat sfeer foto's van ons nieuwe huis te maken. We wonen er ondertussen alweer bijna een half jaar en ik maak óveral foto's van, maar ik heb op mijn weblog nog maar weinig fatsoenlijke foto's van ons huis geplaatst. Zelfs de tuin stond eerder goed op de gevoelige plaat.
Daarom nam ik vanavond een serie foto's van onze woonkamer en de keuken en ben ik voornemens om ook een deel 2 en 3 te maken voor respectievelijk de 1e en de 2e verdieping.
Vandaag dus deze eerste editie met sfeer impressies die ik maakte terwijl Janine toekeek en Gijs zoals gewoonlijk weer eens van de poezen uit de buurt droomde (denk ik).

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11

Hollywood in de achtertuin

Toen mijn drumleraar vanavond rond een uur op 18:00 bij me langs kwam, klaagde hij al dat hij niet over de haven heen kon rijden. Alles bleek afgesloten en ik dacht daarom dat ze nu eindelijk eens de dat stuk van de haven op gingen knappen.

Een uur later liet ik mijn drumleraar uit en keek nog even de straat in richting de haven. Daar zag ik opeens wel erg veel mensen die allemaal naar iets stonden te kijken. Nieuwsgierig als ik ben, trok ik gelijk mijn schoenen aan en liep ook die kant maar eens op om het met eigen ogen te kunnen zien. Wat ik daar zag had ik absoluut niet verwacht. Men was een heuse filmproductie aan het draaien bij ons in de "achtertuin". Het leek wel Hollywood!

Het was geen lokaal zendertje dat daar stond te filmen, nee dit was serieus. Dat was vooral te zien aan de ongelooflijke hoeveelheid apparatuur die uit de kast getrokken was en dito hoeveelheid crewleden die zenuwachtig heen en weer liepen. Ik maakte er wat foto's van en ging naar binnen. Straks maar eens kijken dacht ik, want de aardappeltjes staan op tafel.

Na het eten was het al een stuk donkerder en ook veel beter te zien nu alles zo in de schijnwerpers stond. Toen ik eens goed keek zag ik dat het om een film moest gaan die zich in het verleden afspeelde, gezien de oude auto's die gebruikt werden. Het was een prachtig tafereel om zo in de schijnwerpers te zien aan de oude haven (of wat daar nog van over is).
Aan de overkant bij Café de Kok (waar het hele gebeuren zich afspeelde) stond ook veel publiek te kijken hoe dit schouwspel zich voltrok en Janine en ik keken vanaf de overkant van het water toe.

Het bleek om een film van producent Johan Nijenhuis en regisseur Ben Sombogaart te gaan. Die laatste is onder andere bekend is geworden met films als 'Kruistocht in Spijkerbroek' (waarmee hij een Gouden Film won en wat de duurste Nederlandse productie ooit was, zo'n 10 miljoen euro), 'Het Zakmes' (1992), 'Abeltje' (1998), 'Pluk van de Petteflet' (2004) en 'De Tweeling' (2002).

De film getiteld 'Storm', is een film die zich afspeelt tijdens de watersnoodramp in 1953. Een emotioneel verhaal moet De storm worden, over een ongehuwde moeder, maatschappelijke conventies, en het noodlot. In het scenario van Rik Launspach en Marjolein Beumer krijgt hoofdpersoon Julia van 18 het voor haar kiezen. Ze raakt zwanger van haar vriendje; deze vertrekt met de noorderzon. Zwangerschap en bevalling in het strenggelovige Zeeland worden ernstig veroordeeld en doodgezwegen door familie en dorpsgenoten.
Als de baby vijf weken oud is breken de dijken en wordt ze door de barre omstandigheden gescheiden van haar zoon. Dan volgt Julia's zoektocht door een surrealistisch landschap vol modder en kadavers. Vindt ze hem terug en hoe?

'Storm' kost zes miljoen euro. Dat is voor Nederlandse begrippen veel geld. Internationaal geldt een dergelijk budget als een koopje. Opnamen in de Engelse Pinewood Studios, de specialist op het gebied van woeste waterscènes, zitten er niet in. Sombogaart moet het doen met een Vlaamse polder.

Ik nam vanavond een paar keer een kijkje, met Janine en later met Addie en z'n vader die nog even langs kwamen. De windmachines hoorde ik bij ons in de woonkamer bulderen dus iedere keer als de scène opnieuw moest, kon ik dat helemaal volgen. Het bleef dan ook nog lang onrustig aan de Sommelsdijkse Haven.

Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat en heb me dan ook voorgenomen deze film dan ook zéker in de bioscoop te gaan bekijken, of in ieder geval op DVD aanschaf. Waarschijnlijk duurt de opgenomen scène van vanavond maar luttele seconden in de uiteindelijke film, maar hé, het is wél bij ons in de achtertuin!

Als bonus hier een stukje film van hoe het er die avond aan toe ging tijdens de opnamen van 'Storm'. Niet alleen hoe er gefilmd werd maar ook hoe men tussendoor even stukjes geluid opneemt. Erg leuk om in ieder geval eens gezien te hebben! Misschien iets voor "behind the scenes" op de uiteindelijke DVD?



Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.