Niet slecht voor een amateurtje! Toch?

Ik had het niet van mezelf verwacht. Eerlijk gezegd dacht ik altijd dat ik met mijn handen de verkeerde kant op geboren was. Het was immers ook al sinds mijn boomhut-periode niet meer voorgekomen dat ik écht aan het klussen was en toch zagen mijn boomhut creaties er toen al niet echt lelijk uit...

Zo zie je maar weer, als je iets echt wil, dan kan het ook. Vanavond was ik namelijk, hoewel iets later dan gepland, eindelijk klaar met ons schuurtje waar ik het afgelopen 'hemelvaart-weekend' al druk mee bezig ben geweest en daar ben ik dan ook eigenlijk wel een beetje trots op!

De zolder zit er netjes in en ook mijn werkbank is na vanavond klaar voor gebruik. Zelfs de trap naar zolder hangt netjes aan de eigen gemaakte klossen (met dank aan de tekening van Cor, dat dan weer wel), waardoor de trap nooit in de weg staat en altijd makkelijk neer te zetten is.

Niet slecht voor een amateurtje! Toch?

Opnieuw met de handen uit de mouwen

Na gisteren een volle dag geklust te hebben viel het vanmorgen voor deze kantoor-pik een klein beetje tegen om uit bed te rollen. Toch moest ik ook vandaag weer vroeg uit de veren om mijn handen opnieuw flink uit de mouwen te steken.

Ook Cor en Johan waren weer vroeg van de partij en startten met het aanbrengen van het gipsplafond. Zelf ging ik ook weer hard aan de slag met de zolder in het schuurtje, dit keer zonder mijn vader die vandaag gewoon moest werken.
Af en toe liep ik even in het huis naar boven, om de vorderingen te bekijken en te zien hoe er met het grootste gemak ook de kleinste details niet werden vergeten.

Toen de zolder in huis zo half in de middag tot in de puntjes opgeleverd bleek te zijn, was ik in het schuurtje ook al flink gevorderd. De laatste puntjes moeten daar ook nog op de spreekwoordelijke 'i' worden gezet en dan begin ik alweer aan mijn 'werkbank'...

Een vrije dag vol noeste arbeid

Met de bouw van ons huis hadden we er al rekening mee genomen maar toch duurde het nog een tijd voordat we er aan begonnen. Totdat we er vorig jaar samen met Cor en z'n timmermansoog eens goed voor gingen zitten, maar zelfs toen bleef het wachten tot een geschikt moment. Tot vandaag...

Omdat we onze 'zolder' gebruiken als volwaardige verdieping, is er bij ons in huis niet veel ruimte om de door de jaren heen gespaarde rotzooi ergens op te bergen. Al helemaal niet omdat onze 2e verdieping is gereserveerd voor een 'studio' en 'kantoor' en ik die graag netjes houd.
Toch is het zonde van de ruimte, want die gaat maar liefst 5 meter de hoogte in en dus was het na twee jaar de hoogste tijd om een échte zolder in huis te maken.

Gisteren leverde Esselink op bestelling van Cor al een geheimzinnig pakket af en zelf in het schuurtje, dat ook genomineerd was om er een zolder in te maken, stonden de nodige onderdelen. Gelukkig hadden we de 2e verdieping al leeg gemaakt en we wisten toen we vanochtend uit bed stapten, dat dit een van de laatste keren was dat we tot in de nok van ons huis konden kijken en dat we ook dat onooglijke pijpen-stelsel niet meer hoefden te zien.

Cor en zijn collega Johan stonden vanmorgen al om acht uur op de stoep en begonnen niet veel later de verschillende onderdelen al op maat te zagen. Diezelfde onderdelen hoefden gelukkig niet ons hele huis doorgesjouwd te worden, maar belandden via een slaapkamerraam al op de 1e verdieping. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste balk gelegd was en de rest van het raamwerk ging er ook al snel in. Voordat ik het goed en wel in de gaten had, zat Cor al een verdieping hoger om de vloerdelen op maat te zagen!

Zelf zat ik ook niet bepaald stil vandaag, want ik besloot samen met mijn vader het werk van de professionals in ons huis af te kijken en in ons schuurtje weer in de praktijk te brengen. We zaagden en boorden heel wat af en hoewel het niet zo snel ging als bij Cor en Johan, was ik aan het einde van de (halve) dag toch flink trots op wat we al bereikt hadden.
In huis viel mijn mond open van verbazing toen ik zag dat na een krappe dag werken, de gehele zolder er al in zat en zelfs de vlizotrap werkend en al gemonteerd was. De snelheid is echter wel een beetje te verklaren, want zo bleek Johan helemaal geen trappetje nodig te hebben om de latjes voor het gipsplafond vast te schroeven!

Zo tegen de klok van vijf kwamen onder andere Addie en de hoogzwangere Mirjam nog even naar beide zolders kijken en namen heel attent een lekker toetje mee voor bij het eten! Een luchtige Dame Blanche pudding ging er wel in na zo'n dag noeste arbeid en na de overheerlijke, door Jaine gemaakte Paella, stroomde de chocoladesaus over de heerlijke vanillepudding en snoepte mijn vader nog even wat van de bitterkoekjes pudding weg.

Zie het als 'even op krachten komen' want, na deze goed besteedde Hemelvaartsdag, staat er morgen opnieuw een dag klussen ingepland!

Wegdromen onder onze mooiste herinneringen

Normaal gesproken, als ik iemand een rondleiding geef door ons huis en we komen bij de slaapkamer aan, zeg ik meestal zoiets als: "This is were the magic happens!". Nu hoef ik de gemiddelde blog-lezer niet uit te leggen wat er zoal in een eveneens gemiddelde slaapkamer gebeurd, maar er zijn een aantal dingen die ik daar graag doe!

Één daarvan is dromen. Dromen in de zin van 'als-ik-later-groot-ben' of dromen over het winnen van de hoofdprijs in de Staats Loterij. Toch is het vaak niet alleen toekomst waar ik over probeer te dromen. Meer dan eens passeren gebeurtenissen uit het verleden mijn gedachten als ik probeer te gaan slapen. Dingen van vroeger, zoals toen ik nog een klein Gansje was, over feestjes en gezellige avonden met vrienden, concerten die ik bezocht heb, of dierbare herinneren aan familieleden die ons zijn ontvallen...

Toen Janine en ik nog in Dirksland woonden, hadden we een hele muur gereserveerd voor fotolijstjes, waarin we de meest uiteenlopende foto's stopten en die om de zoveel tijd vervingen. In ons nieuwe huis hadden we eigenlijk nog niet zoveel plaats om foto's neer te zetten of te hangen, terwijl ik echter een archief met tien-duizenden foto's heb.
Daarom reden we afgelopen woensdag, ondanks de barre weersomstandigheden, toch naar IKEA, om daar de afdeling fotolijstjes leeg te kopen!

Het kopen is echter nog niet zo'n probleem, maar het ophangen en vullen met foto's des temeer!
Gelukkig, nadat ik gisteren het zweet op m'n blote hoofd heb gewerkt, is alles vandaag op z'n plek gevallen. Zo hingen we een paar prachtige foto's uit Amerika in de woonkamer, waar we terugkijken op, New York, een romantisch uitzicht over Yosemite Valley en een prachtig stukje natuur op weg naar Mammoth Lakes.
Het meeste zweet verloor ik echter op de plank die boven het bed gemonteerd moest worden en ookal verliep dat zo'n beetje vlekkeloos, vandaag hadden we de grootste moeite om foto's uit te zoeken. Zoals ik al zei hebben we zo ongelooflijk veel foto's in ons archief, dat het erg moeilijk is om een kleine selectie daarvan te maken.

Toch is het ons aardig gelukt om een aantal mooie en leuke herinneringen op een van de intiemste plekken in het huis te verzamelen. Nu hoeven we alleen nog foto's te bestellen voor de nieuwe lijsten die ons op onze reis naar boven vergezellen, maar vanavond gaan we eerst wegdromen onder onze mooiste herinneringen...

Noeste arbeid

De afgelopen weken hadden we het er maar druk mee. Zo heeft Janine de gehele schutting in de olie gezet en vonden we het tijd om ook iets met het schuurtje te doen. Het hout was helemaal grijs gekleurd en we hadden het nog niet eerder behandeld. Olie was een optie, want dat zou volgend jaar opnieuw flink verkleurd zijn, maar de buurman kwam met een ander idee. "Waarom verven we het niet zwart?"... Tja waarom ook niet!

Dus ging ik driftig aan de slag om de waslaag van het hout af te spuiten met de hogedrukspuit van buurman Sjaak. Volgens Sjaak werd ik er niet nat van, maar toch was er weinig meer droog toen ik er mee klaar was. Het kostte me nog redelijk weinig tijd en na 2 avondjes had ik het volledige schuurtje kaal gespoten.

Daarna kwam Janine in actie, want verven was haar klusje, dat kan ze als geen ander. Hoe warm het ook was, ze ging als een dolle tekeer, want ze wilde snel resultaat zien. Afgelopen dinsdag verfde ze dan ook, met een voldaan gevoel, het laatste stukje hout zwart.

Erg blij zijn we met het eindresultaat van deze noeste arbeid. Nu alleen de schuurdeur nog wit verven, dan is het helemaal compleet, maar dat komt binnenkort nog wel. Ook het groen in de punt moet nog overgeschilderd worden met een donkere groen en in september komen de schilders de witte gedeelten oververven omdat bij alle schuurtjes in de straat de verf er nu al af bladerd.

Eens kijken wie ons voorbeeld in de straat nog meer gaat volgen. Wij vinden onze 'authentiek-look' in ieder geval een stuk mooier dan die ongeverfde schuurtjes, dus buren, kom op en steek de handen uit de mouwen!

Dit was het eerste Appeltje waar ik dorst van kreeg...

Na al die weken dat Koen pakketjes ontving, werd er vandaag dan eindelijk weer eens een pakketje bezorgd dat aan mij geadresseerd was. Ik zat er zoals gewoonlijk al weer langer op te wachten dan de verzender eigenlijk had aangegeven, maar dat terzijde.

Met de precisie van een chirurg opende ik het pakketje en haalde daar mijn AirPort Express uit, van Apple. Met dit kleine apparaatje, dat ik enigszins presenteerde met een imitatie van "De Koenoe", zou ik mijn muziek vanaf mijn laptop of iPod, draadloos over mijn surround systeem in de kamer kunnen afspelen. De mogelijkheid om draadloos met een printer te communiceren of als draadloos modem te gebruiken bestaat ook, maar deze functies had ik dan weer niet nodig.
Overigens ook Jaap, die overal een telefoon in lijkt te zien, stond er weer bij en deed zelf ook een imitatie van "De Koenoe".

Thuisgekomen ontdeed ik de bijzonder strak ontworpen doos (ik ben niet anders gewend van Apple!) van z'n plastic jasje en ging verder met uitpakken. Ook de binnenkant was uiteraard op z'n Apple's vormgegeven, waarbij de sleutelwoorden "wit" & "less is more" centraal staan.

De AirPort Express uitpakken en in het stopcontact steken was niet zo bijzonder, de operatie daarna wel. Want een zeikerd als ik ben, moet altijd alles netjes weggewerkt en met het grootste gemak te bedienen zijn. Daarom moest ik het tv-kastje weg en een beetje uit elkaar halen, zodat ik de bekabeling naar de versterker kon brengen en alles netjes kon wegwerken.
Het ging niet zonder slag of stoot, maar uiteindelijk zat het allemaal prima in elkaar en stond ik met het zweet op mijn rug klaar voor de laatste fase. Overigens was dit het eerste Appeltje waar ik dorst van kreeg!

In de laatste fase moest ik het kleine apparaatje werkend krijgen en in ons draadloos netwerk zien te hangen en daarom pakte ik er een ander Appeltje bij. Janine's Appletje draaide overigens ook op volle toeren en zo stikte het dus van de lichtgevende Apple logo's aan tafel.
Na wat gepiel met de instellingen (wat overigens vrijwel vanzelf ging, ook zoiets moois van Apple!), kreeg ik het dan eindelijk voor elkaar om mijn muziek via mijn iPod, af te spelen over de luidsprekers in de woonkamer. En dat volledig draadloos! Wat een heerlijke techniek!

Zelfs uit de draadloze luidsprekers die in de tuin staan, kan ik nu met een paar een eenvoudige drukken op de iPod, de mooiste muziek laten klinken! Nu alleen nog mooi weer, zodat ik er ook van kan genieten...

Een goed bestede Hemelvaart

Mijn heerlijke vrije dag begon vanmorgen al vroeg. Ik hoef geen wekker te zetten om vroeg wakker te zijn, want al vóór 7 uur zat ik rechtop in bed. Klaar wakker... Geen probleem overigens, want ik had flink wat plannen vandaag. Onder andere iets dat waarschijnlijk half Nederland vandaag deed, maar Janine en ik wilde de grote drukte voor zijn en dus vertrokken we op tijd richting Intratuin!

We gingen er heen, met een duidelijke missie. We zouden niet terug komen voordat we twee mooie potten voor in ons voortuintje hadden uitgezocht. En zo geschiedde. Na een tijdje zoeken en mezelf vertillen, vonden we 2 mooie maatjes en namen ze mee door de rest van de winkel, want er moest ook nog wat in natuurlijk. Dat was overigens nog een stuk moeilijker om uit te zoeken tussen de bizar vele soorten bloemen en platen, maar uiteindelijk maakten we een keuze en vervolgden onze weg door de Intratuin.

Daar kwamen we niet alleen veel accessoires tegen (waarvan we ook nog wat dingetjes níét konden laten staan), maar ook deze prachtige buiten-keukens, waarbij ik mezelf al bezig zag in mijn korte broek met een schort voorgebonden, terwijl ik een heerlijk visje stond te bakken.

Nadat we de rest van de winkel ook hadden gezien en nog 6 zakken potgrond en wat andere spulletjes hadden meegenomen, reden we in een afgeladen Honda weer terug naar huis, waar eenmaal thuis gekomen die afgeladen Honda ook weer uitgeladen moest worden! Dat vergde spierballen, maar dat was wel aan ons besteed!

We hebben dan ook direct maar de koe bij de horens gevat en begonnen nog voordat we de deur van slot hadden gehaald, met het vullen van de potten. Ook de buxus kregen een voorkeursbehandeling en werden voorzien van lekkere verse grond.
Nadat we alles nog even lekker opgepoetst en aangeveegd hadden, genoten we eerst van ons opgefleurde voortuintje en waren we maar wat trots op het eindresultaat!

Ook in de achtertuin hebben we nog het een en ander op orde gebracht en hebben we zelfs het schuurtje weer eens opgeruimd. Ons huis staat er nu dan zowel aan de voor- als aan de achterkant goed bij! Dat noem ik nog eens een goed bestede Hemelvaart!

Ik heb het volste vertrouwen in dit project...

Vandaag was het dan eindelijk zover. Onlangs ondernam ik al een poging om eens bij Marc in z'n huis te kijken, maar toen kwam ik van een koude kermis thuis. De poging van vandaag wierp z'n vruchten af en Marc & Gaby kwamen net aangereden toen ik mijn auto bij het huis in Nieuwe Tonge parkeerde.

Ze hadden me beiden al gewaarschuwd dat het nogal een zooitje was en dat er ongelooflijk veel aan het huis moest gebeuren en dus was ik al enigszins voorbereid op dat wat komen ging en nam ik natuurlijk mijn camera mee (dat had ik overigens tóch wel gedaan!).

Ik volgde Marc en Gaby door de gang heen naar binnen en die voldeed al direct aan mijn verwachtingen. Terwijl Marc direct aan de slag ging, leidde Gaby me eventjes rond en kwam ik via de keuken in de woonkamer waar mijn oog meteen op de openhaard viel. Dat vind ik altijd zo leuk een openhaard, dan moet ik meteen denken aan het huis waar ik het grootste gedeelte van mijn jeugd doorgebracht heb in Stad aan't Haringvliet. Het was in de wintermaanden altijd erg gezellig om mijn vader de openhaard aan te zien maken en in mijn pyjama en badjas naar de tv te kijken met sissende en knetterende geluiden op de achtergrond.

Marc sloopte ondertussen de tegeltjes uit de vloer van de gang, terwijl ik via een oud smal trappetje (die niet meer terug zal komen in de nieuwe situatie) naar boven liep. Daar liep ik vrijwel direct de oude badkamer in, of wat het geweest was althans, want boven was al hard gewerkt zo te zien. De badkamer is trouwens een bijzonderheid op zich want in welk huis vind je een bad waar het water gewoon wegloopt door een gat in de muur en dat via een kort rubberen slangetje vervolgens over het dak van het aanbouwtje, in de goot verdwijnt?

Ook in de andere kamers was al duidelijk hard gewerkt om alles wat oud en onbruikbaar was eruit te slopen. Althans, onbruikbaar? Marc vertelde me dat hij het hout dat hij overal afsloopt, in kleine stukjes zaagt en regelrecht de openhaard in mikt... En daar lag dan ook al een aardige berg as in!

Al met al heb ik groot respect voor Marc, Gaby en de familie Melissant, die dit project weer tot een goed einde proberen te brengen. Ik heb er het volste vertrouwen in want ze hebben in het verleden al vaak genoeg laten blijken dit volledig in hun vingers te hebben. Marc heeft echter geen haast want hij durft er wel minimaal 3 jaar voor uit te trekken voordat hij het huis gaat bewonen! Ik ben nu al zeer benieuwd naar het eindresultaat!

Een korte rondleiding

Al maanden neem ik mezelf voor eens wat sfeer foto's van ons nieuwe huis te maken. We wonen er ondertussen alweer bijna een half jaar en ik maak óveral foto's van, maar ik heb op mijn weblog nog maar weinig fatsoenlijke foto's van ons huis geplaatst. Zelfs de tuin stond eerder goed op de gevoelige plaat.
Daarom nam ik vanavond een serie foto's van onze woonkamer en de keuken en ben ik voornemens om ook een deel 2 en 3 te maken voor respectievelijk de 1e en de 2e verdieping.
Vandaag dus deze eerste editie met sfeer impressies die ik maakte terwijl Janine toekeek en Gijs zoals gewoonlijk weer eens van de poezen uit de buurt droomde (denk ik).

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11

Een productieve vakantie

Volgens mij ben ik nog nooit zó productief geweest in mijn vakantie. Zo blogde ik eerder al over de vele klussen die we in huis hebben gedaan en afgelopen dagen was dat dan ook niet minder. Zo schroefden we donderdag avond nog een nieuw kastje in elkaar, dat een plaatsje kreeg achter mijn drumkit en waar ik ook mijn spullen voor het drummen in op kan bergen.
De dag daarna, op vrijdag, begon ik aan de nieuwe kast die we deze week bij IKEA kochten en nadat ik de vele onderdelen uitgepakt en uitgestalt had, en ook alle schroefjes, moertjes en klemmetjes op een hoop had gegooit (die Janine later keurig op soort sorteerde), zag ik al snel dat het bouwen van deze kast me veel tijd zou kosten. En dat deed het dan ook.

Na een hele tijd puzzelen en schroeven stond de kast al gedeeltelijk in elkaar, maar het kostte me bij elkaar zo'n 3 uren voordat de gehele kast in elkaar en op zijn plaats stond.

De dag daarna, op zaterdag ochtend, waagde ik mij eindelijk aan de plafondlamp in de badkamer en ik ben er maar wat blij mee! Dat geeft veel meer sfeerlicht dan de verlichting die al reeds van de de spiegel vandaan kwam, wat veel meer wit licht is. De nieuwe lamp geeft duidelijk meer rust en warmte in de badkamer en nu dat niet meer ontbreekt vind ik de badkamer pas ook perfect.

Vandaag kreeg ik het alweer op mijn heupen, want toen ik het schuurtje binnen kwam, was het (in mijn ogen dan) een enorme pestbende. Ik brak mijn benen bijna over de barbeque en de grote stapel met karton dat om alle nieuwe kastjes enz. had gezeten. Daarom propte ik de kofferbak van de Honda vol met het karton en voerde het af naar de centrale verzamelplaats in Oude Tonge en reed daarna gelijk even langs de Formido om eens te kijken voor materiaal om een boord in ons schuurtje te maken.

Dat had ik snel gevonden en thuis ben ik er direct mee aan de slag gegaan. Ook de muurbeugels die ik een tijd geleden gekocht heb om de fietsen aan de muur te hangen, heb ik vandaag eindelijk opgehangen en zodoende hangt nu zowel die van mij als Janine's fiets, lekker hoog en droog en vooral uit de weg. Ook het boord was een koud kunstje en het schuurtje ziet er nu ook perfect uit. Genoeg ruimte en alles bij de hand.

Nu is ons huis dan eindelijk helemaal af en ga ik vanaf morgen echt van mijn vakantie genieten. Morgen reizen we namelijk af naar Hagestein, vlak bij Utrecht en bivakkeren daar tot en met vrijdag in een blokhut met bijbehorende hottub. Daar hopen we nog lekker wat verder uit te rusten want volgende week gaan we weer lekker aan de slag.
Ik hoop dat er internet voor handen is zodat ik mijn blog 's avonds lekker met een koud biertje in mijn hand (en vanuit de hottub?) kan updaten.

Kwaad maken op een todo-lijstje dat al een tijdje lag

Vandaag was ik, zoals gewoonlijk, weer eens vroeg wakker. Voor vandaag stond heel wat op de planning want sinds onze verhuizing lagen er nog wat kleine details op ons te wachten die even aangepakt moesten worden. En al die die details vormen dan toch weer een aardig lijstje.
Het regende toch, dus een mooie dag om ons hier eens even op kwaad te maken.

We begonnen op zolder, met de kleinste details zoals 2 kleine plakgootjes die de kabels vanonder de vloerbedekking moesten verhullen. Dat was niet bepaald moeilijk en die klus was dus zo geklaard. Daarna hingen we een nieuw lampje op dat we gister bij de IKEA hadden gekocht en dat iets meer sfeer moest creëeren dan het huidige lampje. Ook de magazine-houder die we gisteren meegenomen hebben moest voor wat meer gezelligheid zorgen en nadat deze 2 klusjes ook geklaard waren, zag het er inderdaad weer een stukje gezelliger uit.

Janine was ondertussen ook bezig geweest met de wc-rol-houder, want de vorige zat niet goed vast en omdat we hem niet meer los kregen toen we hem opnieuw vast wilden maken, hebben we het zaakie met pluggen en al uit de muur getrokken. Helaas resulteerde dat wel in een nieuwe wc-rol-houder, maar dat was niet anders. Ook dit klusje lukte overigens na was gezweet en gevloek.

Het lampje dat van zolder kwam, kon daarna prima dienst doen in de trapkast, want daar hing eerst alleen een fitting met een lampje aan een paar draadjes en nu is dat dus ook weer netjes afgemaakt.

Daarna was het tijd om de schoenenkast die we gisteren al in elkaar gezet hadden, verder te bevestigen aan de muur zodat hij ook bleef staan. Na wat gesjouw was ook dit klusje in een half uurtje geklaard en hij staat nu dus zoals ie hoort te staan en hebben we onze schoenen ook lekker weggewerkt!

Aansluitend en als laatste klus voor vandaag, stond het ophangen van de klok op program. Hier keek ik al weken zoniet maanden tegenop. Voor een klok? Hoor ik iedereen denken, tja als ik vertel dat de klok uit 13 verschillende onderdelen bestaat en ik ook 13 gaten in de muur moet boren dan hoop ik dat ik het al een klein beetje uitgelegd heb.
Eerst nog maar eens alle onderdelen uitleggen op de grond zoals ik het ooit al eens uitgelegd en uitgetekend had. Na veel meten en kijken werd het eerste gat geboord en niet lang daarna hing het eerste cijfer aan de muur. De acht.

Daarna volgde de 12 en naar mate de tijd verstreek kwam er steeds meer bij te hangen. Na 2 uren van gaten boren, zweten, meten, uitrekenen en irritatie, hing dan eindelijk onze klok aan de muur en hij hing daar perfect. Het gaf nèt dat beetje extra aan de woonkamer, in plaats van zo'n lege muur.

Toen we klaar waren met alle klusjes was het al weer avond en bleken we er de hele dag zoet mee geweest te zijn. We besloten vanavond nog even lekker te relaxen en een bioscoopje te pakken en onder het genot van een bak Ben & Jerry's ijs, keken we naar Bangkok Dangerous met Nicolas Cage.

Bij thuiskomst zijn we nog even naar zolder gegaan om daar het nieuwe lampje in het donker uit te proberen en toen alle sfeerlampen tegelijk aan waren, gaf het een heerlijk knus en gezellige uitstraling (het ziet er op de foto een beetje rood/paarsig uit, maar dat is in het echt natuurlijk niet zo!). Toen ik daarna even in de badkamer stond en omhoog keek, zag ik dat we toch nog één ding vergeten waren. De plafondlamp in de badkamer... Die bewaren we wel lekker voor morgen, eerst maar eens slapen want morgenochtend gaat de wekker alweer om 7 uur omdat Janine ergens naartoe gaat en ik met Richard de oefenruimte uit ga mesten. En dat in de vakantie!

In bijna romantische sferen...

Zoals gezegd in mijn eerdere blog hieronder, na thuiskomst van de bezichtiging van zowel Addie's huis als die van De Deugd, trof ik in ons schuurtje nóg een klusser aan. Het bleek onze über-klusser Ed te zijn die, zoals afgesproken, ervoor zou zorgen dat vanavond dan eindelijk al onze lampjes zouden branden in de tuin.

Het leuke ervan, was dat het al aardig donker was toen ik thuis kwam en het niet al te lang meer duurde voordat de lampjes konden proefdraaien. Ik hoefde beter gezegd nog maar 10 minuutjes te wachten en alles was aangesloten. Daarna voltrok zich voor mijn ogen, in de achtertuin, een adembenemend schouwspel en ik verkeerde dan ook vrijwel direct in bijna romantische sferen.

De tuin was prachtig zo met dit licht en het was nog mooier dan ik van tevoren in gedachten had.
Ik hoop daarom ook aankomende week tijdens mijn vakantie op prachtig weer, zodat ik tot 's avonds laat buiten kan blijven zitten en genieten van onze tuin en de barbeque.

Hieronder dan nog even 4 sfeerbeelden op een rijtje:

1 | 2 | 3 | 4

Een gedecoreerd raam en een kapotte stoep op dezelfde dag

Ik heb graag een beetje privacy. Ik heb af en toe zelfs wat nudistische trekjes binnenshuis en zeg nou zelf, dat is in ieder huishouden wel het geval. Daarom stoorde ik me nog aan onze voordeur die een regelrechte inkijk gaf in onze hal, op de trap en als de kamerdeur open stond kon je ons zelfs op de bank zien zitten. Helemaal als 's avonds de lichten aan zijn en op een of andere manier voelde ik me daar toch niet zo prettig bij.

Om die reden ontwierp ik onlangs een raamdecoratie die ik wel bij ons vond passen. Ik stuurde 'm op naar JMC Signmakers uit Bruinisse en zij verzekerden me dat ze 'm netjes uit zouden snijden en plaatsen. Het kon even duren want ze gingen nog even op vakantie, maar zo'n haast had ik er nu ook weer niet mee.

Vandaag werd ik dan gebeld dat ze de decoratie wilden komen plaatsen en ik ging dan ook even naar huis om er bij te zijn en te kijken of het goed ging (ja ik weet het, ik ben dan echt een zeikerd terwijl ik weet dat de mannen van JMC gewoon altijd goed werk afleveren!).
Thuis aangekomen stond de voor mij bekende bus dan ook al voor de deur en werd er een begin gemaakt met het plakwerk. Dat ging ongelooflijk snel en na een kwartiertje plakken en wrijven, zat het werk er op.

Ik ben dan ook zeer tevreden over het resultaat. Nu kan ik tenminste weer eens in mijn blote kont de trap op en af lopen (niet stiekem door de uitsneden komen gluren nu ;-)). Oh ja, let ook vooral op het detail in de uitsneden, waar ik een geintje uitgehaald heb tussen de uitgesneden blaadjes.

Niet veel later, toen ik weer terug was op de zaak werd ik gebeld door de buurman. Alexander vroeg of ik soms op de stoep had staan springen, want de stoep was ingezakt!
Nadat hij mij daar van overtuigd had door een foto via de mail te sturen, belde ik maar direct naar de gemeente.

Ik kreeg een baliemedewerker aan de lijn en zei: "Hallo, met Sander de Gans. Ik hoor net van mijn buurman dat mijn stoep kapot is en ik denk dat dit door een vrachtwagen gedaan is, zo te zien." De baliemedewerker vroeg op zijn beurt: "Heeft u een kenteken?", waarop ik weer antwoordde: "Nou nee, want ik zit op m'n werk en ik kreeg net van de buurman te horen dat de stoep kapot gereden is en ik heb het op een fotootje gezien, maar dat is ook alles helaas".
"Dan kunt u beter even aangifte gaan doen bij de politie meneer" antwoorde de ambtenaar mij.
"Ja luister eens..." en ik raakte al iets geïrriteerd "het is jullie stoep en ik zou graag zien dat ie gemaakt werd want het is voor mijn deur. Als er iemand vanavond in het donker op z'n bek gaat omdat de stoep overhoop ligt en hij breekt 2 benen, zijn jullie denk ik iets verder van huis. En het is hier nogal donker, want van de 20 lantaarnpalen die hier splinternieuw in de straat staan, toen het er precies 2!...".

"Dan ga ik u even doorschakelen naar de buitendienst, één moment alstublieft...". Kijk dacht ik, daar heb ik meer aan en nadat ik de uiterst begripvolle en vriendelijke meneer van de buitendienst gesproken had, hing ik toch nog met een voldaan gevoel op. Nu alleen nog even afwachten wanneer ze er ook daadwerkelijk wat mee gaan doen, want toen ik een tijd geleden belde voor de té hoge drempel in de weg, deden ze daar ook een hele tijd later pas weer wat mee.

We wachten het maar af...

"Wil je soms ook nog een Prunus Eminens Umbraculifera?"

Gisteren aan het einde van de middag spoedde ik me naar huis, om nog net eventjes met het zoontje van Janine's vriendin Antoinette te kroelen. Xavi was al weer groot geworden sinds ik 'm voor het laatst gezien had.
Na het eten liep ik zoals zo vaak, een rondje door Sommelsdijk, samen met Janine en ook nu weer liep Gijs gezellig een stukje met ons mee!
Toen we thuis kwamen van het rondje lopen, was er al iemand druk bezig met het monteren van onze buitenlampjes. Eindelijk! Sfeer in de tuin!
Ed had er van tevoren al enorm op zitten zweten. Iedere keer werd me verweten dat we weer mooi spul hadden gekocht, maar "Prachtig Italiaans design, maar wat een klote dingen op te monteren!" was een steeds terugkerende spreuk van Ed. Zelf ben ik helemaal niet handig met dat soort dingen en als Ed er al aardig moeite voor moet doen dan had ik het al helemaal niet gered!

Gelukkig verliep Ed's werk voorspoedig en na niet al te lang wachten was ons eerste buitenlampje een feit. Na een kopje koffie vervolgde Ed zijn weg naar de achtertuin waar ook nog een buitenlampje gemonteerd moest worden. Een zeikerd als ik ben, moet dat natuurlijk perfect waterpas hangen en met wat gegrom controleerde Ed dit met de door mij aangereikte waterpas.

Ook het lampje aan de achtermuur hing redelijk snel en wat zag het er mooi uit toen het wat donkerder werd! Ook aan de voorkant was het een mooi gezicht trouwens. Hoewel de lampjes bij schemering ook al een mooie sfeer creëeren, komen ze in het donker helemaal tot hun recht in combinatie met de grondspotjes. Erg gezellig zo met de verschillende plantjes die we reeds geplant hebben en ook Gijs moest het eens even in zich opnemen toen hij 's avonds voor de deur zat. Het enige dat nu nog moest gebeuren was het planten van de bestelde bomen en het monteren van de spotjes die die bomen moeten aanlichten. Voor de nodig sfeer zeg maar.

Vanavond was het dan zo ver. De jonge boompjes werden geleverd en gepland door Gerard en Leendert. Omdat ze nog zo jong zijn moeten ze beiden nog ondersteund worden door een paal, maar als ik er veel tegen praat moeten ze wel sterker worden denk ik.
Leendert vroeg nog "Wil je soms ook nog een Prunus Eminens Umbraculifera?". Tja daar stond ik dan met mijn mond vol tanden. "Tuuuuurluk!... wat is het?" Vroeg ik voorzichtig en hij liet me nog een boompje zien dat geen bladeren en takken meer had omdat het strak gesnoeid was. Dat was wel mooi voor in de voortuin zei die, voor van't voorjaar als ie mooi in bloei staat. Ik antwoordde dat ik hem eerst wel even zou Googlen om te kijken wat het precies was (we denken nu dat dit 'm is) en we namen afscheid nadat ik hem nog bedankt had voor de mooie boompjes.

Wat een heerlijk gezicht nu, het is al echt "gezellig" op ons terras. Nu nog even Ed warm maken om ook de laatste lampjes en het stopcontact aan de buitenkant van het schuurtje te monteren. Dan alleen nog even mooi weer en dan kan over 1,5 week, in onze vakantie, eindelijk de barbeque aan!

Nooit geweten dat ik "plantjes-jacht" leuk zou vinden

Toen we in Dirksland woonden hadden we het niet. Missen deed ik het daar wel. In Ouddorp hadden we het wel, maar was dat niet al te spannend. Ook vanwege het weer trouwens, want in de winter ga je daar niet voor je lol zitten. Nu, in Sommelsdijk hebben we het wel, alleen moest daar nog het een en ander aan gebeuren voordat we er daadwerkelijk gebruik van konden maken.

In de afgelopen weken is er hard gewerkt aan ons tuintje of terras, het is hoe je het wil noemen. Zo werden er vele tegels op maat gesneden (dat heb je hier nu eenmaal in de Havenkom, door het architectonische grapje dat ze uitgehaald hebben, door de huizen in een bochtje te laten lopen), en perfect in elkaar gepast. Ook werd er direct rekening gehouden met de tuinverlichting, zoals de grondspotjes (zie de lussen die uit de vloer komen) en de spotjes die de nog te planten boompjes gaan aanlichten.

Ook is er hard gewerkt (hier dan even niet) aan de schuttingen, het hekwerk (dat op last van de gemeente persé moest blijven staan en wij hier wat creatief mee omsprongen) en de poort. We kregen alle benodigde hulp van buurman Sjaak en kornuiten die erg handig bleken te zijn. Op enkele details na (zoals het afvoerputje dat nog aangelegd moet worden, waar ik in de eerste week van de sleutel al op heb staan zweten, en niet te vergeten de grondspotjes) lag ons tuintje er dan ook begin deze week al geweldig bij.

Daarom was het vanavond tijd om eens op "plantjes-jacht" te gaan. Iets waar ik in het verleden niet in geïnteresseerd zou zijn, maar nu trekt het me wel en dus toog ik samen met Janine naar de Life & Garden.
Daar zag ik zóveel verschillende plantjes dat het me allemaal een beetje ging duizelen, maar gelukkig heeft Janine groene vingers en zochten we toch een paar mooie plantjes uit, evenals een paar prachtige potten.
Die laatste staan nu dus gevuld op ons terras, wat het opeens een levendige aanblik geeft. Kijk aan de andere kant moeten de spotjes, boompjes en planten nog geplaatst worden en ook in deze uitsparing moeten nog klim-hortensia's komen die tegen het hekwerk aan gaan groeien en als het goed is prachtige bloemen gaan produceren.

De parkeerplaats moet nog wel even netjes opgeruimd worden, want dat is nu nog een zooitje. Dat gaan we dan ook aankomende week aanpakken, maar voor nu zijn we al erg trots op het resultaat!

Drempel verlagen (vervolg)

Toen ik vanmorgen al vroeg Janine met haar Aygo naar de Toyota garage in Dirksland bracht (waar ik overigens hele leuke speeltjes tegen kwam, zoals deze spierwitte Porsche, dezelfde kleur Subaru Impreza en mijn droomauto, een Aston Martin), attendeerde zij mij op het feit dat ze "mijn" drempel aan het verlagen waren.

Diegene die mijn blog regelmatig leest, herinnert zich deze blog vast nog wel, waarin ik een ambtenaar verzocht iets aan de te hoge drempel te doen, omdat ik anders schade aan mijn auto zou oplopen en daarbij een leugentje voor eigen bestwil gebruikte. Ik sloot toen af met de opmerking dat als er over een tijdje nog niks mee gedaan was, ik zeker nog een keer terug zou bellen. Uiteindelijk heb ik dat nog steeds niet gedaan omdat er nog zoveel moest gebeuren aan de wijk, maar nu blijkt dat dus niet meer nodig.

Ik stapte op de mannen die dit klusje schijnbaar waren toebedeeld af en vroeg hen of ze ook daadwerkelijk de drempel aan het verlagen waren. Een personeelslid van de BAM grapte in plat Flakkees dat ze de drempel juist zouden verhogen omdat iedereen er te hard overheen reed, maar het touwtje dat ze gebruikten om waterpas te blijven, verraadde juist het tegenovergestelde.

Toen ik wat later nog even terug ging en met de werklui in kwestie ging praten, sloegen ze de spijker op z'n kop. "Kijk meneer" zei de man "als je daar aan komt rijden loop het wat naar beneden en de drempel is ook nogal kort, dus we maken hem wat vriendelijker". "Juist" was mijn antwoord "dat was ook juist de reden waarom ik gebeld heb naar de gemeente, dus ik ben u erg dankbaar, u verricht een goede daad". De man bleek even te gaan blozen, maar vermande zichzelf en antwoordde toen iets als "Tja, de gemeente heeft nu eenmaal niet graag schadeclaims aan zijn broek".

Met een glimlach groette ik de beste man en liep weg. 1 - 0 Voor de Sommelsdijkse Haven dacht ik nog...

Maccaroni zonder verpakking

Vandaag begon de dag al vroeg. Ik ben sowieso al vroeg wakker in ons nieuwe huis want 's ochtends is het al heel vroeg ontzettend licht in onze slaapkamer. Toch de rolgordijnen maar eens laten vervangen door verduisterende rolgordijntjes, al moet ik dan eerst nog even de strijd aangaan met mijn eigen vriendin die het daar nog niet helemaal mee eens is.
Ook zij was net als ik al vroeg uit de veren. Ik reed gelijk even langs Ed, om de klopboor te halen. Vandaag had ik beloofd de kapstok op te hangen nadat ik hier gisteren al de voorbereidingen voor getroffen had.

Eerst zoog ik mijn auto nog even uit bij een plaatselijk benzinestation, want sinds de verhuizing lag daar een pak maccaroni in, zonder verpakking welteverstaan en het was zich dan inmiddels ook al tussen mijn reservewiel gaan nestelen. Ook het wassen sloeg ik vandaag niet over en ga ik de komende tijd dan ook zeker niet meer overslaan. Daarna haalde ik de nodige pluggen en begon aan het kapstok-klusje.

Het boren ging als een mes door de boter, dus het aluminium plaatje zat al snel tegen de muur. Daarna begon een uiterst secuur klusje van meten, rechthouden en opplakken. Het duurde echter niet lang voordat de eerste letter bevestigd was en nadat Janine steeds de velletjes van het plakkertje verwijderde groeide het woord "KAPSTOK" gestaag. Het restultaat liet dan ook niet lang op zich wachten en nadat alle vette vingerafdrukken er vakkundig van verwijderd waren konden de eerste kledingstukken opgehangen worden. Erg leuk resultaat al zeg ik het zelf!

En de auto waar ik de afgelopen weken geen tijd voor had gehad om schoon te maken? Die stond nu op de parkeerplaats te glimmen en gromde tevreden toen ik weer eens het gaspedaal intrapte...

Goeie grond en mooie groene buxus'

Ik moest nog flink doorrijden om op tijd bij Esselink aan de deur te kunnen kloppen. Ze belden vanmiddag dat de knop voor de mengkraan in de badkamer binnen was. Kon ik eindelijk eens lekker languit in bad liggen! Natuurlijk had ik me de afgelopen 4 weken wel gewassen, maar dan onder de douche.
Ze namen echter hun sluitingstijden wel erg serieus want toen ik om 16:59 voor de slagboom stond ging deze niet meer open. Stampvoetend en met stoom uit mijn oren stapte ik de auto uit. Ik liet me niet wegsturen vóórdat ik nu eindelijk die knop in handen zou hebben. Hoe dan ook, vanavond ging ik in bad!

Ik liep dan ook om de slagboom heen en ging een eindje verder door de schuifdeuren die nog wel werkten. Bij de balie aangekomen was er niemand meer. Gelukkig kwam er nog iemand aanlopen en vroeg op een wat vreemde toon "Wordt u al geholpen?". "Nee" antwoordde ik terwijl ik probeerde mijn irritatie niet te laten merken. "Oh", mompelde de man en kwam achter de balie. Ook andere medewerkers kwamen als zonneschijn na regen, uit verschillende hoeken tevoorschijn. "Kijk nou!" riep de eerste man weer "Er wil zelfs nog iemand het terrein opkomen!" toen hij op de monitor met beveiligingscamera's keek. "Die heeft zeker niet in de gaten dat we om 17:00 sluiten!".

Mezelf beheersend keek ik hem aan. "Die persoon staat voor je neus en ik vind dat jullie je sluitingstijd wel erg serieus nemen. Ik kom voor een knop van mijn mengkraan, die ontbrak bij oplevering van mijn huis en is opnieuw besteld".
Ze leken wat verbaasd maar gingen aan de slag. Bijdehandte opmerkingen van de medewerkers onder elkaar irriteerden me mateloos, want de vorige keer toen ik daar kwam leken ze "de klant" ook niet al te serieus te nemen. Ze grapten nog toen er een auto van het terrein af wilde gaan en mijn auto in de weg stond. Dat ze mijn auto zagen bewegen toen hij er langs ging. Ik reageerde maar niet. Gelukkig kwam ik na een tijdje thuis mét knop en installeerde deze op de kraan.

Toen ik beneden kwam ging de buurman en een van zijn medewerkers (denk ik), al aan de slag met de schutting. Ik moest echter nog eten en toen dat op tafel stond en ik aangeschoven was, stopte er een vrachtwagen met container voor mijn deur. "Ohjee", dacht ik nog, "die gaat ie toch niet pal voor mijn deur parkeren mag ik hopen". Toch wel, maar toen ik het nog eens goed bekeek, zag ik dat het niet erg was. Ze kwamen die vervelende beplanting bij de voordeur verwijderen, die planten die de bouwer had neergezet. Als het geregend had en je liep naar de voordeur was je alleen al nat van de overhangende bladeren en ze waren ook nog eens lelijk.
De container bleek dan ook rijkelijk gevuld met goeie grond en mooie groene buxus'. De heren gingen koortsachtig aan de slag en na een tijdje gaf het al een prachtige aanblik. Veel beter dan eerst. Ze namen zelfs die andere krengen mee en gaven er nog geld voor ook!

Ook in de achtertuin ging men hard, ookal lag er een pijp die zorgde voor de afvoer van het regenwater, in de weg. Na een paar uren zwoegen stond dan ook bijna de hele schutting en niet lang daarna viel er niet meer naar de buren te gluren. Een mooi gezicht zo met dat stukje in het midden, dat is heel wat speelser dan zo'n half stukje op het eind of aan het begin.
Ondertussen zocht ik bij P&D Light de buitenverlichting uit, zoals spotjes voor in de vloer en spotjes die de boompjes straks moeten aanlichten. Ook buitenverlichting voor aan de muur werd uitgezocht.
In de voortuin was men ondertussen klaar met de beplanting van de buxus en waren dan ook erg blij met het resultaat!

Hierna werd het dan eindelijk tijd voor mijn eerste bad en dat liet ik dan ook vol goede moed vollopen. Het zag er erg uitnodigend uit en ik wachtte dan ook niet al te lang met om een duik te nemen. Ik zal de details besparen. Oké, eentje dan, maar dan ga ik nu even genieten!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)