Service van het huis

Vandaag was het officieel de laatste keer dat ik voor mijn eerste tatoeage terug moest naar Wonder of Colour in Achtmaal. Een 'controle-ronde' noemt zij dat, waar zij het resultaat na drie maanden genezen nog eens controleert en ze bepaalt of sommige stukken nog wat bijgewerkt moeten worden. 'Service van het huis' dus!

Voor de gelegenheid nam ik vandaag 'Dirty' Barry mee, die ook wel weer zin had in een nieuwe tattoo. Het was al zo'n tien jaar geleden dat hij zijn eerste liet zetten, maar daar is hij nu niet meer tevreden mee en zocht dus naar een oplossing. Één van Lisette's specialiteiten is een zogenaamde 'cover-up' waarbij zij een nieuwe tattoo over een oude heen zet en je van die oude dus niets of nauwelijks iets terug kan vinden. Barry bleek dus aan het goede adres!

Barry's voorliefde voor Harley's en alles daar omheen, leek ook Lisette goed te passen, dus het klikte vrijwel meteen tussen de twee en terwijl ik op de tafel lag, volgde Barry uiterst geïnteresseerd, iedere beweging die Lisette maakte en oh, oh, oh, wat lag ik er relaxt bij...

Naarmate de tijd verstreek, putte Barry inspiratie uit de vele boeken en tijdschriften die in het huis van Lisette te vinden zijn en hield hij ondertussen ook hond Spekkie nog even bezig. Of, hield Spekkie ons bezig? Dat valt namelijk nog even te bediscussiëren...

Na bijna drie uren hield Lisette het voor gezien en bleek dat ze bijna alle lijnen opnieuw opgezet had. Een schitterend en super scherp resultaat bleek het gevolg, maar het échte resultaat wordt pas over een week of twee duidelijk. Tot die tijd, goed insmeren en niet krabben!

Als bonus een filmpje waarin Barry en border collie Spekkie een heel grappig spelletje met elkaar spelen. Spekkie komt overigens niet in beeld, want die rende veel te snel weer terug in z'n mand!

Opnieuw overgeleverd aan de handen van de Brabantse tatoeëerder

Lag ik drie weken geleden nog voor de eerste keer op de 'pijnbank' om de lijntjes te laten zetten, zo was het vandaag tijd om een gedeelte in te kleuren. Althans, zonder kleuren maar mét schaduw. Vanmiddag reed ik dus al om iets na 12 uur richting Achtmaal, om opnieuw een middagje te zweten...

Het was niet meer zo spannend als de vorige keer, toen ik nog geen idee had wat komen ging. Lisette van Wonder of Colour kon dus ook vrijwel meteen aan de slag en zo lag ik tegen de klok van half 2 dan al op de bank en was ik aan de handen van de Brabantse tatoeëerder overgeleverd.

Ze ging koeltjes en uiterst precies te werk en het volledige kunstwerk werd steeds beter zichtbaar naarmate de tijd vorderde. Het zonnetje scheen heerlijk door het raam in m'n gezicht en af toe leek ik zelfs een beetje weg te doezelen.
Nadat Lisette al een aantal uren met de naald in de weer was, was het juist het papiertje waar ze de overtollige inkt mee van mijn arm wreef datgene wat ging irriteren. De huid wordt na een tijdje gevoelig en het lijkt net alsof je aardig verbrand bent op die ene plek. Het was dan ook af en toe een aangename afwisseling wanneer de tattoo even met een desinfecterend goedje werd schoongemaakt. Zo'n beetje hetzelfde gevoel wanneer je een nat koud washandje op je door de zon verbrande arm legt...

Ook het Ganzen-logo kwam deze ronde aan de beurt en na ruim 3 uren kon zat de klus er voor vandaag op. Het meeste inkleur werk is nu voltooid maar ik betwijfel het of het met de 3e afspraak, die de 2e week van mei gepland staat, echt al helemaal af is. We zullen zien!

Als bonus een filmpje dat een beeld geeft hoe het er nu zo'n middag aan toe gaat.

De herinnering blijft

Vroeger interesseerde het me eigenlijk niet. Ik ben er ook niet mee opgegroeid. Eigenlijk niemand in mijn familie heeft er een, behalve mijn nichtje en mijn 'suikerzwager' de laatste jaren, maar verder eigenlijk niemand. Het wordt in onze 'plattelands-cultuur' ook nog steeds een beetje als 'not-done' gezien, maar zelf denk ik daar inmiddels anders over...

Sinds ik een aantal keren met mijn goede vriend Jurien bij zijn huis-tatoeëerder ben geweest, begon mijn interesse in een tatoeage te groeien. Iemand met een tatoeage is niet persé een vreemd persoon, ook niet asociaal of gevaarlijk. In Amerika is het zelfs een beetje vreemd als je er geen hebt en gelukkig slaat de cultuur onder de huidige generatie in Nederland ook een beetje om. Een tatoeage kan iets zijn dat je gewoon graag wilt hebben, maar het maakt het pas écht bijzonder als je er een verhaal bij hebt.

Vanaf vorig jaar juli / augustus ben ik dus zelf eens gaan nadenken over dit 'aandenken voor het leven'. Uiteraard wilde ik niet voor niets een tattoo, maar wilde ik er een die vol stond met symboliek. Het idee werd dan ook in verschillende sessies met Lisette van Wonder of Colour uitgewerkt tot werkelijk waar een prachtig kunstwerk. Niet in kleur zoals ik eerst van plan was, maar met schaduw en diepte. Na maanden van voorbereiden en plannen, was het dan vandaag de dag van de waarheid...

Vanmiddag vertrok ik dan ook samen met Janine en neef Richard richting het Zuid-Brabantse Achtmaal waar we na een uurtje rijden aankwamen. Daar ontving Lisette ons op de gebruikelijke hartelijke manier en de spullen lagen al klaar. Ze liet me de tekeningen nogmaals controleren, alsook de de datum op de verpakking van de naald en zo liet zij mij ook controleren of de rest van de apparatuur steriel verpakt of schoongemaakt was.
Alles bleek in orde en onder het toeziend oog van mijn eigen vriendin en neef tekende ik voor de controles en verklaarde ik niet ziek te zijn of last te hebben van andere klachten.

Terwijl Richard Lisette's vele relikwieën bekeek, zoals haar prijs die ze won op de 'International Tattoo Convention' in Antwerpen, werd mijn arm bloot gelegd en netjes geschoren. Daarna begon het passen en meten van de tekening op mijn arm. Uiteraard waren er al meerdere 'pas-sessies' geweest, maar nu was het allemaal voor het 'echie'.
Lisette maakte een afdruk van de uiteindelijke tekening op mijn arm en na de laatste controle en nog wat geschuif met een ster (waar zowel Richard als Janine over beslisten), nam ik onder toeziend oog van Lisette's huisdieren, plaats op de 'operatietafel'.
Daar lag ik dan. Volledig overgeleverd aan de vaste hand van de tatoeëerder begon ik aan een aantal zwetende uren voor iets dat een aandenken voor het leven moest worden.

Janine keek af en toe tijdens het leren lachend toe terwijl ik het een aantal keren niet kon vermijden om mijn gezicht ietwat te laten vertrekken. Vooral aan de achterkant van mijn arm, bij de triceps en vlak bij de oksel, daar waar veel zenuwen bij elkaar komen, bleek het een erg vervelend gevoel. Gelukkig kreeg ik van Lisette een kleine pauze na ongeveer 1,5 uur, maar daarna ging ze onverbiddelijk verder.

Ondertussen tikte de tijd weg en hield de kat (die waarschijnlijk de koekoek had opgevreten) ons op de hoogte van de uren die verstreken. Ik werd er zo langzamerhand een klein beetje gek van, want tegen het einde van de middag leken er alleen nog vervelende plekjes over te zijn...
Na ongeveer 3 uren bleek de eerste fase van dit 'project' dan eindelijk voltooid. De lijnen waren gezet en hoewel ze nu heel goed zichtbaar zijn wordt de tattoo na genezing van deze ronde nog iets lichter.

In de uiteindelijke tekening wordt de symboliek pas echt zichtbaar. Het ganzen-logo in het midden spreekt voor zich. Het is een bijzondere herinnering aan mijn lieve ome Leen die ons helaas vorig jaar heeft moeten verlaten en waarvoor het logo ook heel speciaal was. Jaren geleden ontwierp ik het eens bij wijze van grap, maar het prijkte op zijn laatste kunstwerk en binnenkort zelfs op zijn grafzerk. Toch staat het ganzen-logo, vergezeld van de tekst 'The Memory Remains' niet álleen voor ome Leen. Ook verwijst het naar opa Arend die alweer bijna 18 jaar geleden overleed en staat het eveneens voor alle 'Ganzen-mannen' uit onze familie.
'The Memory Remains' is daarnaast ook nog een prachtig nummer van Metallica, een band waar ik graag naar luister.
Verder bevat de tattoo een 'P' en een 'L' die voor mijn vader (Pieter Leendert) en mijn ome Leen staan (Leendert Pieter). Ook de letter 'J' is aanwezig, die verwijst naar mijn moeder (Jeanette) en natuurlijk mijn eigen Janine.
In het type-plaatje van de snaredrum zijn de letters 'A', 'J' en 'M' terug te vinden, een verwijzing naar mijn beide opa's (Arend de Gans & Jan Matthijs Visser) en ook mijn eigen officiële naam; Arend Jan Matthijs.
De noten en notenbalken, de snaredrum, de drumsticks en de jaren '50 microfoon mogen denk ik voor zich spreken.

Na dit avontuur besloten we onszelf op een etentje bij McDonalds te trakteren waar ik dan ook even later samen met Richard en Janine aan een heerlijke gezonde maaltijd zat!

Erg leuk om mijn neef en vriendin mee te nemen naar zoiets bijzonders. Een bijzonder aandenken voor het leven, waar ik nog minimaal twee keer voor terug zal moeten.
Let wel, persoonlijk ben ik niet door deze uiterlijke aanpassing veranderd, maar ik zal op deze manier mijn dierbaren en mijn kijk op het leven nooit vergeten...

Wordt vervolgd!

(met dank aan Richard voor de vele foto's van deze heugelijke middag!)

Henk, eat your heart out!

Dat deed me toch pijn vanochtend! Omdat het gisteravond zó gezellig was, lag ik vanochtend pas om 5 uur op bed. Op zich niet zo erg, maar wel als Jurien al om 9 uur belt en je dus net aan het slapen bent. "Ik sta over 5 minuten voor je deur!" klonk het door de telefoon, maar ik wist op dat moment nog niet wat er aan de hand was. Ik dacht dat het een doordeweekse dag was en ik me bij hoge uitzondering, grandioos had verslapen! Pas toen Janine me vertelde dat het zondag was, drong het tot me door. "Oh ja, ik ging met Jurien mee naar tattoo-artist Lisette in het Brabantse Achtmaal...

Ik weet niet eens of het verantwoord was om al met de auto op pad te gaan, maar we zijn zonder kleerscheuren aangekomen in Achtmaal, waar op dat moment al een wielerronde aan de gang was.
Het was op één dag na precies een jaar geleden dat ik voor het laatst samen met Jurien bij haar langsgeweest was, maar er was nog weinig veranderd.
De altijd hartelijke Lisette heette ons weer van harte welkom en na wat koffie, cola en onze verhalen over gisteravond, ging ze aan de slag.

Uiteraard werd er eerst weer wat geschetst, uitgemeten en getekend, terwijl ik ondertussen vrienden maakte met hond Spekkie. Daarna begon Lisette aan de uitbreiding van Jurien's 'Mahori tribal' en na een tijdje zweten was het eindresultaat verbluffend. De tribal wordt overigens steeds groter maar ook steeds bijzonderder, zeker nu de sterren op zijn schouders er als het ware in vallen.

Toen bedacht Jurien dat hij wel een ster op zijn pols wilde hebben en vroeg Lisette of dat ook nog even kon. "Ach ja..." zei ze, "je bent er nu toch en jou kennende moet ie er toch op, dus dat doen we nu meteen wel even" (let wel, dit alles zei ze in een zwaar Brabants dialect!).
Uiteraard werd er dus eerst weer getekend en gemeten, maar toen hij eenmaal naar Jurien's zin was, ging opnieuw de naald er in. Lisette zette de buiten en de binnenlijn van de ster en kleurde alvast een stukje in, maar daarna liet ze ook Jurien zelf nog een stukje tatoeëeren. Een aparte ervaring vond ie, maar toen was ik aan de beurt!

Ook ik mocht namelijk een stukje van de ster op Jurien's pols tattoeëeren! Een hele eer, dus ik trok snel een paar handschoenen aan. Na instructies van Lisette ging ik aan de slag en leek ik wel een volleerd tattoeerder. Ik dacht nog: "Henk Schiffmacher, eat your heart out!".
Gewoon inkt aan het naaldje, pedaaltje indrukken, tekenen en af en toe wat wegvegen zodat je kunt zien of je nog binnen de lijntjes blijft.

Nee, ik vertel het nu zo stoer, maar zo was ik helemaal niet! Het zweet stond op m'n hoofd en niet alleen daar! Wat een taak is dat! Daar moet je ongelooflijk vaste handen voor hebben, maar met die ongelooflijke kater die Jurien en ik allebei hadden, was dat sowieso niet te doen. Het is vooral ook eng omdat als je een fout maakt, het niet zo snel te herstellen is en dus is alles wat je doet is zo definitief.

Het was wel erg leuk en speciaal om eens een keer gedaan te hebben, maar ik liet het dus maar weer snel aan de échte professional over. Die maakte het tot een perfect einde en de ster stond er dus aan het einde van de rit haarscherp op, zónder een uitschieter van ons!

Een bijzondere vent... en dat is ie!

Net voor ik vanochtend de deur uitging om een uur of 9, keek ik nog even wat filmmateriaal terug dat ik op 11 februari 2007 maakte. Op die dag werd er namelijk begonnen aan een Mahori Tribal op Jurien's bovenarm. Toen ging ik dus samen met hem en zijn vriendin Jozien naar Achtmaal, bij Breda, om bij tatoeëer Lisette de eerste strepen van een nieuwe creatie te laten zetten.
Nadat hij er nu al een keer of 3 voor is teruggeweest, omdat dat nu eenmaal lang duurt voor zoiets af is en Jurien vaak geen tijd heeft, was het vandaag de planning om hem (zo goed als) af te maken. Ik zou weer meegaan en Jurien waarschuwde me al van tevoren dat het wel eens een hele dag kon duren, dus voorzag ik mezelf van de nodige lectuur en nam zelfs mijn laptop mee.

Na 1,5 jaar was er toch wel het een en ander veranderd bij Lisette. Ze was commerciëler geworden, de ruimte waar het allemaal in gebeurde was wat opgefrist en voorzien van een nieuwe paintbrush dat zij overigens ook zelf maakt en ontwerpt.

Rond een uur of half 11 nam ze voor het eerst de "pen" in de hand en begon aan de lange, ietwat pijnlijke lijdensweg van Jurien. Hij verdacht haar zelfs dat ze het fijn vond als hij pijn had...

Zelf verbaasde ik me over het Efteling gehalte van de wc bij Lisette. Ik moest nodig (ik was de avond daarvoor voor het eerst sinds lange tijd weer eens wezen stappen en had de nodige biertjes gedronken en dus was mijn maag vandaag helemaal van streek) en vroeg Lisette naar de wc. Die was buiten zij ze en met gefronste wenkbrouwen liep ik door haar woonkamer naar de achtertuin, waar ik een beetje een sprookjesachtig vertrek aantrof. Althans, zo ervoer ik het, want hoe sprookjesachtig of romantisch kan een wc zijn!

Enfin, na úren van tatoeëren vond Jurien het welletjes, ookal was de tribal bijna af. Het zou waarschijnlijk nog wel even duren voor hij écht af was, maar dat geduld kon Jurien niet meer opbrengen. De volgende afspraak werd nog niet gemaakt want dat zou toch pas weer over een paar maanden zijn waarschijnlijk en we vertrokken dan ook weer direct richting Sommelsdijk.

Onderweg liet Jurien zich nog even van zijn multifunctionele kant zien en demonstreerde hij zonder er bij na te denken het begrip "multi-tasking op de snelweg". Chips in zijn ene hand, redbull tussen zijn benen, smsen met de andere hand en oh ja, sturen deed hij ook nog.

Een bijzonder kind... en dat is ie!