Een bijzondere vent... en dat is ie!

Net voor ik vanochtend de deur uitging om een uur of 9, keek ik nog even wat filmmateriaal terug dat ik op 11 februari 2007 maakte. Op die dag werd er namelijk begonnen aan een Mahori Tribal op Jurien's bovenarm. Toen ging ik dus samen met hem en zijn vriendin Jozien naar Achtmaal, bij Breda, om bij tatoeëer Lisette de eerste strepen van een nieuwe creatie te laten zetten.
Nadat hij er nu al een keer of 3 voor is teruggeweest, omdat dat nu eenmaal lang duurt voor zoiets af is en Jurien vaak geen tijd heeft, was het vandaag de planning om hem (zo goed als) af te maken. Ik zou weer meegaan en Jurien waarschuwde me al van tevoren dat het wel eens een hele dag kon duren, dus voorzag ik mezelf van de nodige lectuur en nam zelfs mijn laptop mee.

Na 1,5 jaar was er toch wel het een en ander veranderd bij Lisette. Ze was commerciëler geworden, de ruimte waar het allemaal in gebeurde was wat opgefrist en voorzien van een nieuwe paintbrush dat zij overigens ook zelf maakt en ontwerpt.

Rond een uur of half 11 nam ze voor het eerst de "pen" in de hand en begon aan de lange, ietwat pijnlijke lijdensweg van Jurien. Hij verdacht haar zelfs dat ze het fijn vond als hij pijn had...

Zelf verbaasde ik me over het Efteling gehalte van de wc bij Lisette. Ik moest nodig (ik was de avond daarvoor voor het eerst sinds lange tijd weer eens wezen stappen en had de nodige biertjes gedronken en dus was mijn maag vandaag helemaal van streek) en vroeg Lisette naar de wc. Die was buiten zij ze en met gefronste wenkbrouwen liep ik door haar woonkamer naar de achtertuin, waar ik een beetje een sprookjesachtig vertrek aantrof. Althans, zo ervoer ik het, want hoe sprookjesachtig of romantisch kan een wc zijn!

Enfin, na úren van tatoeëren vond Jurien het welletjes, ookal was de tribal bijna af. Het zou waarschijnlijk nog wel even duren voor hij écht af was, maar dat geduld kon Jurien niet meer opbrengen. De volgende afspraak werd nog niet gemaakt want dat zou toch pas weer over een paar maanden zijn waarschijnlijk en we vertrokken dan ook weer direct richting Sommelsdijk.

Onderweg liet Jurien zich nog even van zijn multifunctionele kant zien en demonstreerde hij zonder er bij na te denken het begrip "multi-tasking op de snelweg". Chips in zijn ene hand, redbull tussen zijn benen, smsen met de andere hand en oh ja, sturen deed hij ook nog.

Een bijzonder kind... en dat is ie!