Zo'n toffe hut had ik vroeger wel willen hebben

Een extra dagje vrij en tja, wat doe je dan in ons geval? Dan zoek je een leuke babyzaak (of zaken) om alvast wat inspiratie op te doen en misschien wel iets leuks mee naar huis te nemen...

We besloten naar Breda te gaan en daar troffen we op een kleine vierkante kilometer wel minstens drie verschillende zaken aan. We zagen heel veel mooie spullen, van een hele stoere lederen Recaro autostoel (met ingebouwde speakers waar je je iPod op kunt aansluiten!), tot aan deze ongelooflijk ruige houten bike.
Sommige zaken leken een oneindige keuze aan kinderkamertjes te hebben (er waren wel 41 modellen!), met af en toe wel hele bijzondere exemplaren, maar ook bedstedes die ieder kind wel zou willen hebben volgens mij. Althans, zo'n toffe hut had ik vroeger wel in m'n slaapkamer willen hebben!

En tja, dan die kinderwagens. We werden stiekem toch wel een beetje verliefd op die ene. Hij oogde zo stoer, hij reed lekker en was lekker stevig en hoog. Nog maar eens uit elkaar halen en weer in elkaar zetten dan en vooruit, nóg maar een keertje! Uiteindelijk zat er maar één ding op. Deze moest mee naar huis, was Janine (en ik stiekem ook hoor) was er niet meer bij weg te slaan...

De Joolz kinderwagen moest overigens besteld worden en zal naar alle waarschijnlijkheid over tien weken de straat in rijden...

Een bijzondere vent... en dat is ie!

Net voor ik vanochtend de deur uitging om een uur of 9, keek ik nog even wat filmmateriaal terug dat ik op 11 februari 2007 maakte. Op die dag werd er namelijk begonnen aan een Mahori Tribal op Jurien's bovenarm. Toen ging ik dus samen met hem en zijn vriendin Jozien naar Achtmaal, bij Breda, om bij tatoeëer Lisette de eerste strepen van een nieuwe creatie te laten zetten.
Nadat hij er nu al een keer of 3 voor is teruggeweest, omdat dat nu eenmaal lang duurt voor zoiets af is en Jurien vaak geen tijd heeft, was het vandaag de planning om hem (zo goed als) af te maken. Ik zou weer meegaan en Jurien waarschuwde me al van tevoren dat het wel eens een hele dag kon duren, dus voorzag ik mezelf van de nodige lectuur en nam zelfs mijn laptop mee.

Na 1,5 jaar was er toch wel het een en ander veranderd bij Lisette. Ze was commerciëler geworden, de ruimte waar het allemaal in gebeurde was wat opgefrist en voorzien van een nieuwe paintbrush dat zij overigens ook zelf maakt en ontwerpt.

Rond een uur of half 11 nam ze voor het eerst de "pen" in de hand en begon aan de lange, ietwat pijnlijke lijdensweg van Jurien. Hij verdacht haar zelfs dat ze het fijn vond als hij pijn had...

Zelf verbaasde ik me over het Efteling gehalte van de wc bij Lisette. Ik moest nodig (ik was de avond daarvoor voor het eerst sinds lange tijd weer eens wezen stappen en had de nodige biertjes gedronken en dus was mijn maag vandaag helemaal van streek) en vroeg Lisette naar de wc. Die was buiten zij ze en met gefronste wenkbrouwen liep ik door haar woonkamer naar de achtertuin, waar ik een beetje een sprookjesachtig vertrek aantrof. Althans, zo ervoer ik het, want hoe sprookjesachtig of romantisch kan een wc zijn!

Enfin, na úren van tatoeëren vond Jurien het welletjes, ookal was de tribal bijna af. Het zou waarschijnlijk nog wel even duren voor hij écht af was, maar dat geduld kon Jurien niet meer opbrengen. De volgende afspraak werd nog niet gemaakt want dat zou toch pas weer over een paar maanden zijn waarschijnlijk en we vertrokken dan ook weer direct richting Sommelsdijk.

Onderweg liet Jurien zich nog even van zijn multifunctionele kant zien en demonstreerde hij zonder er bij na te denken het begrip "multi-tasking op de snelweg". Chips in zijn ene hand, redbull tussen zijn benen, smsen met de andere hand en oh ja, sturen deed hij ook nog.

Een bijzonder kind... en dat is ie!

Een avondje met kimono's, een japanse pyromaan en een dosis gezelligheid

Met kerst hadden we al iets leuks georganiseerd voor onze werknemers en collega's, maar het echte avondje uit moest nog komen. Ze wisten wel dat ze 12 januari op pad moesten, maar nog niet precies waarheen. Ook toen we ze een dag van tevoren vertelden dat we naar Oosterhout zouden gaan en daar om 18:00 moesten zijn, wisten zij waarschijnlijk nog net zo veel als daarvoor.

De reis ging dus naar Oosterhout en nadat ik Keesjan opgehaald had en we opreden met de rest vanaf de carpoolplaats in Den Bommel, belandden we op de afgesproken tijd op de juiste plaats, namelijk de Japanner in Oosterhout! Bij binnenkomst bleken Bjorn en Bianca al aanwezig te zijn en die hadden het zich gemakkelijk gemaakt door alvast wat te drinken en te knabbelen te nemen. Ook wij schoven aan en het was wachten op het moment dat we aan tafel konden. Ondertussen werd er al gezellig gekletst met collega's en meegekomen partners.

Toen was het moment daar dat onze kimono's aangetrokken konden worden (waar we overigens hartelijk bij geassisteerd werden door echte Japanse dames) en we plaats konden nemen rond de bakplaat. Dat leverde natuurlijk een hilarisch beeld op waarbij collega's en partners door elkaar werden gezet en het al snel gezellig werd. Natuurlijk werd er gelachen om elkaar, alleen al de manier waarop we gekleed gingen en toen de kok zijn werkplaats "betrad" en er allerlei lekkers bereid ging worden was het zo'n beetje kwijlend wachten geblazen op de stukjes vlees die met enige show werden opgediend.

Nadat de bordjes rijkelijk gevuld waren met lekkers, was het nog even wachten op de Japanse bedienden die de bordjes voor onze neus zouden parkeren. Nadat dit gebeurd was, begon het eten met stokjes. Hilarisch, want velen van ons hadden dat nog maar weinig of nooit gedaan. Ook ik had nog maar een prille ervaring na de laatste keer. Zo bleek de bami maar moeilijk naar binnen te werken, maar werd er desondanks hartelijk gelachen om de iedereen die zich in verschillende bochten wrong om zo wat naar binnen te "schuiven".
Na ieder gerecht werd een korte pauze ingelast en verdween de kok van het toneel. Niet heel veel later kwam hij weer terug en begon de volgende show. Zo werd er met stukken ei gegooid (zie filmpje onderaan) en stak hij de hele zaak in de fik, wat overigens nog wat mooie plaatjes opleverde.

Toen de buikjes rijkelijk gevuld waren met al dat lekkers en we onze kimono aan de "wilgen" hadden gehangen, restte ons na een korte pauze nog een ietwat rokerig toetje! Ook daarna ging het nog even verder met wat whisky, een bakkie koffie en zelfs de bak sigaren van het huis bleven niet ongemoeid.

Na deze laatste versnaperingen was het tijd om naar het centrum van Breda te rijden, waar we een leuke lounche-bar tegen het lijf liepen en we nog even gezellig verder gingen onder het genot van enkele hapjes en drankjes en waar ondertussen weer aardig wat gekkigheid over tafel kwam. Hiermee besloten we dan ook de avond / nacht en reden terug naar huis.

Persoonlijk vond ik het erg gezellig en heb heerlijk gegeten. Bedankt allemaal voor de leuke avond!