Lekker veel herrie

Het was weer heerlijk om vanavond met zulke getalenteerde en reeds ervaren muzikanten te spelen, die ook nog eens erg gezellig zijn! Het klikt goed, maar ik als redelijk onervaren drummer, die nog nat is achter zijn oren, zal flink m'n best moeten doen om Richard, Niels en Barry qua niveau een beetje bij te benen. Ik probeer dan ook zo goed mogelijk mijn partijen in te studeren zodat we op onze oefen-avond (vrijdag), er helemaal voor kunnen gaan.

Deze week speelden we echter écht live, in de oefenruimte, waar we lekker veel herrie kunnen maken in tegenstelling tot bij ons op zolder waar we veelal met een koptelefoon op spelen. We speelden net als vorige week het nummer 'Woman' van Wolfmother en zo met de versterkers, akoestische drums en het feit dat we deze week helemaal compleet waren, was toch nog een beetje wennen...

Ook 'No One Knows' van Queens Of The Stoneage kwam aan bod, maar dat zat er duidelijk nog niet helemaal in. Het eerste gedeelte ging prima, maar de moeilijke snelle stukken moesten we voor komende week bewaren.

Vanavond speelden we ook voor publiek! Althans, publiek, Jurien kwam kijken hoe we het er met z'n vieren vanaf brachten en nam ook nog een lekker biertje voor ons mee.

Na 2,5 uur vlammen, en vooral ook lachen, gieren en brullen hielden we het voor gezien. Met piepende oren verlieten we de oefenruimte, met de instelling dat we volgende week weer bij elkaar zouden komen en in de komende week, individueel, onze partijen goed zouden oefenen.

Dat wordt dus thuis weer flink aan de studie, zodat we aanstaande vrijdag weer volledig los kunnen gaan! Ik ben benieuwd...

Klaas Vaak

Gisteren zijn enkele ex-bandleden van In Age And Sadness (IAAS) en ik, na lang plannen, eindelijk bij elkaar gekomen. Het was om het oefenhok te doen, dat na het stoppen van hun band opnieuw ingedeeld kan worden. Pepijn, Roland en ik kwamen bij elkaar om te bespreken hoe we het een en ander aan gaan pakken. Zo zal Pepijn afscheid nemen van de ruimte waar hij jaren lang met veel plezier muziek gemaakt heeft, terwijl Roland er nog wel blijft zitten en gaat werken aan nieuwe projecten, samen met Niels (drummen en ook ex IAAS-lid) of iets geheel anders.

Ook Richard (ook ex IAAS-lid), Jurien en ik nemen plaats in de oefenruimte en omdat er na al die jaren nogal aardig wat rotzooi achter gebleven is, bespraken we gisteravond hoe we de oefenruimte weer enigszins leefbaar konden maken. Helaas ontbraken Niels, Richard en Jurien maar we zaten qua gedachten al aardig op één lijn. Het was meer de puntjes op de spreekwoordelijke i zetten, zoals wie wanneer gaat oefenen etc. Er spelen vanaf nu dan 2 groepen in de oefenruimte, namelijk Niels & Roland (en wie weet wie daar nog bij gaat komen) en Jurien, Richard en ik (en je weet nooit wie daar ook nog bij gaat komen).

Aan het einde van vanmiddag nam ik dan ook dankbaar de sleutels in ontvangst van Pepijn. Eindelijk een ruimte waar ik lekker mijn gang kon gaan, zonder zenuwachtig te hoeven zijn over het wel en wee van de buren.

Vanavond planden Richard en ik dan ook alvast een oefensessie in. Ik had namelijk de hele week zitten oefenen op "Enter Sandman" van Metallica (vandaar ook de wat vage titel bij deze blog).
Ook Richard had de gitaar een paar keer ter hand genomen afgelopen week, om zijn riffs te oefenen en vanavond speelden we bijna 2,5 uur lang in het oefenhok. Uiteindelijk speelden we maar 2 minuten van het 5 minuten en 30 seconden durende nummer. Het gaf ons genoeg stof om over bepaalde partijen te discussiëren. "Volgens mij moet het een tel later" en "Die break gaat niet helemaal lekker" vlogen als vanzelfsprekend door de oefenruimte.

Ik genoot dan ook met volle teugen en zweet gutste over mijn rug van inspanning. Dit is een heerlijke hobby en heb ongelooflijk spijt dat ik er nooit eerder mee begonnen ben. Ik heb dus aardig wat tijd in te halen en probeer dan ook zo snel mogelijk op een beetje niveau te komen en dat vergt nu eenmaal heel wat oefenuren, maar ik ga vooruit!

Als bonus wil ik dit keer een filmpje delen van Riz en ik in de oefenruimte van vanavond (helaas ontbrak Jurien wegens vakantie). Hier beginnen we te spelen bij het stuk waar de zanger van Metallica, James Hetfield, begint met zingen (Say your prayers little one, don't forget my son, to include everyone etc...). In dit stuk zaten namelijk wat lastige stukken die dat op het eerste gezicht niet leken te zijn. Nadat we veel geprobeerd en gediscussieerd hadden, zie hier onze (bijna) perfecte uitvoering en mijn geconcentreerde gezicht plaats maken voor vreugde!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Een muf-ruikend, rommelig hok met veel muzikale romantiek

Als beginnende muzikant heb ik nog maar weinig ervaring op dat gebied, maar bij iedere ervaring krijg ik een bijna niet te stillen honger naar meer. Gelukkig volgen die geweldig nieuwe ervaringen zich de laatste tijd in rap tempo op. Zo ook vandaag weer...

Eerst zette ik Janine af in Rotterdam bij haar zus want zij zouden samen een nachtje weg gaan. Ik zou dus alleen zijn dit weekend, iets waar ik eigenlijk slecht tegen kan, maar helaas is het niet anders. Toen ik dan ook uit Rotterdam vandaan kwam en langs Stad aan't Haringvliet reed, kon ik de drang om even mijn opa en oma op te zoeken dan ook niet onderdrukken.

Oma stond zoals zo vaak in de keuken en bood me een glaasje Cola aan en opa was (en zo kun je hem tekenen) met zijn duiven bezig. Hij probeerde uit alle macht zijn duiven zo snel mogelijk binnen te krijgen die na een verre reis (ze zullen wel weer ergens in Frankrijk losgelaten zijn) uitgeput en weer blij thuis waren. Zijn vriend Peet keek ondertussen rustig toe vanuit een relaxte tuinstoel.
Nadat we dan ook weer even het laatste nieuws uitgewisseld hadden vervolgde ik mijn weg terug naar huis. Ik had immers met neef Richard afgesproken om wat leuks te gaan doen.

Riz speelde jaren lang in In Age And Sadness (afgekort: IAAS), een zogenaamde Death Metal band die ongeveer de meest duistere kant van de muziekstromingen ten gehore brengen. Helaas is hij daar al weer een tijd geleden mee gestopt maar onderhoudt nog regelmatig contact met zijn oude bandleden. Hij sprak altijd met veel passie over zijn optredens of over zijn oefenruimte, maar die laatste had ik helaas nog nooit gezien en wist ook absoluut niet waar ik die moest zoeken. Uiteindelijk bleek de oefenruimte op steenworp afstand van ons huis te zijn en Riz beloofde me vandaag dan ook een rondleiding te geven.

Zo gezegd zo gedaan en we reden samen op de fiets naar hun oefenhok in Sommelsdijk. Toen hij de deur van zijn sloten ontdaan had openbaarde zich daar een kleine, muffe ruimte waarin het leek alsof er een grote storm gewoed had. Riz schrok er zelf ook van en mompelde zoiets als "mijn god wat hebben ze hier een pest zooi van gemaakt, volgens mij zijn ze hier al een tijd niet geweest". En ik moest hem gelijk geven want overal waar ik keek was het een enorme pestbende.
Overal lagen muziekinstrumenten of onderdelen daarvan, lege flessen met of zonder alcohol, posters van naakte vrouwen (hé das dan weer geen rommel he) of oude afgedankte spullen.
Eigenlijk maakte het dit alles wel weer een soort van romantisch. In deze ruimte zou iedere geweldige internationaal bekende band begonnen kunnen zijn met het opnemen of oefenen van hun eerste riffs. Het gaf een ontzettend "puur" gevoel en na 2 minuten viel de rommel eigenlijk niet meer op.

Riz nam gelijk een gitaar ter hand en pompte er weer een paar mooie melodiën uit. Ik had alleen oog voor de drumkit die er stond welke ik overigens al eens gehoord had toen ik IAAS op de Flakkeese Dagen had zien spelen.
Ik kon me dan ook onmogelijk inhouden, kroop achter de drumkit en begon wat te spelen. Wat een geweldig geluid kwam daar eigenlijk uit, veel beter als die van mij thuis vond ik. Deze kit klonk erg strak en het geluid was fantastisch gedempt en klonk dan ook niet nog even een paar seconden door na een trap op de bassdrum. Ik genoot dan ook met volle teugen en kon meerder oehhh's en ahhh's niet onderdrukken. Over de bassdrum gesproken, deze kit bevatte een dubbel bassdrum pedaal zodat het mogelijk werd om heel snel de bassdrum te bespelen. Een nieuwe ervaring dus want ik had nog nooit een dubbel pedaal uitgeprobeerd. En dat alles op mijn slippertjes!

Na een tijdje gespeeld te hebben (zie onderstaand filmpje!), verlieten we de ruimte weer want Riz had geen gitaar bij zich die we even aan konden sluiten op een van de versterkers in de ruimte en dus besloten we zijn gitaar te gaan halen en onze muziekmiddag voort te zetten bij mij op zolder.
Bij Riz thuis bekeken we trouwens een van zijn projectjes dat al een tijd lang stil lag. Hij was eens bezig geweest met het maken van een eigen gitaar en ik moet zeggen dat dat er absoluut niet slecht uit zag! Zo te zien ontbrak alleen de nodige elektronica nog en zou hij met nog wat extra bloed, zweet en tranen, weldra bespeelbaar zijn. Riz nam zich dan ook voor dit project snel eens af te maken en we vertrokken weer richting Sommelsdijk met een van zijn (wel werkende) gitaren om daar eens lekker te jammen. Hierover overigens later meer, want ik heb wat opnamen gemaakt.

Als bonus dan het filmpje waar ik even een stukje van Metallica's "Wherever I May Roam" speel en daarna wat eigen gevogel...

Rest mij nog een ding, Niels van IAAS te bedanken dat ik even op zijn drumkit mocht spelen, ookal wist hij daar niks van af! :-)

Groesbeek Revisited

Daar begon het allemaal, in Groesbeek. Enkele maanden geleden reed ik er al eens naartoe met Jurien, voor die "grote" gitaarbeurs. Toen kocht ik mijn allereerste setje drumsticks en begon de ellende (voor de buren). Vandaag ging ik er echter met een heel ander doel naartoe.
Oom Leen & Tante Els trokken dit jaar met hun caravan naar Groesbeek om daar van hun welverdiende rust te genieten. Sinds jaar en dag is het traditie dat mijn vader en moeder zich een of meer dagen bij hen voegen gezien het niet alleen familie van elkaar is (Oom Leen is een broer van mijn vader, dat is ook helemaal niet te zien), maar ook goede vrienden.

Al vaker ging ik mee op bezoek bij mijn vakantie vierende oom en tante en deze keer wilde ik dat dan ook niet voorbij laten gaan, vooral gezien het feit dat mijn oom ongeneselijk ziek is, maar daar wilden we vooral niet aan denken op zo'n dag...

Omdat het vanmiddag lekker weer was en Janine op dinsdag altijd een vrije dag heeft, reden ook wij naar Groesbeek om een middagje zon mee te pikken. Dat laatste was alleen nog niet heel zeker gezien het weer van de laatste tijd, maar vandaag zat het dan gelukkig toch mee.
Na iets meer dan 1,5 uur rijden legden we de laatste kilometers van de ongeveer 160 kilometer lange route, door de bossen af, waarna we Groesbeek binnen reden.
Bij de camping aangekomen herkende ik direct 2 auto's en voegde de mijne dus naast de nieuwe aanwinst van mijn neef(je) Richard en die van mijn vader (en moeder).

Toen we het campingterrein opliepen was het eventjes zoeken naar de juiste caravan en bleek iedereen nog in het dorp te zijn dus zetten wij onze eigen meegebrachte stoelen maar in het zonnetje. Janine zorgde dat de eigen gemaakte cakejes alvast klaar stonden voor consumptie en ik genoot alvast even van het uitzicht op het (volgens Richard) decor van Operation Market Garden uit de Tweede Wereldoorlog dat zich daar in het dal had afgespeeld.

Toen we daarna in de zon waren gaan zitten kwamen er opeens twee bekende gezichten aangereden dat niet veel later mijn Tante Els (links) en mijn moeder (rechts) bleken te zijn. Ook mijn vader, oom Leen en Richard kwamen aanrijden, maar zij hadden voor de auto gekozen. Geen slechte keus bleek, gezien het heuvel-achtige landschap.
Terwijl de vrouwen voor de koffie zorgden, genoten de mannen even van het uitzicht en probeerden vrienden te maken bij de plaatselijke manege. Ook maakte ik nog even (of was het perongeluk) een mooi plaatje dat nu dient als mijn bureaublad achtergrond en stond dan ook verbaasd dat je nog een dergelijk mooie foto kan maken met een Nokia (oké, ik heb hem nog even wat bewerkt in Photoshop). Ik was overigens absoluut niet goed voorbereid van huis gegaan, iets dat niet echt bij mij past. Mijn jas hing nog aan de kapstok met mijn portomonnee in mijn binnenzak (dit is overigens wel een véél voorkomend verschijnsel!), de accu van mijn Nokia was bijna leeg, de accu van mijn Canon spiegelreflex camera was volledig leeg en ik had eigenlijk 2 veel beter geschikte stoelen mee kunnen nemen. Maar ja, als je al in Groesbeek staat, zijn die gedachten wat aan de late kant natuurlijk...

Na een tijdje in de zon gezeten te hebben voegden ook Ans en Diek zich bij de groep, dat ook vrienden zijn van mijn oom en tante en vader en moeder. Ook zij voegen zich de laatste jaren bij de groep om samen vakantie te vieren en op zo'n gezellige middag merk je niet dat het opeens toch laat begint te worden. Dat merk je pas aan het gegrom dat uit je maag komt en dus besloten we om naar het dorp te gaan en een eettentje te zoeken. Overigens zonder Ans en Diek, die vanavond hun eigen plan trokken.
Onze keuze viel op het eettentje "Dikke Mik" waar we lekker buiten konden zitten en al snel de menukaart voorgeschoteld kregen. Hierop stonden zo verbazend veel lekkere gerechten, dat het moeilijk kiezen werd, maar na een tijdje zaten we dan toch allemaal lekker te genieten van ons varkenshaasje, vleesmixje, of Tournedos. Riz en ik lieten het ons goed smaken en ook Janine vond het goed te pruimen, evenals de rest van de familie trouwens.

Ook het ijsje lieten we ons goed smaken. Zelf hanteer ik altijd de regel dat een restaurant pas goed is als ze een Dame Blanche op de kaart hebben staan. Dikke Mik had dat helas niet maar ze waren wel zo vriendelijk mij 3 bolletjes vanille ijs met slagroom voor te schotelen. "Dat sla ik dan wel aan als kinderijsje" zei de vriendelijke bediende en ik antwoordde dat ik dat geen probleem vond.
Na het eten trokken we nog heel eventjes naar een kroeg die zo'n 10 meter verderop lag en waar een enorme herrie vandaan kwam. Hier was een bandje aan het spelen en in dat kleine kroegje klonk het dan ook oorverdovend. Niet gek dus dat zij maar 1 persoon publiek hadden, want de rest zat buiten. Of zou dit door het rookverbod komen?

Helaas was hierna de batterij van mijn Nokia toch echt leeg en moet ik het doen met herinneringen die in mijn geheugen opgeslagen zijn. We dronken bij kaarslicht nog even een kopje thee en een glas water en genoten van de droge opmerkingen van oom Leen. Zo ken ik hem al jaren en ik heb dan ook bijna spierpijn van het lachen.

Voldaan begonnen we aan de terugreis, mijn oom, tante, neef en vader en moeder achter latend. Na 1,5 uur rijden reden we onze eigen straat weer in. Moe maar voldaan ploften we op bed...

Geconcentreerd was hij, als vanouds, met zijn spel bezig...

Neef Richard heeft al een veel langere band met muziekinstrumenten als dat ik dat heb. Alhoewel, als je dat echt gaat uitzoeken was ik waarschijnlijk toch eerder, daar ik 2 jaar ouder ben en ik in groep 4 al blokfluitles kreeg. Ach ja, hij heeft in ieder geval al jaren iets met gitaren en kan daar ook geweldig mee omgaan. Hij speelde ook lange tijd in een band (dat jammer genoeg niet helemaal "my kind of style" was), maar is daar mee gestopt. Daarna werden ook de uren die hij voorheen spendeerde aan het gitaarspel, anders ingevuld.

Hij ging al eens eerder met Jurien en mij mee naar de Feedback, om Jurien zijn eerste, échte gitaar aan te meten en speelde daarbij dan ook een adviserende rol. Vandaag vroeg ik hem om met mij mee te gaan naar de Feedback, gewoon ff gezellig als neven onder elkaar, een beetje hangen, kijken, uitproberen en kwijlen. Als tijdverdrijf zeg maar, zonder een uiteindelijk doel voor ogen te hebben.

Bij binnenkomst ging Riz (zo staat ie ook in m'n telefoon), direct naar "zijn" hoekje en greep een mooi, houten en dun exemplaar van de muur. Daar begon hij, temidden van honderden gitaren weer eens spelen. Direct gaf hij te kennen dat hij het gemist had en toch maar weer eens vaker een van zijn gitaren ter hand moest nemen.
Ik liet hem dan ook stilletjes achter in de gitaar-hoek, boven de afdeling versterkers en volgens mij had hij het niet eens in de gaten dat ik stilletjes naar de afdeling drums sloop, zo geconcentreerd was hij, als vanouds, met zijn spel bezig.

Zelf liep ik een rondje over de drumafdeling, sloeg op wat toms, bekeek wat elektronische drumkits (zou voor de buren en ook voor mij, een absolute uitkomst zijn!) en sloeg op vele verschillende bekkens om eens te horen welke verschillende klanken er nu precies waren.
Het bleken er ontelbare te zijn, want door de vele verschillende merken die allemaal hun eigen vormen, afmetingen, ribbels, gaten, bobbels en legeringen hebben, klonk er niet een hetzelfde.
Temidden van al die verschillende stukken ijzer, vond ik toch één klein, schattig, 8 inch Splash-bekkentje van Paiste, het merk waarvan ik al mijn bekkens al heb. Die kon ik dan ook niet laten hangen en verliet de winkel, nadat ik Riz van de gitaarafdeling heb moeten sleuren, dan ook niet zonder.

Thuisgekomen vond ik er een mooi plekje voor en is dit dus weer een welkome uitbreiding op de rest van mijn kit, waar ik iedere dag weer even de tijd voor neem om hem te bespelen. Heerlijk, even wat opgekropte agressie afreageren...