Ries' PRS SE Custom

Dat is nog geen eenvoudige titel en de nietsvermoedende lezer zal het dan ook weinig zeggen. Het betreft hier namelijk de nieuwe aanwinst van neef Richard, die vandaag een nieuwe (voor hem nieuw, het is een tweedehands in bijzonder goede staat) gitaar kocht.

Via Marktplaats gevonden en er voor naar Zoetermeer gereden, maar het was de moeite waard! Een schitterend ogende gitaar, met een schitterende finish en een mooie kop.

Het spelen heb ik alleen nog maar over een klein versterkertje gehoord en is dus nog even moeilijk te beoordelen, maar de gitarist kennende zal hij er wel een mooi geluid uit halen als het er op aan komt. Binnenkort dus maar eens knallen in de oefenruimte, dan komt het vast en zeker helemaal goed!

Als kinderen in de ballenbak

Hoewel ik twee dagen geleden nog met Janine naar Feedback Rotterdam was geweest en zo'n über gave fifties-look microfoon had gekocht, besloot ik toch ook vandaag weer naar Feedback te gaan, op aandringen van Jurien en neef Richard (hoewel aandringen niet echt nodig was!). Niets leukers dan op zaterdagmiddag met wat vrienden bij je favoriete snoepwinkeltje langs te gaan en dus gingen we op pad.

Helaas kwamen we vlak voor de afslag Den Haag in de file terecht en liep de temperatuur van Jurien's auto, door een technisch mankement, snel op. Hij vatte het idee om de kachel aan te zetten en zo de hitte van de motor af te wenden. Het werkte wel, want de temperatuur liep snel terug naar een acceptabel niveau, maar binnen was het niet te harden! De buitentemperatuur was al aardig warm en er stond geen wind, maar toen de kachel ook nog eens vol stond te loeien, zweetten we bijna de auto uit!

Gelukkig kwamen we nog op het idee een andere route te nemen, zodat de auto op een normale manier kon afkoelen wij op een fatsoenlijke tijd bij Feedback aan zouden komen.
Daar doken we als kinderen in de ballenbak direct in de (akoestische) gitaar-afdeling en hoewel ik zelf nog even op de drum-afdeling te vinden was, zocht ik de jongens snel weer op, die verschillende mooie gitaren aan het uitproberen waren.
Ook de sectie met basgitaren werd niet onaangeroerd gelaten en zelf probeerde ik nog wel een hele bijzondere bas uit!

Toch keerden we die middag bijna onverrichte zaken weer terug naar huis. Niemand had iets gekocht, op een ipodsnoertje van €3,50 na dan...

Blauw Hotel

Nadat ik gisteren bij Rock Palace nog wat ideeën had opgedaan, besloot ik om samen met Richard nog even wat te jammen en we experimenteerden wat met instellingen en hoe we samen via de koptelefoon konden spelen (dan hoort verder niemand iets!) of hoe we beiden via de versterkers konden spelen. Dat ging overigens helemaal niet slecht en het was erg prettig spelen. Vooral omdat we nu elkaar beter kunnen horen en we het geluid makkelijker op elkaar kunnen afstemmen nu ik ook een digitaal drumstel heb.

Wat helemaal leuk was, was dat we onze jamsessie nu ook heel gemakkelijk konden opnemen en dus experimenteerden we ook hier mee. Daar kwam nog net voor het eten een heel leuk stukje muziek uit voort...

Als bonus een filmpje (eigenlijk meer een geluidsfragment, opgeleukt met wat plaatjes) waarin we een stuk uit het nummer Blue Hotel uit 1987 van Chris Isaak spelen, dat Richard onlangs op de radio hoorde. Zelf ben ik erg blij met het resultaat, als is het alleen maar dat we nu de mogelijkheid hebben om onze muziek ook daadwerkelijk in vrij goede kwaliteit op te kunnen nemen. Oordeel zelf...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Beleven de buren tóch nog lol aan mijn hobby...

Geld voor mijn verjaardag krijgen is doorgaans erg goed aan mij besteed. Zelf nog voordat ik het in mijn handen heb, weet ik al waar ik het aan uit ga geven. Zo ook deze keer, want ik wist al precies wat ik met mijn gekregen centjes zou gaan doen.

Al een tijdje hadden Jurien en ik het plan om eens naar Rock Palace in Den Haag te gaan, de muziekwinkel waar ook veel bekende Nederlandse bands hun spullen vandaan halen (zoals Krezip, Bløf, Anouk, Di-rect enz.). Als twee ambitieuze beginnende muzikanten, moesten wij daar natuurlijk ook eens geweest zijn en voor vandaag planden we dan ook een dagje Den Haag in. De dames wilden echter ook mee, zodat zij lekker hun gang konden gaan in het centrum van de stad, opzoek naar dat ene leuke truitje of tasje...

Hoewel ik gisteravond pas laat op bed lag vanwege mijn verjaardagsfeestje, was ik toch al vroeg op, want we zouden zo rond half 11 richting Den Haag vertrekken. Dat gebeurde dan uiteindelijk ook en doordat het niet echt druk was op de weg, waren we er al na een klein uurtje rijden.
De vrouwen afzetten was ook zo gepiept, evenals het vinden van een geschikte parkeerplaats, want naast Rock Palace bleek een parkeergarage te zijn. Ideaal dus!

Binnengekomen liepen we direct naar de gitaarafdeling. Jurien was namelijk van plan een nieuwe gitaar te kopen (en dat terwijl hij er al 5 heeft!) en dit keer moest het dan ook een hele goeie zijn. Electrische gitaren hadden ze er overigens genoeg, evenals akoestische. Niet zoveel als we gewend zijn om bij Feedback Rotterdam tegen te komen, maar het is dan ook niet eerlijk deze twee winkels met elkaar te vergelijken.
Jurien ging voor een Gibson SG, een dijk van een gitaar en nadat ik 'm met een gerust hart bij een ervaren medewerker kon achterlaten, liep ik zelf naar de andere kant van de zaak, naar de drumafdeling.

Ook deze was goed gevuld, met zowel akoestische (waar ze zelfs mijn favoriete akoestische kit hadden staan, de Tama Superstar Hyperdrive, helaas niet in mat zwart maar deze kleur was ook prima!) als met digitale drumkits. Zelf was ik vandaag van plan een drummonitor voor mijn digitale drumstel te kopen, zodat ik de buren thuis toch van mijn spel mee kan laten genieten als ik dat zou willen.
Een uiterst behulpzame medewerker schoot me te hulp maar de monitor die ik wilde hebben, was niet meer op voorraad. Hij had wel een alternatief van Roland, maar die was zo duur dat Janine me gelijk met monitor en al op straat had gezet waarschijnlijk.
Hij kwam overigens wel met een goed alternatief, een die beter was als de monitor die ik eigenlijk wilde hebben en eentje die net iets minder was dan die hele dure set.

Dat wilde ik met eigen oren horen en dus werd de set, die bestond uit een subwoofer en twee kleinere speakers, uitgepakt en aangesloten op een digitale drumkit. Helaas hadden ze mijn TD9KX niet staan, maar moest ik genoegen nemen met zijn kleinere broertje, de TD9K. Ook prima overigens, om uit te proberen dan...

De set klonk fantastisch en dus vroeg ik de verkoper om de set, na enig aarzelen, in te pakken en bij de kassa te zetten. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en de verkoper ging direct aan de slag. Zo kon ik ondertussen teruglopen naar Jurien, want die had in de geluidsdichte cabine zijn nieuwe gitaar uitgeprobeerd, maar kon het nog niet met zichzelf eens worden over de kleur.
Toen ik dan ook bij de gitaarafdeling aankwam, stond hij op het podium (dat zie ik graag!) en de verkoper van de gitaarafdeling had de 2 gitaren netjes neergezet en Jurien voor de keuze gesteld. Word het zwart of rood...

Om een lang verhaal kort te maken, het werd zwart en nadat we alles afgerekend en ingeladen hadden, zochten we de dames in de stad op. Die hadden we overigens zo gevonden en toen we nog wat gegeten en geshopt hadden, keerden we terug naar huis.

Thuis aangekomen droeg ik de loodzware doos naar zolder, naar mijn "studiootje". Na wat gepiel met stekkers en snoeren, kon ik dan uiteindelijk voor het eerst zelf mijn nieuwe set op mijn eigen drumkit uitproberen. De subwoofer en de kleinere speakers pasten prima bij de rest van de kit en het geluid was fantastisch.
Mijn nieuwe kit gaat er overigens naar mijn idee steeds indrukwekkender uitzien, maar uiteindelijk draait het natuurlijk om het geluid. Geloof me, het geluid is prima en het volume wat uit deze nieuwe set komt is méér dan genoeg. Vooral als ik de volume knop helemaal open draai, want bijna niet te doen is. Hoewel, zo beleven de buren toch ook nog lol aan mijn hobby...

Likkebaarden in Roosendaal

Ik zeur er al een tijdje over maar vandaag besloten we het dan toch eens te wagen. Ik ken namelijk een leuke muziekwinkel in Roosendaal, waar ik mijn drumkit kocht, maar sinds ik een aantal keren bij een drumclinic ben wezen kijken, weet ik dat er vlakbij nóg een muziekwinkel zit, die nog een aantal malen groter is. Echter, daar was ik nog nooit geweest en omdat Jurien en ik vaak naar de Feedback gaan om te likkebaarden op zaterdag, wilde ik graag een keertje in Roosendaal kijken.

Zo gezegd zo gedaan. Het zou eerst niet doorgaan, maar Jurien moest gelukkig toch morgenochtend pas weer op pad met de vrachtwagen en dus stond ons niets in de weg voor een muzikale middag.

We belandden als eerste bij Muziekcentrum Van Gorp, waar we ongeveer voor de deur de auto parkeerden. Bij binnenkomst zagen we wel direct dat dit een vrij forse winkel was! Direct maar even doorlopen naar de gitaarafdeling dacht Jurien, want hij vond gelijk de goede weg.
Ergens in een vertakking van de winkel, vonden we een mooi ingerichte gitaarafdeling, met een duidelijke scheiding tussen akoestische- en elektrische gitaren. De echt dure exemplaren hingen achter het glas, want daar mocht niet iedereen zomaar met z'n vette vingers aankomen denk ik.

We liepen de trap op naar boven, want daar zou een drumafdeling moeten zijn. En die was er! Er stond genoeg leuk speelgoed voor me tussen en ik merkte het straaltje kwijl in mijn rechtermondhoek nèt iets te laat op.
Ik kwam een aantal prachtige exemplaren tegen om bij te kwijlen. Die waren mooi "gefnished" (afgelakt) en hadden een "vette sound" zoals dat in vakjargon schijnt te heten.

Terug beneden bleken ze in een uiterste uithoek van het pand over nóg een drumafdeling te beschikken die schijnbaar iets te maken had met het North Sea Jazz festival. Wat het precies inhield werd me echter niet duidelijk. Ook hier heb ik trouwens nog even vanalles uitgeprobeerd en zo deed ook Jurien, zoals in onderstaand filmpje te zien is.

In wéér een andere hoek (het pand leek van buiten af kleiner dan het in werkelijkheid was), vond ik de blaasinstrumenten terug en daar hadden ze er niet zomaar een paar staan! Zo ontdekte ik een hele wand vól met Janine's favoriete muziekinstrument, de saxofoon. Ook kwam ik ontzachelijk grote "toeters" tegen, van die dingen die altijd in de fanfare meespelen als ze door het dorp trekken.

Ook bleek deze winkel over een uitgebreid assortiment aan piano's te beschikken, met een paar hele dikke vette vleugels, waar Jurien er graag eentje van zou willen hebben mocht hij ooit nog eens (veel) groter gaan wonen.
Nadat Jurien een gitaarband van Elvis gekocht had, besloten we nog naar Tierolff te gaan dat er eigenlijk op loopafstand vandaan zat. Hier zagen Jurien en ik ook weer leuk speelgoed en we vermaakten ons beiden prima op de gitaar- en drumafdeling.

Jurien kon het echter weer niet laten en kocht nog een kleine Marshal versterker en ook ik kocht nog een kleinigheidje, namelijk een heel stil oefenpad (dan worden de buren niet meer krankjorem als ik 30 minuten achterelkaar in hetzelfde ritme op de snaredrum sla).
Verder kreeg ik nog een goede en behulpzame uitleg over het stemmen van een drumstel en eventuele hulpmiddelen daarbij.

Jurien wilde echter nog een kadootje kopen voor Jozien en dus liepen we nog even de stad in opzoek naar iets leuks. Loop je daar met zo'n versterker in je handen! En Jurien kreeg dan ook al snel lamme armen. Gelukkig bracht Janine uitkomst met het zoeken naar een kadootje, want toen ik haar belde wist ze direct iets op te noemen dat bij Jozien wel in de smaak zou vallen.
Nadat we de weg naar ICI Paris XL aan een willekeurige mevrouw hadden gevraagd werd er uiteindelijk een leuk kadootje voor Jozien ingepakt in een prachtig gouden papiertje.

De buit was weer binnen en we hadden weer aardig wat inspiratie opgedaan. Na zo'n middag heb ik direct een heel nieuw verlanglijstje in mijn hoofd wat ik allemaal graag zou willen hebben. Het is maar goed dat we het geld er niet voor hadden, anders waren we vandaag met een vrachtwagen vol naar huis gegaan! Gelukkig had ik een goeie chauffeur bij me...

Als bonus een filmpje waarin Jurien bij Muziekcentrum van Gorp, op de drumafdeling, even een spontane solo op de Xylofoon geeft!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Geen regels, geen stress, maar gewoon lekker spelen

Vorige week probeerden we het ook al maar toen heb ik jammer genoeg maar één foto genomen (ja daar stond ik zelf ook van te kijken!). Ja op mijn mobiel probeerde ik de sound vast te leggen maar het microfoontje van mijn Nokia begon zoals gewoonlijk weer te flippen.

Vanavond probeerden we het opnieuw en dus sloten Barry, Niels en ik ons weer op in de oefenruimte om daar eens lekker te jammen. Geen regels, geen stress, maar gewoon lekker spelen was dan ook het motto.
We speelden zo'n anderhalf uur lang (helaas had ik later op de avond nog een afspraak anders had het waarschijnlijk aardig laat geworden) en speelden van alles door elkaar. Zo kwamen verschillende nummers van Metallica voorbij maar ook Anouk kwam aan bod of andere Jazz en Blues achtige rifjes en melodiën.

Als bonus een filmpje waarbij Niels en ik ons gevoel de vrije loop laten en er even lekker op los jammen zoals dat hoort. Barry was op dat moment zijn basgitaar aan het stemmen dus die is helaas niet te horen in het filmpje. Dit stukje muziek is overigens gebaseerd op de bas-string van Anouk met Nobody's Wife (zoals Niels aan het einde van het filmpje ook verklapt). Ik heb daarnaast ook nog wat nieuwe truckjes uitgeprobeerd tijdens het videobewerken, dus ik sla 2 vliegen in 1 klap!




Kijk voor meer filmpjes (of een grotere versie van bovenstaande) ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.



Update (12-11-2008):
Ondertussen wordt ik al vanaf 9 november genoemd op de website van Golden Earring Record Research in verband met het optreden in Ouddorp waar ik vorige maand over schreef. Er komen dan ook flink wat bezoekers van die website naar mijn weblog en vandaar dat ik ze bij deze hartelijk bedank en een linkje naar hun website terug gooi.

Een muf-ruikend, rommelig hok met veel muzikale romantiek

Als beginnende muzikant heb ik nog maar weinig ervaring op dat gebied, maar bij iedere ervaring krijg ik een bijna niet te stillen honger naar meer. Gelukkig volgen die geweldig nieuwe ervaringen zich de laatste tijd in rap tempo op. Zo ook vandaag weer...

Eerst zette ik Janine af in Rotterdam bij haar zus want zij zouden samen een nachtje weg gaan. Ik zou dus alleen zijn dit weekend, iets waar ik eigenlijk slecht tegen kan, maar helaas is het niet anders. Toen ik dan ook uit Rotterdam vandaan kwam en langs Stad aan't Haringvliet reed, kon ik de drang om even mijn opa en oma op te zoeken dan ook niet onderdrukken.

Oma stond zoals zo vaak in de keuken en bood me een glaasje Cola aan en opa was (en zo kun je hem tekenen) met zijn duiven bezig. Hij probeerde uit alle macht zijn duiven zo snel mogelijk binnen te krijgen die na een verre reis (ze zullen wel weer ergens in Frankrijk losgelaten zijn) uitgeput en weer blij thuis waren. Zijn vriend Peet keek ondertussen rustig toe vanuit een relaxte tuinstoel.
Nadat we dan ook weer even het laatste nieuws uitgewisseld hadden vervolgde ik mijn weg terug naar huis. Ik had immers met neef Richard afgesproken om wat leuks te gaan doen.

Riz speelde jaren lang in In Age And Sadness (afgekort: IAAS), een zogenaamde Death Metal band die ongeveer de meest duistere kant van de muziekstromingen ten gehore brengen. Helaas is hij daar al weer een tijd geleden mee gestopt maar onderhoudt nog regelmatig contact met zijn oude bandleden. Hij sprak altijd met veel passie over zijn optredens of over zijn oefenruimte, maar die laatste had ik helaas nog nooit gezien en wist ook absoluut niet waar ik die moest zoeken. Uiteindelijk bleek de oefenruimte op steenworp afstand van ons huis te zijn en Riz beloofde me vandaag dan ook een rondleiding te geven.

Zo gezegd zo gedaan en we reden samen op de fiets naar hun oefenhok in Sommelsdijk. Toen hij de deur van zijn sloten ontdaan had openbaarde zich daar een kleine, muffe ruimte waarin het leek alsof er een grote storm gewoed had. Riz schrok er zelf ook van en mompelde zoiets als "mijn god wat hebben ze hier een pest zooi van gemaakt, volgens mij zijn ze hier al een tijd niet geweest". En ik moest hem gelijk geven want overal waar ik keek was het een enorme pestbende.
Overal lagen muziekinstrumenten of onderdelen daarvan, lege flessen met of zonder alcohol, posters van naakte vrouwen (hé das dan weer geen rommel he) of oude afgedankte spullen.
Eigenlijk maakte het dit alles wel weer een soort van romantisch. In deze ruimte zou iedere geweldige internationaal bekende band begonnen kunnen zijn met het opnemen of oefenen van hun eerste riffs. Het gaf een ontzettend "puur" gevoel en na 2 minuten viel de rommel eigenlijk niet meer op.

Riz nam gelijk een gitaar ter hand en pompte er weer een paar mooie melodiën uit. Ik had alleen oog voor de drumkit die er stond welke ik overigens al eens gehoord had toen ik IAAS op de Flakkeese Dagen had zien spelen.
Ik kon me dan ook onmogelijk inhouden, kroop achter de drumkit en begon wat te spelen. Wat een geweldig geluid kwam daar eigenlijk uit, veel beter als die van mij thuis vond ik. Deze kit klonk erg strak en het geluid was fantastisch gedempt en klonk dan ook niet nog even een paar seconden door na een trap op de bassdrum. Ik genoot dan ook met volle teugen en kon meerder oehhh's en ahhh's niet onderdrukken. Over de bassdrum gesproken, deze kit bevatte een dubbel bassdrum pedaal zodat het mogelijk werd om heel snel de bassdrum te bespelen. Een nieuwe ervaring dus want ik had nog nooit een dubbel pedaal uitgeprobeerd. En dat alles op mijn slippertjes!

Na een tijdje gespeeld te hebben (zie onderstaand filmpje!), verlieten we de ruimte weer want Riz had geen gitaar bij zich die we even aan konden sluiten op een van de versterkers in de ruimte en dus besloten we zijn gitaar te gaan halen en onze muziekmiddag voort te zetten bij mij op zolder.
Bij Riz thuis bekeken we trouwens een van zijn projectjes dat al een tijd lang stil lag. Hij was eens bezig geweest met het maken van een eigen gitaar en ik moet zeggen dat dat er absoluut niet slecht uit zag! Zo te zien ontbrak alleen de nodige elektronica nog en zou hij met nog wat extra bloed, zweet en tranen, weldra bespeelbaar zijn. Riz nam zich dan ook voor dit project snel eens af te maken en we vertrokken weer richting Sommelsdijk met een van zijn (wel werkende) gitaren om daar eens lekker te jammen. Hierover overigens later meer, want ik heb wat opnamen gemaakt.

Als bonus dan het filmpje waar ik even een stukje van Metallica's "Wherever I May Roam" speel en daarna wat eigen gevogel...

Rest mij nog een ding, Niels van IAAS te bedanken dat ik even op zijn drumkit mocht spelen, ookal wist hij daar niks van af! :-)

Geconcentreerd was hij, als vanouds, met zijn spel bezig...

Neef Richard heeft al een veel langere band met muziekinstrumenten als dat ik dat heb. Alhoewel, als je dat echt gaat uitzoeken was ik waarschijnlijk toch eerder, daar ik 2 jaar ouder ben en ik in groep 4 al blokfluitles kreeg. Ach ja, hij heeft in ieder geval al jaren iets met gitaren en kan daar ook geweldig mee omgaan. Hij speelde ook lange tijd in een band (dat jammer genoeg niet helemaal "my kind of style" was), maar is daar mee gestopt. Daarna werden ook de uren die hij voorheen spendeerde aan het gitaarspel, anders ingevuld.

Hij ging al eens eerder met Jurien en mij mee naar de Feedback, om Jurien zijn eerste, échte gitaar aan te meten en speelde daarbij dan ook een adviserende rol. Vandaag vroeg ik hem om met mij mee te gaan naar de Feedback, gewoon ff gezellig als neven onder elkaar, een beetje hangen, kijken, uitproberen en kwijlen. Als tijdverdrijf zeg maar, zonder een uiteindelijk doel voor ogen te hebben.

Bij binnenkomst ging Riz (zo staat ie ook in m'n telefoon), direct naar "zijn" hoekje en greep een mooi, houten en dun exemplaar van de muur. Daar begon hij, temidden van honderden gitaren weer eens spelen. Direct gaf hij te kennen dat hij het gemist had en toch maar weer eens vaker een van zijn gitaren ter hand moest nemen.
Ik liet hem dan ook stilletjes achter in de gitaar-hoek, boven de afdeling versterkers en volgens mij had hij het niet eens in de gaten dat ik stilletjes naar de afdeling drums sloop, zo geconcentreerd was hij, als vanouds, met zijn spel bezig.

Zelf liep ik een rondje over de drumafdeling, sloeg op wat toms, bekeek wat elektronische drumkits (zou voor de buren en ook voor mij, een absolute uitkomst zijn!) en sloeg op vele verschillende bekkens om eens te horen welke verschillende klanken er nu precies waren.
Het bleken er ontelbare te zijn, want door de vele verschillende merken die allemaal hun eigen vormen, afmetingen, ribbels, gaten, bobbels en legeringen hebben, klonk er niet een hetzelfde.
Temidden van al die verschillende stukken ijzer, vond ik toch één klein, schattig, 8 inch Splash-bekkentje van Paiste, het merk waarvan ik al mijn bekkens al heb. Die kon ik dan ook niet laten hangen en verliet de winkel, nadat ik Riz van de gitaarafdeling heb moeten sleuren, dan ook niet zonder.

Thuisgekomen vond ik er een mooi plekje voor en is dit dus weer een welkome uitbreiding op de rest van mijn kit, waar ik iedere dag weer even de tijd voor neem om hem te bespelen. Heerlijk, even wat opgekropte agressie afreageren...

Bijna 2 uren sturen voor een "grote" gitaarbeurs...

"Zeg euh... ja ik moet ff kijken hoor, euh... hebbie, als je niks te doen hebt natuurlijk, zin om morgen ff mee te gaan naar Groesbeek?" Vroeg Jurien me op de verjaardag van Rianne . "Groesbeek?" Vroeg ik verbaasd en trok daar ook een passend gezicht bij... "Ff naar Groesbeek? Klinkt niet echt dat dat "ff" is want volgens mij ligt Groesbeek ergens bij..." "...Ja bij Nijmegen" vertelde hij zonder blikken of blozen. "Wat is daar dan precies aan de hand?" Vroeg ik weer op mijn beurt, want ik werd nu toch wel nieuwsgierig wat er ruim 160 kilometer verderop te doen was. "Ja een héle grote gitaarbeurs en ik dacht dat jij het ook wel leuk zou vinden om mee te gaan. Heb ik in een gitaar-blad gelezen... volgens mij waren er 300 stands."

Het laat zich raden dat ik instemde met Jurien's voorstel en we besloten dan wel optijd te vertrekken, iets wat meestal niet op zondag bij Jurien voorkomt. Daarom besloten we ook een beetje optijd naar bed en dus wat eerder weg te gaan van de verjaardag van Rianne. Dat dit niet gelukt is, is waarschijnlijk ook geen verrassing.

Om 9:00 kreeg ik al een SMSje en schrok ik zo'n beetje wakker, want hoewel dit niet vaak voorkomt had ik deze zondag nogal wat moeite om uit m'n bed te komen. De meiden besloten wat te gaan winkelen en terrasjes te pakken en ik beloofde Jurien zo snel mogelijk naar hem toe te komen, want het was nog ver rijden voordat we in Groesbeek zouden zijn om de ruim 300 kraampjes langs te slenteren.

Nadat we zo'n 2 uren in de auto hadden gezeten reden we Groesbeek binnen. Tegelijkertijd trokken we onze wenkbrauwen op. "Euh... Gans" sprak Jurien voorzichtig "Ik weet niet waar ze hier 300 kraampjes neergezet hebben, maar ik vrees dat ik iets verkeerd gelezen heb...". Onmiddelijk schoten we beiden in de lach. "Wat een stelletje prutsers zijn we ook!" zei ik. We rijden 2 uren lang naar Groesbeek en straks komen we in een of ander zaaltje terecht met een paar gitaren! Had ik het zelf ook nog maar even gecontroleerd, maar dat had ik met mijn nog slaperige hoofd die ochtend maar even laten zitten.

De 300 kraampjes die Jurien dacht te hebben gelezen, waren klaarblijkelijk 300 vierkante meter geweest, want in een soort van verenigingsgebouwtje vonden we de beurs waar we voor kwamen. Oké, gitaren waren er genoeg! Ik zou niet weten of ik 300 kraampjes wel had volgehouden want ook hier waren er gitaren in alle soorten en maten en was de gelegenheid om de verschillende exemplaren zelf uit te proberen.

Na een tijdje vanalles te hebben bekeken, besloot ik alvast wat drumstokjes te kopen voor mijn aanstormende carrière als drummer. Geloof het of niet, er waren honderden gitaren te koop en ergens verscholen in een kraampje lag er ook bak met drumsticks voor een zacht prijsje.

Ook ontdekten we in de kelder, of beter gezegd in het Guitar Café, de Hard Rain Band. Voordat we vervolgens weer aan de 2 uur durende terugreis begonnen, hebben we daar dan ook nog een tijdje naar staan luisteren.

Al met al wel een leuke dag gehad, ookal hadden we heel wat anders verwacht. Gelukkig troffen we thuis een stapel pannenkoeken aan, waar Janine en Jozien op hadden staan zweten!

Als bonus nog even een klein stukje van de Hard Rain Band...

Bijna een muzikaal kameraatje

Persoonlijk ben ik nogal gevoelig voor muziek. Het kan me opzwepen of emotioneel maken. Ben ik de enige die dat heeft of zijn er meer die, wanneer ze een geweldig nummer horen, een gitaar in hun handen bedenken en mee willen hengsten, of het ritme mee willen rammen op een drumstel. Zelf zit ik altijd te tikken met m'n vingers, m'n voeten of wat dan ook terwijl mijn omgeving daar wel eens afkeurend op reageert...

Sinds Jurien verslaafd is aan zijn gitaar en het hem boven mijn verwachting goed afgaat met dat ding, zie ik eigenlijk weinig redenen om mijn jongensdroom ook niet eens te verwezelijken, het bespelen van de drums. Alleen, de laatste keer dat ik een muziekinstrument bespeelde, was zo'n 17 à 18 jaar geleden denk ik, toen ik mijn blokfluitdiploma nog haalde bij Juf Agaath en noten ken ik alleen nog als die uit een zakje!

Erg knap vind ik het hoe Jurien het gitaar spelen zich de afgelopen weken / maanden zelf aangeleerd heeft d.m.v. wat boeken en DVD's. Toen ik weer bij hem in huis was, besloten we naar de Feedback te gaan, ff snuffelen tussen de gitaren of er nog wat voor 'm bij zat (hij heeft er inmiddels een stuk of 14, als ik de 9 miniaturen mee tel). Zelf was ik wel geïnteresseerd in een drumstel, daar lullen we namelijk al een tijdje over, is misschien wel leuk om samen af en toe wat te spelen.

Op naar de Feedback in Rotterdam dus, aan de Ceintuurbaan 191 en je verwacht het niet, maar we hebben 2 uren over de heenreis gedaan. File en hoe! Waarom weten we trouwens nog niet, want we hebben de oorzaak nooit kunnen ontdekken. Feit is wel dat ons het water nog eventjes tussen de billetjes liep, toen er de hele tijd rook over Jurien's motorkap "dreef". Je hoort wel eens van die verhalen van mensen die net op tijd hun auto hebben verlaten toen ze rook van onder de motorkap zagen komen. Gelukkig bleef een drama bij ons uit.

Na even door de afdeling drums van de Feedback te hebben gebanjerd, trok ik de stoute schoenen aan en vatte een van de medewerkers in de kraag om me eens van wat nuttige informatie te voorzien. Kijken naar die dingen leverde niet veel kennis op, evenals het tikken met je vingers op de verschillende drums (sommigen, zo kwamen we achter, mochten we eigenlijk niet eens bespelen omdat ze zo duur waren... wisten wij veel), dus moest er wel een professional bij komen. Nou die troffen we ook! Het vakjargon vloog door de lucht, maar ik ken alleen de termen "trommel" en "drumstel" (en dat zijn nog wel amateurkreten) dus het volgen van de uitleg was nog een hele klus.

Uiteindelijk kwamen we dan bij een aantal drumstellen die wel wat voor mij als beginner bleken te zijn. Drie verschillende prijsklassen strekten zich voor mij uit, en die verschillen waren nog best goed merkbaar qua materiaal en klank. Jurien jutte me op om er een te bestellen en toen hij nog even boven ging kijken bij de basgitaren "beval" hij mij min of meer om er eentje te bestellen voordat hij weer naar beneden kwam.
Zelf stond ik enorm te twijfelen en besloot nadat ik dat lang had staan doen om toch eerst eens een fatsoenlijke muziekschool te zoeken die het mij kon leren. Zelf denk ik dat ik zonder hulp al "aardig" op weg kom, maar als het moet, dan moet het goed is mijn ongeschreven motto.

Helaas voor Jurien, geen muzikaal kameraatje erbij. Wellicht over een poosje?

Ché en Elvis houden hun hart vast

Eerst was het helemaal Ché Guevara voor en na. Zelfs een tatoeage op z'n buik laten zetten, zo groot als een volwassen hand. Toen kwam Elvis daarbij, niet als tatoeage, maar wel als idool. Dat uitte zich in posters, boeken (en lezen doet hij eigenlijk nooit), beeldjes, DVD's etc. Nu zijn het gitaren en dat loopt ook aardig uit de hand. Schaalmodellen van een centimeter of 20, een gitaar van de Bart Smit die wanneer je met je hand er langs gaat een deuntje begint te spelen (kind kan de was doen), en één echte gitaar met een versterkertje maar echt een goeie was dat nou ook weer niet. Zeker niet nadat iemand er een snaar afsloopte (ik noem geen namen ;-)).

Gisteravond kwam daar verandering in, want ik ging samen met Jurien (de hoofdpersoon in dit verhaal) en neef Richard naar de Feedback in Rotterdam om eens een échte gitaar te kopen. Jurien kon nog niet echt kiezen tussen een gitaar en een basgitaar maar goed, spelen kan hij ook op beide niet, dus dat maakt ook niet uit!
Na vele gitaren bekeken te hebben (ze hebben daar zo veel gitaren, ze verkopen ze gewoon), vond Jurien een mooie zwarte. Wij naar zo'n hokkie, waar Richard even en stukje probeerde (zie filmpje onderaan). De gitaar werd goed bevonden en ook een versterker was er zo bijgezocht. Toch nog even bij de basgitaren kijken. Daar vond Jurien nog een gitaar, een blauwe, "mooi prijsje om er nog bij te nemen" zei die, maar blauw past niet in zijn huis. Jurien koopt namelijk ook een gitaar om neer te zetten, nog niet eens zozeer om te bespelen. Dus heb ik hem een nog net iets duurdere gitaar geadviseerd, een prachte donkergrijze. Heel mooi ding.
Toen nog 2 standaarden (die kreeg hij er dan bij), flip-flapjes (plectrums of zoiets) en even afrekenen.

Resultaat: €1100,- luchter en nu nog leren spelen, terwijl Ché en Elvis huiverinwekkend meekijken...