Klaas Vaak

Gisteren zijn enkele ex-bandleden van In Age And Sadness (IAAS) en ik, na lang plannen, eindelijk bij elkaar gekomen. Het was om het oefenhok te doen, dat na het stoppen van hun band opnieuw ingedeeld kan worden. Pepijn, Roland en ik kwamen bij elkaar om te bespreken hoe we het een en ander aan gaan pakken. Zo zal Pepijn afscheid nemen van de ruimte waar hij jaren lang met veel plezier muziek gemaakt heeft, terwijl Roland er nog wel blijft zitten en gaat werken aan nieuwe projecten, samen met Niels (drummen en ook ex IAAS-lid) of iets geheel anders.

Ook Richard (ook ex IAAS-lid), Jurien en ik nemen plaats in de oefenruimte en omdat er na al die jaren nogal aardig wat rotzooi achter gebleven is, bespraken we gisteravond hoe we de oefenruimte weer enigszins leefbaar konden maken. Helaas ontbraken Niels, Richard en Jurien maar we zaten qua gedachten al aardig op één lijn. Het was meer de puntjes op de spreekwoordelijke i zetten, zoals wie wanneer gaat oefenen etc. Er spelen vanaf nu dan 2 groepen in de oefenruimte, namelijk Niels & Roland (en wie weet wie daar nog bij gaat komen) en Jurien, Richard en ik (en je weet nooit wie daar ook nog bij gaat komen).

Aan het einde van vanmiddag nam ik dan ook dankbaar de sleutels in ontvangst van Pepijn. Eindelijk een ruimte waar ik lekker mijn gang kon gaan, zonder zenuwachtig te hoeven zijn over het wel en wee van de buren.

Vanavond planden Richard en ik dan ook alvast een oefensessie in. Ik had namelijk de hele week zitten oefenen op "Enter Sandman" van Metallica (vandaar ook de wat vage titel bij deze blog).
Ook Richard had de gitaar een paar keer ter hand genomen afgelopen week, om zijn riffs te oefenen en vanavond speelden we bijna 2,5 uur lang in het oefenhok. Uiteindelijk speelden we maar 2 minuten van het 5 minuten en 30 seconden durende nummer. Het gaf ons genoeg stof om over bepaalde partijen te discussiëren. "Volgens mij moet het een tel later" en "Die break gaat niet helemaal lekker" vlogen als vanzelfsprekend door de oefenruimte.

Ik genoot dan ook met volle teugen en zweet gutste over mijn rug van inspanning. Dit is een heerlijke hobby en heb ongelooflijk spijt dat ik er nooit eerder mee begonnen ben. Ik heb dus aardig wat tijd in te halen en probeer dan ook zo snel mogelijk op een beetje niveau te komen en dat vergt nu eenmaal heel wat oefenuren, maar ik ga vooruit!

Als bonus wil ik dit keer een filmpje delen van Riz en ik in de oefenruimte van vanavond (helaas ontbrak Jurien wegens vakantie). Hier beginnen we te spelen bij het stuk waar de zanger van Metallica, James Hetfield, begint met zingen (Say your prayers little one, don't forget my son, to include everyone etc...). In dit stuk zaten namelijk wat lastige stukken die dat op het eerste gezicht niet leken te zijn. Nadat we veel geprobeerd en gediscussieerd hadden, zie hier onze (bijna) perfecte uitvoering en mijn geconcentreerde gezicht plaats maken voor vreugde!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.