'Wie mooi wil zijn...'

Als ik er op terugkijk dan is er alweer bijna een jaar overheen gegaan, van tekening tot realisatie, maar wat gaat de tijd hard. Voor vandaag stond de laatste afspraak in de planning, maar het vermoeden dat het deze keer niet tot het uiteindelijke resultaat zou komen, hing reeds in de lucht.

Ik voelde me een beetje schuldig, want de afspraak van vandaag was er al eentje extra en dát op Lisette's vrije zondag. Jurien ging me 's ochtends eerst nog voor, maar die krijgt vrijstelling vanwege zijn moeilijke werktijden en dus gaat hij eigenlijk altijd op zondag.

Samen met Richard reed ik dus vandaag opnieuw naar het Brabantse Achtmaal en bij binnenkomst kon ik Jurien precies afwisselen. Paco was ook meegekomen en had de tekening van zijn nieuwe tatoeage aanschouwd en goed bevonden. Een nieuw projectje dus voor later dit jaar.

Omdat ik Lisette van Wonder of Colour niet al te veel in haar vrije zondag wilde beletten, lag ik al snel na binnenkomst op tafel en kon zij direct aan de slag. Het was vandaag echter niet de fijnste plek die aan de beurt was, maar goed, 'wie mooi wil zijn...'.

Na ruim 1,5 uur hield ze het voor gezien, anders was haar zondag wel heel snel voorbij en dat kon ik haar niet kwalijk nemen ook. Het een en ander moet over een aantal maanden nog worden bijgewerkt en dan vind ook gelijk de controleronde plaats, waarin Lisette controleert of de inkt goed gepakt heeft en alles netjes op kleur is.
Mijn blijvende herinnering is dus nog steeds niet honderd procent af, maar na de zomer, eind september om iets preciezer te zijn, is hij dan toch écht klaar.

Henk, eat your heart out!

Dat deed me toch pijn vanochtend! Omdat het gisteravond zó gezellig was, lag ik vanochtend pas om 5 uur op bed. Op zich niet zo erg, maar wel als Jurien al om 9 uur belt en je dus net aan het slapen bent. "Ik sta over 5 minuten voor je deur!" klonk het door de telefoon, maar ik wist op dat moment nog niet wat er aan de hand was. Ik dacht dat het een doordeweekse dag was en ik me bij hoge uitzondering, grandioos had verslapen! Pas toen Janine me vertelde dat het zondag was, drong het tot me door. "Oh ja, ik ging met Jurien mee naar tattoo-artist Lisette in het Brabantse Achtmaal...

Ik weet niet eens of het verantwoord was om al met de auto op pad te gaan, maar we zijn zonder kleerscheuren aangekomen in Achtmaal, waar op dat moment al een wielerronde aan de gang was.
Het was op één dag na precies een jaar geleden dat ik voor het laatst samen met Jurien bij haar langsgeweest was, maar er was nog weinig veranderd.
De altijd hartelijke Lisette heette ons weer van harte welkom en na wat koffie, cola en onze verhalen over gisteravond, ging ze aan de slag.

Uiteraard werd er eerst weer wat geschetst, uitgemeten en getekend, terwijl ik ondertussen vrienden maakte met hond Spekkie. Daarna begon Lisette aan de uitbreiding van Jurien's 'Mahori tribal' en na een tijdje zweten was het eindresultaat verbluffend. De tribal wordt overigens steeds groter maar ook steeds bijzonderder, zeker nu de sterren op zijn schouders er als het ware in vallen.

Toen bedacht Jurien dat hij wel een ster op zijn pols wilde hebben en vroeg Lisette of dat ook nog even kon. "Ach ja..." zei ze, "je bent er nu toch en jou kennende moet ie er toch op, dus dat doen we nu meteen wel even" (let wel, dit alles zei ze in een zwaar Brabants dialect!).
Uiteraard werd er dus eerst weer getekend en gemeten, maar toen hij eenmaal naar Jurien's zin was, ging opnieuw de naald er in. Lisette zette de buiten en de binnenlijn van de ster en kleurde alvast een stukje in, maar daarna liet ze ook Jurien zelf nog een stukje tatoeëeren. Een aparte ervaring vond ie, maar toen was ik aan de beurt!

Ook ik mocht namelijk een stukje van de ster op Jurien's pols tattoeëeren! Een hele eer, dus ik trok snel een paar handschoenen aan. Na instructies van Lisette ging ik aan de slag en leek ik wel een volleerd tattoeerder. Ik dacht nog: "Henk Schiffmacher, eat your heart out!".
Gewoon inkt aan het naaldje, pedaaltje indrukken, tekenen en af en toe wat wegvegen zodat je kunt zien of je nog binnen de lijntjes blijft.

Nee, ik vertel het nu zo stoer, maar zo was ik helemaal niet! Het zweet stond op m'n hoofd en niet alleen daar! Wat een taak is dat! Daar moet je ongelooflijk vaste handen voor hebben, maar met die ongelooflijke kater die Jurien en ik allebei hadden, was dat sowieso niet te doen. Het is vooral ook eng omdat als je een fout maakt, het niet zo snel te herstellen is en dus is alles wat je doet is zo definitief.

Het was wel erg leuk en speciaal om eens een keer gedaan te hebben, maar ik liet het dus maar weer snel aan de échte professional over. Die maakte het tot een perfect einde en de ster stond er dus aan het einde van de rit haarscherp op, zónder een uitschieter van ons!

Een bijzondere vent... en dat is ie!

Net voor ik vanochtend de deur uitging om een uur of 9, keek ik nog even wat filmmateriaal terug dat ik op 11 februari 2007 maakte. Op die dag werd er namelijk begonnen aan een Mahori Tribal op Jurien's bovenarm. Toen ging ik dus samen met hem en zijn vriendin Jozien naar Achtmaal, bij Breda, om bij tatoeëer Lisette de eerste strepen van een nieuwe creatie te laten zetten.
Nadat hij er nu al een keer of 3 voor is teruggeweest, omdat dat nu eenmaal lang duurt voor zoiets af is en Jurien vaak geen tijd heeft, was het vandaag de planning om hem (zo goed als) af te maken. Ik zou weer meegaan en Jurien waarschuwde me al van tevoren dat het wel eens een hele dag kon duren, dus voorzag ik mezelf van de nodige lectuur en nam zelfs mijn laptop mee.

Na 1,5 jaar was er toch wel het een en ander veranderd bij Lisette. Ze was commerciëler geworden, de ruimte waar het allemaal in gebeurde was wat opgefrist en voorzien van een nieuwe paintbrush dat zij overigens ook zelf maakt en ontwerpt.

Rond een uur of half 11 nam ze voor het eerst de "pen" in de hand en begon aan de lange, ietwat pijnlijke lijdensweg van Jurien. Hij verdacht haar zelfs dat ze het fijn vond als hij pijn had...

Zelf verbaasde ik me over het Efteling gehalte van de wc bij Lisette. Ik moest nodig (ik was de avond daarvoor voor het eerst sinds lange tijd weer eens wezen stappen en had de nodige biertjes gedronken en dus was mijn maag vandaag helemaal van streek) en vroeg Lisette naar de wc. Die was buiten zij ze en met gefronste wenkbrouwen liep ik door haar woonkamer naar de achtertuin, waar ik een beetje een sprookjesachtig vertrek aantrof. Althans, zo ervoer ik het, want hoe sprookjesachtig of romantisch kan een wc zijn!

Enfin, na úren van tatoeëren vond Jurien het welletjes, ookal was de tribal bijna af. Het zou waarschijnlijk nog wel even duren voor hij écht af was, maar dat geduld kon Jurien niet meer opbrengen. De volgende afspraak werd nog niet gemaakt want dat zou toch pas weer over een paar maanden zijn waarschijnlijk en we vertrokken dan ook weer direct richting Sommelsdijk.

Onderweg liet Jurien zich nog even van zijn multifunctionele kant zien en demonstreerde hij zonder er bij na te denken het begrip "multi-tasking op de snelweg". Chips in zijn ene hand, redbull tussen zijn benen, smsen met de andere hand en oh ja, sturen deed hij ook nog.

Een bijzonder kind... en dat is ie!