Komt die vergelijking met 'toen' toch weer bovendrijven...

Als je 'vroeger' vertelde dat je met je meisje in de polder was geweest, viel raar en ietwat zenuwachtig gegiechel je ten deel. Er werden dan meteen de wildste verhalen over je bedacht en mocht je een van de eersten in je vriendengroep zijn die dat hadden gepresteerd, verkreeg je zelfs voor de rest van je leven een 'koning-status'...
Zelfs mijn opa en oma vertelden me er wel eens over, over wat zij als "grazzen" betitelden en dat het gras zo prikte aan je kont, wanneer het net gemaaid was...

Tegenwoordig, nu we al wat ouder zijn, zijn de associaties met deze fabuleuze en vooral ondeugende uitspraak een stuk milder en daarom durf ik nu ook met een gerust hart te vertellen, dat ik vanavond met mijn meisje de polder in geweest ben.

Het was heerlijk weer vanavond en de Flakkeese buitenlucht leek goed voor mijn verkouden longen en neus. Janine liep daarentegen de longen uit haar lijf, tijdens een pittige hardloop-ronde, terwijl ik er achteraan reed voor de 'verzorging', maar vooral genoot van de rust om ons heen. In de polder van Middelharnis - Sommelsdijk was het muisstil en hoorde ik alleen Janine's voetstappen op het asfalt slaan. Zodoende genoot ik van de prachtige groene vergezichten die onze omgeving rijk is en snoof daarnaast meerdere malen de heerlijke lucht op van pas gemaaid gras, waar overigens af en toe eveneens de lucht van een verse koeienvlaai in voorbij kwam...

De zon begon al goed te zakken, wat mooie plaatjes opleverde van de tocht waarop we eigenlijk niemand tegen het lijf liepen. Van het begin tot het einde bleef het stil en rustig en werd alleen het gehijg van mijn vriendinnetje steeds heviger naarmate ze vermoeider raakte.

Ah! Net als vroeger, toen er nog andere dingen in de polder gebeurden! Komt die vergelijking met 'toen' toch weer bovendrijven...

"Gebruik 'm wijselijk..." gaf de ambtenaar me nog mee

Terwijl Gijs ongelooflijk relaxt was, was ik toch wel een beetje zenuwachtig. Vanavond kon ik eindelijk, nadat ik bijna 2 weken geleden al geslaagd was, mijn nieuwe rijbewijs ophalen. Dit keer niet alleen een B, maar ook met een A én een AM (bromfiets) erbij!

Vorige week donderdagavond vroeg ik 'm aan. Dat moest wel, want de openingstijden van het gemeentehuis in Middelharnis zijn ongelooflijk krom en lijken bijna niet afgestemd op de hard werkende burger. Openingstijden tot half 5, wie is er dan al thuis van z'n werk? Dan moet ik haast om 4 uur m'n werkplek verlaten om op tijd op het gemeentehuis te zijn. Belachelijk toch? Daarnaast zitten er 5 dagen tussen het aanvragen van het rijbewijs en het daadwerkelijk ontvangen daarvan, en aangezien er bij mij goede vrijdag en Pasen tussen zaten, was de kans groot dat ik het zelfs deze week niet in mijn handen kreeg...

Het was mij dit keer echter gegund en daarom vertrok ik dan ook, nadat ik samen met neef Richard heerlijk gegeten had, richting het gemeentehuis van Middelharnis. Daar werd eens te meer duidelijk dat de openingstijden wel eens onder de loep genomen mogen worden, want de hal van het gemeentehuis was aardig gevuld. Het duurde dan ook maar liefst 3 kwartier voordat ik eindelijk aan de beurt was en toen ik dat dan ook eenmaal was, bleek het een kwestie van 10 seconden werk. "Gebruik 'm wijselijk..." gaf de ambtenaar me vanachter de balie nog mee en zo verliet ik dan ook het pand, een A'tje en een ongelooflijk gangster hoofd op het roze pasje rijker!

Adembenemende besneeuwde vergezichten

Gisteren stond ik opnieuw met mijn mond open te kijken naar de hoeveelheid sneeuw die die nacht stiekem gevallen was en vandaag was het zelfs zulk lekker weer dat ik besloot om samen met Janine eens lekker door de frisse kou te banjeren.

Zo kwamen we al snel uit bij de Vlietberg, gelegen in het nog aan te leggen Vliedpark. Een kijkje tegen de zon in gaf een prachtig gezicht van toeschouwers die keken naar het vele plezier van jong en oud, die vaak met duizelingwekkende snelheden van de besneeuwde berghelling af suisden.

Ook wij waagden de klim naar de top en bovenaan gekomen genoten we samen van de adembenemende besneeuwde vergezichten over de polders, dijken of 'het nieuwe Middelharnis-Sommelsdijk'...

Een gedecoreerd raam en een kapotte stoep op dezelfde dag

Ik heb graag een beetje privacy. Ik heb af en toe zelfs wat nudistische trekjes binnenshuis en zeg nou zelf, dat is in ieder huishouden wel het geval. Daarom stoorde ik me nog aan onze voordeur die een regelrechte inkijk gaf in onze hal, op de trap en als de kamerdeur open stond kon je ons zelfs op de bank zien zitten. Helemaal als 's avonds de lichten aan zijn en op een of andere manier voelde ik me daar toch niet zo prettig bij.

Om die reden ontwierp ik onlangs een raamdecoratie die ik wel bij ons vond passen. Ik stuurde 'm op naar JMC Signmakers uit Bruinisse en zij verzekerden me dat ze 'm netjes uit zouden snijden en plaatsen. Het kon even duren want ze gingen nog even op vakantie, maar zo'n haast had ik er nu ook weer niet mee.

Vandaag werd ik dan gebeld dat ze de decoratie wilden komen plaatsen en ik ging dan ook even naar huis om er bij te zijn en te kijken of het goed ging (ja ik weet het, ik ben dan echt een zeikerd terwijl ik weet dat de mannen van JMC gewoon altijd goed werk afleveren!).
Thuis aangekomen stond de voor mij bekende bus dan ook al voor de deur en werd er een begin gemaakt met het plakwerk. Dat ging ongelooflijk snel en na een kwartiertje plakken en wrijven, zat het werk er op.

Ik ben dan ook zeer tevreden over het resultaat. Nu kan ik tenminste weer eens in mijn blote kont de trap op en af lopen (niet stiekem door de uitsneden komen gluren nu ;-)). Oh ja, let ook vooral op het detail in de uitsneden, waar ik een geintje uitgehaald heb tussen de uitgesneden blaadjes.

Niet veel later, toen ik weer terug was op de zaak werd ik gebeld door de buurman. Alexander vroeg of ik soms op de stoep had staan springen, want de stoep was ingezakt!
Nadat hij mij daar van overtuigd had door een foto via de mail te sturen, belde ik maar direct naar de gemeente.

Ik kreeg een baliemedewerker aan de lijn en zei: "Hallo, met Sander de Gans. Ik hoor net van mijn buurman dat mijn stoep kapot is en ik denk dat dit door een vrachtwagen gedaan is, zo te zien." De baliemedewerker vroeg op zijn beurt: "Heeft u een kenteken?", waarop ik weer antwoordde: "Nou nee, want ik zit op m'n werk en ik kreeg net van de buurman te horen dat de stoep kapot gereden is en ik heb het op een fotootje gezien, maar dat is ook alles helaas".
"Dan kunt u beter even aangifte gaan doen bij de politie meneer" antwoorde de ambtenaar mij.
"Ja luister eens..." en ik raakte al iets geïrriteerd "het is jullie stoep en ik zou graag zien dat ie gemaakt werd want het is voor mijn deur. Als er iemand vanavond in het donker op z'n bek gaat omdat de stoep overhoop ligt en hij breekt 2 benen, zijn jullie denk ik iets verder van huis. En het is hier nogal donker, want van de 20 lantaarnpalen die hier splinternieuw in de straat staan, toen het er precies 2!...".

"Dan ga ik u even doorschakelen naar de buitendienst, één moment alstublieft...". Kijk dacht ik, daar heb ik meer aan en nadat ik de uiterst begripvolle en vriendelijke meneer van de buitendienst gesproken had, hing ik toch nog met een voldaan gevoel op. Nu alleen nog even afwachten wanneer ze er ook daadwerkelijk wat mee gaan doen, want toen ik een tijd geleden belde voor de té hoge drempel in de weg, deden ze daar ook een hele tijd later pas weer wat mee.

We wachten het maar af...

Drempel verlagen (vervolg)

Toen ik vanmorgen al vroeg Janine met haar Aygo naar de Toyota garage in Dirksland bracht (waar ik overigens hele leuke speeltjes tegen kwam, zoals deze spierwitte Porsche, dezelfde kleur Subaru Impreza en mijn droomauto, een Aston Martin), attendeerde zij mij op het feit dat ze "mijn" drempel aan het verlagen waren.

Diegene die mijn blog regelmatig leest, herinnert zich deze blog vast nog wel, waarin ik een ambtenaar verzocht iets aan de te hoge drempel te doen, omdat ik anders schade aan mijn auto zou oplopen en daarbij een leugentje voor eigen bestwil gebruikte. Ik sloot toen af met de opmerking dat als er over een tijdje nog niks mee gedaan was, ik zeker nog een keer terug zou bellen. Uiteindelijk heb ik dat nog steeds niet gedaan omdat er nog zoveel moest gebeuren aan de wijk, maar nu blijkt dat dus niet meer nodig.

Ik stapte op de mannen die dit klusje schijnbaar waren toebedeeld af en vroeg hen of ze ook daadwerkelijk de drempel aan het verlagen waren. Een personeelslid van de BAM grapte in plat Flakkees dat ze de drempel juist zouden verhogen omdat iedereen er te hard overheen reed, maar het touwtje dat ze gebruikten om waterpas te blijven, verraadde juist het tegenovergestelde.

Toen ik wat later nog even terug ging en met de werklui in kwestie ging praten, sloegen ze de spijker op z'n kop. "Kijk meneer" zei de man "als je daar aan komt rijden loop het wat naar beneden en de drempel is ook nogal kort, dus we maken hem wat vriendelijker". "Juist" was mijn antwoord "dat was ook juist de reden waarom ik gebeld heb naar de gemeente, dus ik ben u erg dankbaar, u verricht een goede daad". De man bleek even te gaan blozen, maar vermande zichzelf en antwoordde toen iets als "Tja, de gemeente heeft nu eenmaal niet graag schadeclaims aan zijn broek".

Met een glimlach groette ik de beste man en liep weg. 1 - 0 Voor de Sommelsdijkse Haven dacht ik nog...

"Ik weet niet of u een Porsche een bijzondere auto vindt?"

Afgelopen week zag ik dat de doorgang naar de straat achter ons huis een feit was. Ik kon nu veilig met de auto naar de achterkant van ons nog op te leveren huis rijden. Tenminste, dat dacht ik, want toen ik met alle voorzichtigheid probeerde om mijn auto over de "verkeersdrempel" te krijgen, hoorde ik iets schuren. Nader onderzoek wees aan dat de onderkant van mijn auto, nèt de grond raakt wanneer ik over deze vreemde hindernis wil rijden. En zo bijzonder laag is mijn auto absoluut niet, want ik heb er nooit, maar dan ook echt nooit problemen mee. Verontwaardigd als ik was, nam ik daarom vandaag de telefoon ter hand en waagde een belletje naar de gemeente waar ik de verantwoordelijke meneer Notenboom van infrastructuur aan de lijn kreeg.

Dhr. Notenboom (N): Notenboom...
Ik (S): Ja goedemorgen u spreekt met Sander de Gans. Ik zit met een probleempje.
N: Vertelt u het maar.
S: Nou mijn vriendin en ik hebben een huis gekocht in de Havenkom van Sommelsdijk en dat wordt over een paar weken opgeleverd. Nu was het afgelopen week voor het eerst mogelijk om naar achter te rijden, de straat in, maar wanneer ik de verkeersdrempel neem, dat eigenlijk een stoep is, dan loopt mijn auto aan de onderkant op de stoep.
N: Oh dat is niet zo mooi, heeft u een bijzondere, lage auto.
S: Ja mijn auto is wel iets lager dan een doorsnee auto, maar niet bepaald extreem laag, ik heb er doorgaans geen problemen mee bij verkeersdrempels.
N: Oké, ja dan zal ik daar eens naar moeten kijken, maar ik kan u niks beloven want u begrijpt dat wij daar niet zomaar iets aan doen.
S: Nee maar goed, als ik hierdoor schade aan mijn auto heb en meerdere bewonders hebben hetzelfde probleem, dan zult u daar als gemeente toch eens goed naar moeten kijken nietwaar?
N: Daar heeft u een punt, maar daarom vraag ik ook of u misschien een bijzondere auto rijdt of iets dergelijks.
S: Tja, ik weet niet of u een Porsche een bijzondere auto vindt?

Toen bleef het heel even stil...

N: Euh... ja nou ik vind dat wel een bijzondere auto ja, misschien dat u dat niet meer zo bijzonder vindt, maar goed ik zal eens kijken wat ik er aan kan doen.
S: Oké, nou in iedergeval alvast bedankt en ik hoop dat het probleem verholpen kan worden. Met wie heb ik ookalweer precies gesproken?
N: Notenboom
S: Oké, bedankt, dan wens ik u nog een prettige dag verder.
N: Van hetzelfde meneer...

Wordt vervolgd, want over een aantal weken, wanneer er nog niks veranderd is, zal ik nog eens contact met deze meneer opnemen.

PS: Ik zie dat ik een mijlpaal bereikt heb, dit is immers alweer mijn 150e blog!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Zelfs Photoshop lukte het niet om te overtuigen

Nu de oplevering nadert wordt alles pas goed duidelijk en dan heb ik het vooral over de "ruimtelijke gewaarwording". Nu zien we eigenlijk pas echt dat onze tuin toch wel aan de kleine kant is en dat die nog kleiner wordt wanneer het "ijzeren gordijn" geplaatst wordt. Dat komt namelijk nog 1 meter dichter bij het huis te staan dan dat de tuin diep is. Dan rest ons dus nog een krappe 4 meter en daar zitten we nou niet echt op te wachten.

Zodoende spoedde ik mij vandaag, samen met buurman Sjaak, naar het gemeentehuis van Middelharnis waar wij een afspraak hadden belegd met wethouder Van den Berg die verantwoordelijk is voor de ruimtelijke ordening in de gemeente. Hier probeerden we aan de hand van verschillende argumenten, gesteund door impressies, duidelijk te maken dat wij onze tuin wat wilden vergroten.

Het geval wil namelijk dat na onze achtertuin ons schuurtje nog komt, met daarnaast een eigen parkeerplaats, die ook echt van ons zelf is, maar waarvan contractueel is vastgelegd deze uitsluitend als parkeerplaats te benutten. Erg fijn zo'n eigen parking, want dat is nogal eens een probleem en ik ben me dan ook terdege bewust dat dit een noodzakelijk kwaad is. Ware het niet dat ik de ruimte van deze parkeerplaats graag dubbel zou willen benutten waardoor er een zogenaamde win - win situatie ontstaat. De schutting zou ik namelijk door willen trekken tot áchter de parkeerplaats en daarin 2 openslaande deuren opnemen. Op die manier zou ik de auto binnen de schutting kunnen parkeren maar heb ik ook de gelegenheid om, wanneer ik in de zomer familie of vrienden over de vloer heb, de auto bijvoorbeeld 3 straten verderop te parkeren en de extra ruimte te benutten voor een ruim opgezette barbeque (ik noem maar een zijstraat). Winst voor mij zodat ik mijn tuin soms wat kan vergroten en mijn auto netjes achter de poort staat en winst voor de gemeente omdat ik zo mijn parkeerplaats benut en geen druk uit oefen op de toch al beroerde parkeergelegenheid.

Daar dacht wethouder Van den Berg kennelijk anders over, want hoewel ik mijn best gedaan had om hem met behulp van enkele impressies te overtuigen, keurde hij het idee resoluut af.
De dag daarvoor nam ik enkele foto's van de huidige situatie en "Photoshopte" ik er lustig op los. Zo is dit een foto van vóór de bewerking en dit eentje van erna. Of bijvoorbeeld deze foto die er anders uitzag toen ik hem onder handen had genomen. Je zou bijna zeggen dat het echt was en die schutting zou dan ook het hekwerk dat er komt, moeten vervangen. Op papier zag het er goed uit, maar de wethouder bleek onverbiddelijk.

Toch moet ik hem ook op sommige punten gelijk geven, want om echt iedereen dezelfde schutting aan te praten gaat niet meevallen en is zelfs wellicht onmogelijk. De ene wil waaibomenhout omdat hij of zij er gewoonweg niet meer aan uit wil geven, de ander kiest liever voor degelijk spul van hogere kwaliteit en zoiets gaat een té gevarieerd straatbeeld opleveren. Iets dat je niet wil en wat ook de waarde van je huis niet ten goede komt. Ook voorzag hij dat ik de parkeerplaats na een paar keer toch voor altijd onbenut zou laten, iets wat ik mijnsinziens absoluut niet van plan was, maar ja, ga dat maar eens verdedigen.

Zo keerde ik dus, enigszins teleurgesteld (ookal hadden we hier al rekening mee gehouden, want zo makkelijk zijn ze niet bij de gemeente), richting mijn werk om dat voort te zetten. "Ach" sprak buurman Sjaak nog de bemoedigende woorden, "we hebben het tenminste geprobeerd". En met die conclusie wensten we elkaar weer een fijne werkdag toe, want ookal hebben we gedeeltelijk onze zin gekregen (als laatste mocht toch het "ijzeren gordijn" nog een meter verder worden geplaatst zodat de tuin wat groter werd) we zullen het er vast en zeker naar ons zin krijgen. One way, or another...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)