'Meng-ongelukje'

Al een paar keer eerder constateerden we een vervelende lekkage in de oefenruimte en hoewel Leon en ik de vorige keer al het dek op geklommen waren om het probleem te verhelpen, bleek dat onlangs toch niet voldoende te zijn geweest. Sowieso waren er een aantal puntjes die we even moesten bijwerken en dus was een zaterdagje klussen in de oefenruimte onontkoombaar...

Samen met gitarist Leon deed ik vanmorgen al de nodige inkopen bij de Gamma en vervolgens sloot bassist 'Kade' (Ton) zich bij het clubje klussers aan. Als eerste namen we het lekkage-probleem onder handen en kropen tussen kieren en gaten en zaten uiteindelijk van top tot teen onder het hooi en stof. Heldhaftig als hij is, klom Leon met gevaar voor eigen leven nog even het dak van de hooischuur op om een aantal pannen goed te leggen en verbazingwekkend (ik stond al te filmen) verliep dat allemaal zonder problemen.

Hopelijk blijft het vocht nu buiten, maar veel tijd om daar bij stil te staan namen we niet, want de volgende klus kwam al weer om de hoek. De, lang geleden, door een 'meng-ongelukje' gecreëerde baby-roze & -blauwe muren, pasten niet echt bij het rock imago van de band en dus trokken we een aantal verse blikken verf open en gingen aan de slag.
Het baby-blauw werd vervangen door spier-wit en het roze maakte plaats voor een strakke antraciete kleur.

Na een dagje klussen hadden we duidelijk eer van ons werk en als het straks opgedroogd is en we de details nog hebben bijgewerkt, kunnen we ons volledig op de muziek richten en zullen de felle kleuren ons niet meer afleiden!

Dik tevreden met onze herboren stoelen

Net zoals ik deze week druk bezig was, had Janine ook het een en ander op haar ToDo-lijstje staan. Zo wilde zij altijd al eens witte stoelen in plaats van de vanille kleurige die we zo'n twee jaar geleden kochten. Het plan van aanpak was snel gemaakt alleen de uitvoering liet eventjes op zich wachten.

Begin van dit jaar kochten we al zogenaamd 'lederverf', maar nu het toch slecht weer in de vakantie was, bleek dit de uitgelezen kans om het er op te smeren. Aan het begin van deze week demonteerde ze de stoelen en behandelde ze voor en de dagen daarna werd er koortsachtig doorgewerkt om de eens zo gelige stoelen, van een mooie witte kleur te voorzien. Naarmate het werk vorderde en het resultaat steeds duidelijker werd, begon ze dan ook meer en meer te glimlachen.

Tussen de drumkits en terwijl Richard haar trakteerde op een live achtergrond muziekje, werd de laatste hand gelegd en na 24 uur drogen zette ik ze vanmorgen samen met haar weer terug in elkaar. Het resultaat was verbluffend en we zijn nu dik tevreden met onze herboren stoelen, die nu nóg beter bij de rest van ons interieur passen!

Ik kwam al gauw tot de conclusie dat het wel 'snor' zat

Drie weken vakantie is niet niks en omdat ik er van die drie maar één op vakantie ga heb ik dus tijd genoeg voor een zogenaamd ToDo-vakantielijstje. Dat is dan zo'n lijstje dat vol staat met dingen die je eigenlijk al een tijdje wil doen, maar er gewoonweg de tijd niet voor neemt of geen zin in hebt en daardoor alsmaar langer wordt.

Een van de punten op mijn lijstje was het maken van boordjes in de trapkast, zodat die trapkast eindelijk, na twee-en-een-half jaar 'netjes' ingeruimd kan worden.

Ook neef Richard, net terug van bijna twee weken Noorwegen, had nog vakantie en kwam gezellig langs en verleende zijn assistentie.

We begonnen in het schuurtje en dat bleek een koud kunstje want het was allemaal snel voor mekaar. Daarna volgde de trapkast, die wat lastiger was omdat het meer boorden waren die in verschillende lengtes geplaatst moesten worden.
"Meten is weten" is een bekend spreekwoord en dat geldt voor alles. Daarom begonnen we met het goed uitdenken van de positie voor de verschillende rails en boorden vervolgens met uiterste precisie en volledige concentratie verschillende gaten in de muur.
Het liep allemaal voorspoedig, de ene muur echter wat makkelijker dan de andere en de zweetdruppels vloeiden hevig.

Na een aantal uurtjes legde ik het laatste boordje op z'n plaats en controleerde alles eventjes op stevigheid. Ik kwam al gauw tot de conclusie dat het wel 'snor' zat en het resultaat was erg bevredigend. De kast lijkt nu in een keer een stuk ruimer, nu alles netjes geordend op boordjes boven de grond staat!

Zo kan ik dus aan het begin van de vakantie al direct een flinke klus van mijn lijstje af slepen, maar ik ben er nog niet en zal de komende dagen nog wat kleine klusjes rond het huis moeten doen. Trouwens, vlak Janine niet uit, want die was boven bezig met het verven van de eettafel-stoelen en ook dat is een flinke klus. Hierover echter later meer...

Een productieve vakantie

Volgens mij ben ik nog nooit zó productief geweest in mijn vakantie. Zo blogde ik eerder al over de vele klussen die we in huis hebben gedaan en afgelopen dagen was dat dan ook niet minder. Zo schroefden we donderdag avond nog een nieuw kastje in elkaar, dat een plaatsje kreeg achter mijn drumkit en waar ik ook mijn spullen voor het drummen in op kan bergen.
De dag daarna, op vrijdag, begon ik aan de nieuwe kast die we deze week bij IKEA kochten en nadat ik de vele onderdelen uitgepakt en uitgestalt had, en ook alle schroefjes, moertjes en klemmetjes op een hoop had gegooit (die Janine later keurig op soort sorteerde), zag ik al snel dat het bouwen van deze kast me veel tijd zou kosten. En dat deed het dan ook.

Na een hele tijd puzzelen en schroeven stond de kast al gedeeltelijk in elkaar, maar het kostte me bij elkaar zo'n 3 uren voordat de gehele kast in elkaar en op zijn plaats stond.

De dag daarna, op zaterdag ochtend, waagde ik mij eindelijk aan de plafondlamp in de badkamer en ik ben er maar wat blij mee! Dat geeft veel meer sfeerlicht dan de verlichting die al reeds van de de spiegel vandaan kwam, wat veel meer wit licht is. De nieuwe lamp geeft duidelijk meer rust en warmte in de badkamer en nu dat niet meer ontbreekt vind ik de badkamer pas ook perfect.

Vandaag kreeg ik het alweer op mijn heupen, want toen ik het schuurtje binnen kwam, was het (in mijn ogen dan) een enorme pestbende. Ik brak mijn benen bijna over de barbeque en de grote stapel met karton dat om alle nieuwe kastjes enz. had gezeten. Daarom propte ik de kofferbak van de Honda vol met het karton en voerde het af naar de centrale verzamelplaats in Oude Tonge en reed daarna gelijk even langs de Formido om eens te kijken voor materiaal om een boord in ons schuurtje te maken.

Dat had ik snel gevonden en thuis ben ik er direct mee aan de slag gegaan. Ook de muurbeugels die ik een tijd geleden gekocht heb om de fietsen aan de muur te hangen, heb ik vandaag eindelijk opgehangen en zodoende hangt nu zowel die van mij als Janine's fiets, lekker hoog en droog en vooral uit de weg. Ook het boord was een koud kunstje en het schuurtje ziet er nu ook perfect uit. Genoeg ruimte en alles bij de hand.

Nu is ons huis dan eindelijk helemaal af en ga ik vanaf morgen echt van mijn vakantie genieten. Morgen reizen we namelijk af naar Hagestein, vlak bij Utrecht en bivakkeren daar tot en met vrijdag in een blokhut met bijbehorende hottub. Daar hopen we nog lekker wat verder uit te rusten want volgende week gaan we weer lekker aan de slag.
Ik hoop dat er internet voor handen is zodat ik mijn blog 's avonds lekker met een koud biertje in mijn hand (en vanuit de hottub?) kan updaten.

Kwaad maken op een todo-lijstje dat al een tijdje lag

Vandaag was ik, zoals gewoonlijk, weer eens vroeg wakker. Voor vandaag stond heel wat op de planning want sinds onze verhuizing lagen er nog wat kleine details op ons te wachten die even aangepakt moesten worden. En al die die details vormen dan toch weer een aardig lijstje.
Het regende toch, dus een mooie dag om ons hier eens even op kwaad te maken.

We begonnen op zolder, met de kleinste details zoals 2 kleine plakgootjes die de kabels vanonder de vloerbedekking moesten verhullen. Dat was niet bepaald moeilijk en die klus was dus zo geklaard. Daarna hingen we een nieuw lampje op dat we gister bij de IKEA hadden gekocht en dat iets meer sfeer moest creëeren dan het huidige lampje. Ook de magazine-houder die we gisteren meegenomen hebben moest voor wat meer gezelligheid zorgen en nadat deze 2 klusjes ook geklaard waren, zag het er inderdaad weer een stukje gezelliger uit.

Janine was ondertussen ook bezig geweest met de wc-rol-houder, want de vorige zat niet goed vast en omdat we hem niet meer los kregen toen we hem opnieuw vast wilden maken, hebben we het zaakie met pluggen en al uit de muur getrokken. Helaas resulteerde dat wel in een nieuwe wc-rol-houder, maar dat was niet anders. Ook dit klusje lukte overigens na was gezweet en gevloek.

Het lampje dat van zolder kwam, kon daarna prima dienst doen in de trapkast, want daar hing eerst alleen een fitting met een lampje aan een paar draadjes en nu is dat dus ook weer netjes afgemaakt.

Daarna was het tijd om de schoenenkast die we gisteren al in elkaar gezet hadden, verder te bevestigen aan de muur zodat hij ook bleef staan. Na wat gesjouw was ook dit klusje in een half uurtje geklaard en hij staat nu dus zoals ie hoort te staan en hebben we onze schoenen ook lekker weggewerkt!

Aansluitend en als laatste klus voor vandaag, stond het ophangen van de klok op program. Hier keek ik al weken zoniet maanden tegenop. Voor een klok? Hoor ik iedereen denken, tja als ik vertel dat de klok uit 13 verschillende onderdelen bestaat en ik ook 13 gaten in de muur moet boren dan hoop ik dat ik het al een klein beetje uitgelegd heb.
Eerst nog maar eens alle onderdelen uitleggen op de grond zoals ik het ooit al eens uitgelegd en uitgetekend had. Na veel meten en kijken werd het eerste gat geboord en niet lang daarna hing het eerste cijfer aan de muur. De acht.

Daarna volgde de 12 en naar mate de tijd verstreek kwam er steeds meer bij te hangen. Na 2 uren van gaten boren, zweten, meten, uitrekenen en irritatie, hing dan eindelijk onze klok aan de muur en hij hing daar perfect. Het gaf nèt dat beetje extra aan de woonkamer, in plaats van zo'n lege muur.

Toen we klaar waren met alle klusjes was het al weer avond en bleken we er de hele dag zoet mee geweest te zijn. We besloten vanavond nog even lekker te relaxen en een bioscoopje te pakken en onder het genot van een bak Ben & Jerry's ijs, keken we naar Bangkok Dangerous met Nicolas Cage.

Bij thuiskomst zijn we nog even naar zolder gegaan om daar het nieuwe lampje in het donker uit te proberen en toen alle sfeerlampen tegelijk aan waren, gaf het een heerlijk knus en gezellige uitstraling (het ziet er op de foto een beetje rood/paarsig uit, maar dat is in het echt natuurlijk niet zo!). Toen ik daarna even in de badkamer stond en omhoog keek, zag ik dat we toch nog één ding vergeten waren. De plafondlamp in de badkamer... Die bewaren we wel lekker voor morgen, eerst maar eens slapen want morgenochtend gaat de wekker alweer om 7 uur omdat Janine ergens naartoe gaat en ik met Richard de oefenruimte uit ga mesten. En dat in de vakantie!

De een rust, de ander klust

Vanmiddag onze nieuwe bedrijfsstempel uitgeprobeerd. Op onze Keesjan welteverstaan! Hij bood zich zo spontaan aan als vrijwilliger dat ik het niet kon laten ;-). Het is maar een kleine afdruk maar op papier is ie nog precies goed leesbaar. En daar gaat het dan ook om bij zo'n stempel. Of niet dan? Enfin, dit terzijde.
Addie belde me vanavond nog even op of ik met 'm mee ging naar zijn in aanbouw zijnde huis. Ik was er al vaker langs gereden en had al eens tegen Addie losgelaten dat ik wel een keertje binnen wilde kijken als hij ook ging. Vanavond was het dan zo ver...

Zoals de titel al doet vermoeden heb ik wel gezien dat er 2 soorten mensen zijn als het gaat "klussers". De een klust graag met z'n handen in z'n zakken, de ander komt daar niet eens aan toe omdat hij het te druk heeft met het echte werk!

Eerlijk toegegeven en dat wil ik dan van mezelf wel weten ook, ik ben van de eerste categorie die ik hierboven beschrijf, oftewel een "ruster". Mijn smoes is dan ook steevast: "Mijn handen staan de verkeerde kant op" en dat is ook echt niet gejokt. Het is gewoon een feit. Ik kan er dagen over nadenken hoe ik iets op ga hangen, want ik wil nu eenmaal dat het perfect wordt en ben bang dat ik brokken maak die niet meer te herstellen zijn, of geld kost.

Addie behoort echter niet tot de categorie "rusters" maar eerder tot de "klussers" hoewel hij bij de bouw van dit huis, zijn handen spreekwoordelijk gezien nog niet uit zijn zakken heeft gehaald. Geeft ook niet, want we kunnen niet allemaal zoal Chris en Martha ons eigen huis bouwen, daar moet je gewoon het lef, tijd en de handigheid voor bezitten.
Addie & Mirjam láten hun huis dus ook lekker bouwen en ik geef ze groot gelijk, ik kan het namelijk weten!

Zoals gezegd reed ik er al vaker langs maar vanavond kwam Addie me ophalen om naar Melissant te gaan en stond hij opeens tot mijn grote schrik in de keuken (ik had 'm echt niet binnen horen komen!).
Aangekomen bij de villa, zag ik dat de bouw erg snel vorderde. Iets wat ik dan weer juist niet gewend was, want bij ons duurde de bouw voor mijn gevoel een eeuwigheid. De voordeur stond er ook al in! Evenals alle kozijnen (met daarop een bekende Lambert sticker die bij ons op de zaak gemaakt is) en ramen trouwens.
Binnengekomen strekten de ruimtes voor ons uit. Lekker ruim! Ook de trap stond er al in en Addie liet me vol trots de indeling van het huis zien. "Waar komt de TV dan?" was natuurlijk weer een typische vraag van mij. "Ja dat weet ik niet hoor, dat moet je aan Mirjam vragen, die is van de inrichting" antwoordde hij met een grijns.
Met onze oude bouwsleutel (die we maar aan Addie en Mirjam gegeven hebben nu we een echte sleutel hebben), showde hij mij nog de werking van de draai-kiep ramen, zoals wij die thuis ook hebben.

De binnenmuren stonden echter, tot enige teleurstelling van Addie, nog niet. Dat zou echter niet zo lang meer kunnen duren want de gipsblokken stonden al door het hele huis klaar om opgestapeld te worden.
Ook in de badkamer werd zichtbaar waar alles zo'n beetje zou komen en gelukkig weet ik nu dat je je in dit stadium nog steeds geen voorstelling van de ware grootte en indeling kan maken en kon ik Addie gerust stellen dat zijn badkamer helemaal niet zo klein was als hij dacht!

Ook het veluxraam op zolder werd nog even aan een inspectie onderworpen, evenals het voegwerk buiten. Waar mijn oog direct opviel en wat ik ook openlijk tegen Addie heb moeten toegeven, is dat ik jaloers ben op zijn achtertuin. Mijn hemel wat een ruimte! "Met hoeveel man zou je daar wel niet kunnen barbequen?" vroeg ik me gelijk hardop af.

Na deze bezichtiging, reden we een straat verder waar De Deugd ook bezig was aan zijn huis. Hij is dan weer duidelijk van de categorie "Klusser" en het mag gezegd worden, dan wel met een hoofdletter K! Hij durfde het namelijk aan om een oud huis, om te toveren tot een splinternieuw paleisje en hoewel hij zich ongelooflijk verkeken heeft (hij dacht er 5 weken over te doen maar het duurt nu al bijna 5 maanden en hoopt nog dit jaar klaar te zijn), ga je nu eindelijk vorderingen zien. De kamer zag er al een stuk groter uit nu hij wit geverfd was en met het houten balken plafond zal het denk ik ook goedkomen als ik het zo zie en aanhoor.

Boven was hij al een stuk verder. Daar waren ze zelfs al aan het behangen geslagen en onder het genot van een sjekkie vertelde De Deugd nog even in geuren en kleuren hoe het er straks uit kwam te zien en wat er nog moest gebeuren, alvorens Addie en ik weer richting huis vertrokken.
Daar trof ik overigens nóg een klusser aan, maar hierover meer in mijn volgende blog.

Ik hoop dat ik de scheiding tussen de "ruster" en de "klusser" een beetje duidelijk uit heb kunnen maken. Al met al hoop ik dat beiden straks ontzettend veel geluk, plezier en gemak mogen beleven in hun nieuwe villa's!

"Wat zou er vandaag weer gedaan zijn?..."

Het is de afgelopen weken, zo na het in ontvangst nemen van de sleutel, ontzettend druk. Dat gaf ik in mijn vorige blog ook al te kennen. Ik heb zelfs de EK wedstrijd van het Nederlands Elftal van afgelopen maandag over moeten slaan! Iedere avond laat naar huis en naar bed en de volgende ochtend weer optijd opstaan om aan de slag te gaan op de zaak. Daar zijn immers ook gewoon deadlines te halen zoals ik in mijn vorige blog al een beetje liet zien.
Toch wil ik trouwe lezers wel blijven informeren over het reilen en zeilen aan de Sommelsdijkse Haven en daarom heb ik besloten, koste wat het kost, tijd te nemen om er (weer) een blog aan te wijden.

Ik heb dan ook een heel goed excuus voor het niet goed bijhouden van mijn weblog. We hebben namelijk absoluut niet stil gezeten, integendeel, het wordt eigenlijk best wel tijd dat we eens stil gaan zitten. Helaas, nog heel even doorbijten, want de laatste loodjes wegen altijd het zwaarst.

Zo hebben we de zolder al zo goed als af, nadat deze geverfd, gestoffeerd en ingericht is. Dit had nog aardig wat voeten in de aarde, maar het resultaat mag er zijn (en dan is het nog niet eens helemaal klaar). Mijn drumstel staat er, we kunnen "chillen" op de bank of achter een van de bureau's plaats nemen om even lekker relaxt achter de computer te kruipen.
Janine werkte zich ook een slag in de rondte, zoals bijvoorbeeld met het verfen en schuren van de trap(pen). Ook zette zij neef Jan-Willem direct aan het werk toen hij even kwam kijken terwijl wij juist bezig waren en hij kreeg dan ook de heuse eer om een lampje op te hangen.

Gisteren kwam dan eindelijk de keuken die we in oktober 2006 al kochten. Ik hoef dan ook niet uit te leggen dat dat lang wachten is en we best zenuwachtig waren. We vonden het dan ook geen probleem dat ze de keuken dan ook om 7 uur 's ochtends al af kwamen leveren en zelfs mijn schoonmoeder werd in alle vroegte uit haar bed gelicht om die dag het nodige handje te helpen.

Toen alles uitgeladen en in de kamer gezet was en wij ons afvroegen hoe al dat spul dan toch in de ruimte voor de keuken gefrommeld gaat worden, nam ik alvast een kijkje tussen de spullen zoals bijvoorbeeld deze caroussel-kast. Daarna moest ik weer gauw naar de zaak, ik had immers nog veel werk te doen. De keuken zouden ze toch pas donderdag gaan plaatsen, dus daar zouden we nog 2 dagen op moeten wachten.

Het blijft dan ook iedere dag weer spannend als ik naar huis rijd en mezelf de vraag stel: "Wat zou er vandaag weer gedaan zijn?..."


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Nog bedankt buurman! Voor dat minderwaardigheidscomplex...

In navolging van mijn vorige blog, over de oranje gekte en de commerciële gekte er omheen, kon ik natuurlijk niet stilletjes af gaan zitten wachten. Nee, ik toog de volgende dag een ander maal naar de Albert Hein en voorzag mij van de nodige oranje artikelen. Dat resulteerde in de volgende foto. Ik ben er dus helemaal klaar voor, laat dat EK maar komen!
Een andere update, die van ons klus-avontuur doe ik nu ik er even tijd voor neem. Néém ja, want het is inmiddels al aardig laat en anders heb ik er geen tijd meer voor.

De afgelopen week is het sleutelwoord toch wel "druk". Druk in mijn hoofd vooral, want het is druk op de zaak (altijd die deadlines) en omdat ik ook snel in ons nieuwe huis wil omdat ik het wachten méér dan zat ben, heb ik daar ook een super strakke planning. Nu doen we dan zelf niet zoveel, maar de mensen die het doen moet je natuurlijk wel een beetje achteraan. Dat resulteert de hele dag door druk telefoneren en je zorgen maken over bepaalde zaken terwijl dat eigenlijk helemaal niet hoeft. Stress, dat is het goede woord en daar schijn ik op zulke cruciale momenten nèt wat minder goed mee om te kunnen gaan, zo merk ik nu. Waarschijnlijk ben ik voor mijn naaste Janine en de rest van de mensen die ik dagelijks zie of spreek, op het moment even een eikel, maar sorry mensen, het komt allemaal weer goed, want na volgende week kan ik mijn hoofd weer wat laten rusten en ik zal het goed maken als jullie om een bakkie komen.

Enfin, het was vanavond (en de afgelopen week) weer druk klussen op Sommelsdijkse Haven 8. Zo is onze slaapkamer zo goed als af, nu Melissant vandaag begonnen is met de stoffering. Wat staat de vloerbedekking trouwens mooi! Ook bij onze nieuwe schuifkast. Ook de andere slaapkamers zijn al voorzien van vloerbedekking, de overloop nog niet evenals de zolder, want die komen morgen pas aan de beurt.

Op dat laatste werd vanavond namelijk nog druk geklust. Althans, onze vriendelijke schilder Arie houdt wel van een babbeltje en omdat mijn vader, moeder en schilder Arie goeie vrienden zijn, was het hek natuurlijk van de dam toen het zaakie compleet bij elkaar was.

Beneden schiet het ook al op al is men daar nog erg druk bezig. Zo zijn nu bijna alle gangmuren gedaan, behalve die waar het grijs nog op moet, die is alleen nog maar voorgestreken. Verder zijn er beneden al een hoop muren gedaan, maar is men duidelijk nog druk bezig om alles af te maken. Ook de schuttingdelen zijn vandaag gearriveerd. Ik had ze zelf nog niet gezien, want de buren hebben gezamelijk de schutting uitgekozen toen wij in de Efteling waren. Ze verdienen allemaal een pluim, want we zijn er dik tevreden mee (nu alleen nog zetten)!
Oh ja, ook de voordeur heeft een ander kleurtje gekregen. Althans, de binnenkant, wat de gehele gang een veel lichtere aanblik geeft. Het lampje hangt zelfs ook al op!

En dan dé zolder. Die heeft Arie deze week helemaal wit geverfd en de uitdrukking "prachtig" is dan een heus understatement. De zolder lijkt nu een stuk groter en is heerlijk licht. De donkergrijze balken breken het geheel en het moet dan ook adembenemend zijn als hij straks is ingericht. Daarvoor moest trouwens vanavond nog hard gewerkt worden, want morgen wordt hier de vloerbedekking gelegd en dus moest nog het een en ander af en moest alles ook nog even netjes worden opgeruimd. Vooral het sjouwen van de stelling was een aardig klusje, maar gelukkig konden we met veel genoegen het resultaat aanschouwen.

Oh ja, als laatste nog even een kiekje bij de buurman. Alexander heeft namelijk een prachtige tv! Althans, tv, hij heeft ervoor gekozen om een HD-Beamer in zijn huiskamer op te hangen die HD kwaliteit op een scherm ruim 2 meter breed projecteert. Gisteravond heb ik al een potje zitten racen op de Xbox en vanavond kon ik het niet laten om nog een keer langs te komen en met open mond te kijken. Het ziet er fantastisch uit en ik kreeg dan ook een serieus minderwaardigheidscomplex toen ik mijn eigen huis weer binnen liep en onze tv op de muur afgetekend zag staan... Bedankt buurman!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Met mijn 2 linker handen, loop ik vaak alleen maar in de weg

Vanaf het moment van de oplevering zijn we de afgelopen dagen alleen maar in het huis geweest. Bezig geweest, welteverstaan, want als we de "verhuis-deadline" van 13 juni willen halen moeten we ons wel aan de planning houden natuurlijk.
Zo groef ik me voor het weekend helemaal suf om een afvoerputje onder het buitenkraantje te maken. Verkeerde zuinigheid noemde de uitvoerder het, want je kon een afvoerputje als meerwerk optie meenemen, maar voor enkele honderden euro's zag ik dat niet echt zitten. Er zat dus niks anders op en na een paar uur (het is hardnekkige kleigrond), flink wat zweet en vele glazen water later, zat ik een meter diep en had ik genoeg ruimte om een afvoer te maken. Overigens dacht buurman Alexander dat ik iemand begraven had en voegde daar een toepasselijk teken bij. Gelukkig kon ik hem overtuigen dat het niets met elkaar te maken had.

Buurman Sjaak, die in het bezit is van 2 grote rechter handen, was zo vriendelijk om mijn afvoer te realiseren, gezien ik zelf in bezit ben van 2 linker handen en ik doorgaans bij zulke werkzaamheden toch maar in de weg loop (dat is dan ook de reden waarom ik zelf gewoon aan het werk ben en ik de professionals hun gang laat gaan). Hij was zelfs zo goed om mij gewoon een biertje te laten pakken bij Chris en Martha (waar een feestje was omdat daar de dakpannen op het huis lagen) en zelf door te gaan totdat de afvoer gemaakt was. De volgende ochtend gaf dat dan ook een mooie aanblik, waar een afgesloten stuk PVC nog uit de grond naar boven kwam, waar ik later, met het leggen van de tegels, het afvoerputje precies op maat en hoogte kan toevoegen.

Het was ook die ochtend dat ik bij het huis kwam en onze tuin al netjes op orde was gemaakt. Dat had Janine immers afgesproken, want onze tuin zou die zaterdagochtend, samen met nog 4 andere tuinen, afgegraven worden en worden voorzien van vers zand.
Ook binnen zijn we al druk bezig geweest, waar Ed zich bijvoorbeeld al kwaad gemaakt heeft op het leidingwerk voor de tv en het geluid, dat netjes in de muur wordt weggewerkt.
Even later kwam ook familie Melissant langs, van Melissant Mode & Wonen, om alvast een rol vloerbedekking op zolder te leggen, want nu er nog niks aan de muren is gedaan, konden ze zo de minste schade aanbrengen wanneer de rol van 5 meter naar de bovenste verdieping moest. Na wat kapriolen uitgehaald te hebben en vooral veel gebruik gemaakt te hebben van doodgewone spierkracht, kregen we de rol dan ook netjes naar boven.

Ondertussen waren onze tuinen afgemaakt en lag het er uiterst netjes bij. We hebben zelfs al met een aantal buren geprobeerd een schutting uit te zoeken, maar met de "zaterdag-hulpjes" bij Life & Garden was dat nog niet zo gemakkelijk. Ook Ed was weer gearriveerd en was inmiddels weer druk bezig met boren, frezen, dichtsmeren, en natuurlijk een "sjekkie" doen. Het resultaat mag er overigens zijn, aan beide kanten trouwens. Nu nog spachtelen en dan hebben we mooie muren waar geen draad meer te zien is!

Ook Janine werkte zich afgelopen dagen uit de naad, zoals met het schuren, grondverfen en lakken van de plintjes op de slaapkamers. Dat moet immers gedaan zijn voordat de muren gedaan worden. Vandaag is men ook begonnen met het betegelen van de kamer, de keuken, de trapkast en de hal en dat kon Janine zichtbaar bekoren. Naarmate het vanavond donkerder werd, werd het alsmaar mooier.
Ook mijn vader was vanavond actief met het verwijderen van (bijna) alle CV's, zodat de muren goed gespachteld kunnen worden. Over spachtelen gesproken, daar zijn ze vandaag ook mee begonnen, gewapend met heel wat emmers spachtelpleister.

En zelf? Ja, tegen alle verwachtingen in ben ik de laatste dagen ook druk bezig geweest. Meestal ben ik vooral goed in kijken, ouwehoeren, opdrachten geven, enzovoort, maar nu ben ik ook druk geweest met afplakken, verwijderen van contactdozen en tal van andere klusjes.
Het is overigens al flink gezellig in de buurt, zo is er nog geen avond geweest dat we niet met een paar mensen bij iemand binnen een biertje gedronken hebben. Laten we hopen dat die gezelligheid zo blijft!

Tot zover even een update van de laatste dagen, binnenkort meer!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een tsunami aan liefdesnestjes

Als je ergens mee bezig bent of vol van bent, dan zie je het opeens overal. Zo is dat ook met bouwen en verbouwen. Al 1,5 jaar zijn wij bezig met de bouw van ons huis. Je staat er mee op en je gaat ermee naar bed en tussendoor ben je er vrijwel constant mee bezig. Zeker nu het echt op gaat schieten en het nog "maar" 4 maanden gaat duren.

In mijn directe omgeving zag ik in die periode van 1,5 jaar wachten al verschillende mensen verbouwen, bouwen en zich klaar maken om te gaan (ver)bouwen. Zo ging in die periode Jurien op zichzelf en daar was veel aan te verbouwen. Die zit inmiddels al helemaal gereed in zijn huis (alweer een hele poos trouwens). Ook Corné en Lianne gingen samenwonen en hadden heel wat te verbouwen en te sjouwen. Addie en Mirjam wachten op hun beurt ook al een tijdje op de start van de bouw van hun huis. Daarnaast kochten Mark en Corinda een huis in Melissant en bereiden zich momenteel voor op een grondige verbouwing wanneer de sleutel in handen is. Recentelijk betrokken Sander en Rianne hun woning in Nieuwe Tonge, waar ook nog het een en ander verbouwd en gesjouwd moest worden.
Zelfs op de zaak wordt ik ermee geconfronteerd, nu ze daar vlak voor ons pand nieuwe appartementen gaan bouwen op een geringe afstand. Toen de graafmachine mij overigens iets té dichtbij kwam, koos ik eieren voor mijn geld en verplaatste de auto toch maar om geen schade op te lopen. Voorkomen is beter als genezen zegt men toch?

Een paar maanden terug kocht ook Bjorn een liefdesnestje voor zichzelf en zijn Bianca. Vorig weekend ontving hij de sleutel en was het voor mij tijd om ook daar een kijkje te gaan nemen.
Het nest bevond zich in Papendrecht eigenlijk niet zo ver van zijn huidige woonsituatie en nadat TomTom ons (Janine en ik) feilloos naar onze bestemming had geleid, herkende ik het huis van de inmiddels op kantoor beroemde foto's (veelvuldig hebben we naar het huis gekeken, zij het in de folder van de makelaar).

Na binnenkomst, eerst een bakkie koffie (voor mij gewoon een Colaatje) zoals het een goed ontvangst betaamt. Bjorn en Bianca leken overigens op deze zondag niet erg druk bezig te zijn. Bjorn leek zelfs netjes gekleed, maar later bleek dat ook gewoon z'n "ouwe kloffie" te zijn.
Na het bakkie, eerst een rondleiding door het in verbouwing zijnde huis. Een hele gezellige benedenverdieping met een leuke speelse indeling tussen de kamer en de keuken strekte zich uit. Net zoals bij ons nieuwe huis, bleken Bjorn en Bianca een tuin op het zuiden te hebben en het viel me meteen op dat het licht er mooi naar binnenviel. Ook in de tuin stond de zon de gehele dag en dat lijkt me ook voor ons over een paar maanden erg lekker.
In de keuken bleek genoeg ruimte om er ook de eethoek te vestigen en vanuit diezelfde keuken heeft men leuk zicht in de kamer.

Na ook de bovenverdieping te hebben bekeken en de verhalen aangehoord te hebben van hoe het allemaal moet gaan worden (gelukkig heb ik een levendige fantasie) was het na nog heel even wat te hebben gedronken, tijd voor Bjorn en Bianca om echt hun handen uit de mouwen te steken. Zo begon Bjorn eerst maar eens de wc-rol houder in het kleinste kamertje op te hangen. Tenslotte toch een onmisbaar stuk "gereedschap" bij een verbouwing...

En wij? Naar huis, even langs de Makro en dan weer vlug ons tijdelijke onderkomen opzoeken om de kachel nog eens flink op te stoken en weg te dromen bij de gedachte dat wij over 4 maanden ook nog wat te klussen hebben...