De slaap zat nog in zijn ogen...

Terwijl wij nog steeds, al is het nog maar voor een paar dagen, genieten van een heerlijke vakantie, geniet ook onze huistijger Gijs van zijn lekker luie leventje. Ook hij lijkt nog vakantie te hebben, want z'n normale ritme is hij een beetje kwijt. Zijn baasjes komen namelijk al bijna drie weken niet op het vaste afgesproken tijdstip thuis dus is hij af en toe ook wat etenstijd betreft een beetje in de war.

Vandaag zag ik dan ook hoe hij heerlijk lag te zonnen op de tuintafel, met zijn poot voor zijn ogen om geen last te hebben van de felle zon, maar zo wel zijn gezicht nog een beetje bij te laten bruinen. Echter, toen ik maar het minste geluid maakte, draaide hij zich al om en lag hij me wel heel lief aan te staren.

Dat duurde echter niet zo heel lang, want lui als onze tijger is, draaide hij zich langzaam om en rekte zich even lekker uit. Omdat hij daarna te lui was om er weer fatsoenlijk bij te gaan liggen, hield meneer precies dezelfde houding een tijdje aan. Waarom zou je je ook druk maken als je een kat bent? Af en toe zat er echter nog een beetje beweging in, maar dat was alleen wanneer er eventjes uitgebreid gegeeuwd diende te worden. Kan het nog gekker?

Na een hele tijd vond hij dat hij wel weer genoeg had geluierd, want langzaam rees hij op en strekte zijn achterpoten nog even uit. Ik moest lachen, want de slaap zat nog in zijn ogen...

De wasmachine draait alweer op volle toeren

Wat gaat dat toch snel. Vanmorgen genoten we namelijk alweer van ons laatste ontbijtje en lagen daarna de rest van de dag nog bij het zwembad omdat we de kamer tot 18:00 aanhielden. Ondertussen speelden we daarom nog een spelletje waterpolo in het zwembad, bakten nog wat bruiner, hadden gewoon wat lol in het zwembad of luisterden lekker naar muziek.
Vervolgens douchten we voor de laatste keer op de kamer, kleedden ons om en werden eindelijk van dat irritante 'he-kijk-mij-ik-zit-hier-all-in-bandje' verlost!

Voor de laatste keer aten we bij Mike een ongelooflijk lekkere maaltijd en namen ook voor de laatste keer een toetje na, want volgende week gaan we weer op rantsoen! Waarschijnlijk lieten we het ons daarom nog eens extra goed smaken!

De bus pikte ons om 20:00 lokale tijd (één uurtje later dan in Nederland) op en reed ons naar het vliegveld, waar we vlot doorstroomden, het vliegtuig in. Het enige nadeel was dat de passagiere achter ons het nodig vond om tijdens de gehele 3,5 uur durende vlucht, met haar schelle stem haar complete doopceel te lichten tegen een voor haar ook volstrekt onbekend persoon.

Vannacht stapte ik ondanks alles toch iets na de klok van vier ons eigen heerlijke bed weer in en dat bleek een stuk beter dan daar in Griekenland!

Op dit moment draaien de wasmachine en droger alweer op volle toeren en is er al vrij veel van alle rotzooi vliegensvlug opgeruimd, met grote dank aan mijn eigen Janine natuurlijk.
We kunnen terugkijken op een zéér geslaagde vakantie, waarin het niet alleen erg gezellig was en we heerlijk hebben gegeten (op die paar keren in het all-in restaurant na dan), maar we ook lekker uitgerust zijn en zodoende nu aan onze derde en laatste week vakantie kunnen beginnen!

Ons laatste avondje uit

Vanmorgen zaten we opnieuw, zoals het de hele week al gaat, redelijk laat in de ontbijtzaal waar het ontbijt wordt geserveerd. Althans, geserveerd, je moet het zelf uit de bakken scheppen, want zo gaat dat nu eenmaal bij een all-in restaurant.

Daarna huurden we voor de laatste keer een viertal fietsen, want we hadden geen trek in nóg een luie dag. Zo fietsten we niet lang na het ontbijt over de daarvoor bestemde paden, langs de verschillende stranden, opzoek naar een verhuurder van Jet Ski's. Bas en ik hadden namelijk wel zin om even lekker los te gaan met zo'n apparaat, maar na enkele (vanwege de brakke zadels, pijnlijke) kilometers fietsen, vonden we nog steeds niets. Navraag bij een lokale strand-bedden-verkoopster, leerde dat we nóg verder moesten rijden om ons geluk te zoeken en zo deden we dat dan ook.

Na tien minuten kwamen we aan bij een krakkemikkige verhuurder van watersport attributen, maar de beste man bleek maar één Jet Ski te hebben, want van de andere was de pomp kapot. Één zo'n apparaat voor 15 minuten kostte €40,- euro en omdat we niet samen tegelijk konden racen, besloten we het te laten voor wat het was.

We fietsten daarop het hele stuk weer terug naar Kos Stad en kwamen onderweg een straatje tegen dat ik meende te herkennen. We gingen op onderzoek uit en opeens stond ik weer oog in oog met Attena waar ik (zo ik meen) vijftien jaar geleden eens mijn mijn ouders, oom en tante en nichtje Sylvana verbleef. Hoewel ik mij van het beeld van de straat weinig meer kon herinneren, herkende ik het gebouw aan de buitenkant direct en vooral toen ik naar binnen keek, kwamen de herinneringen weer boven.

We besloten terug te rijden naar ons eigen complex, waar we rond de klok van half 4 weer aankwamen en al lezend of spelend met ons mobieltje of iPod, de laatste restjes zonnestralen van deze dag meepikten.
Toen de zon zijn warmte na de klok van zes grotendeels had verloren, liepen we terug naar de kamer en luisterde Bas op mijn laptop nog naar lekkere muziek terwijl de meisjes zich alvast wat optutten voor de avond.

Het was vanavond namelijk ons laatste 'avondje uit' deze vakantie, want morgen rond een uur of 20:00 worden we weer al opgehaald met de bus en rijden we naar het vliegveld. Ons vliegtuig vertrekt daar om 22:30 (alles lokale tijd, het is hier één uur later) en hopen drie uren later weer met beide benen op de grond te staan.

We aten voor de laatste keer bij Van Gogh en net zoals alle avonden was het ook nu weer uiterst gezellig. Hoewel de accommodatie een klein beetje tegen viel, met name qua eten, kunnen daarom ook terugkijken op een geslaagde, gezellige en lekker luie vakantie, waarin we bovenal de batterijen voor de komende tijd weer opgeladen hebben!

Een wel heel bijzonder Grieks mythologisch ogend figuurtje

Bas ging zo op in de muziek die ik vanochtend op z'n telefoon zette, dat hij vanmiddag op het strand zijn 'lucht gitaar' erbij pakte en de complete solo in Master Of Puppets van Metallica meespeelde.

Omdat er nu weinig nieuws meer te vertellen valt vanaf het strand, beperk ik me in deze blog tot het lekkere eten, dat we evenals eerder deze week opnieuw bij Taverna Mike besloten te nuttigen.

De dames lieten zich een goede fles wijn inschenken en Bas en ik gingen opnieuw voor een glas Mythos, dat in tegenstelling tot gisteren, deze keer voor minder verbazende gezichten zorgde. Bij het bekijken van het voorgerecht bleek het echter moeilijk kiezen en Mike stelde daarom voor een aantal verschillende gerechten op tafel te zetten zodat we er gezellig met z'n vieren van konden eten. Zo gezegd zo gedaan en even later smulden we van onder andere brood met kruidenboter, gehaktballetjes, caesar salade, Mike special salade (met tonijn) en inktvis. Dat was dus vanaf het begin flink likkebaarden!

Ook het hoofdgerecht was weer heerlijk. Zo bestelden mijn drie reisgenoten een bord giro's en kon Bas het niet laten om een extra portie te bestellen, die dan ook rijkelijk versierd werd met een papegaai en een wel heel bijzonder Grieks mythologisch ogend figuurtje.
Mijn biefstuk met pepersaus, geserveerd met wat frietjes en een extra bordje rijst was overigens ook erg lekker, om nog maar niet te spreken van de mee geserveerde groente!

Door het gezellige kletsen trok de avond echter snel aan ons voorbij en voordat we het wisten, werd het alweer tijd voor een toetje. Zowel Noortje als Janine bestelden daarop een met vuurwerk geserveerde bananasplit terwijl Bas uiteraard weer een capuchino met amaretto bestelde en ik ondertussen genoot van een heerlijke vanille milkshake.

Het was weer erg gezellig bij Mike en hij maakte er weer een feestje van. De aperitiefjes die we van 'het huis' geserveerd kregen, stonden weer bol van de alcohol, maar gleden desondanks gemakkelijk naar binnen. Daarop besloten Bas en ik nog eventjes met Mike op de foto te gaan, die dat absoluut niet durfde te weigeren!

Voor de mensen die nog eens een bezoekje brengen aan het Griekse Kos is Taverna Mike een echte aanrader! Het is geen chique noch hippe tent, maar het eten smaakt er fantastisch!

Een dikke rookpluim leek de zonsondergang in te luiden

Vandaag begon de dag met een telefoongesprek dat je liever nooit voert. Jozien belde Janine en vertelde dat haar zwager Nico was omgekomen bij een noodlottig ongeval in Rotterdam. Hij kwam op de fiets van zijn werk toen hij werd aangereden door een scooter en vervolgens ongelukkig op zijn achterhoofd terecht kwam en zodoende 's avonds al overleed.

Het zijn van die dingen de hele dag en nog lang daarna door mijn hoofd kunnen spoken. Wat zit een ongeluk dan toch letterlijk in een klein hoekje en wat kan het snel afgelopen zijn met alle pret. 's Ochtends ga je naar je werk en zeg je je vriendin gedag, maar 's avonds zul je haar vervolgens nooit meer begroeten.
Dit zijn de gebeurtenissen die mij diep raken en die mij herinneren aan het feit dat we vooral van het leven moeten genieten, zoals ook ome Leen ons leerde. Zijn pijnlijke laatste woorden, om ze nog maar eens aan te halen "Probeer bewust te leven en geniet van elke dag", is toch ook op deze gebeurtenis van toepassing.
Nico (hier rechts op archiefbeeld) was pas dertig jaar en dus veel te jong om deze wereld, waar je naast een hoop ellende ook heel veel lol kunt beleven, overhaast te moeten verlaten. Hij laat een vriendin en waarschijnlijk veel andere dierbaren achter.
Ik vond 'm een sympathieke gast, kende 'm overigens oppervlakkig van verjaardagen en feestjes bij Jurien of Jozien en bijvoorbeeld van de WK finale in juli waar we nog de hele avond naast elkaar de wedstrijd gevolgd hebben en ik nog zo moest lachen om zijn fanatisme.

Erg vervelend vinden we het ook dat we nu in deze tijd er even niet kunnen zijn voor onze vrienden, die deze klap toch moeten verwerken. Uiteraard hebben we contact gehad, maar het is te ver weg om even écht je medeleven te kunnen betuigen. Toch denken we hier iedere dag aan ze en leven mee met Marijke, Jozien, Jurien, de rest van familie De Wit en uiteraard Nico's familie en dierbaren, die we niet kennen, maar die wel de aandacht verdienen nu ze zo'n heftige gebeurtenis moeten zien te verwerken. Iemand plotseling verliezen doet altijd pijn, vooral op zo'n jonge leeftijd. Sterkte…

Lees het nieuwsbericht over dit ongeval op RTV Rijnmond



Het was vandaag weer veel luieren op het strand en af en toe voorzichtig een gokje wagen om het water te betreden, zodat er weer een eindje gezwommen kon worden in het vandaag wel heel erg zoute water. Na een baantje op z'n tijd was het vervolgens weer een goed moment om in te dutten en optimaal gebruik te maken van de luier-vakantie.
Het waaide vandaag overigens ook vrij aardig en het welkome windje zorgde niet alleen voor verkoeling, maar ook dat Bas en Janine aan het einde van de middag flink rood gekleurd weer terugkeerden op de kamer.

's Avonds huurden we weer een viertal fietsen, althans van huren was eigenlijk geen spraak, want we kregen ze deze keer gratis en voor niks mee, waarschijnlijk vanwege onze pech met de buggy's gisteren, maar de echte reden kregen we niet te horen. De verhuurder wuifde ons namelijk weg met een "het is wel goed zo" gebaar en daar maakten wij dankbaar gebruik van.

Na een stukje fietsen kwamen we evenals eerder deze week weer aan in de haven van de stad, waar een ferry met een dikke rookpluim de zonsondergang officieel leek in te luiden.
We vonden een romantisch ogende ingang naar een nog romantischer en pittoresk straatje, waar we een wel heel gezellig ogend restaurantje aantroffen, dat ook nog eens uitzicht bood op een stukje Griekse vergane glorie.
We streken neer en bestelden opnieuw een lokale 'Mythos' die niet echt binnen de categorie 'small' leek te vallen zoals de ober ons wel wilde doen geloven. We bestelden een heerlijke maaltijd, hadden het ondertussen erg gezellig en hoewel het eten minder goed smaakte dan gisteravond, was de Coupe Denmark Dame Blanche juist wél een stuk beter en gaat dit exemplaar met een 8,5 het archief in.
Helaas bleek de koffie met Amaretto ook een stuk minder goed te pruimen dan verwacht en bleek het aperitiefje, dat de ober aankondigde als 'Greek vitamine' wel erg sterk!

Bijna achteruit van de alcoholische versnaperingen fietsten we, na het zien van een gevaarlijk met vuur spelende straatartiest, daarom weer terug naar 'huis' kropen snel het bed in na deze 'vermoeiende' vakantiedag!

Als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt

Na een tankbeurt kon de dag vandaag pas écht beginnen. We hadden vandaag twee buggy's tot onze beschikking om mee over het eiland te crossen en dat hebben we gedaan ook!

Op onze eerste stop kwamen we uit bij een zoutmeer, waar we stopten om wat te drinken en verder te bekijken waar we naartoe wilden gaan. Bas en ik leefden ons op deze vlakte echter even lekker uit met onze nieuwe speeltjes, waardoor het profiel op de banden binnen een mum van tijd vol zat met een dikke laag modder.
We reden vervolgens verder, de bergen in, waar we steeds een beetje hoger boven de zeespiegel kwamen. Via stoffige onverharde landweggetjes slingerden we door de bergen heen en maakten een volgende stop om te kijken waar we nu eigenlijk zaten!
Het eiland Kos lijkt qua kustlijn erg veel op ons eigen Goeree Overflakkee en ook de grootte van het eiland komt aardig overeen. Het enige nadeel is dat op de kaart maar een aantal wegen stond aangegeven en de wegen die wij betraden uiteraard met geen mogelijkheid op de kaart te herleiden waren.

Dan maar verder op ons gevoel en zo reden we door dorre gebieden, langs echte Griekse geiten en kwamen via verschillende dorpjes en vreemde rotondes bij het vliegveld uit, waar we onze buggy's weer eventjes parkeerden voor de lunch.
We troffen een simpel tentje aan waar we besloten de spreekwoordelijke proef op de som te nemen en dat bleek de goede keuze, want terwijl de vliegtuigen ons om de oren vlogen smaakten de salades naar hartelust!

Na een heerlijke maaltijd, vertrokken we richting een van de kustplaatsjes om daar eventjes een stukje strand mee te pikken. Uiteraard konden Bas en ik het niet laten om onze snorkels er bij te pakken en hoewel het ook aan deze kant van het eiland onder water een dooie boel bleek, vonden we hier en daar toch nog wat interessante schatten. Hier vonden we in ieder geval een aantal mooie schelpdieren en zwommen er grotere vissen dan voor het strand bij ons eigen appartementen-complex. De opbrengst van deze duiktocht was toch meer dan we in eerste instantie verwachtten, want hoe wel ik het moest doen met een halve, kwam Bas met maar liefst drie hele euro's boven water!

We reden daarna off-road weer verder en kwamen uit bij een oud fort dat het 'Fort van Antimachia' bleek te zijn. We betraden het verlaten ogende fort met uiterste voorzichtigheid via de hoofdpoort en zagen al gauw dat waar eens de entree-gelden geheven werden, het nu akelig stil bleek. Het fort lag er verder inderdaad verlaten bij. De verlichting die eens de paden verlicht had leek al in geen tijden meer gebrand te hebben en hoewel we tussen alle vergane glorie ook nog een kapelletje aantroffen, bleek ook hier al in geen tijden iemand geweest te zijn.
Het moest vroeger waarschijnlijk een toeristische trekpleister geweest zijn, maar het leek nu in allerijl verlaten. Zelfs de toiletten en een schijnbaar souvenirs winkeltje lagen er bij alsof men per direct uit dit historische fort was vertrokken. Ook de vele gigantische distels leken in de brandende zon, van ellende het loodje te hebben gelegd.
Erg jammer, want Bas en ik probeerden ons voor te stellen hoe de Grieken hier op de kantelen stonden toe te kijken hoe de Turkse legers het Griekse eiland bestormden, maar daar was helaas niets meer van terug te vinden.

Daarop reden we verder over verlaten landweggetjes en genoten van het panoramisch uitzicht over het overwegend vlakke eiland. Met z'n vieren reden we uiteindelijk naar het plaatsje 'Zia' waar we wat winkeltjes afstruinden en wat dronken bij een leuk, in Griekse kleuren geschilderd tentje, waar we bij binnenkomst nog verrast werden met een bijzonder stukje Hollandse nostalgie.

Het was al na vijven en we besloten terug te rijden naar het appartement. Via een bochtige en nieuw geasfalteerde weg, scheurden we met hoge snelheid naar beneden. Eerst zag ik Bas en Noortje hard lachend achter ons rijden maar even later zag ik niemand meer achter ons en ik had niet het idee dat ze ons tempo niet bij konden houden. Voor de zekerheid keerde ik terug en keek automatisch de ravijnen in of ze toch niet beneden lagen. Toen het echter wat langer duurde voor we ze op onze terugweg weer terug vonden, ging ons hart toch sneller kloppen, maar gelukkig vonden we ze in een bocht naast de kant van de weg, waar Bas enigszins gedesillusioneerd naar zijn buggy stond te kijken. Ze bleken erg veel geluk te hebben gehad, want een losgetrilde bout gooide roet in het eten en zodoende bleek het stuur alle kanten op te draaien maar de wielen bleven alleen maar recht staan. Erg gevaarlijk als je je bedenkt dat er opeens flinke afgronden langs de wegen op kunnen doemen en we waren dus maar wat blij dat dergelijk leed ons bespaard was gebleven.

We belden het verhuurbedrijf en die zou snel iemand naar ons toe sturen om ons op te halen. Het enige dat we konden doen hier in de bergen, was rustig afwachten en zodoende maakten de meiden van de nood een deugd en pikten nog enkele zonnestralen mee.
Het wachten duurde echter behoorlijk lang en nadat Bas na een uur voor de tweede keer gebeld had en er opnieuw een uur later nog steeds niemand bij ons was, belde Janine naar de mensen van Sunweb om hulp te vragen. In een ultieme poging om terug in ons appartement te komen, reden Janine en ik een flink stuk terug naar Zia, maar precies toen we daar aankwamen, kwam het bericht dat er een trailer bij Bas en Noor gearriveerd was. De beste man had uren rond gereden maar kon ons niet vinden en dus reed ik zo snel ik kon weer terug naar de 'crash-site'. Daar bleken Bas en Noor al reeds opgepikt te zijn en dus scheurden Janine en ik met hoge snelheid verder naar beneden. Hoewel Janine het eigenlijk niks vond, was ik volledig in m'n sas en voelde me als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt.

Na 2,5 uur wachten en bellen kwamen we na de laatste 7 kilometer eindelijk in ons appartement aan en na een flinke opfris beurt (we zaten van top tot teen onder het stof!) vonden we een leuk tentje vlak buiten het park. Daar leerde ik op aandringen van eigenaar Mike (van Taverna Mike) een plaatselijk biertje drinken en kreeg Bas bijna lange oren van de overheerlijke salade die de beste man bereidt had.
Ik nam, omdat de man bijna wanhopig de lokale kaart promootte, een Souvlaki en ook de rest van mijn gezelschap nam iets Grieks, wat erg goed in de smaak viel moet ik eerlijk bekennen.
Bij het toetje nam Mike nog even een groepsfoto als aandenken en hoewel hij niet op de kaart stond, bleek men in de keuken toch zo handig om een Dame Blanche voor mij te maken! De slagroom was heerlijk en ook de warme chocoladesaus was goed te nassen, maar het vanille-ijs liet wat te wensen over en dus waardeer ik dit toetje met een 7 min in mijn Dame Blanche Archief.

Zo kwam ook meteen een einde aan een leuke, gezellige, intensieve, maar vooral ook spannende dag! Morgen weer een dagje luieren op het strand en daarna zien we wel weer verder. We hebben tenslotte vakantie!

Als bonus vandaag een filmpje waarin ik de buggy van Bas eventjes uittest bij het zoutmeer. De plaggen modder vlogen mij vervolgens om de oren!

"Alsof er een peloton engelen over m'n tong staat te piesen!"

Vanmorgen werden bij het ontbijt nog eventjes wat ansichtkaarten geschreven voor het thuisfront, waarna al snel een divers ontbijt genuttigd werd dat in tegenstelling tot het diner goed te eten bleek.

Althans, de verschillende soorten worst die voor handen zijn bijvoorbeeld, passen niet echt bij mijn smaak, maar de pannenkoekjes daarentegen gaan er in als (pannen)koek!

Nadat we het ontbijt lekker vlot naar binnen geschoven hadden, was het tijd om onze gehuurde fietsen terug te brengen. Met de aardige 'verhuur-meneer' bleek zelfs een leuk gesprekje te voeren en we bespraken direct voor morgen twee buggy's om het eiland rond te kunnen crossen!

Bij de nabij gelegen supermarkt kochten we nog wat water en attributen voor wat tot nu toe onze 'strandvakantie' heet. Gisteren kocht ik al waterschoenen vanwege de vele stenen in het water en vandaag kocht ook Noortje een schattig paar roze schoentjes bij het kleine supermarktje nabij de ingang van het complex. Zelf kocht ik een paar fel gekleurde zwemvliezen om me nog sneller door het water te kunnen bewegen tijdens mijn snorkel-tochten. Ze leken zelfs hoogstpersoonlijk van de watergod uit de Griekse mythologie afkomstig te zijn!

Daarna oefenden we opnieuw de professie van een volleerd strandganger uit en lagen er opeens 3 mensen op een onderbroken rij te lezen. Het was kennelijk spannend, want het bleef de rest van de dag akelig stil om mij heen. Janine las bijna haar boek in twee stukken en ook Bas, die normaal gesproken niet te stuiten is, betrad pas om kwart voor vijf vanmiddag voor het eerst het water.

'sAvonds, na een lekker dagje luieren besloten we voor het eerst buiten de deur te gaan eten, want het massale gebeuren en het 'taaie knauwen' in het all-in restaurant hadden we nu wel gezien. We liepen het park af en vonden na een paar honderd meter lopen een gezellig ogend tentje en werden bij binnenkomst zelfs vriendelijk in het oer-Hollands begroet. Het bleken Nederlanders te zijn, getuige ook het minieme vlaggetje in de tuin.

Wat ik meteen al opmerkte aan de menukaart, was dat ze een goede keuze voor de desert-afdeling hadden gemaakt, maar helaas bleken zij mijn favoriete toetje verkeerd gespeld te hebben.
Het toetje lieten we echter voorlopig nog even voor wat het was en we proostten er allereerst lustig op los. Het waren geen kleine jongens, die flessen Heineken die daar geserveerd werden en ook Bas, die eigenlijk z'n medicijnen in moet nemen omdat hij vlak voor de vakantie bijna een longontsteking te pakken had, verlaatte zijn pillenvoer eventjes, zodat hij nu voor het eerst ook een pilsje kon meedrinken.

Het voorgerecht deed het al vermoeden, maar toen we eenmaal het hoofdgerecht op tafel kregen waren we er zeker van. Het all-in restaurant betraden we de rest van de vakantie liever niet meer voor het avondeten, want de schnitzel die Bas en ik geserveerd kregen bleek ongehoord lekker. In Bas zijn kenmerkende bewoordingen bleek "Alsof er een compleet peloton engelen over m'n tong staat te piesen!" de meest passende omschrijving.
Overigens waren Janine's kip en Noortjes pizza ook erg goed en we besloten dat een all-in vakantie de volgende keer maar aan anderen over moeten laten.
Nadat we onze buikjes lekker rond gegeten hadden, kwam de dessert-kaart op tafel en bestelden Bas en Janine een koffie Amaretto maar koos ik uiteraard voor de Dame Blanche! Deze gaat dan ook mijn Dame Blanche Archief in met een acht min, wat toch een behoorlijk goed cijfer is!

Na nog een aperitiefje, wat nog voor hilarische taferelen zorgde, besloten we terug te gaan naar ons complex en nog een afzakkertje te nemen zodat ik mijn blog nog even bij kon werken. Opnieuw een heerlijke (luie) vakantiedag voorbij en morgen opnieuw een hopelijk leuke dag voor de boeg, wanneer we met de buggy's het eiland gaan verkennen!

Één met mijn primitieve duikuitrusting

Ook vanmorgen, vlak na het ontbijt, was het strand weer snel gevonden en lagen we languit te zonnebaden. Af en toe zochten de meisjes wat verkoeling in het ongelooflijk heldere water van het strand dat zich aan de voet van het appartementen-complex bevindt.

Zelf ben ik niet zo'n 'stil-ligger' en ook Bas staat sinds jaar en dag bekend als staatsgevaarlijke ADHD'er en dus zochten wij een nieuwe hobby om onze tijd op het Griekse eiland door te brengen. In de nabijgelegen supermarkt kochten we daarom beiden een snorkelsetje en verkenden de woelige baren. Er blijken, nu we perfect onder water kunnen zien, heel veel verschillende vissen om ons heen te zwemmen en al gauw zwommen we met een complete schol bontgekleurde vissen mee. Zij bleken namelijk net zo nieuwsgierig als wij en voerden ons mee door de onderwaterwereld van Kos.

Die blijkt echter op het gedeelte waar wij verblijven, nauwelijks verbluffend, want naast een kleine twintigtal verschillende vissoorten en wat zee-egels zijn het tot dusver alleen stenen die de zeebodem bevolken. De hoop op mooie schelpen, kreeften of andere vreemde voorwerpen hebben we al een klein beetje opgegeven en hoewel ons hotel het Atlantis Hotel heet, geloven we niet dat we hier de beroemde verzonken stad per ongeluk zullen tegenkomen…

Enfin, het hindert niet. We hebben er immers lol in en daar gaat het om. Ik was zelfs zo één geworden met mijn primitieve duikuitrusting dat ik zelfs 's avonds onder de douche niet zonder kon, wat voor Janine enkele hilarische momenten opleverde.

Na een weinig bijzondere, zo niet tegenvallende maaltijd in het all-in restaurant, huurden we voor een spreekwoordelijke scheet en een knikker vier fietsen en trapten onszelf naar het centrum van Kos-stad. Daar liepen we over de boulevard en vonden Bas en ik nog een van de weinig mooie motoren die we hier op het eiland tot nu toe zijn tegengekomen. Het betrof een Kawasaki (volgens mijn vader spreek je dat uit als: een 'Kwalijk-zaakie') Z750 en werd dan ook net 250cc te licht bevonden, maar de uitvoering sprak ons beiden zéker aan!
Ook troffen we tussen de vele winkeltjes met prullaria, een soort muziekwinkel die verschillende gitaren verkocht die qua kwaliteit ver onder de maat waren. Ook de aanwezige halve drumkit bleek niet veel soeps te zijn, om nog maar te zwijgen over de meest goedkoop ogende bekkens (en ze waren ook nog heel goedkoop ook) die er bij stonden. Toen ik echter met mijn vinger een korte roffel op de snaredrum wilde uitvoeren, werd ik door een gebrekkig Engels sprekende Griek, vriendelijk toch dringend verzocht met m'n tengels van z'n spullen af te blijven. Uiteraard verwenste ik de beste man daarna openlijk in het plat Flakkees, want wie verkoopt er nu van zulke goedkope instrumenten en wil vervolgens niet dat iemand ze even lichtjes uitprobeert?

We verlieten daarop de winkel met gezwinde spoed en dronken, nadat we door enkele authentieke Griekse winkelstraatjes waren gelopen een met vuurwerk versierde cocktail, biertje of een frisje bij een van de vele eet- en drinktentjes. We presteerden het zelfs nog om oer-touristisch per stelletje voor een leuke foto te poseren!
De drankjes bleken echter snel in de benen te zakken en dus was het zaak zo snel mogelijk naar het appartement terug te keren en de rust op te zoeken. Langs de lange rij met vissersbootjes vonden we dan ook uiteindelijk onze fietsen terug en doken vervolgens direct tussen de lakens! Een hele dag luieren maakt je blijkbaar nóg luier, want voordat ik deze blog klaar had, was Janine al lang in dromenland aangekomen…

De eerste warme Griekse buitenlucht

We waren eigenlijk eerst niet van plan om op vakantie te gaan deze zomer, want de verbouwing, de nieuwe tuinset en de andere auto hadden al genoeg gekost. Echter, drie weken vakantie in ons eigen thuisland kan heel gemakkelijk verkeerd uitpakken en dus keken we alvast wat rond. Toen Bas en Noortje dezelfde weken vakantie bleken te hebben, bleek een reisje snel geboekt en dus vertrokken we vandaag per vliegtuig richting onze vakantiebestemming.

Gisteravond bereidden we de koffers voor op acht dagen Kos en gingen daarna snel naar bed, want de wekker zou al om 02:30 van zich laten horen. Het was dus al vroeg dag voor ons, maar dat deerde niet, want na een week erg vies weer waren we wel toe aan dertig graden!
Om 03:15 stonden we bij Bas en Noor voor de deur, om vervolgens zo'n 1,5 uur later via Hoofddorp waar we onze auto parkeerden, met een busje bij de vertrekhal van Schiphol aan te komen.
We waren zo slim geweest om reeds van tevoren online in te checken en dus hoefden we alleen onze bagage af te geven en door de douane heen. Daarna was het zaak zo snel mogelijk een Starbuck's vestiging op te zoeken, want mijn medereizigers konden wel wat koffie gebruiken!

Gelukkig was de koffie snel gevonden en ook de lekkernijen waren goed besteed. Daarna bleek het zaak onze terminal op te zoeken en dat ging vanzelf in een nog overwegend uitgestorven Schiphol en met het gemak van de 'speedlanes'.
Ons vliegtuig stond ons al op te wachten en omdat het allemaal soepeltjes verliep zaten we in een mum van tijd in de lucht en werden de oogjes van zowel Noortje, als Janine als ook Bas gesloten, terwijl de wolken onder ons door schoten.

Na ongeveer drie uren was Bas (en iedereen eigenlijk) het niet moe maar zat en dat kwam goed uit want de eerste meters van het Griekse eiland schoten al onder ons door en de landing werd ingezet. Niet veel later ademden we de eerste warme Griekse buitenlucht in en die bleek lekker warm!
De koffers waren ook snel verzameld en per bus werden we naar ons hotel gebracht waar we bijna drie kwartier later de lobby binnen stapten en incheckten.

Gelukkig konden we meteen ons appartement betreden en kleedden ons snel om, om vervolgens na een kennismaking met het zwembad, het nabijgelegen strand te bestormen. Gelukkig is dat maar zo'n honderd meter van ons appartement vandaan en kunnen we binnen een mum van tijd languit op de strandstoelen liggen! Van die strandstoelen werd dan ook gretig gebruik gemaakt en al snel was iedereen weer onder zeil…

's Avonds verzilverden we veelvuldig ons 'all-in polsbandje' en kregen dus alles gratis en voor niets in het speciaal daarvoor bestemde restaurant. Er was eten in overvloed, maar erg veel eisen moeten we er blijkbaar niet aan stellen. De toetjes echter gingen er in als koek en nadat we op het buitenterras nog even uitpuften en een hele foute karaoke-avond op gepaste afstand volgden, besloten we slaapuren van afgelopen nacht wat in te gaan halen en op tijd naar bed te gaan.
Dat mislukte uiteraard bij mij, want alleen in de lobby van het appartementen complex is draadloos internet beschikbaar en dus ging het voor mij nog even duren voor ik mijn kussen zou raken...

Dik tevreden met onze herboren stoelen

Net zoals ik deze week druk bezig was, had Janine ook het een en ander op haar ToDo-lijstje staan. Zo wilde zij altijd al eens witte stoelen in plaats van de vanille kleurige die we zo'n twee jaar geleden kochten. Het plan van aanpak was snel gemaakt alleen de uitvoering liet eventjes op zich wachten.

Begin van dit jaar kochten we al zogenaamd 'lederverf', maar nu het toch slecht weer in de vakantie was, bleek dit de uitgelezen kans om het er op te smeren. Aan het begin van deze week demonteerde ze de stoelen en behandelde ze voor en de dagen daarna werd er koortsachtig doorgewerkt om de eens zo gelige stoelen, van een mooie witte kleur te voorzien. Naarmate het werk vorderde en het resultaat steeds duidelijker werd, begon ze dan ook meer en meer te glimlachen.

Tussen de drumkits en terwijl Richard haar trakteerde op een live achtergrond muziekje, werd de laatste hand gelegd en na 24 uur drogen zette ik ze vanmorgen samen met haar weer terug in elkaar. Het resultaat was verbluffend en we zijn nu dik tevreden met onze herboren stoelen, die nu nóg beter bij de rest van ons interieur passen!

Ik kwam al gauw tot de conclusie dat het wel 'snor' zat

Drie weken vakantie is niet niks en omdat ik er van die drie maar één op vakantie ga heb ik dus tijd genoeg voor een zogenaamd ToDo-vakantielijstje. Dat is dan zo'n lijstje dat vol staat met dingen die je eigenlijk al een tijdje wil doen, maar er gewoonweg de tijd niet voor neemt of geen zin in hebt en daardoor alsmaar langer wordt.

Een van de punten op mijn lijstje was het maken van boordjes in de trapkast, zodat die trapkast eindelijk, na twee-en-een-half jaar 'netjes' ingeruimd kan worden.

Ook neef Richard, net terug van bijna twee weken Noorwegen, had nog vakantie en kwam gezellig langs en verleende zijn assistentie.

We begonnen in het schuurtje en dat bleek een koud kunstje want het was allemaal snel voor mekaar. Daarna volgde de trapkast, die wat lastiger was omdat het meer boorden waren die in verschillende lengtes geplaatst moesten worden.
"Meten is weten" is een bekend spreekwoord en dat geldt voor alles. Daarom begonnen we met het goed uitdenken van de positie voor de verschillende rails en boorden vervolgens met uiterste precisie en volledige concentratie verschillende gaten in de muur.
Het liep allemaal voorspoedig, de ene muur echter wat makkelijker dan de andere en de zweetdruppels vloeiden hevig.

Na een aantal uurtjes legde ik het laatste boordje op z'n plaats en controleerde alles eventjes op stevigheid. Ik kwam al gauw tot de conclusie dat het wel 'snor' zat en het resultaat was erg bevredigend. De kast lijkt nu in een keer een stuk ruimer, nu alles netjes geordend op boordjes boven de grond staat!

Zo kan ik dus aan het begin van de vakantie al direct een flinke klus van mijn lijstje af slepen, maar ik ben er nog niet en zal de komende dagen nog wat kleine klusjes rond het huis moeten doen. Trouwens, vlak Janine niet uit, want die was boven bezig met het verven van de eettafel-stoelen en ook dat is een flinke klus. Hierover echter later meer...

Ten einde raad hing hij aan een vertrekkend KLM vliegtuig

Hij was al aantal jaren niet écht meer op vakantie geweest en vorig jaar, tijdens het ziekbed van zijn vader, was daar uiteraard al helemaal geen plaats voor geweest. Dit jaar besloot hij een groepsreis naar Noorwegen te boeken en niet zomaar een, maar een echte 'survival' vakantie.

Gisteravond ging ik 'm samen met Janine nog even een fijne vakantie toewensen, maar toen we naar huis reden bekroop me het gevoel dat het wel leuk zou zijn als ik Richard en tante Els toch nog even zou vergezellen. Niet alleen omdat ik mijn neef wel graag even wilde uitzwaaien, nu hij zich voor het eerst per vliegtuig zou voortbewegen, maar ook omdat het voor tante Els op de terugreis dan ook een stuk gezelliger zou zijn.

Vanochtend schrok ik daarom al om 5:40 wakker en pakte meteen de telefoon. Precies op tijd, want Richard werk net wakker en zou zich om 6:30 richting Schiphol begeven.
Nadat ik even onder de pomp gesprongen was en een ontbijtje had genuttigd, liepen we 1,5 uur later opeens de vertrekhal van Schiphol binnen en leek Ries een beetje zenuwachtig te worden.
Eerst maar even in de rij om de tas en het slaapmatje 'sealen' zodat er niets ongemerkt ingestopt of uitgehaald kon worden.

Vervolgens liepen we naar vertrekhal 2 en moesten we al voordat de vertrekhal zich openbaarde, al in de lange rij aanschuiven. Het was steendruk en er zat niet anders op dan netjes te wachten op onze beurt. Toch liep de rij lekker door en stonden we al snel in de volle vertrekhal, waar de lange rij verder ging.
Uiteindelijk viel het allemaal wel mee en checkten in bij een van de incheck-computers van KLM, die ons daarna doorstuurde om de bagage af te geven. Ook daar ging opnieuw een rij aan vooraf, maar net zoals de eerste, liep het ook hier gelukkig snel door. Er bleef, nadat alles afgegeven was, zelfs nog tijd over om even te stoppen bij een eettentje, waar op de vroege ochtend toch nog even een lekker broodje werd genuttigd.

Toen was het tijd om Richard bij de paspoortcontrole af te zetten en huiswaarts te gaan, maar onderweg poseerde Richard nog even bij een landingsgestel dat we tegenkwamen.
Toen ik even niet oplette was ik Richard opeens even kwijt en dacht ik hem, ten einde raad hangend aan een vertrekkend KLM vliegtuig, voorbij te zien komen, maar toen ik nog eens keek bleek het gelukkig een geintje te zijn en zou het bewuste vliegtuig nooit en te nimmer met Richard al hangende aan de deur kunnen vertrekken.

Na dit avontuur konden we Ries gelukkig netjes bij de douane afleveren en zwaaiden we hem uit totdat hij alsmaar kleiner en kleiner werd...