Door een andere bril

Koninginnedag was dit jaar toch anders dan anders. Gisteravond genoot ik met een paar vrienden van een optreden van coverband Buckle-Up in restaurant 't Anker in Dirksland, maar vanochtend moest ik toen al weer vroeg uit de veren. Leon, mijn gitarist bij 5th Suspect, had me zonder al te veel moeite weten over te halen om als vrijwilliger mee te helpen bij Oranjepop in Dirksland. Omdat ik daar toch altijd heen ga op deze dag, besloot ik het vandaag eens door een andere bril te bekijken dan gewoonlijk.

Ook bassist Kade voegde zich bij de organisatie, net als een heleboel andere vrijwilligers. De drank-tent werd opgebouwd (waarbij ik verrassend genoeg nog een hele goede oude bekende tegen het lijf liep!) en ook de caravan van waaruit de munten werden verkocht, werd in gereedheid gebracht. Na een tijdje was ook het podium klaar voor gebruik en niet veel later klonken de eerste blues rock ritmes van Bad Luck over de Kattewacht. Hoewel het nog redelijk vroeg was, kwam er toch al aardig wat publiek op af, maar de grootste golf moest nog komen.

Zelf had ik weinig tijd om naar de optredens te kijken of te luisteren. Ik was druk bezig om de bands te ontvangen, naar hun kleedkamer te brengen, zorgen dat hen aan niets ontbrak en daarnaast was ik druk doende met het opbouwen en afbreken van de acts die vanmiddag ten tonele verschenen.

Zo ook bijvoorbeeld Yasmin, een jonge rock-chick die wel weet hoe je een menigte moet laten rocken. Ten tijde van haar optreden stond de Kattewacht al bijna afgeladen en ze maakte er een goede show van.
De band die volgde was Mala Vita, die met hun zigeunermuziek de voetjes al aardig van de vloer kregen.

De laatste band die die middag het publiek entertainde luisterde naar de bijzondere naam: 30 Euro Live en die maakten het feest compleet. Hoewel ze maar met drie man op het podium stonden, was de crew er omheen niet mis. Met een vrachtwagen van 12 meter lang, vol spullen, kwamen ze aan in Dirksland en had het aardig wat voeten in de aarde voordat deze band eindelijk klaar was om van leer te trekken. Maar dan had je ook wat!
Met medley's van heel wat bekende meezingers at het publiek uit hun hand en het plein ging helemaal los! De afwezigheid van Fragment, die de afgelopen jaren Oranjepop met groot succes afsloot, werd ruimschoots gecompenseerd en dus hulde voor de programmeur die een aantal goede keuzes had gemaakt.

Tijd om 30 Euro Live af te kijken had ik niet, want ik had een afspraak met mijn vrienden op het programma staan. We vertrokken richting eetcafé De Tram in Nieuwe Tonge, waar we met een gezellige groep, heerlijk hebben gegeten (sommigen vonden de keuze van de andere wat minder geslaagd zo leek).
Uiteraard sloot ik dit gezellige etentje in stijl af, door mij op het gebruikelijke toetje te storten. Ook bij De Tram stond er namelijk een Dame Blanche op het menu en die verorberde ik met uiterste precisie. Ik kan dan ook melden dat dit weer een toppertje in mijn archief is!

Nadat we met nog een aantal vrienden bij mij thuis nog een afzakkertje hadden genomen, viel het grootste gedeelte van ons om van de slaap. Het was dus geen verkeerde keuze om redelijk op tijd naar bed te gaan. Ook voor mij, want ik was totaal gesloopt...

Tussen de overwegend Surinaamse medemens

We moesten wachten totdat we naar binnen konden. Daar zaten we dan in, wat leek, een oude controlekamer van een fabriek, die nu dienst deed als gezellige bar. Het was wel een beetje wennen, als enige blanken tussen de overwegend Surinaamse medemens en ik was maar wat benieuwd naar wat komen ging.

Schoonzus Annette nodige ons enkele maanden geleden al uit om naar de tv-opnames van Zo: Raymann, van Nederlands-Surinaams cabaretier/stand-upcomedian en presentator Jörgen Raymann te gaan. Zelf moet ik eerlijk toegeven nooit naar het programma te kijken, maar het leek me wel leuk om die opnames eens van dicht bij te zien.

De studio zag er een stuk kleiner uit dan ik me had voorgesteld en uiteraard was ik bijzonder geïnteresseerd in de technische kant van de opnames.
Opeens vroeg Janine me of ik al naast me gekeken had en daar zag ik opeens onze eigen blonde porno-koningin Kim Holland naast me staan. Zij werd dan ook later geïnterviewd, evenals rapper Kleine Viezerik en visagist annex hairstylist Mari van de Ven.
Erg leuk om dit alles eens van dichtbij mee te maken, want mijn laatste aanwezigheid bij tv-opnames in de studio was toch alweer zo'n 20 jaar geleden, toen nog bij Telekids in de RTL studio's van Aalsmeer. Overigens een pluim voor Raymann die alles in rap tempo aan elkaar praat en het tempo er flink in houdt.

Na de opnames belandden we (spreekwoordelijk) onder de rook van de Euromast, waar we een plekje op de Spiesen Boot hadden gereserveerd. De binnenkant had ik me lang niet zo mooi voorgesteld dus dat viel me gelijk bij binnenkomst al op en alles mee.
Uiteraard genoten we met z'n drieën van de heerlijke vlees spiesen die op tafel kwamen en hoewel de dames voor het dessert nog even op de kaart moesten kijken, had ik mijn keuze uiteraard allang gemaakt. De geserveerde Dame Blanche deed niet veel onder voor de 'Moeder alle Dame Blanches' tot nu toe, dus dat ik nog even heerlijk heb zitten smikkelen moge duidelijk zijn!

Ze bleken enorme entertainers

Een tijd geleden besloten we ons geluk eens op een veilingsite met hotelkamers te zoeken en nadat we een paar achter het net visten, hadden we toch opeens raak. We boekten een nachtje in Kasteel De Essenburgh in Hierden en gisteren maakten we daar onze intrede...

Bij een kasteel denk ik eerder aan twee torens met een grote ophaalbrug ertussen en kantelen vol boogschutters en groot leger met ijzer bekleedde ridders met meters lange zwaarden. Dit bleek helaas een kasteel van een heel nader kaliber te zijn...

Binnen in het gebouw hing er wel een apart sfeertje, dus dat beloofde wat, maar eenmaal bij onze kamer aangekomen, bleek dat gewoon een kamer in een moderne zijvleugel met systeemplafond te zijn. Onze hotelkamer bleek een klein hokje met net genoeg ruimte voor een niet al te breed tweepersoonsbed en een klein badkamertje, dus ons ridder-en-jonkvrouw-gevoel verdween al snel als sneeuw voor de zon.

We besloten meteen het centrum van Harderwijk te verkennen, dat op steenworp afstand van Hierden ligt. Daar, op het marktplein, besloten we een kroeg in te duiken voor een kopje koffie, een biertje en een bittergarnituurtje, om vervolgens bij 'The Swinging Piano's' even verderop te belanden. Daar hadden we immers een tafel voor twee besproken en deden ons te goed aan erg lekker eten en een goede Dame Blanche voor in de boeken.
Tijdens het eten speelde een meneer op een piano, verschillende bekende nummers en zong ze uit volle borst mee. Even later loste zijn collega hem af en kroop hij achter de drums. Een grote fout bleek achteraf, want de beste man hield niet bepaald ritme en maakte van ieder nummer, hoe gevoelig ook, een carnavalsnummer door er keer op keer een onvervalst 'hoempapa-ritme' onder te spelen...

De volgende morgen lieten we na een goed ontbijt, Kasteel Essenburgh al weer achter ons en zetten koers naar het Dolfinarium waar we Janine en ik beiden al in lange tijd niet geweest waren.
Daar zagen we een zeeleeuwenshow, waarbij een duizend kilo wegende zeeleeuw ons trakteerde op een bommetje (zie filmpje onderaan!), bekeken de grappige bruinvisjes die duidelijk familie van de dolfijnen waren, was het erg koud tijdens een zeehondenshow in een stadje waar ene C. Leeuw bleek te wonen en dat overvallen werd door een stel klungelige piraten. Uiteraard zagen we ook een adembenemende show met dolfijnen en bekeken ze even later onder water, maar dan vanachter het glas. Een stukje verder zagen we daar enorme walrussen voorbij glijden, die we even later ook nog op het droge aan het werk zagen. Ze bleken enorme entertainers te zijn en hadden de lachers dan ook al snel op de hand.

Vlak bij de uitgang waanden we ons op de valreep nog even een woest piraten duo en poseerden nog even met een wel hele vriendelijke zeeleeuw.
Ons uitje was hiermee ten einde en keerden daarom met een voldaan gevoel weer terug naar huis...

Een zeer geslaagd 'studiereisje'

Krap vier maanden geleden had ik nog nooit van hen gehoord. Ik herkende wel een aantal bekende grote hits, maar bij het horen van de bandnaam ging vooralsnog geen lichtje branden. Daar kwam verandering in toen ik bij 5th Suspect ging spelen. Toen moest ik hun muziek tot in den treuren draaien om mijn drumpartijen te kunnen spelen.

Voor vanavond stond daarom een bijzondere avond gepland. Hoewel de rockers al tegen de vijftig lopen, zou ik samen met Janine, The Cult voor het eerst in onze eigen geschiedenis, live zien optreden, in het mooie Paradiso in Amsterdam.

Onze avond begon in het door ons beiden geliefde Hard Rock Cafe. Geflankeerd door onder andere de bijzondere saxofoon van Herman Brood en de gitaar van Eddy van Halen, namen wij een aantal pittige kippenpoten als voorgerecht. Daarna bestelde ik een van mijn favoriete hoofdgerechten van het wereld beroemde café, 'Twisted Mac, Chicken & Cheese', terwijl Janine zich tegoed deed aan een 'Legendary 10 Oz. Burger'.

Hoewel onze magen al flink gevuld waren, mocht een toetje uiteraard niet ontbreken en bestelde ik mijn favoriete toetje, dat veel lijkt op een Dame Blanche, maar hier 'Sinful Hot Fudge Sundae' heet.
Ondertussen kreeg ik een berichtje van onze zanger bij 5th Suspect, Robin, dat hij en zijn vriendin nog een tweetal kaarten hadden weten te scoren en eveneens onderweg waren naar Paradiso. Gezellig!

Nadat we afgerekend hadden liepen we naar buiten en gingen een klein stukje verderop Paradiso binnen. Een schitterende ambiance, dat vroeger als kerk gediend heeft en dat is nog goed te zien aan onder andere de glas-in-lood ramen boven het podium of de grote stenen plaquettes aan de muur waarop de voorgangers die in deze kerk gediend hebben, worden beschreven.
Het duurde niet lang voordat het voorprogramma ten tonele verscheen en ook van hen had ik nog nooit gehoord. Desalniettemin vond ik 'Masters Of Reality' erg goed en had ik nog weinig zulke goede bands als voorprogramma gezien en gehoord.
De zanger van de band bleek een grote verschijning en had wel iets weg van een grizzlybeer, maar ik was ook enigszins geïmponeerd door het voorkomen van de drummer, want die was ook flink groot en breed. Een filmpje van Masters Of Reality heb ik overigens op mijn YouTube kanaal geplaatst.

Nadat Masters Of Reality onder luid applaus en na ontvangst van een bos tulpen uit hand van The Cult zanger 'Ian Astbury het podium verlieten, werd het podium vliegensvlug geprepareerd voor de hoofdact en werd de drumkit van drummer John Tempesta onder een groot zwart doek vandaan getoverd.

Hoewel het programma al minstens 30 minuten uitgelopen was, lieten de heren van The Cult nog even op zich wachten, maar gelukkig niet 'vervelend lang'. Na een korte intro-tune betraden de heren het podium en kregen meteen al een warm onthaal. Het allereerste nummer kwam mij al niet bekend in de oren en dat is ook niet zo vreemd, want zo verschrikkelijk veel ken ik ook nog niet van The Cult.
Gitarist Billy Duffy speelde al meteen de sterren van de hemel, maar Robin en ik vergaapten ons vooral aan zanger Ian Astburry die in vergelijking met het videomateriaal dat ik van The Cult in m'n bezig heb, een flinke pens gekregen had. Ach, het mag nu ook wel, de heren lopen inmiddels al krap tegen de vijftig!

Om het optreden kort samen te vatten, het was fantastisch! Voor aanvang was ik nog een beetje bang dat vooral Astburry flink onder invloed zou zijn, nu hij al een paar dagen in Amsterdam verbleef, maar niets was minder waar. Ze speelden de sterren van de hemel en bleken in uitstekende (muzikale) vorm.
Het hele optreden werd ook door de rest van het publiek zéér gewaardeerd, afgezien van de paar sukkels die moesten menen af en toe een biertje het podium op te gooien...

Erg leuk ook dat The Cult maar liefst zeven van de negen nummers speelden die wij met 5th Suspect óók spelen, zoals onder andere 'She Sells Sanctuary', 'Love Removal Machine', 'Rain' en 'Firewoman'. Al met al een zeer geslaagd 'studiereisje' dus, met als klap op de vuurpijl twee originele, door drummer John Tempesta gesigneerde én zelfs bespeelde drumsticks die ik bij de merchandise wist te bemachtigen. Dat is, na zo'n fantastische avond, nog eens een mooie aanvulling op mijn verzameling!

Alle foto's van Masters Of Reality en The Cult in Paradiso zijn uiteraard terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus dan ook een opname van The Cult met 'She Sells Sanctuary' die wij overigens met 5th Suspect ook spelen!

Oma keek verlangend naar haar sorbet

Vorig jaar hadden we een vervelend jaar, onder andere door de plotselinge ziekte van oma Visser. We maakten er heel wat mee mee, maar gelukkig is oma nu weer aardig op de been en dus trakteerde opa en oma hun kinderen en kleinkinderen vanavond op een gezellig etentje.

Ik keek er al een paar weken naar uit, want wie heeft er nu nog het voorrecht om zulke leuke dingen met zijn grootouders te doen? Opa en oma genieten dan ook met volle teugen dit soort uitjes, wat z'n doorslag heeft op de rest van de familie.

Het was een flinke tafel die vanavond voor ons gereserveerd was in De Dolle Beer in Ouddorp, het lievelings-restaurant van opa en oma. Hoewel we elkaar op regelmatige basis zien of spreken, hadden we elkaar vanavond weer veel te vertellen, of zaten we gewoon lekker te kleuren (alleen ons kleine neefje Arjen dan!).
Het was eventjes wachten, maar daar verschenen onze hoofdgerechten. Oma genoot van haar garnalencocktail die ze zo graag lust en waarschijnlijk al weken naar uitkeek. Ook de rest smikkelde en smulde van zijn voorgerecht zoals bijvoorbeeld het pittig gehakt in bladerdeeg en ook bij Arjen gingen de frietjes en kip-nuggets zonder enige moeite naar binnen.

Toen we alweer een tijdje verder waren en het voorgerecht al redelijk ingedaald was, verscheen het hoofdgerecht ten tonele. Zelf nam ik deze keer iets anders dan biefstuk of schnitzel en koos ik voor een bordje overheerlijke ossehaaspuntjes. Een goed keuze zo bleek achteraf!

Als laatste gang was het tijd voor een overheerlijk toetje, want uiteraard hoort bij zo'n avond een goede afsluiter. Oma smikkelde in het verleden wel eens van een gigantische sorbet, maar deze keer hield ze het iets simpeler. Wel regelde Arjen nog wat vuurwerk op de toetjes van opa en oma en die vonden dat uiteraard schitterend. Op zijn beurt werd Arjen tot zijn grote verrassing ook nog even op een toetje met vuurwerk getrakteerd, terwijl oma al verlangend naar haar sorbet keek en niet veel later de eerste beetjes naar binnen slurpte.
Ook Janine en mijn neven en 'aangetrouwde' nicht hadden een goede keuze gemaakt wat betreft de toetjes. Het zal niemand verbazen dat ikzelf weer eens een Dame Blanche had uitgekozen en die bleek werkelijk overheerlijk! Een goeie voor in het archief dus...

Als blijk van dank werd er door de kinderen nog een mooie bos bloemen aan oma overhandigd en met dit gebaar kwam er helaas een einde aan ons overheerlijke en vooral ook gezellige avondje.

Een dikke rookpluim leek de zonsondergang in te luiden

Vandaag begon de dag met een telefoongesprek dat je liever nooit voert. Jozien belde Janine en vertelde dat haar zwager Nico was omgekomen bij een noodlottig ongeval in Rotterdam. Hij kwam op de fiets van zijn werk toen hij werd aangereden door een scooter en vervolgens ongelukkig op zijn achterhoofd terecht kwam en zodoende 's avonds al overleed.

Het zijn van die dingen de hele dag en nog lang daarna door mijn hoofd kunnen spoken. Wat zit een ongeluk dan toch letterlijk in een klein hoekje en wat kan het snel afgelopen zijn met alle pret. 's Ochtends ga je naar je werk en zeg je je vriendin gedag, maar 's avonds zul je haar vervolgens nooit meer begroeten.
Dit zijn de gebeurtenissen die mij diep raken en die mij herinneren aan het feit dat we vooral van het leven moeten genieten, zoals ook ome Leen ons leerde. Zijn pijnlijke laatste woorden, om ze nog maar eens aan te halen "Probeer bewust te leven en geniet van elke dag", is toch ook op deze gebeurtenis van toepassing.
Nico (hier rechts op archiefbeeld) was pas dertig jaar en dus veel te jong om deze wereld, waar je naast een hoop ellende ook heel veel lol kunt beleven, overhaast te moeten verlaten. Hij laat een vriendin en waarschijnlijk veel andere dierbaren achter.
Ik vond 'm een sympathieke gast, kende 'm overigens oppervlakkig van verjaardagen en feestjes bij Jurien of Jozien en bijvoorbeeld van de WK finale in juli waar we nog de hele avond naast elkaar de wedstrijd gevolgd hebben en ik nog zo moest lachen om zijn fanatisme.

Erg vervelend vinden we het ook dat we nu in deze tijd er even niet kunnen zijn voor onze vrienden, die deze klap toch moeten verwerken. Uiteraard hebben we contact gehad, maar het is te ver weg om even écht je medeleven te kunnen betuigen. Toch denken we hier iedere dag aan ze en leven mee met Marijke, Jozien, Jurien, de rest van familie De Wit en uiteraard Nico's familie en dierbaren, die we niet kennen, maar die wel de aandacht verdienen nu ze zo'n heftige gebeurtenis moeten zien te verwerken. Iemand plotseling verliezen doet altijd pijn, vooral op zo'n jonge leeftijd. Sterkte…

Lees het nieuwsbericht over dit ongeval op RTV Rijnmond



Het was vandaag weer veel luieren op het strand en af en toe voorzichtig een gokje wagen om het water te betreden, zodat er weer een eindje gezwommen kon worden in het vandaag wel heel erg zoute water. Na een baantje op z'n tijd was het vervolgens weer een goed moment om in te dutten en optimaal gebruik te maken van de luier-vakantie.
Het waaide vandaag overigens ook vrij aardig en het welkome windje zorgde niet alleen voor verkoeling, maar ook dat Bas en Janine aan het einde van de middag flink rood gekleurd weer terugkeerden op de kamer.

's Avonds huurden we weer een viertal fietsen, althans van huren was eigenlijk geen spraak, want we kregen ze deze keer gratis en voor niks mee, waarschijnlijk vanwege onze pech met de buggy's gisteren, maar de echte reden kregen we niet te horen. De verhuurder wuifde ons namelijk weg met een "het is wel goed zo" gebaar en daar maakten wij dankbaar gebruik van.

Na een stukje fietsen kwamen we evenals eerder deze week weer aan in de haven van de stad, waar een ferry met een dikke rookpluim de zonsondergang officieel leek in te luiden.
We vonden een romantisch ogende ingang naar een nog romantischer en pittoresk straatje, waar we een wel heel gezellig ogend restaurantje aantroffen, dat ook nog eens uitzicht bood op een stukje Griekse vergane glorie.
We streken neer en bestelden opnieuw een lokale 'Mythos' die niet echt binnen de categorie 'small' leek te vallen zoals de ober ons wel wilde doen geloven. We bestelden een heerlijke maaltijd, hadden het ondertussen erg gezellig en hoewel het eten minder goed smaakte dan gisteravond, was de Coupe Denmark Dame Blanche juist wél een stuk beter en gaat dit exemplaar met een 8,5 het archief in.
Helaas bleek de koffie met Amaretto ook een stuk minder goed te pruimen dan verwacht en bleek het aperitiefje, dat de ober aankondigde als 'Greek vitamine' wel erg sterk!

Bijna achteruit van de alcoholische versnaperingen fietsten we, na het zien van een gevaarlijk met vuur spelende straatartiest, daarom weer terug naar 'huis' kropen snel het bed in na deze 'vermoeiende' vakantiedag!

Als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt

Na een tankbeurt kon de dag vandaag pas écht beginnen. We hadden vandaag twee buggy's tot onze beschikking om mee over het eiland te crossen en dat hebben we gedaan ook!

Op onze eerste stop kwamen we uit bij een zoutmeer, waar we stopten om wat te drinken en verder te bekijken waar we naartoe wilden gaan. Bas en ik leefden ons op deze vlakte echter even lekker uit met onze nieuwe speeltjes, waardoor het profiel op de banden binnen een mum van tijd vol zat met een dikke laag modder.
We reden vervolgens verder, de bergen in, waar we steeds een beetje hoger boven de zeespiegel kwamen. Via stoffige onverharde landweggetjes slingerden we door de bergen heen en maakten een volgende stop om te kijken waar we nu eigenlijk zaten!
Het eiland Kos lijkt qua kustlijn erg veel op ons eigen Goeree Overflakkee en ook de grootte van het eiland komt aardig overeen. Het enige nadeel is dat op de kaart maar een aantal wegen stond aangegeven en de wegen die wij betraden uiteraard met geen mogelijkheid op de kaart te herleiden waren.

Dan maar verder op ons gevoel en zo reden we door dorre gebieden, langs echte Griekse geiten en kwamen via verschillende dorpjes en vreemde rotondes bij het vliegveld uit, waar we onze buggy's weer eventjes parkeerden voor de lunch.
We troffen een simpel tentje aan waar we besloten de spreekwoordelijke proef op de som te nemen en dat bleek de goede keuze, want terwijl de vliegtuigen ons om de oren vlogen smaakten de salades naar hartelust!

Na een heerlijke maaltijd, vertrokken we richting een van de kustplaatsjes om daar eventjes een stukje strand mee te pikken. Uiteraard konden Bas en ik het niet laten om onze snorkels er bij te pakken en hoewel het ook aan deze kant van het eiland onder water een dooie boel bleek, vonden we hier en daar toch nog wat interessante schatten. Hier vonden we in ieder geval een aantal mooie schelpdieren en zwommen er grotere vissen dan voor het strand bij ons eigen appartementen-complex. De opbrengst van deze duiktocht was toch meer dan we in eerste instantie verwachtten, want hoe wel ik het moest doen met een halve, kwam Bas met maar liefst drie hele euro's boven water!

We reden daarna off-road weer verder en kwamen uit bij een oud fort dat het 'Fort van Antimachia' bleek te zijn. We betraden het verlaten ogende fort met uiterste voorzichtigheid via de hoofdpoort en zagen al gauw dat waar eens de entree-gelden geheven werden, het nu akelig stil bleek. Het fort lag er verder inderdaad verlaten bij. De verlichting die eens de paden verlicht had leek al in geen tijden meer gebrand te hebben en hoewel we tussen alle vergane glorie ook nog een kapelletje aantroffen, bleek ook hier al in geen tijden iemand geweest te zijn.
Het moest vroeger waarschijnlijk een toeristische trekpleister geweest zijn, maar het leek nu in allerijl verlaten. Zelfs de toiletten en een schijnbaar souvenirs winkeltje lagen er bij alsof men per direct uit dit historische fort was vertrokken. Ook de vele gigantische distels leken in de brandende zon, van ellende het loodje te hebben gelegd.
Erg jammer, want Bas en ik probeerden ons voor te stellen hoe de Grieken hier op de kantelen stonden toe te kijken hoe de Turkse legers het Griekse eiland bestormden, maar daar was helaas niets meer van terug te vinden.

Daarop reden we verder over verlaten landweggetjes en genoten van het panoramisch uitzicht over het overwegend vlakke eiland. Met z'n vieren reden we uiteindelijk naar het plaatsje 'Zia' waar we wat winkeltjes afstruinden en wat dronken bij een leuk, in Griekse kleuren geschilderd tentje, waar we bij binnenkomst nog verrast werden met een bijzonder stukje Hollandse nostalgie.

Het was al na vijven en we besloten terug te rijden naar het appartement. Via een bochtige en nieuw geasfalteerde weg, scheurden we met hoge snelheid naar beneden. Eerst zag ik Bas en Noortje hard lachend achter ons rijden maar even later zag ik niemand meer achter ons en ik had niet het idee dat ze ons tempo niet bij konden houden. Voor de zekerheid keerde ik terug en keek automatisch de ravijnen in of ze toch niet beneden lagen. Toen het echter wat langer duurde voor we ze op onze terugweg weer terug vonden, ging ons hart toch sneller kloppen, maar gelukkig vonden we ze in een bocht naast de kant van de weg, waar Bas enigszins gedesillusioneerd naar zijn buggy stond te kijken. Ze bleken erg veel geluk te hebben gehad, want een losgetrilde bout gooide roet in het eten en zodoende bleek het stuur alle kanten op te draaien maar de wielen bleven alleen maar recht staan. Erg gevaarlijk als je je bedenkt dat er opeens flinke afgronden langs de wegen op kunnen doemen en we waren dus maar wat blij dat dergelijk leed ons bespaard was gebleven.

We belden het verhuurbedrijf en die zou snel iemand naar ons toe sturen om ons op te halen. Het enige dat we konden doen hier in de bergen, was rustig afwachten en zodoende maakten de meiden van de nood een deugd en pikten nog enkele zonnestralen mee.
Het wachten duurde echter behoorlijk lang en nadat Bas na een uur voor de tweede keer gebeld had en er opnieuw een uur later nog steeds niemand bij ons was, belde Janine naar de mensen van Sunweb om hulp te vragen. In een ultieme poging om terug in ons appartement te komen, reden Janine en ik een flink stuk terug naar Zia, maar precies toen we daar aankwamen, kwam het bericht dat er een trailer bij Bas en Noor gearriveerd was. De beste man had uren rond gereden maar kon ons niet vinden en dus reed ik zo snel ik kon weer terug naar de 'crash-site'. Daar bleken Bas en Noor al reeds opgepikt te zijn en dus scheurden Janine en ik met hoge snelheid verder naar beneden. Hoewel Janine het eigenlijk niks vond, was ik volledig in m'n sas en voelde me als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt.

Na 2,5 uur wachten en bellen kwamen we na de laatste 7 kilometer eindelijk in ons appartement aan en na een flinke opfris beurt (we zaten van top tot teen onder het stof!) vonden we een leuk tentje vlak buiten het park. Daar leerde ik op aandringen van eigenaar Mike (van Taverna Mike) een plaatselijk biertje drinken en kreeg Bas bijna lange oren van de overheerlijke salade die de beste man bereidt had.
Ik nam, omdat de man bijna wanhopig de lokale kaart promootte, een Souvlaki en ook de rest van mijn gezelschap nam iets Grieks, wat erg goed in de smaak viel moet ik eerlijk bekennen.
Bij het toetje nam Mike nog even een groepsfoto als aandenken en hoewel hij niet op de kaart stond, bleek men in de keuken toch zo handig om een Dame Blanche voor mij te maken! De slagroom was heerlijk en ook de warme chocoladesaus was goed te nassen, maar het vanille-ijs liet wat te wensen over en dus waardeer ik dit toetje met een 7 min in mijn Dame Blanche Archief.

Zo kwam ook meteen een einde aan een leuke, gezellige, intensieve, maar vooral ook spannende dag! Morgen weer een dagje luieren op het strand en daarna zien we wel weer verder. We hebben tenslotte vakantie!

Als bonus vandaag een filmpje waarin ik de buggy van Bas eventjes uittest bij het zoutmeer. De plaggen modder vlogen mij vervolgens om de oren!

"Alsof er een peloton engelen over m'n tong staat te piesen!"

Vanmorgen werden bij het ontbijt nog eventjes wat ansichtkaarten geschreven voor het thuisfront, waarna al snel een divers ontbijt genuttigd werd dat in tegenstelling tot het diner goed te eten bleek.

Althans, de verschillende soorten worst die voor handen zijn bijvoorbeeld, passen niet echt bij mijn smaak, maar de pannenkoekjes daarentegen gaan er in als (pannen)koek!

Nadat we het ontbijt lekker vlot naar binnen geschoven hadden, was het tijd om onze gehuurde fietsen terug te brengen. Met de aardige 'verhuur-meneer' bleek zelfs een leuk gesprekje te voeren en we bespraken direct voor morgen twee buggy's om het eiland rond te kunnen crossen!

Bij de nabij gelegen supermarkt kochten we nog wat water en attributen voor wat tot nu toe onze 'strandvakantie' heet. Gisteren kocht ik al waterschoenen vanwege de vele stenen in het water en vandaag kocht ook Noortje een schattig paar roze schoentjes bij het kleine supermarktje nabij de ingang van het complex. Zelf kocht ik een paar fel gekleurde zwemvliezen om me nog sneller door het water te kunnen bewegen tijdens mijn snorkel-tochten. Ze leken zelfs hoogstpersoonlijk van de watergod uit de Griekse mythologie afkomstig te zijn!

Daarna oefenden we opnieuw de professie van een volleerd strandganger uit en lagen er opeens 3 mensen op een onderbroken rij te lezen. Het was kennelijk spannend, want het bleef de rest van de dag akelig stil om mij heen. Janine las bijna haar boek in twee stukken en ook Bas, die normaal gesproken niet te stuiten is, betrad pas om kwart voor vijf vanmiddag voor het eerst het water.

'sAvonds, na een lekker dagje luieren besloten we voor het eerst buiten de deur te gaan eten, want het massale gebeuren en het 'taaie knauwen' in het all-in restaurant hadden we nu wel gezien. We liepen het park af en vonden na een paar honderd meter lopen een gezellig ogend tentje en werden bij binnenkomst zelfs vriendelijk in het oer-Hollands begroet. Het bleken Nederlanders te zijn, getuige ook het minieme vlaggetje in de tuin.

Wat ik meteen al opmerkte aan de menukaart, was dat ze een goede keuze voor de desert-afdeling hadden gemaakt, maar helaas bleken zij mijn favoriete toetje verkeerd gespeld te hebben.
Het toetje lieten we echter voorlopig nog even voor wat het was en we proostten er allereerst lustig op los. Het waren geen kleine jongens, die flessen Heineken die daar geserveerd werden en ook Bas, die eigenlijk z'n medicijnen in moet nemen omdat hij vlak voor de vakantie bijna een longontsteking te pakken had, verlaatte zijn pillenvoer eventjes, zodat hij nu voor het eerst ook een pilsje kon meedrinken.

Het voorgerecht deed het al vermoeden, maar toen we eenmaal het hoofdgerecht op tafel kregen waren we er zeker van. Het all-in restaurant betraden we de rest van de vakantie liever niet meer voor het avondeten, want de schnitzel die Bas en ik geserveerd kregen bleek ongehoord lekker. In Bas zijn kenmerkende bewoordingen bleek "Alsof er een compleet peloton engelen over m'n tong staat te piesen!" de meest passende omschrijving.
Overigens waren Janine's kip en Noortjes pizza ook erg goed en we besloten dat een all-in vakantie de volgende keer maar aan anderen over moeten laten.
Nadat we onze buikjes lekker rond gegeten hadden, kwam de dessert-kaart op tafel en bestelden Bas en Janine een koffie Amaretto maar koos ik uiteraard voor de Dame Blanche! Deze gaat dan ook mijn Dame Blanche Archief in met een acht min, wat toch een behoorlijk goed cijfer is!

Na nog een aperitiefje, wat nog voor hilarische taferelen zorgde, besloten we terug te gaan naar ons complex en nog een afzakkertje te nemen zodat ik mijn blog nog even bij kon werken. Opnieuw een heerlijke (luie) vakantiedag voorbij en morgen opnieuw een hopelijk leuke dag voor de boeg, wanneer we met de buggy's het eiland gaan verkennen!

Ook mosselen passeerden de revue

Na een lekker ritje op de motor vanmiddag met neef Richard en een gezellig onder onsje bij Keuf en Ellen in de achtertuin, besloten we vanavond met wat vrienden aan de haven van Middelharnis te gaan eten. Samen met Jurien en Sjoerd, Janine en Ellen (Keuf moest helaas werken en Jozien was een gezellig weekendje met haar moeder en zus op stap) en ook Marieke, kozen we voor een tafeltje bij Het Genot, een tentje waar ikzelf nog nooit gegeten had.

Na een goed te versmaden voorgerecht, waarbij we nog nieuwe vrienden maakten, besloten we echter binnen het etentje voort te zetten, want het koelde snel af. Daar was dan ook gelukkig prima plek voor ons en we genoten dus binnen verder van een heerlijk hoofdgerecht. Snitzel, vis en ook mosselen passeerden de revue en ondertussen werd er uiteraard heel wat af gekletst.

Uiteraard mocht dit etentje niet afgesloten worden zonder een heerlijke Dame Blanche, die ik overgoot met buitengewoon goede en lekker warme chocoladesaus. Dit was weer een hele goede voor in mijn 'Dame Blanche Archief'!

Al met al dus een zeer geslaagde avond, want het blijft altijd leuk om met goede vrienden gezellig uit eten te gaan. Dat zouden we eigenlijk wel eens vaker moeten doen!

De zon leek recht op oma te schijnen

In het toch al drukke (lange) weekend stond ook vandaag weer volgepland. Ik viel van het ene in het andere en dat begon vanochtend al met het kiezen tussen klussen of motorrijden. Het werd het laatste...

Samen met neef Richard reed ik rond een uur of 11:00 op de motor naar Hellevoetsluis, waar we een bezoekje brachten aan onze gezamenlijke nicht Sylvana en haar man André. Richard was er nog nooit in huis geweest en kreeg een rondleiding. Buiten zat de kleine Tequise in haar eigen huisje. Wat wordt die kleine meid al groot en wat lijkt ze veel op haar moeder als ze lacht!

Met z'n vijven reden we (André, Sylvana en Tequise per fiets) richting Sylvana's moeder, onze tante Janneke. Zij wordt namelijk komende dinsdag 59 jaar en we besloten haar alvast te feliciteren.
Bij oom Jan & tante Janneke was het een gezellig drukke boel. Tequise kroop waar ze maar kon komen en oma De Gans genoot zichtbaar van haar achterkleindochter. Ook tante Els was aanwezig evenals mijn nichtje Claudia met haar Arjan. Lang konden Ries en ik echter niet blijven, want Richard moest weldra aan een middagdienst beginnen en mijn volgende bezoekje stond ook al weer gepland!

Bij thuiskomst had ik precies 5 minuten de tijd om mezelf om te kleden en me klaar te maken voor een bezoekje aan oma die nog steeds in de Geestelijke GezondheidsZorg Noord West Brabant verblijft. Tezamen met mijn vader, opa, Bethina en Janine reden we dus al snel weer richting Bergen op Zoom.

Daar trof ik een compleet andere oma dan een week geleden. Ze leek iets van haar oude glans terug te hebben gevonden. Ze herkende ons meteen, was geïnteresseerd, grappig en zelfs heel gewillig. Het deed me flink wat toen ik oma en opa gearmd door de gangen van de instelling zag lopen en buiten leek de zon wel recht op oma te schijnen. Voor het eerst in maanden zag ik weer een echte glimlach op haar gezicht verschijnen en ze genoot zichtbaar van de wandeling rondom de 'kinderboerderij'. Daar zagen we mooie herten en kangoeroes die flink in de buidel moesten tasten...

Oma leefde weer op en had weer erg in een hoop dingen die om haar heen gebeurde. Ze maakte weer grapjes en wist zoals vanouds de meest creatieve spreekwoorden toe te passen. Een fijn gezicht hoe opa weer wat lol beleefde aan zijn lieve vrouw, waar hij de afgelopen maanden toch heel wat mee meegemaakt heeft. Ik betrap mijzelf erop dat ik al een aantal keren over oma heb geblogd, maar eigenlijk nog nooit gezegd heb hoe groot respect mijn opa eigenlijk verdiend. Maanden lang maakte hij 24 uur per dag een hoop vervelende dingen mee, maar hij bleef oma onvoorwaardelijk steunen en zette zich voor de volle honderd procent in om zijn lieverd weer terug te krijgen. Hij oversteeg in die maanden zichzelf en deed dingen die hij eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben dus ongelooflijk trots op mijn pittige opa die ook in moeilijke situaties zéker zijn mannetje staat!

Het lange maar drukke weekend sloten we direct na het bezoekje aan oma, af met Bas & Noortje, waarmee we heerlijk gegeten hebben bij Rosali, aan de haven van Middelharnis. Zo at ik bijvoorbeeld als hoofdgerecht 'Gegrilde kip Piri Piri' en de trouwe lezers kunnen inmiddels wel raden wat ik als toetje koos.
Met een heerlijke Dame Blanche sloot ik dan ook dit weekend écht af. Een weekend waarin we veel hebben gedaan, maar waar ik zéker na het bezoekje aan oma vanmiddag, toch een stuk vrolijker van geworden ben...