De herinnering blijft

Vroeger interesseerde het me eigenlijk niet. Ik ben er ook niet mee opgegroeid. Eigenlijk niemand in mijn familie heeft er een, behalve mijn nichtje en mijn 'suikerzwager' de laatste jaren, maar verder eigenlijk niemand. Het wordt in onze 'plattelands-cultuur' ook nog steeds een beetje als 'not-done' gezien, maar zelf denk ik daar inmiddels anders over...

Sinds ik een aantal keren met mijn goede vriend Jurien bij zijn huis-tatoeëerder ben geweest, begon mijn interesse in een tatoeage te groeien. Iemand met een tatoeage is niet persé een vreemd persoon, ook niet asociaal of gevaarlijk. In Amerika is het zelfs een beetje vreemd als je er geen hebt en gelukkig slaat de cultuur onder de huidige generatie in Nederland ook een beetje om. Een tatoeage kan iets zijn dat je gewoon graag wilt hebben, maar het maakt het pas écht bijzonder als je er een verhaal bij hebt.

Vanaf vorig jaar juli / augustus ben ik dus zelf eens gaan nadenken over dit 'aandenken voor het leven'. Uiteraard wilde ik niet voor niets een tattoo, maar wilde ik er een die vol stond met symboliek. Het idee werd dan ook in verschillende sessies met Lisette van Wonder of Colour uitgewerkt tot werkelijk waar een prachtig kunstwerk. Niet in kleur zoals ik eerst van plan was, maar met schaduw en diepte. Na maanden van voorbereiden en plannen, was het dan vandaag de dag van de waarheid...

Vanmiddag vertrok ik dan ook samen met Janine en neef Richard richting het Zuid-Brabantse Achtmaal waar we na een uurtje rijden aankwamen. Daar ontving Lisette ons op de gebruikelijke hartelijke manier en de spullen lagen al klaar. Ze liet me de tekeningen nogmaals controleren, alsook de de datum op de verpakking van de naald en zo liet zij mij ook controleren of de rest van de apparatuur steriel verpakt of schoongemaakt was.
Alles bleek in orde en onder het toeziend oog van mijn eigen vriendin en neef tekende ik voor de controles en verklaarde ik niet ziek te zijn of last te hebben van andere klachten.

Terwijl Richard Lisette's vele relikwieën bekeek, zoals haar prijs die ze won op de 'International Tattoo Convention' in Antwerpen, werd mijn arm bloot gelegd en netjes geschoren. Daarna begon het passen en meten van de tekening op mijn arm. Uiteraard waren er al meerdere 'pas-sessies' geweest, maar nu was het allemaal voor het 'echie'.
Lisette maakte een afdruk van de uiteindelijke tekening op mijn arm en na de laatste controle en nog wat geschuif met een ster (waar zowel Richard als Janine over beslisten), nam ik onder toeziend oog van Lisette's huisdieren, plaats op de 'operatietafel'.
Daar lag ik dan. Volledig overgeleverd aan de vaste hand van de tatoeëerder begon ik aan een aantal zwetende uren voor iets dat een aandenken voor het leven moest worden.

Janine keek af en toe tijdens het leren lachend toe terwijl ik het een aantal keren niet kon vermijden om mijn gezicht ietwat te laten vertrekken. Vooral aan de achterkant van mijn arm, bij de triceps en vlak bij de oksel, daar waar veel zenuwen bij elkaar komen, bleek het een erg vervelend gevoel. Gelukkig kreeg ik van Lisette een kleine pauze na ongeveer 1,5 uur, maar daarna ging ze onverbiddelijk verder.

Ondertussen tikte de tijd weg en hield de kat (die waarschijnlijk de koekoek had opgevreten) ons op de hoogte van de uren die verstreken. Ik werd er zo langzamerhand een klein beetje gek van, want tegen het einde van de middag leken er alleen nog vervelende plekjes over te zijn...
Na ongeveer 3 uren bleek de eerste fase van dit 'project' dan eindelijk voltooid. De lijnen waren gezet en hoewel ze nu heel goed zichtbaar zijn wordt de tattoo na genezing van deze ronde nog iets lichter.

In de uiteindelijke tekening wordt de symboliek pas echt zichtbaar. Het ganzen-logo in het midden spreekt voor zich. Het is een bijzondere herinnering aan mijn lieve ome Leen die ons helaas vorig jaar heeft moeten verlaten en waarvoor het logo ook heel speciaal was. Jaren geleden ontwierp ik het eens bij wijze van grap, maar het prijkte op zijn laatste kunstwerk en binnenkort zelfs op zijn grafzerk. Toch staat het ganzen-logo, vergezeld van de tekst 'The Memory Remains' niet álleen voor ome Leen. Ook verwijst het naar opa Arend die alweer bijna 18 jaar geleden overleed en staat het eveneens voor alle 'Ganzen-mannen' uit onze familie.
'The Memory Remains' is daarnaast ook nog een prachtig nummer van Metallica, een band waar ik graag naar luister.
Verder bevat de tattoo een 'P' en een 'L' die voor mijn vader (Pieter Leendert) en mijn ome Leen staan (Leendert Pieter). Ook de letter 'J' is aanwezig, die verwijst naar mijn moeder (Jeanette) en natuurlijk mijn eigen Janine.
In het type-plaatje van de snaredrum zijn de letters 'A', 'J' en 'M' terug te vinden, een verwijzing naar mijn beide opa's (Arend de Gans & Jan Matthijs Visser) en ook mijn eigen officiële naam; Arend Jan Matthijs.
De noten en notenbalken, de snaredrum, de drumsticks en de jaren '50 microfoon mogen denk ik voor zich spreken.

Na dit avontuur besloten we onszelf op een etentje bij McDonalds te trakteren waar ik dan ook even later samen met Richard en Janine aan een heerlijke gezonde maaltijd zat!

Erg leuk om mijn neef en vriendin mee te nemen naar zoiets bijzonders. Een bijzonder aandenken voor het leven, waar ik nog minimaal twee keer voor terug zal moeten.
Let wel, persoonlijk ben ik niet door deze uiterlijke aanpassing veranderd, maar ik zal op deze manier mijn dierbaren en mijn kijk op het leven nooit vergeten...

Wordt vervolgd!

(met dank aan Richard voor de vele foto's van deze heugelijke middag!)

Blauw Hotel

Nadat ik gisteren bij Rock Palace nog wat ideeën had opgedaan, besloot ik om samen met Richard nog even wat te jammen en we experimenteerden wat met instellingen en hoe we samen via de koptelefoon konden spelen (dan hoort verder niemand iets!) of hoe we beiden via de versterkers konden spelen. Dat ging overigens helemaal niet slecht en het was erg prettig spelen. Vooral omdat we nu elkaar beter kunnen horen en we het geluid makkelijker op elkaar kunnen afstemmen nu ik ook een digitaal drumstel heb.

Wat helemaal leuk was, was dat we onze jamsessie nu ook heel gemakkelijk konden opnemen en dus experimenteerden we ook hier mee. Daar kwam nog net voor het eten een heel leuk stukje muziek uit voort...

Als bonus een filmpje (eigenlijk meer een geluidsfragment, opgeleukt met wat plaatjes) waarin we een stuk uit het nummer Blue Hotel uit 1987 van Chris Isaak spelen, dat Richard onlangs op de radio hoorde. Zelf ben ik erg blij met het resultaat, als is het alleen maar dat we nu de mogelijkheid hebben om onze muziek ook daadwerkelijk in vrij goede kwaliteit op te kunnen nemen. Oordeel zelf...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Klaas Vaak

Gisteren zijn enkele ex-bandleden van In Age And Sadness (IAAS) en ik, na lang plannen, eindelijk bij elkaar gekomen. Het was om het oefenhok te doen, dat na het stoppen van hun band opnieuw ingedeeld kan worden. Pepijn, Roland en ik kwamen bij elkaar om te bespreken hoe we het een en ander aan gaan pakken. Zo zal Pepijn afscheid nemen van de ruimte waar hij jaren lang met veel plezier muziek gemaakt heeft, terwijl Roland er nog wel blijft zitten en gaat werken aan nieuwe projecten, samen met Niels (drummen en ook ex IAAS-lid) of iets geheel anders.

Ook Richard (ook ex IAAS-lid), Jurien en ik nemen plaats in de oefenruimte en omdat er na al die jaren nogal aardig wat rotzooi achter gebleven is, bespraken we gisteravond hoe we de oefenruimte weer enigszins leefbaar konden maken. Helaas ontbraken Niels, Richard en Jurien maar we zaten qua gedachten al aardig op één lijn. Het was meer de puntjes op de spreekwoordelijke i zetten, zoals wie wanneer gaat oefenen etc. Er spelen vanaf nu dan 2 groepen in de oefenruimte, namelijk Niels & Roland (en wie weet wie daar nog bij gaat komen) en Jurien, Richard en ik (en je weet nooit wie daar ook nog bij gaat komen).

Aan het einde van vanmiddag nam ik dan ook dankbaar de sleutels in ontvangst van Pepijn. Eindelijk een ruimte waar ik lekker mijn gang kon gaan, zonder zenuwachtig te hoeven zijn over het wel en wee van de buren.

Vanavond planden Richard en ik dan ook alvast een oefensessie in. Ik had namelijk de hele week zitten oefenen op "Enter Sandman" van Metallica (vandaar ook de wat vage titel bij deze blog).
Ook Richard had de gitaar een paar keer ter hand genomen afgelopen week, om zijn riffs te oefenen en vanavond speelden we bijna 2,5 uur lang in het oefenhok. Uiteindelijk speelden we maar 2 minuten van het 5 minuten en 30 seconden durende nummer. Het gaf ons genoeg stof om over bepaalde partijen te discussiëren. "Volgens mij moet het een tel later" en "Die break gaat niet helemaal lekker" vlogen als vanzelfsprekend door de oefenruimte.

Ik genoot dan ook met volle teugen en zweet gutste over mijn rug van inspanning. Dit is een heerlijke hobby en heb ongelooflijk spijt dat ik er nooit eerder mee begonnen ben. Ik heb dus aardig wat tijd in te halen en probeer dan ook zo snel mogelijk op een beetje niveau te komen en dat vergt nu eenmaal heel wat oefenuren, maar ik ga vooruit!

Als bonus wil ik dit keer een filmpje delen van Riz en ik in de oefenruimte van vanavond (helaas ontbrak Jurien wegens vakantie). Hier beginnen we te spelen bij het stuk waar de zanger van Metallica, James Hetfield, begint met zingen (Say your prayers little one, don't forget my son, to include everyone etc...). In dit stuk zaten namelijk wat lastige stukken die dat op het eerste gezicht niet leken te zijn. Nadat we veel geprobeerd en gediscussieerd hadden, zie hier onze (bijna) perfecte uitvoering en mijn geconcentreerde gezicht plaats maken voor vreugde!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Even wat agressie van me af gebeukt!

Ah, heerlijk zo'n middagje muziek maken. Vanochtend ging ik al even met Jurien in het oefenhok kijken zodat hij dit ook eens gezien had voor hij op vakantie ging en wij waarschijnlijk in zijn afwezigheid zouden bespreken hoe we het met het oefenhok aan gingen pakken (wie gaan er in spelen, gaan we het een beetje opknappen, wat kan er allemaal weg?). Vanmiddag echter, speelden Richard en ik ons het zweet tussen de bilnaad!

Riz en ik spraken af om vanmiddag even wat te jammen in het oefenhok. Even uitleggen, dit hok wordt nu nog "bewoond" door Richards oude mede-bandleden maar de band stopt er mee. Voor ons dé kans om het oefenhok nu te gaan gebruiken, samen met wat ex-bandleden en onze ziel en zaligheid in de muziek, daar in de polder in een afgelegen en geïsoleerd schuurtje, ten uitvoer te brengen.

Na aankomst duurde het niet lang nadat Riz alle apparatuur aangsloten had, of hij nam de gitaar ter hand en pompte er weer wat lekkere melodiën uit. Daar stond ie, temidden van de nog aanwezige rommel dat we graag eens zouden willen aanpakken, als een jekko te spelen. Als ik bijvoorbeeld zei: "Goh Riz, ik heb van de week Open Your Eyes van de Guano Apes in zitten spelen, ken je die?", dan moest ie even nadenken, fronste zijn wenkbrauwen en speelde het stuk, waarna ik vrolijk mee deed op de drums.

Ook Riz sloeg nog een aantal ritmes en zelfs Janine kwam nog even snel kijken maar keerde ook (waarschijnlijk door de herrie!) snel weer huiswaarts.

Wij vermaakten ons in ieder geval prima vanmiddag. Heerlijk, even wat agressie van me af gebeukt!

Janine weer thuis, de lekkerste Dame Blanche en een jammsessie

Na een nacht lang alleen in mijn bed te hebben liggen woelen, heb ik vanavond Janine weer opgehaald bij haar zus in Rotterdam. Ze ging samen met haar zus een nachtje weg, twee daagjes dus naar Oudewater, vlak bij Gouda. Daar heeft ze naast 40 kilometer fietsen, enkele kilometers lopen en lekker eten, ook nog tijd gehad om lekker te luieren.

We besloten vanavond bij haar zus Annette op de hoek wat te gaan eten en zo belandden we met een bord vol schnitzel en anders lekkers in een eetcafé op ongeveer 200 meter lopen. Het was geen bijzonder eten, maar gewoon een doodnormale schnitzel dus, met patat, mayonaise en wat groente. Perfect, want voor mij hoeft het nooit zo bijzonder te zijn, als het maar lekker is en dat was het dan ook zeker!

Onze keus was niet zomaar op dit eetcafé gevallen want hier hadden we al eens vaker gegeten. Ik wilde er vooral graag heen omdat ze hier een overheerlijke Dame Blanche serveren. Voor de mensen die mij een beetje kennen, is het geen nieuws dat de Dame Blanche dan ook mijn lievelingstoetje is en ik een restaurant niet goed kan vinden als er niet een op de kaart staat.

Enfin, ook dit keer was de Blanke Dame, die hier wordt geserveerd met lekker zacht soft-ijs, overheerlijk! En dat was niet alleen Annette maar ook Janine, roerend met mij eens! Ons weekend werd dus op gepaste wijze afgesloten...

Als bonus, heb ik net ook nog even wat zitten monteren van de jammsessie met Richard gisteren bij ons op zolder. Natuurlijk had ik weer een camera aan staan en heb zo'n beetje alles opgenomen wat we hebben gespeeld of zitten prutsen. Ik heb er even 2 leuke en lekker klinkende stukjes uit gevist en er een kort filmpje van gemaakt. Sit back and relax!