Sneeuwpret en iets minder pret

Terwijl de sneeuwpoppen her en der als paddenstoelen uit de grond schoten, de ene nog groter dan de andere, zat ik boven op zolder achter mijn computer, toen ik opeens een doffe klap hoorde. Ik dacht nog "Janine laat vast iets vallen", maar op dat zelfde moment hoorde ik van beneden Janine roepen "Ben jij dat?"... Toch maar even uit het raam kijken dachten we precies op datzelfde moment!

Er bleek een auto op de stoep te staan, die nèt voor onze voortuin stil stond. Ik snapte er even niets van, maar toen ik beter keek, wist ik wat er aan de hand moest zijn. De auto bleek op een van de betonnen bulten, die bij ons op de stoep liggen, gereden te zijn. Die bulten liggen er zodat vrachtwagens die bij ons de straat in draaien, niet de stoep aan diggelen rijden (wat al twee keer eerder gebeurde).
Een aantal jongens uit de buurt hadden grote sneeuwballen over de gehele breedte van de weg gelegd en de chauffeur van de auto probeerde ze te ontwijken door bij ons over stoep te rijden. Helaas zag hij door de sneeuw, de bulten niet meer liggen en reed zijn Renault Senic tot half op zo'n bult.

Ik trok de voordeur open, nog steeds in mijn 'net-uit-bed-pak' en vroeg de meneer "Gaat het?". "Nee natuurlijk niet!" antwoordde hij zichtbaar geïrriteerd. Tot overmaat van ramp kreeg ik direct daarna zijn nog geïrriteerdere (is dat een woord) vrouw over me heen: "Had je die jongens die dit gedaan hebben niet even kunnen waarschuwen?!?! Had je die sneeuwballen niet even weg kunnen halen?!?! Je had er wat van moeten zeggen!"...

Ik wist niet wat me overkwam. De mevrouw in kwestie begon een potje oud Hollandsch tegen me te schelden, waar de honden geen brood van lusten. Voordat ik de deur (nu ook ik) geïrriteerd dicht smeet, zei ik nog met een gemaakte glimlach "Ja maar mevrouw, ik zit boven in mijn pyjama, dan gelooft u toch zeker niet dat ik naar buiten ga om 'bal-dadige jeugd' terecht te wijzen?" Waarop de chauffeur me op de valreep nog merkbaar bijgedraaid en uiterst beleefd vroeg om de ANWB te bellen. "Ik zal kijken wat ik kan doen" antwoordde ik terug en deed toen de voordeur lekker dicht.

Wat was ik kwaad. Mij een beetje uit lopen schelden terwijl ik nog de intentie had behulpzaam te zijn. Janine vroeg me wat er was en ik zei haar dat deze mensen lekker in de sneeuw konden zakken. Helpen ging ik ze niet...

Totdat ik even later eens over mijn hart streek en mijzelf aankleedde en naar buiten liep. De mevrouw keek niet naar me om, maar de meneer was uiterst aardig en sociaal geworden in de tussentijd en vroeg mij op een uiterst beleefde manier of ik de spullen die in de auto lagen, naar zijn huis wilde brengen met mijn auto. In de auto lagen namelijk een berg tassen en koffers van zijn gasten uit Afrika, die hij bij een kennis in Hellevoetsluis af zou gaan zetten, maar zo konden ze niet verder. De auto was met geen mogelijkheid in beweging te krijgen.
Ik gaf gehoor aan de man's 'smeekbede' en niet lang daarna zaten alle 'opvarenden' lekker warm bij de kachel, mét hun spullen. De auto werd even gelaten voor wat hij was en de meneer zou morgen wel even de Renault garage bellen. Ik vond het prima, ik was allang blij dat hij niet de voortuin ingereden, of nog erger, door de voorgevel gekomen was!

Janine en ik besloten daarop een rondje te gaan lopen. We trotseerden de kou en lieten de bewoonde wereld voor wat het was, totdat we bij de Vlietberg aankwamen, waar jong en oud aardig wat sneeuwpret beleefde met sleeën of sneeuwballen gooien.
Op de hoek van de straat kwamen we Chris, Martha en de kleine Levi tegen (de laatste lag heerlijk te slapen en had geen besef van het winterse weer), waarmee we wat dichter naar de berg toe liepen.
Daar herkenden we wat mensen die net een kite op lieten en waarachter druk gesnowboard werd. Een schitterend gezicht en het ging best aardig met de wind en de verse sneeuw. Er werden zelfs nog wat sprongen gemaakt, alleen bleek de landing wat lastiger dan verwacht...

Toch keerden we al snel weer huiswaarts, want zo midden in de polder was het aardig fris. We liepen met Chris en Martha mee en dronken nog wat lekkers bij het haardvuur en maakten er zodoende nog een gezellige middag van.

Naast een klein ongelukje was de sneeuwpret toch aardig compleet vandaag. De sneeuw mag dan ook wat mij betreft nog wel eventjes blijven liggen, maar of dat in ons land ook mogelijk is wordt de komende dagen vast duidelijk!

Als bonus een filmpje waarin Richard van der Welle het snowkiten even demonstreert. Toch leuk dat dit zo net buiten de deur kan!

Een niet alledaagse bezoeker

Toen ik vannacht van een gezellig verjaardagsfeestje thuis kwam en ik de achtertuin in liep om de buitenverlichting uit te doen, stuitte ik op een niet alledaagse bezoeker.
Achter de deur, in het hoekje, zat een kleine roofvogel die mij met zijn diep zwarte kraaloogjes recht aankeek.

"Snel!" zei ik tegen Janine, "pak 'm camera even!" en Janine begreep er niks van maar ging toch om de camera. Hier moest ik natuurlijk een foto van hebben, maar toen ik mijn camera op het beestje richtte, begon hij boos naar me te blazen. Zonder blikken of blozen drukte ik af...

Zo te zien was het nog een jonkie, maar wat zou er met het beestje aan de hand zijn? Dierenvriend als ik ben bedacht ik dat ik 'm misschien beter kon vangen en in het schuurtje tot rust moest laten komen, want stel je voor dat ie niks meer kon en een van de katten uit de buurt 'm vannacht te grazen zou nemen.
Gewapend met een kartonnen doosje, liep ik op de vogel af, maar opeens steeg hij op en vloog langs me heen, het hek in. Daar bleef hij hangen en hoewel ik me rot schrok van zijn actie, liep ik opnieuw op het beestje af, die op zijn beurt opnieuw opsteeg en nèt over de schutting naar de tuin van de buren verdween.

Helaas, ik hoop dat ie het goed maakt. Ik heb hem in ieder geval niet meer gezien. Iemand een idee welk soort dit is? Ik denk zelf dat het familie is van de Valk, maar wat voor een...?

Op het nippertje, toch nog de ijzers ondergebonden

Wie had dat gedacht! Zo'n beetje vlak voordat het 2009 wordt, heb ik nog even de ijzers onder gebonden!

Addie was zo vriendelijk om z'n "ijshockey's" even uit te lenen en nadat ik tussen de middag even bij buurtgenoot Leen gegeten had besloot ik het gokje toch te wagen.
Het was ietwat onwennig maar toch ging het zo slecht nog niet. Ik denk dat het toch minstens al een jaar of 10 geleden is sinds de laatste keer dat ik over bevroren water ben gegleden.

We hebben een klein potje ijshockey gedaan, bij ons achter het huis in de havenkom, maar ik moest helaas al snel afhaken want de schaatsen waren toch nèt iets te klein voor mijn voeten.
Janine vond het ook tijd worden om de ijzers uit het vet te trekken, dus toen ze thuis kwam begaf zij zich ook nog even op glad ijs. Dat leverde overigens deze leuke foto van ons tweeën op.

Als bonus onderstaand filmpje waar ik (zij het wat onwennig) met hockeystick en al voorbij kom zoeven...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Een witte wereld

Ik hou van de sneeuw. Behalve in eigen land dan, want dat levert eigenlijk alleen maar problemen op. Files, ongelukken, rotzooi in huis, enzovoorts. Toch levert het naast al die problemen ook mooie vergezichten op.

Zo zag ik vandaag voor het eerst ons huis in de sneeuw en ook de achtertuin deed gezellig winters aan. En wat dan te denken van mijn uitzicht vanaf mijn bureau op zolder? Mooi hè, zo'n witte wereld...

Een korte rondleiding

Al maanden neem ik mezelf voor eens wat sfeer foto's van ons nieuwe huis te maken. We wonen er ondertussen alweer bijna een half jaar en ik maak óveral foto's van, maar ik heb op mijn weblog nog maar weinig fatsoenlijke foto's van ons huis geplaatst. Zelfs de tuin stond eerder goed op de gevoelige plaat.
Daarom nam ik vanavond een serie foto's van onze woonkamer en de keuken en ben ik voornemens om ook een deel 2 en 3 te maken voor respectievelijk de 1e en de 2e verdieping.
Vandaag dus deze eerste editie met sfeer impressies die ik maakte terwijl Janine toekeek en Gijs zoals gewoonlijk weer eens van de poezen uit de buurt droomde (denk ik).

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11

Een gedecoreerd raam en een kapotte stoep op dezelfde dag

Ik heb graag een beetje privacy. Ik heb af en toe zelfs wat nudistische trekjes binnenshuis en zeg nou zelf, dat is in ieder huishouden wel het geval. Daarom stoorde ik me nog aan onze voordeur die een regelrechte inkijk gaf in onze hal, op de trap en als de kamerdeur open stond kon je ons zelfs op de bank zien zitten. Helemaal als 's avonds de lichten aan zijn en op een of andere manier voelde ik me daar toch niet zo prettig bij.

Om die reden ontwierp ik onlangs een raamdecoratie die ik wel bij ons vond passen. Ik stuurde 'm op naar JMC Signmakers uit Bruinisse en zij verzekerden me dat ze 'm netjes uit zouden snijden en plaatsen. Het kon even duren want ze gingen nog even op vakantie, maar zo'n haast had ik er nu ook weer niet mee.

Vandaag werd ik dan gebeld dat ze de decoratie wilden komen plaatsen en ik ging dan ook even naar huis om er bij te zijn en te kijken of het goed ging (ja ik weet het, ik ben dan echt een zeikerd terwijl ik weet dat de mannen van JMC gewoon altijd goed werk afleveren!).
Thuis aangekomen stond de voor mij bekende bus dan ook al voor de deur en werd er een begin gemaakt met het plakwerk. Dat ging ongelooflijk snel en na een kwartiertje plakken en wrijven, zat het werk er op.

Ik ben dan ook zeer tevreden over het resultaat. Nu kan ik tenminste weer eens in mijn blote kont de trap op en af lopen (niet stiekem door de uitsneden komen gluren nu ;-)). Oh ja, let ook vooral op het detail in de uitsneden, waar ik een geintje uitgehaald heb tussen de uitgesneden blaadjes.

Niet veel later, toen ik weer terug was op de zaak werd ik gebeld door de buurman. Alexander vroeg of ik soms op de stoep had staan springen, want de stoep was ingezakt!
Nadat hij mij daar van overtuigd had door een foto via de mail te sturen, belde ik maar direct naar de gemeente.

Ik kreeg een baliemedewerker aan de lijn en zei: "Hallo, met Sander de Gans. Ik hoor net van mijn buurman dat mijn stoep kapot is en ik denk dat dit door een vrachtwagen gedaan is, zo te zien." De baliemedewerker vroeg op zijn beurt: "Heeft u een kenteken?", waarop ik weer antwoordde: "Nou nee, want ik zit op m'n werk en ik kreeg net van de buurman te horen dat de stoep kapot gereden is en ik heb het op een fotootje gezien, maar dat is ook alles helaas".
"Dan kunt u beter even aangifte gaan doen bij de politie meneer" antwoorde de ambtenaar mij.
"Ja luister eens..." en ik raakte al iets geïrriteerd "het is jullie stoep en ik zou graag zien dat ie gemaakt werd want het is voor mijn deur. Als er iemand vanavond in het donker op z'n bek gaat omdat de stoep overhoop ligt en hij breekt 2 benen, zijn jullie denk ik iets verder van huis. En het is hier nogal donker, want van de 20 lantaarnpalen die hier splinternieuw in de straat staan, toen het er precies 2!...".

"Dan ga ik u even doorschakelen naar de buitendienst, één moment alstublieft...". Kijk dacht ik, daar heb ik meer aan en nadat ik de uiterst begripvolle en vriendelijke meneer van de buitendienst gesproken had, hing ik toch nog met een voldaan gevoel op. Nu alleen nog even afwachten wanneer ze er ook daadwerkelijk wat mee gaan doen, want toen ik een tijd geleden belde voor de té hoge drempel in de weg, deden ze daar ook een hele tijd later pas weer wat mee.

We wachten het maar af...

We ploften tevreden neer op de bank en lieten alles even bezinken

Na weken van drukte en het sjouwen van de twee voorgaande dagen, zou vandaag waarschijnlijk alles grotendeels tot rust komen. Natuurlijk moesten we nog wel even flink aan de bak want alle spullen zouden niet vanzelf op hun plaats gaan staan natuurlijk.
Onze fantastische klusser Ed, stond dan ook vanmorgen om 8:00 al op de stoep om aan zijn klus te beginnen. Hij zou vandaag voornamelijk verantwoordelijk zijn voor het ophangen van de TV en het trekken van de daarvoor benodigde bekabeling. Een paar weken eerder freesde Ed er al vrolijk op los zodat de kabels netjes weggewerkt konden worden.

Zoals gezegd, begonnen we dan ook voordat we de TV op zouden hangen, met het trekken van de kabels. Daarna was het een kwestie van het bevestigen van de klemmen achterop de TV en vooral het uitmeten waar de beugel aan de muur moest komen. Dat bleek echter nog een hele klus te zijn.

De keuken, die gisteren afgemaakt was, gaf een prachtige aanblik, ookal mistte er nog een bovenstuk op de afzuigkap en was van laatst genoemde waarschijnlijk een verkeerde geleverd. Dat verhaal krijgt dus nog een staartje.

Ook mijn vader was weer van de partij, die zich bezighield met het ophangen van verschillende lampen. Een vrij secuur klusje zo bleek wel tijdens zijn werk.

Tegen de middag verschenen eindelijk onze langverwachte meubels. De mannen van The House of Mayflower hadden een reis van bijna 2,5 uur afgelegd om hier te komen en sjouwden alles netjes en gecontroleerd naar binnen en hielpen met het perfect positioneren van de loodzware meubels. Ze hadden dan ook wel een bakkie verdient!

Ed legde ondertussen de laatste hand aan de TV en het bijbehorende geluid. Na zes uren van sleutelen, meten, boren, kabels trekken en weet ik het allemaal niet meer, was de TV dan eindelijk klaar voor gebruik. Nooit gedacht dat daar nog zoveel tijd in ging zitten, maar dat was ik van de afgelopen dagen wel gewend. Niet alles gaat namelijk altijd even gemakkelijk.

Onze huiskamer zag er prachtig uit. De bank zat heerlijk en de indeling waar we nog goed over na hadden moeten denken, pakte perfect uit. Ook de eettafel stoelen pastten perfect onder de tafel, iets waar we nogal bang voor waren omdat het waarschijnlijk net nìèt, of net wél zou gaan passen. Het werd dus het laatste en ookal was alles nog niet helemaal af (zoals een speakertje dat nog aan de achtermuur moest worden opgehangen, de gordijnen en de luxaflex waren er ook nog niet, de keuken moest nog betegeld worden en nog wat van dat soort details), we ploften tevreden neer op de bank en lieten alles van de afgelopen dagen even bezinken.

Het waren drukke tijden geweest. Vanavond even relaxen op het schuurfeest in Middelharnis en dan zondag eens lekker uit proberen te slapen en ook maandag nog een vrije dag om alles een beetje op orde te krijgen.
Als alles af is in huis, zal ik een mooie fotoserie proberen te maken. Die post ik dan natuurlijk in een van mijn blogs en dan zal ik ook de fotoserie in mijn fotoboek over de bouw van het huis eens updaten. Daarnaast ben ik van plan een film te maken van de (waarschijnlijk) duizenden foto's die ik van de bouw gemaakt heb in de afgelopen 2 jaar. Dat gaat waarschijnlijk nog even duren. Tot die tijd genieten ik (wij) lekker van ons heerlijke nieuwe huis!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een nieuwe levensfase brak nu echt aan...

Dag 2 van de verhuis-operatie begon vanochtend al vroeg. Al voor 7 uur was ik bezig mijn dolby surround set netjes uit elkaar te halen en klaar te maken voor de verhuizing. Rond een uur of 8 stond mijn vader voor de deur in Ouddorp, die speciaal een dag vrij genomen had om ons te komen helpen met verhuizen. Super! We reden dan ook al snel naar mijn schoonouders om daar de zonnehemel en een bed op te halen dat ook mee moest naar Sommelsdijk. Dat ging echter nog niet zo heel makkelijk en kostte dan ook meer tijd dan dat we gedacht hadden. Janine's vader reed gelukkig met een karretje, dat het werk een stuk gemakkelijker maakte.

Eenmaal alles uitgeladen in Sommelsdijk, vertrokken we weer snel voor het 2e rondje. Ons bed was immers aan de beurt en dat moest ook nog uit elkaar gehaald worden. Zo gezegd zo gedaan en toen alles goed en wel in het karretje zat, vertrokken we een ander maal richting Sommelsdijk om het daar weer úít te laden.

Even tussendoor, in die 2 dagen ben ik er wel achter gekomen hoeveel rotzooi een mens kan bergen. Ik kwam kleding tegen die ik al jaren niet meer droeg en moest met pijn in mijn hart toegeven dat ik minstens net zoveel kleding bezat als Janine, die ik dus al die tijd ten onrechte betichtte van een kledingoverschot. Ik was dan ook noodgedwongen een berg naar Polen te sturen, zodat andere mensen er ook nog wat aan hebben.

Enfin, nadat we het bed hadden verhuisd kon ook dat in elkaar gezet worden en na een tijdje oogde dat dermate relaxt dat ik bijna geneigd was om daar gebruik van te maken en een klein tukje te doen. Helaas, dat behoorde de komende dagen niet tot de mogelijkheden want er was nog ontzettend veel te doen.

Zo moest ik later die middag nógmaals een rondje Ouddorp doen want ik had een van de belangrijkste en breekbaarste dingen voor het laatst gelaten. De TV...

Nadat we ook dat laatste vakkundig ingeladen hadden keek ik nog een keer de kamer in waar wij de afgelopen 7 à 8 maanden geleefd hadden. Althans, dan stond het wat minder rommelig natuurlijk. Gelukkig mochten we ook vandaag weer de bus van Piet & Marijke lenen en kreeg ik mijn vader zo ver dat ie zorg zou dragen over het veilig verhuizen van de TV.

Ik keek nog een keer achterom. Een nieuwe levensfase brak nu echt aan. Vanavond onze eerste nacht in ons lang verwachtte nieuwe huis...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Het laatste nachtje Ouddorp

Vandaag brak voor ons een belangrijke dag aan. We zouden vandaag alvast wat spullen gaan verhuizen, althans, de kleine spullen zoals kleding, accessoires, prullaria enzovoort. Ook begonnen ze vanochtend al om 7 uur met het plaatsen van de keuken en 7 uur is vroeg als je bedenkt dat de mannen die 'm kwamen zetten maarliefst 1,5 uur moesten rijden voordat ze in Sommelsdijk waren. Daar ging het wekkertje dus erg vroeg!

Wij kwamen echter pas rond een uur of half 11 in Sommelsdijk aan met de eerste lading spulletjes die we in het busje van Piet & Marijke hadden geladen. Op dat moment was duidelijk te zien dat de mannen al goed opweg waren en flink hun best deden. Daar gingen ze dan ook zonder op te kijken mee door. Ondertussen nam ik stiekem een kijkje in een mooi vormgegeven doos, waar ik een spannende verpakking tegenkwam in de vorm van een ietwat chique ogende zak. Nadat ik deze open gemaakt had en de vele lagen plastic had weten te verwijderen, kwam daar uiteindelijk onze italiaanse design kraan naar boven. Prachtig! Die zou vast goed staan. Helaas was hij aan het einde van de dag nog niet geplaatst, daar de keuken nog niet af was. De volgende ochtend zouden de monteurs weer terugkomen om het af te maken.

Ondertussen hadden wij al heel veel spullen verhuisd en was Melissant al bijna de gehele dag bezig met het stofferen van de bovenverdieping en de trap. Ook dat was helemaal naar ons zin.

Helaas is het nog niet mogelijk om er te blijven slapen, ons bed staat immers nog in Ouddorp! Daar ploffen we dan ook vermoeid op neer, om morgen de grote dingen te verhuizen. Het laatste nachtje Ouddorp breekt aan...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

"Wat zou er vandaag weer gedaan zijn?..."

Het is de afgelopen weken, zo na het in ontvangst nemen van de sleutel, ontzettend druk. Dat gaf ik in mijn vorige blog ook al te kennen. Ik heb zelfs de EK wedstrijd van het Nederlands Elftal van afgelopen maandag over moeten slaan! Iedere avond laat naar huis en naar bed en de volgende ochtend weer optijd opstaan om aan de slag te gaan op de zaak. Daar zijn immers ook gewoon deadlines te halen zoals ik in mijn vorige blog al een beetje liet zien.
Toch wil ik trouwe lezers wel blijven informeren over het reilen en zeilen aan de Sommelsdijkse Haven en daarom heb ik besloten, koste wat het kost, tijd te nemen om er (weer) een blog aan te wijden.

Ik heb dan ook een heel goed excuus voor het niet goed bijhouden van mijn weblog. We hebben namelijk absoluut niet stil gezeten, integendeel, het wordt eigenlijk best wel tijd dat we eens stil gaan zitten. Helaas, nog heel even doorbijten, want de laatste loodjes wegen altijd het zwaarst.

Zo hebben we de zolder al zo goed als af, nadat deze geverfd, gestoffeerd en ingericht is. Dit had nog aardig wat voeten in de aarde, maar het resultaat mag er zijn (en dan is het nog niet eens helemaal klaar). Mijn drumstel staat er, we kunnen "chillen" op de bank of achter een van de bureau's plaats nemen om even lekker relaxt achter de computer te kruipen.
Janine werkte zich ook een slag in de rondte, zoals bijvoorbeeld met het verfen en schuren van de trap(pen). Ook zette zij neef Jan-Willem direct aan het werk toen hij even kwam kijken terwijl wij juist bezig waren en hij kreeg dan ook de heuse eer om een lampje op te hangen.

Gisteren kwam dan eindelijk de keuken die we in oktober 2006 al kochten. Ik hoef dan ook niet uit te leggen dat dat lang wachten is en we best zenuwachtig waren. We vonden het dan ook geen probleem dat ze de keuken dan ook om 7 uur 's ochtends al af kwamen leveren en zelfs mijn schoonmoeder werd in alle vroegte uit haar bed gelicht om die dag het nodige handje te helpen.

Toen alles uitgeladen en in de kamer gezet was en wij ons afvroegen hoe al dat spul dan toch in de ruimte voor de keuken gefrommeld gaat worden, nam ik alvast een kijkje tussen de spullen zoals bijvoorbeeld deze caroussel-kast. Daarna moest ik weer gauw naar de zaak, ik had immers nog veel werk te doen. De keuken zouden ze toch pas donderdag gaan plaatsen, dus daar zouden we nog 2 dagen op moeten wachten.

Het blijft dan ook iedere dag weer spannend als ik naar huis rijd en mezelf de vraag stel: "Wat zou er vandaag weer gedaan zijn?..."


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Nog bedankt buurman! Voor dat minderwaardigheidscomplex...

In navolging van mijn vorige blog, over de oranje gekte en de commerciële gekte er omheen, kon ik natuurlijk niet stilletjes af gaan zitten wachten. Nee, ik toog de volgende dag een ander maal naar de Albert Hein en voorzag mij van de nodige oranje artikelen. Dat resulteerde in de volgende foto. Ik ben er dus helemaal klaar voor, laat dat EK maar komen!
Een andere update, die van ons klus-avontuur doe ik nu ik er even tijd voor neem. Néém ja, want het is inmiddels al aardig laat en anders heb ik er geen tijd meer voor.

De afgelopen week is het sleutelwoord toch wel "druk". Druk in mijn hoofd vooral, want het is druk op de zaak (altijd die deadlines) en omdat ik ook snel in ons nieuwe huis wil omdat ik het wachten méér dan zat ben, heb ik daar ook een super strakke planning. Nu doen we dan zelf niet zoveel, maar de mensen die het doen moet je natuurlijk wel een beetje achteraan. Dat resulteert de hele dag door druk telefoneren en je zorgen maken over bepaalde zaken terwijl dat eigenlijk helemaal niet hoeft. Stress, dat is het goede woord en daar schijn ik op zulke cruciale momenten nèt wat minder goed mee om te kunnen gaan, zo merk ik nu. Waarschijnlijk ben ik voor mijn naaste Janine en de rest van de mensen die ik dagelijks zie of spreek, op het moment even een eikel, maar sorry mensen, het komt allemaal weer goed, want na volgende week kan ik mijn hoofd weer wat laten rusten en ik zal het goed maken als jullie om een bakkie komen.

Enfin, het was vanavond (en de afgelopen week) weer druk klussen op Sommelsdijkse Haven 8. Zo is onze slaapkamer zo goed als af, nu Melissant vandaag begonnen is met de stoffering. Wat staat de vloerbedekking trouwens mooi! Ook bij onze nieuwe schuifkast. Ook de andere slaapkamers zijn al voorzien van vloerbedekking, de overloop nog niet evenals de zolder, want die komen morgen pas aan de beurt.

Op dat laatste werd vanavond namelijk nog druk geklust. Althans, onze vriendelijke schilder Arie houdt wel van een babbeltje en omdat mijn vader, moeder en schilder Arie goeie vrienden zijn, was het hek natuurlijk van de dam toen het zaakie compleet bij elkaar was.

Beneden schiet het ook al op al is men daar nog erg druk bezig. Zo zijn nu bijna alle gangmuren gedaan, behalve die waar het grijs nog op moet, die is alleen nog maar voorgestreken. Verder zijn er beneden al een hoop muren gedaan, maar is men duidelijk nog druk bezig om alles af te maken. Ook de schuttingdelen zijn vandaag gearriveerd. Ik had ze zelf nog niet gezien, want de buren hebben gezamelijk de schutting uitgekozen toen wij in de Efteling waren. Ze verdienen allemaal een pluim, want we zijn er dik tevreden mee (nu alleen nog zetten)!
Oh ja, ook de voordeur heeft een ander kleurtje gekregen. Althans, de binnenkant, wat de gehele gang een veel lichtere aanblik geeft. Het lampje hangt zelfs ook al op!

En dan dé zolder. Die heeft Arie deze week helemaal wit geverfd en de uitdrukking "prachtig" is dan een heus understatement. De zolder lijkt nu een stuk groter en is heerlijk licht. De donkergrijze balken breken het geheel en het moet dan ook adembenemend zijn als hij straks is ingericht. Daarvoor moest trouwens vanavond nog hard gewerkt worden, want morgen wordt hier de vloerbedekking gelegd en dus moest nog het een en ander af en moest alles ook nog even netjes worden opgeruimd. Vooral het sjouwen van de stelling was een aardig klusje, maar gelukkig konden we met veel genoegen het resultaat aanschouwen.

Oh ja, als laatste nog even een kiekje bij de buurman. Alexander heeft namelijk een prachtige tv! Althans, tv, hij heeft ervoor gekozen om een HD-Beamer in zijn huiskamer op te hangen die HD kwaliteit op een scherm ruim 2 meter breed projecteert. Gisteravond heb ik al een potje zitten racen op de Xbox en vanavond kon ik het niet laten om nog een keer langs te komen en met open mond te kijken. Het ziet er fantastisch uit en ik kreeg dan ook een serieus minderwaardigheidscomplex toen ik mijn eigen huis weer binnen liep en onze tv op de muur afgetekend zag staan... Bedankt buurman!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Met mijn 2 linker handen, loop ik vaak alleen maar in de weg

Vanaf het moment van de oplevering zijn we de afgelopen dagen alleen maar in het huis geweest. Bezig geweest, welteverstaan, want als we de "verhuis-deadline" van 13 juni willen halen moeten we ons wel aan de planning houden natuurlijk.
Zo groef ik me voor het weekend helemaal suf om een afvoerputje onder het buitenkraantje te maken. Verkeerde zuinigheid noemde de uitvoerder het, want je kon een afvoerputje als meerwerk optie meenemen, maar voor enkele honderden euro's zag ik dat niet echt zitten. Er zat dus niks anders op en na een paar uur (het is hardnekkige kleigrond), flink wat zweet en vele glazen water later, zat ik een meter diep en had ik genoeg ruimte om een afvoer te maken. Overigens dacht buurman Alexander dat ik iemand begraven had en voegde daar een toepasselijk teken bij. Gelukkig kon ik hem overtuigen dat het niets met elkaar te maken had.

Buurman Sjaak, die in het bezit is van 2 grote rechter handen, was zo vriendelijk om mijn afvoer te realiseren, gezien ik zelf in bezit ben van 2 linker handen en ik doorgaans bij zulke werkzaamheden toch maar in de weg loop (dat is dan ook de reden waarom ik zelf gewoon aan het werk ben en ik de professionals hun gang laat gaan). Hij was zelfs zo goed om mij gewoon een biertje te laten pakken bij Chris en Martha (waar een feestje was omdat daar de dakpannen op het huis lagen) en zelf door te gaan totdat de afvoer gemaakt was. De volgende ochtend gaf dat dan ook een mooie aanblik, waar een afgesloten stuk PVC nog uit de grond naar boven kwam, waar ik later, met het leggen van de tegels, het afvoerputje precies op maat en hoogte kan toevoegen.

Het was ook die ochtend dat ik bij het huis kwam en onze tuin al netjes op orde was gemaakt. Dat had Janine immers afgesproken, want onze tuin zou die zaterdagochtend, samen met nog 4 andere tuinen, afgegraven worden en worden voorzien van vers zand.
Ook binnen zijn we al druk bezig geweest, waar Ed zich bijvoorbeeld al kwaad gemaakt heeft op het leidingwerk voor de tv en het geluid, dat netjes in de muur wordt weggewerkt.
Even later kwam ook familie Melissant langs, van Melissant Mode & Wonen, om alvast een rol vloerbedekking op zolder te leggen, want nu er nog niks aan de muren is gedaan, konden ze zo de minste schade aanbrengen wanneer de rol van 5 meter naar de bovenste verdieping moest. Na wat kapriolen uitgehaald te hebben en vooral veel gebruik gemaakt te hebben van doodgewone spierkracht, kregen we de rol dan ook netjes naar boven.

Ondertussen waren onze tuinen afgemaakt en lag het er uiterst netjes bij. We hebben zelfs al met een aantal buren geprobeerd een schutting uit te zoeken, maar met de "zaterdag-hulpjes" bij Life & Garden was dat nog niet zo gemakkelijk. Ook Ed was weer gearriveerd en was inmiddels weer druk bezig met boren, frezen, dichtsmeren, en natuurlijk een "sjekkie" doen. Het resultaat mag er overigens zijn, aan beide kanten trouwens. Nu nog spachtelen en dan hebben we mooie muren waar geen draad meer te zien is!

Ook Janine werkte zich afgelopen dagen uit de naad, zoals met het schuren, grondverfen en lakken van de plintjes op de slaapkamers. Dat moet immers gedaan zijn voordat de muren gedaan worden. Vandaag is men ook begonnen met het betegelen van de kamer, de keuken, de trapkast en de hal en dat kon Janine zichtbaar bekoren. Naarmate het vanavond donkerder werd, werd het alsmaar mooier.
Ook mijn vader was vanavond actief met het verwijderen van (bijna) alle CV's, zodat de muren goed gespachteld kunnen worden. Over spachtelen gesproken, daar zijn ze vandaag ook mee begonnen, gewapend met heel wat emmers spachtelpleister.

En zelf? Ja, tegen alle verwachtingen in ben ik de laatste dagen ook druk bezig geweest. Meestal ben ik vooral goed in kijken, ouwehoeren, opdrachten geven, enzovoort, maar nu ben ik ook druk geweest met afplakken, verwijderen van contactdozen en tal van andere klusjes.
Het is overigens al flink gezellig in de buurt, zo is er nog geen avond geweest dat we niet met een paar mensen bij iemand binnen een biertje gedronken hebben. Laten we hopen dat die gezelligheid zo blijft!

Tot zover even een update van de laatste dagen, binnenkort meer!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Ik kon mijn ogen niet van die glimmende sleutel afhouden

Het was nog vroeg en we waren allebei al wakker. "Ben je zenuwachtig?" fluisterde ik nog. "Jij?" kaatste Janine de vraag terug nog voor ze zelf antwoord gaf. "Nou eigenlijk wel ja" moest ik toegeven. "Ik ook..." klonk het zachtjes.

Niet vreemd, want na meer dat 2 jaar wachten was vandaag dé dag aangebroken. De dag waarop we eindelijk de sleutel zouden krijgen van ons nieuwe huis. Daarom waren we natuurlijk al zo vroeg wakker en besloten we zelfs nog voordat we de sleutel zouden krijgen, om alvast om het nodige "klus-gerei" te gaan, zoals verf, kwasten, schuurpapier, afplaktape...

Toen we onszelf zoals afgesproken om 10:30 meldden bij de keet van de uitvoerder, stond de "opleverman" ons al op te wachten, dus we konden direct aan de slag. Ook de meneer van Vereniging Eigen Huis, die ook meeliep voor een seccond opinion, voegde zich aan ons drieën toe. Bij binnenkomst zagen we dat we zelfs al post gekregen hadden. Leuk! Kaarten met zoiets als "gefeliciteerd met jullie nieuwe woning" en "welkom thuis" lagen al op de deurmat.

Alles werd nagelopen, met spiegeltjes en al en er werden nog wat punten gevonden die binnen 3 weken aangepast moeten worden. Aan het einde, nadat de nodige handtekeningen uitgewisseld waren, kregen we dan eindelijk dat felbegeerde sleutelbosje in handen! En dat na zo lang wachten. Over wachten gesproken, de mannen die het huis opleverden hadden daar geen tijd voor want de buurvrouw was alweer aan de beurt om haar sleutels in ontvangst te komen nemen. Daar had haar zusje zelfs nog de tijd genomen om het huis van tevoren te versieren.

Janine en ik trakteerden onszelf eerst maar eens op een broodje en terwijl we zaten te eten, kon ik mijn ogen niet van die glimmende nieuwe sleutel afhouden.
Toen we daarvan terugkwamen wilden we direct aan de slag gaan, maar dat kan natuurlijk nog niet op zo'n eerste dag, want er stonden gelijk al enkele familieleden voor de deur te dringen om naar binnen te mogen. Zij wilden het natuurlijk ook heel graag zien.
Zelf trok ik me even terug in de badkamer, om daar de kranen alvast te monteren. Ik kon het dan ook niet laten om als eerst een "bad te nemen" en eerlijk is eerlijk, dat bad ligt fantastisch! Helaas miste er wel een crusiale knop op de kraan, die weer opnieuw besteld werd nadat ik de uitvoerder daarvan op de hoogte had gesteld. "Wat zou iemand nou met de knop van zo'n kraan moeten? Dan moet je thuis toch wel precies dezelfde kraan hebben!" vroeg de met stomheid geslagen uitvoerder zich af.

Enfin, visite weg en dus eerst tijd voor wat foto's. Voor later he, kunnen we zo'n "before and after" spelletje mee doen. En dus fotografeerde ik het huis vanuit alle mogelijke hoeken, zoals de kamer, de keuken de hal enzovoort. Janine regelde ondertussen het transport voor de meubels. Die komen (als alles goed gaat) 14 juni aan en dat is dan ook gelijk het weekend dat we verhuizen. We hebben namelijk een strakke planning gemaakt die hopenlijk goed op elkaar aansluit en dan kunnen we dus in een ruk door. Over 3 weken zouden we in theorie dus al in Sommelsdijk kunnen wonen, maar dat moet natuurlijk ook nog blijken.

Na het eten kwam onze über-klusser Ed langs, waarmee ik direct aan de tv-hoek ging beginnen. Ik had vantevoren al een mal gemaakt voor de tv en de speakers, dus het was een kwestie van aftekenen en frezen maar. Het was namelijk de bedoeling dat Ed alle kabels in de muur zou wegwerken en dat werd dus frezen geblazen. Janine ging ondertussen snel met een hamer en een beitel aan de slag om de plinten eraf te halen. Die hadden we immers niet nodig want daar komen andere voor terug, die precies bij de tegels passen. Ook het hekwerk werd vakkundig door vrienden van de buurvrouw verwijderd en Janine gooide het op een akkoordje en regelde dat zaterdag de eerste 5 tuinen worden uitgegraven, nieuw zand erin gegooid wordt, het zaakie aangetrilt wordt en het hekwerk teruggezet wordt (allen dan een meter verder naar achteren). Prima! Dacht ik, dan hoef ik dat zelf niet te doen. Lekker makkelijk. Alleen nog even een afvoerputje versieren voor onder het kraantje maar dat zou morgen wel komen.

Ook opa & oma kwamen ook al een kijkje nemen. Opa was er tijdens de bouw ook druk mee begaan. Hij fietste er iedere dag langs en wist dingen vaak eerder dan wijzelf!
Toen alle visite weg was gingen wij door tot in de late uurtjes. Volgens die strakke planning moeten er immers dit weekend een aantal dingen af omdat men maandag beneden de tegelvloer komt leggen en op zolder begint met spachtelen. Daarom sloofde Ed zich tot in het donker uit om het zover mogelijk af te krijgen. Morgen weer een dag...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

"Je laat de boel nog maar even lekker open" zei ik ietwat brutaal

Toen ik van de week op vakantie was, kreeg ik al een smsje van buurman Alexander, die de laatste verlossende brief in de bus had liggen, met de exacte datum en tijd van de oplevering van zijn huis. Daarop belde ik ietwat zenuwachtig naar de zaak. "Is er post van de bouw voor mij?" vroeg ik aan Bjorn. "Ja ik geloof het wel" antwoordde hij en ik hoorde Marco op de achtergrond roepen "Ja daar heb je post van!" en dus scheurde Marco de enveloppe open en las 'm even voor mij door. "Donderdag 22 mei tussen half 11 en 12 uur krijg je een rondleiding en de sleutel" hoorde ik 'm nog zeggen. Ik slaakte een diepe zucht. Op dat bericht wachtten wij al zó lang! Ik bedankte Marco en Bjorn dan ook en voegde er voor dat ik ophing nog aan toe dat ik dan de 22e vrij nam, om direct aan de slag te kunnen gaan.

Vandaag waren we natuurlijk voor het eerst weer thuis na een paar dagen in "a State of Happiness" te zijn geweest. Dat is zo'n opruim- en wasdag. Zo eentje waar je alles dat je de afgelopen week(en) hebt laten versloffen nu even probeert recht te zetten. Daarom was het al wat later in de middag dat wij voor een moederdag kadootje op pad gingen en we daarvoor eerst nog even langs het huis reden. Al duurde het vanaf vandaag nog maar 13 dagen tot aan de oplevering, we móésten er gewoon even heen.

Toen we de straat in kwamen, stond de voordeur nog open. "Snel!" zei ik tegen Janine, "Stap jij uit en loop naar binnen voor ze de boel op slot doen." Janine zag haar werk en rende de auto uit. Ik parkeerde 'm achter, niet op onze eigen plaats, want daar had een buurtbewoner zijn auto neergezet (ik mag hopen dat dat niet meer voorkomt wanneer we de sleutel hebben).
Ook ik liep aan de voorkant het huis binnen en toen ik nog geen 5 seconden binnen was, zag ik iemand gehuld in BAM-kleding, gewapend met een sleutelbos, de achterdeur op slot doen.
"Je komt de boel toch niet afsluiten hè?" vroeg ik hem direct. "Nou eigenlijk wel" antwoordde de jongeman. "Je laat de boel nog maar even lekker open" zei ik ietwat brutaal waarop de jongen niet direct een antwoord had. Na even nadenken zei hij dan uiteindelijk "Als je me beloofd dat je bij het verlaten van het huis, de voordeur goed dicht trekt". Ik beloofde plechtig, waarop de jongen ons weer met rust liet.

Toen we dan ook alle tijd hadden om rond te kijken in ons eigen huis vielen ons meteen de mooie binnendeuren in de gang op. Ook in de kamer zaten de deuren er al in, althans bijna alle deuren dan. Toen we doorliepen naar boven zagen we dat ook daar de deuren voor alle slaapkamers en de badkamer er al in hingen. Wat een leuk gezicht! Nu was het écht bijna af! Janine was er dan ook erg blij mee.

Op zolder zagen we dat men druk bezig was geweest, de laatste hand te leggen aan de kachel en het afzuigsysteem. Ik ben benieuwd hoe dit afgewerkt wordt, maar daar zullen ze weinig meer aan veranderen ben ik bang. Dat wordt dus wellicht toch op korte termijn alvast een extra zolder bouwen, zodat in ieder geval het leidingwerk wat minder zichtbaar is of we moeten er een andere oplossing voor bedenken.

Janine inspecteerde ondertussen het werk van de schilders, want daar is zij nogal secuur op. Na een paar inspectierondjes en de constatering dat er al water uit de kraan kwam, hielden we het voor gezien. Dit was waarschijnlijk de laatste keer dat we zónder sleutel en eigenlijk onrechtmatig toegang hadden tot ons nieuwe huis. Nog 13 dagen wachten, dan wordt het opgeleverd en kunnen we aan de slag volgens een strakke planning die ik van deze week heb opgesteld. We hopen er dan half of eind juni echt te kunnen wonen. Ik ben benieuwd of we het redden!

Nog 13 dagen... morgen nog 12!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Lekker in het zonnetje in de tuin... zonder sleutel...

Vandaag eerst even bij Mark & Corinda in hun huis wezen kijken. Zij kregen afgelopen week de sleutel van een al meer dan 100 jaar oud pandje in Melissant. Erg leuk om te zien want er herinneren nog veel dingen aan vroeger. Zo leek het schuurtje wel een museumpje, want dit was vroeger een woonhuis. Op de zolder deed de stoel nog denken aan een slaapkamer waar men vroeger met het hele gezin sliep, want van de bovenverdieping vielen gewoon niet meerdere vertrekken te maken.

Zoals de foto's doen vermoeden, het is oud en Mark heeft zich dan wellicht ook een klein beetje verkeken op het vele werk dat hij hier aan gaat krijgen. Hij had inmiddels het plafond in de kamer verwijderd, waaronder een balken-plafond tevoorschijn kwam, waar ook veel restauratiewerk in zou gaan zitten, mochten ze dat willen behouden. Tussen de rommel vond ik nog 6, prachtig opgedroogde, geconserveerde muizen. Die hadden de vorige bewoner waarschijnlijk aardig gek gemaakt, met hun getippel over het plafond.

Al met al denk ik wel dat er wat moois van te maken is, maar dat zullen we de komende jaren af moeten wachten, want Mark realiseert zich wel dat het een hele tijd gaat duren voordat het huis helemaal naar zijn zin zal zijn.

Daarna reden we naar ons eigen huis, waar we nu makkelijk met de auto kunnen komen. Daarom parkeerde ik de auto voor de allereerste keer op onze eigen "opritje". Heerlijk om in je eigen tuin in het zonnetje te zitten, maar tegelijkertijd is het erg frustrerend, want we kunnen het huis nog niet in! Het enige wat restte was uitzichtloos naar de auto te staren en te fantaseren over hoe het er straks uit moet komen te zien. Het hek een metertje naar voren, Hedra-plantjes er tegenaan laten groeien, een mooie houten schutting tussen de buren, mooie tegels op de vloer, het zonnetje er lekker in, de barbeque aan die kant en als je dan binnen op de bank zit dan kun je mooi naar buiten kijken...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Als een Jack Russel met ADHD lag ik al weken op de postbode te wachten

De afgelopen weken lag ik met het zweet in mijn handen, rond "post-tijd" (dat is bij ons zo rond een uur of 11) op de deurmat, halsreikend uit te kijken naar de postbode (neem dit overigens niet al te serieus). Doe ik natuurlijk wel vaker, als ik op een pakketje zit te wachten bijvoorbeeld. Lijkt me overigens dat meer mensen dit wel herkennen. Deze keer was het echter iets anders... iets belangrijkers... iets waar ik (of wij) al heel lang op wachten. Al ruim 2 jaar zelfs...

Nadat ik de afgelopen weken niet naar binnen geweest was, besloot ik het vanochtend maar weer eens te proberen. Het was immers al een tijdje geleden dat ik het huis van binnen gezien had. Toen ik aankwam in de Sommelsdijkse Haven, zag ik dat de stoep klaar was. Dus zijn we nu verzekerd van het feit dat we straks niet met modderige schoenen naar binnen hoeven te lopen. Ook was men druk bezig met het bestraten van de rest van de straat en ook de contouren van de parkeergelegenheid aan de voorkant van ons huis werden zichtbaar.
Ik zag dat de voordeur helaas niet open was, maar ik stapte dapper door, de straat in.

Daar was men druk bezig met de laatste loodjes aan de Grachtwoningen, met de beplanting endergelijke. Ook uitvoerder Ad liep driftig heen en weer tussen de woningen. In de afgelopen periode heb ik meerdere malen met deze man gesproken en hij lijkt het ook echt te menen dat hij het jammer vind dat het project later opgeleverd wordt dan gepland. Daar vertrouw ik dan ook maar op.

Toen ik bij de achterkant van het huis aankwam, zag ik dat die deur wél open stond. Ik maakte dan ook direct gebruik van dit voordeel en stapte naar binnen. Daar zag ik dat men nu écht met de laatste loodjes bezig was. Plintjes tegen de muren (die kunnen er over een paar weken trouwens weer vanaf want we krijgen daar hele andere plinten voor) en men was ook al bezig geweest de ruimtes op te ruimen en te ontdoen van bouwafval en stof (voor een groot gedeelte althans). De ruimte voor de keuken hadden ze zo te zien nog maar even als "uitvalsbasis" voor hun spullen gebruikt. Zelfs de meterkast begon er nu ook echt uit te zien als meterkast.
Verder was het halletje ook een stukje opgenapt nu alles wat schoongemaakt was en ook had men eindelijk het verticale latje voor het raam aan de voordeur bevestigd (ja ik let op de details!).

De trap naar de eerste verdieping oogde nu ook veel beter nu er al een hoop rommel vanaf gehaald was. Daarna viel me ook op dat de kozijnen nu geverfd waren, de ramen nu open en dicht (en op slot) konden en ook de roosters boven de ramen, open en weer gesloten konden worden. Dan de badkamer, want die was ook eindelijk af (afgezien van een aantal andere spullen die later geleverd worden). De vorige keer was namelijk het bad nog niet afgetegeld, dit was nu dus wel gedaan. Zoiets geeft dan toch ook weer een heel ander aanzicht.

Ohja, we hadden het natuurlijk over het feit dat ik als een ADHD Jack Russel (of hoort dat gewoon altijd al bij elkaar?) met zweethandjes en het kwijl uit mijn mond, iedere dag rond een uur of 11 op de deurmat lag te wachten of de postbode bracht wat ik wilde hebben.
Vandaag was het dan eindelijk zover. Marco bracht de post langs de bureau's en voordat hij mij de felbegeerde envelop overhandigde, zei hij zoiets als "volgens mij heb ik nu iets waar jij al lang op zit te wachten".

Zonder me in te houden scheurde ik de enveloppe, met blote handen, open. Ik griste de brief eruit en las 'm snel door. Eigenlijk alles wat ik al wist stond in die brief, want ik had de laatste weken natuurlijk de oren van de kop van de uitvoerder gezeurt om een opleverdatum (of iets in de richting van) los te krijgen. Goed, "who gives a (...)" ik heb het nu tenminste bevestigd gezien en kan ik dus een definitieve planning gaan maken.

Week 21, in de week van 19 mei, krijgen wij na ruim 2 jaar wachten dan eindelijk de sleutel van ons nieuwe onderkomen. Eindelijk, want we staan al ongelooflijk lang te trappelen om onze handen uit de mouwen te steken en nog meer om er straks lekker te leven.

Toch zal ik nog even mijn ADHD-Jack-Russel-gedrag moeten volhouden, want in de komende 2 weken kunnen we een brief verwachten met de exacte datum en tijdstip waarop we een 1,5 uur durende rondleiding door ons eigen huis krijgen, waarin we alle eventuele gebreken kunnen noteren die dan vervolgens nog verholpen gaan worden. Daarna krijgen we de sleutel pas écht in handen en kunnen we direct aan de slag!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)