Een verlanglijstje hoort er nu eenmaal bij

Volgende week dinsdag mag ik weer een jaartje wegstrepen op mijn persoonlijke leeftijdskalender en hoewel de meesten het ouder worden misschien als minder prettig ervaren, ben ik blij dat ik weer een jaar met volle teugen van het leven heb genoten!

En bij jarig zijn, hoort uiteraard een verlanglijstje (toch wel een van dé hoogtepunten van een verjaardagspartijtje, nog steeds!). Vroeger koos je uiteraard voor de meest spannendste hebbedingetjes of de duurste doos Lego, maar die leeftijd ligt inmiddels alweer jaren achter me.

Nee ik ben meer van de praktische kadootjes en gelukkig doet mijn visite daar maar al te graag aan mee. Zo ben ik in de afgelopen jaren al verwend met onder andere een elektrische barbeque, velerlei klus-gerij, een schitterende iPod en diverse spullen voor het motorrijden.

Voor dit jaar stond er opnieuw een wel heel praktisch kado, of liever gezegd kado's, op mijn verlanglijstje, want nu we met onze band 5th Suspect op het punt staan ons eerste optreden te gaan geven, heb ik natuurlijk wel een mooie kofferset nodig om mijn drumkit veilig in te vervoeren. Van Janine mocht ik daarom een paar weken geleden al een deel van de 8-delige kofferset bestellen en het toeval wil dat we afgelopen week bericht kregen dat het een en ander al bij Feedback was afgeleverd.

Vandaag pikten we de drie geleverde koffers alvast op en dat bleek al bijna een auto vol!
Want naast een 10 inch koffer voor mijn kleinste tom en een 14 inch koffer voor mijn snaredrum, had ik uiteraard ook een koffer voor mijn 22 inch bassdrum nodig!
De stevige nylon kofferset vangt alle schokken die de ketels tijdens het vervoeren te verduren zouden kunnen krijgen netjes op en de binnenkant van de koffers is zelfs gevoerd met lekker zacht materiaal zodat de mooie 'Brushed Platinum Grey' finish van mijn Tama Superstar Hyperdrive goed beschermd wordt.
Omdat mijn drumkit wat afwijkende maten toms heeft, was het nog even de vraag of alles goed zou passen, maar dat blijkt na wat uitproberen gelukkig geen enkel probleem.

Toch ontdekte ik nóg een voordeel van deze kofferset want toen ik, nadat ik de 10 inch en 14 inch koffer een boven had gebracht, weer beneden kwam, bleek mijn 22 inch koffer opeens tot aan de rand toe gevuld met... Janine!
Mijn eigen meisje was in de bassdrumkoffer gekropen en ontdekte zo geheel op eigen initiatief (ik zweer dat ik haar niet gedwongen heb!) de ideale plaats voor mij om haar even op te bergen als ik haar zat ben.

Gelukkig kan ik nu al melden dat dat nooit voor zal komen, want het zou wel erg vreemd zijn als ik thuis met een bassdrum op de bank zou zitten en mijn vriendin netjes in de kast in een koffer opgeborgen zit!

Ik sneed de verpakking behendig aan stukken...

Zo'n twee weken terug schreef ik al over de dikke 'fail' die mijn snoepwinkel ten deel valt na mijn bestelling die ik begin augustus al deed. De eerste keer raakte het pakketje kwijt tussen de leverancier en de muziekwinkel en de tweede keer werd een compleet verkeerd artikel geleverd. Vandaag, na bijna tien weken, werd er opnieuw een pakketje bezorgd...

De adressering op de doos vertelde me direct dat het van Feedback afkomstig was en vol verwachting en met een kloppend hart, pakte ik er een mes(je) bij en sneed de verpakking behendig aan stukken. Bij het openen van de doos kwam ik evenals de vorige keer een prop papier tegen, die het werkelijke product aan het ogen onttrok. Die verwijderd te hebben, slaakte ik een zucht van verlichting... Eindelijk was mijn échte bestelling gearriveerd!

Op tafel lag de Gibraltar iPod Mount, zoals hij in alle volledigheid genoemd dient te worden. Meteen installeerde ik het stukje hardware van drum-accessoirefabrikant Gibraltar aan de stand van een van mijn elektronische crashbekkens en bleek de iPod Mount een solide basis om even later mijn iPod in te hangen.
Ik moet zeggen, naast dat het nu erg handig is dat ik mijn iPod heel gemakkelijk al dan niet tijdens het spelen kan bedienen, staat het ook nog eens redelijk vernuftig bij de rest van de kit.
Ik voegde daarom meteen maar de daad bij het woord en speelde een aantal nummers mee, waarbij ik nu met het grootste gemak kon terugspoelen en van nummer kon wisselen.

Het was bijna tien weken wachten, maar dan heb je ook wat! Volgende keer moet ik het misschien toch anders aanpakken?...

Een dikke 'fail' voor mijn snoepwinkel

Zo'n zeven weken geleden vond ik, nadat ik het eerst zelf wilde maken, na vele omwegen eindelijk een geschikte iPod houder voor op mijn drumkit. Hij bleek zelfs bij drum-accessoire-fabrikant Gibraltar in productie te zijn en toen ik zocht op leveranciers van dit bekende merk, kwam ik uit bij mijn immer geliefde muziekwinkel Feedback.

Een belletje was snel gemaakt en via de telefoon bestelde ik de Gibraltar iPod MP3 Stand Mount, die ik via internet ook nog eens zo snel mogelijk betaalde.

Zo'n vier weken later, toen wij juist van vakantie teruggekomen waren en ik zelfs nog tussen de post zocht naar een 'geprobeerd-te-bezorgen-maar-niet-thuis' briefje, belde ik met de klantenservice waar mijn bestelling bleef.
Bij Feedback vertelden ze me dat ik het pakketje reeds in ontvangst had moeten nemen en dat ze gingen uitzoeken waarom dat niet het geval was.

De volgende dag werd ik gebeld met de vervelende mededeling dat er iets misgegaan was. De fabrikant beweerde het pakketje verzonden te hebben, maar het was klaarblijkelijk nooit bij Feedback aangekomen en verder nooit meer aan gedacht. Er zat niets anders op dan het artikel opnieuw te bestellen, maar dat ging op z'n minst nog 2 weken extra duren. Helaas zat er niets anders op dan rustig af te wachten...

Ruim twee weken later, vandaag dus, ontving ik dan eindelijk een pakketje van Feedback. Ik was er maar wat blij mee, want nu had ik eindelijk de mogelijkheid om fatsoenlijk mijn iPod op te bergen en eventueel te bedienen tijdens het drummen.
Alsof ik hun beste vriend was, schreven ze me aan op de manier zoals al mijn vrienden mij noemen en dat vond ik uiteraard schitterend om te zien. Vol verwachting maakte ik de doos open en zag dat er wel heel veel papier in zat. Na het verwijderen daarvan, voelde ik mijn kaken ontspannen, waarop mijn mond open viel van verbazing. Mijn adem stokte en ik voelde het bloed vanachter mijn ogen vandaan lopen. Het enige wat ik kon doen was staren...

Staren naar een artikel waar ik helemaal niet op zat te wachten! Na zeven weken wachten, maakten ze me alsnog blij met een dooie mus! Het bleek een doodnormale 'angle clamp' te zijn, die ook nog eens reeds opengemaakt leek, want hij was reeds van zijn verpakking losgescheurd.

Meteen belde ik naar Feedback hoe dit kon gebeuren en ook zij waren verbijsterd. Ze gaan het tot de bodem toe uitzoeken, maar vooralsnog zal ik opnieuw twee weken moeten wachten op een nieuwe zending. Een dikke 'fail' voor mijn snoepwinkel dus!

Als kinderen in de ballenbak

Hoewel ik twee dagen geleden nog met Janine naar Feedback Rotterdam was geweest en zo'n über gave fifties-look microfoon had gekocht, besloot ik toch ook vandaag weer naar Feedback te gaan, op aandringen van Jurien en neef Richard (hoewel aandringen niet echt nodig was!). Niets leukers dan op zaterdagmiddag met wat vrienden bij je favoriete snoepwinkeltje langs te gaan en dus gingen we op pad.

Helaas kwamen we vlak voor de afslag Den Haag in de file terecht en liep de temperatuur van Jurien's auto, door een technisch mankement, snel op. Hij vatte het idee om de kachel aan te zetten en zo de hitte van de motor af te wenden. Het werkte wel, want de temperatuur liep snel terug naar een acceptabel niveau, maar binnen was het niet te harden! De buitentemperatuur was al aardig warm en er stond geen wind, maar toen de kachel ook nog eens vol stond te loeien, zweetten we bijna de auto uit!

Gelukkig kwamen we nog op het idee een andere route te nemen, zodat de auto op een normale manier kon afkoelen wij op een fatsoenlijke tijd bij Feedback aan zouden komen.
Daar doken we als kinderen in de ballenbak direct in de (akoestische) gitaar-afdeling en hoewel ik zelf nog even op de drum-afdeling te vinden was, zocht ik de jongens snel weer op, die verschillende mooie gitaren aan het uitproberen waren.
Ook de sectie met basgitaren werd niet onaangeroerd gelaten en zelf probeerde ik nog wel een hele bijzondere bas uit!

Toch keerden we die middag bijna onverrichte zaken weer terug naar huis. Niemand had iets gekocht, op een ipodsnoertje van €3,50 na dan...

Casa del Cazador

Nadat Jurien en ik vanochtend Jozien al vroeg hadden afgezet bij de Hoge School Rotterdam en we er om kwart over 9 achter kwamen dat de Feedback nog niet open was, besloten we naar een andere Rotterdamse muziekwinkel te rijden en aansluitend een sapje te gaan bij Sjoerd en Marieke. We liepen er al langer mee in ons hoofd om dat een keer te doen, maar het kwam er niet van...

Beschamend eigenlijk, want hoewel we elkaar in de afgelopen paar jaar niet zo heel veel gezien of gesproken hebben, hadden we best even langs kunnen gaan om te kijken hoe ze daar in Rotterdam nu zitten te wonen, want dat had toch een kleine moeite geweest. Toch kwam het er op een of andere manier niet van, maar vandaag kwam daar verandering in.

Met het schaamrood op m'n kaken, toen Sjoerd vertelde dat ze er weer al 3 jaar wonen binnenkort, gaf ik toe dat ze, ondanks dat het in Rotterdam was, ze daar wel leuk zitten te wonen.
Een leuke vlot ingerichte woonkamer en een lekker strakke keuken, maken het een gezellig appartement. Ook de slaapkamer is aardig ruim afgemeten, in tegenstelling tot het balkonnetje, maar daar staat tegenover dat daar wel altijd zon is! Daar hebben we dan ook met z'n viertjes (met z'n vijven inclusief chihuahua Diesel) even lekker van zitten genieten op deze prachtige lentedag, alvorens we weer richting Flakkee zouden vertrekken om de zaterdageditie van de Flakkeese Dagen bij te wonen!

Het duurde even, maar we zijn dan eindelijk langs geweest in Casa del Cazador (het huis van de Jager...)!

We zagen de meest bontgekleurde schoenenverzamelingen...

Al snel na ons ontbijt vanochtend, waar we ondertussen hadden geconstateerd dat we opgevreten waren door de muggen, gingen we op pad naar Utrecht. Daar wilden we immers lekker winkelen die dag en omdat ik eerst naar de Feedback in hartje Utrecht wilde en Janine wel dacht dat we daar wel 1,5 uur zouden blijven, besloten we dus op tijd te vertrekken.

Ik parkeerde de auto langs een drukke straat, iets wat ik eigenlijk nooit doe, maar vooruit dit was nu even de beste oplossing. Bij binnenkomst in de Feedback werd ons echter gelijk duidelijk dat dit in geen geval op de Feedback in Rotterdam leek. Het was zelfs zo'n 6x kleiner schat ik zo in en hoewel ze een gave gitaar afdeling bezaten, maakte ik zelfs in eerste instantie direct rechtsomkeert toen ik in de verste verte geen drum afdeling kon vinden.
Toch besloot ik weer terug te draaien en ergens in een hoekje zat de ingang naar "mijn" afdeling verscholen. Deze afdeling was dan wel weer een stuk mooier dan in Rotterdam en gelukkig stond er nergens een bordje met "Dit slagwerk niet bespelen A.U.B.".

Nadat ik zelf even had staan klungelen vroeg ik hulp van de vriendelijke verkoper en na een half uur stond ik weer buiten met een nieuw 18 inch Crash / Ride bekken, een stevige standaard en een nieuwe klopper voor mijn bassdrum. Eerste missie dus volop geslaagd.

Daarna reed ik naar een parkeergarage midden in het centrum waar ik al vaker had geparkeerd toen ik voor de zaak een paar keer een afspraak had in hartje Utrecht. Daarom waren we nu op prima loopafstand van de grachten en besloten we (nadat we een peperdure designwinkel hadden bekeken), eerst naar Broodje Mario te gaan voor een... je raad het al... broodje. Die bleken erg lekker, maar we moesten verder met onze missie.

We liepen zowat elke kledingwinkel binnen, maar het duurde een tijdje voor ik echt iets leuks vond. Ik had eigenlijk alleen nieuwe schoenen nodig, maar voor ik het wist stond ik buiten met een paarse tas, gevuld met een nieuwe trui en t-shirt. Het door mijzelf voorgestelde budget van vandaag was hiermee al ruim overschreden en ik besloot volgende maand maar schoenen te kopen, mits ik toch iets leuks tegenkwam.

Janine kon al helemaal niks leuks vinden en het viel haar dan ook een beetje tegen. We zagen nog veel schoenenwinkels van binnen die de meest bontgekleurde schoenenverzamelingen herbergden, maar pas toen we het helemaal zat waren zag ik een paar geschikte schoenen. Ik was namelijk weer eens op zoek naar van die lekker skateschoenen die ik enkele jaren terug wel eens droeg. Van die grote, stevige lekker zachte schoenen.
Uit eindelijk vond ik een paar DC's en verloochende ik mezelf door tóch nog wat te kopen. Ach ja, daar kwamen we uiteindelijk toch voor en nu hoef ik volgende maand niet meer te winkelen!
Janine vond in de allerlaatste winkel die we binnen stapten, toch nog wat leuks, al was het maar om niet met lege handen thuis te komen.

Dat we niet met lege handen thuis kwamen, althans ik, was bij thuiskomst wel te merken toen we de auto moesten uitladen. Ik besloot daarop maar een foto te maken van het feit dat niet Janine, maar ík meer gekocht had tijdens een middagje winkelen.
Ook besloot ik direct mijn Crash eens op te stellen en toen ik er op sloeg, kwam Piet kijken of de blokhut toch niet was ingestort. Hij stond op dat moment te vissen in de vijver, want hij moest en zou die Snoek nog weten te vangen. Daarvoor moest hij eerst wat kleine visjes te pakken krijgen zodat hij de Snoek daarmee in de val kon lokken.

Ik besloot het werk van Piet over te nemen, want het leek wel eeuwen geleden dat ik eens had gevist. Daar stond ik dan en het was alsof ik er nooit mee gestopt was. Ik ving zelfs het ene na de andere visje en stopte ze in de grote emmer die Piet speciaal daarvoor met water gevuld had.

Nadat ik eens goed mijn handen gewassen had (maar ze bleven hardnekkig naar vis ruiken), besloten we in Culemborg wat te gaan eten. Daar troffen we nog een, met fraaie panden omringt stadscentrum en Janine en ik beproefden uiteindelijk ons geluk in een gezellig plaatselijk eetcafé.
Daar hadden ze tenminste een fatsoenlijke kaart met een Wienerschnitzel met patat, wat ik toch eigenlijk het lekkerste vind als ik uit eten ga. Het hoeft van mij niet zo speciaal te zijn. Tot mijn grote vreugde vond ik ook een Dame Blanche op de kaart van eetcafé Monopole terug en die kon ik dan natuurlijk ook niet laten staan.

Bij thuiskomst hing Janine de klamboe op, die Henny had klaargelegd. Zo zouden we hopenlijk niet opnieuw geterroriseerd worden door een plaatselijke muggenbende. Ik heb nog nooit onder zo'n ding geslapen, maar goed, alles moet de eerste keer zijn. Ik ben dan ook reuze benieuwd!

Kan een vakantie nog beter beginnen?

Hoe kon mijn vakantie vandaag beter beginnen met het prachtige weer. Janine en ik mogen nu lekker gaan genieten van twee weken vakantie, waarin niets moet en alles mag. De eerste week blijven we lekker thuis en maken we wat uitstapjes, maar genieten we verder van ons nieuwe stekkie. Voor de tweede week staat Hagesteijn ingepland, een plaatsje dicht bij Utrecht waar we midden in een 5000 vierkante meter grote tuin, een blokhut met een hottub hebben gehuurd. Lekker rustig!

We besloten onze vakantie vandaag goed te beginnen. Nu het weer perfect en onze tuin ook eindelijk af was, leek het ons tijd om de barbeque (BBQ) eens uit de doos te halen. Helaas hadden we de BBQ nog nooit kunnen gebruiken terwijl ik hem op mijn verjaardag in februari al van mijn schoonouders en schoonzus had gekregen. Vandaag zagen we dan eindelijk onze kans en grepen 'm met beide handen beet.

Net voordat ik met Jurien naar onze oh zo geliefde Feedback zou gaan, hielp ik Janine nog even een handje met het in elkaar zetten van de BBQ. Het bleek niet zo heel moeilijk, gewoon even in het boekje kijken, je gezonde verstand gebruiken en met de juiste spullen voor de dag komen. Het duurde dan ook niet lang voordat hij in elkaar stond en Janine hem voor de eerste keer uitprobeerde.

Later op de dag, het was al avond, kwamen Jurien en ik terug van de muziekwinkel en was Jozien al bij ons neergestreken. De tafel was al gedekt en we konden dan ook direct aanschuiven. Niet lang daarna gingen dan ook de allereerste stukken vlees op de splinter nieuwe BBQ en ik moet zeggen dat het echt een heerlijk apparaat is. Hij bakt heerlijk en er is plaats genoeg om alle spullen neer te zetten of attributen op te hangen.
Ook Jozien probeerde hem eigenhandig nog eventjes uit, terwijl de rest ietwat hongerig toe leek te kijken.

Later die avond, toen alles zo'n beetje op was, speelden Jurien en ik nog wat met de gitaar en bijbehorende gadgets die die middag gekocht waren. Heerlijk in het donker met de tuinverlichting aan. Janine en Jozien keken foto's van hun vakantie in Noorwegen.
Niet veel later kwamen Addie, Mirjam, De Deugd, Corinda en Lianne neergestreken in onze tuin en deden we met z'n allen nog een biertje en een wijntje in Quartier.

Kan een vakantie nog beter beginnen?

Geconcentreerd was hij, als vanouds, met zijn spel bezig...

Neef Richard heeft al een veel langere band met muziekinstrumenten als dat ik dat heb. Alhoewel, als je dat echt gaat uitzoeken was ik waarschijnlijk toch eerder, daar ik 2 jaar ouder ben en ik in groep 4 al blokfluitles kreeg. Ach ja, hij heeft in ieder geval al jaren iets met gitaren en kan daar ook geweldig mee omgaan. Hij speelde ook lange tijd in een band (dat jammer genoeg niet helemaal "my kind of style" was), maar is daar mee gestopt. Daarna werden ook de uren die hij voorheen spendeerde aan het gitaarspel, anders ingevuld.

Hij ging al eens eerder met Jurien en mij mee naar de Feedback, om Jurien zijn eerste, échte gitaar aan te meten en speelde daarbij dan ook een adviserende rol. Vandaag vroeg ik hem om met mij mee te gaan naar de Feedback, gewoon ff gezellig als neven onder elkaar, een beetje hangen, kijken, uitproberen en kwijlen. Als tijdverdrijf zeg maar, zonder een uiteindelijk doel voor ogen te hebben.

Bij binnenkomst ging Riz (zo staat ie ook in m'n telefoon), direct naar "zijn" hoekje en greep een mooi, houten en dun exemplaar van de muur. Daar begon hij, temidden van honderden gitaren weer eens spelen. Direct gaf hij te kennen dat hij het gemist had en toch maar weer eens vaker een van zijn gitaren ter hand moest nemen.
Ik liet hem dan ook stilletjes achter in de gitaar-hoek, boven de afdeling versterkers en volgens mij had hij het niet eens in de gaten dat ik stilletjes naar de afdeling drums sloop, zo geconcentreerd was hij, als vanouds, met zijn spel bezig.

Zelf liep ik een rondje over de drumafdeling, sloeg op wat toms, bekeek wat elektronische drumkits (zou voor de buren en ook voor mij, een absolute uitkomst zijn!) en sloeg op vele verschillende bekkens om eens te horen welke verschillende klanken er nu precies waren.
Het bleken er ontelbare te zijn, want door de vele verschillende merken die allemaal hun eigen vormen, afmetingen, ribbels, gaten, bobbels en legeringen hebben, klonk er niet een hetzelfde.
Temidden van al die verschillende stukken ijzer, vond ik toch één klein, schattig, 8 inch Splash-bekkentje van Paiste, het merk waarvan ik al mijn bekkens al heb. Die kon ik dan ook niet laten hangen en verliet de winkel, nadat ik Riz van de gitaarafdeling heb moeten sleuren, dan ook niet zonder.

Thuisgekomen vond ik er een mooi plekje voor en is dit dus weer een welkome uitbreiding op de rest van mijn kit, waar ik iedere dag weer even de tijd voor neem om hem te bespelen. Heerlijk, even wat opgekropte agressie afreageren...

Een muzikale zaterdag

Het was weer eens tijd om samen met Jurien een muziekwinkel te bezoeken. We hadden namelijk allebei nog wat op ons verlanglijstje staan en we besloten naar een winkel te gaan waar we nog nooit waren geweest. De keuze viel dan ook op Peter Verspuy in Rotterdam die ik bij toeval op internet tegenkwam als zijnde een webshop.

De drumafdeling was rijkelijk gevuld met drumstellen en andere accessoires. Jurien verdiepte zich echter in versterkers, want hij wilde graag een klein versterkertje voor in de vrachtwagen. Nadat we er een aantal dingen hadden gekocht wilde Jurien graag nog even naar de Feedback aan de andere kant van Rotterdam, want hij had nog niet echt gevonden wat hij zocht.

Toen we bij de Feedback waren, duurde het niet lang voordat Jurien weer een gitaar ter hand nam. Zelf zocht ik natuurlijk de drumafdeling op waar ik eerlijk gezegd weer bij vanalles heb staan kwijlen, maar helaas is het nogal kostbaar spul.

Jurien vond bij de Feedback wél wat hij zocht en we mochten nog nèt betalen bij de kassa, want de sluitingstijd van 17:00 was al bereikt en dus gingen we weer met een goed gevulde auto huiswaards.

Daar was het even snel eten bij mijn ouders in Nieuwe Tonge, want direct daarna liep ik samen met Janine naar "Ons Dorpshuis" waar mijn drumleraar Gert Zweerus een voorjaarsconcert gaf met zijn slagwerkgroep. Hij zou het eerste half uur vullen, waarna de Blue Stocking Singers nog een optreden zouden geven. Ik had me echter van tevoren voorgesteld om alleen het eerste half uur te blijven.

Het podium was tot mijn grote verbazing volledig gevuld met slagwerk (ik wist echt niet wat ik er van moest verwachten). Er werden leuke, vrolijke stukken gespeeld, soms met 10 slagwerkers tegelijk. Voor mij persoonlijk was het hoogtepunt een 7 minuten durend optreden van Gert met 2 leerlingen, waar zij een drumsolo van Phil Collins naspeelden. Deze drumsolo wordt op de DVD "The First Farewell Tour" uitgevoerd door Phil en 2 andere drummers.
Gert had voor de gelegenheid het stuk íéts herschreven en het klonk erg lekker kan ik vertellen!

Na een half uur begon de pauze en was het voor mij tijd om op te stappen. Als laatste nog even een kort filmpje van een samenspel van Gert Zweerus en Jasper Grootenboer.

Bijna een muzikaal kameraatje

Persoonlijk ben ik nogal gevoelig voor muziek. Het kan me opzwepen of emotioneel maken. Ben ik de enige die dat heeft of zijn er meer die, wanneer ze een geweldig nummer horen, een gitaar in hun handen bedenken en mee willen hengsten, of het ritme mee willen rammen op een drumstel. Zelf zit ik altijd te tikken met m'n vingers, m'n voeten of wat dan ook terwijl mijn omgeving daar wel eens afkeurend op reageert...

Sinds Jurien verslaafd is aan zijn gitaar en het hem boven mijn verwachting goed afgaat met dat ding, zie ik eigenlijk weinig redenen om mijn jongensdroom ook niet eens te verwezelijken, het bespelen van de drums. Alleen, de laatste keer dat ik een muziekinstrument bespeelde, was zo'n 17 à 18 jaar geleden denk ik, toen ik mijn blokfluitdiploma nog haalde bij Juf Agaath en noten ken ik alleen nog als die uit een zakje!

Erg knap vind ik het hoe Jurien het gitaar spelen zich de afgelopen weken / maanden zelf aangeleerd heeft d.m.v. wat boeken en DVD's. Toen ik weer bij hem in huis was, besloten we naar de Feedback te gaan, ff snuffelen tussen de gitaren of er nog wat voor 'm bij zat (hij heeft er inmiddels een stuk of 14, als ik de 9 miniaturen mee tel). Zelf was ik wel geïnteresseerd in een drumstel, daar lullen we namelijk al een tijdje over, is misschien wel leuk om samen af en toe wat te spelen.

Op naar de Feedback in Rotterdam dus, aan de Ceintuurbaan 191 en je verwacht het niet, maar we hebben 2 uren over de heenreis gedaan. File en hoe! Waarom weten we trouwens nog niet, want we hebben de oorzaak nooit kunnen ontdekken. Feit is wel dat ons het water nog eventjes tussen de billetjes liep, toen er de hele tijd rook over Jurien's motorkap "dreef". Je hoort wel eens van die verhalen van mensen die net op tijd hun auto hebben verlaten toen ze rook van onder de motorkap zagen komen. Gelukkig bleef een drama bij ons uit.

Na even door de afdeling drums van de Feedback te hebben gebanjerd, trok ik de stoute schoenen aan en vatte een van de medewerkers in de kraag om me eens van wat nuttige informatie te voorzien. Kijken naar die dingen leverde niet veel kennis op, evenals het tikken met je vingers op de verschillende drums (sommigen, zo kwamen we achter, mochten we eigenlijk niet eens bespelen omdat ze zo duur waren... wisten wij veel), dus moest er wel een professional bij komen. Nou die troffen we ook! Het vakjargon vloog door de lucht, maar ik ken alleen de termen "trommel" en "drumstel" (en dat zijn nog wel amateurkreten) dus het volgen van de uitleg was nog een hele klus.

Uiteindelijk kwamen we dan bij een aantal drumstellen die wel wat voor mij als beginner bleken te zijn. Drie verschillende prijsklassen strekten zich voor mij uit, en die verschillen waren nog best goed merkbaar qua materiaal en klank. Jurien jutte me op om er een te bestellen en toen hij nog even boven ging kijken bij de basgitaren "beval" hij mij min of meer om er eentje te bestellen voordat hij weer naar beneden kwam.
Zelf stond ik enorm te twijfelen en besloot nadat ik dat lang had staan doen om toch eerst eens een fatsoenlijke muziekschool te zoeken die het mij kon leren. Zelf denk ik dat ik zonder hulp al "aardig" op weg kom, maar als het moet, dan moet het goed is mijn ongeschreven motto.

Helaas voor Jurien, geen muzikaal kameraatje erbij. Wellicht over een poosje?

Ché en Elvis houden hun hart vast

Eerst was het helemaal Ché Guevara voor en na. Zelfs een tatoeage op z'n buik laten zetten, zo groot als een volwassen hand. Toen kwam Elvis daarbij, niet als tatoeage, maar wel als idool. Dat uitte zich in posters, boeken (en lezen doet hij eigenlijk nooit), beeldjes, DVD's etc. Nu zijn het gitaren en dat loopt ook aardig uit de hand. Schaalmodellen van een centimeter of 20, een gitaar van de Bart Smit die wanneer je met je hand er langs gaat een deuntje begint te spelen (kind kan de was doen), en één echte gitaar met een versterkertje maar echt een goeie was dat nou ook weer niet. Zeker niet nadat iemand er een snaar afsloopte (ik noem geen namen ;-)).

Gisteravond kwam daar verandering in, want ik ging samen met Jurien (de hoofdpersoon in dit verhaal) en neef Richard naar de Feedback in Rotterdam om eens een échte gitaar te kopen. Jurien kon nog niet echt kiezen tussen een gitaar en een basgitaar maar goed, spelen kan hij ook op beide niet, dus dat maakt ook niet uit!
Na vele gitaren bekeken te hebben (ze hebben daar zo veel gitaren, ze verkopen ze gewoon), vond Jurien een mooie zwarte. Wij naar zo'n hokkie, waar Richard even en stukje probeerde (zie filmpje onderaan). De gitaar werd goed bevonden en ook een versterker was er zo bijgezocht. Toch nog even bij de basgitaren kijken. Daar vond Jurien nog een gitaar, een blauwe, "mooi prijsje om er nog bij te nemen" zei die, maar blauw past niet in zijn huis. Jurien koopt namelijk ook een gitaar om neer te zetten, nog niet eens zozeer om te bespelen. Dus heb ik hem een nog net iets duurdere gitaar geadviseerd, een prachte donkergrijze. Heel mooi ding.
Toen nog 2 standaarden (die kreeg hij er dan bij), flip-flapjes (plectrums of zoiets) en even afrekenen.

Resultaat: €1100,- luchter en nu nog leren spelen, terwijl Ché en Elvis huiverinwekkend meekijken...