Gaat het dan tóch nog gebeuren?

Het is weer al een tijdje geleden dat er nieuws van de zonnebloem op mijn blog verscheen. Hij staat nog steeds, maar de hoop dat hij alle record hoogtes gaat breken hebben we allang opgegeven. Tóch blijft ie ons steeds verbazen en zeker nadat we enkele stekjes verwijderd hebben zodat de grotere konden overleven.

Toch staan ze er niet zo florizant bij, maar wat wil je ook, het seizoen is natuurlijk eigenlijk al voorbij (denk ik, ben immers ook geen kenner!). Hij lijkt verdort en op sterven na dood, maar toch verbaasde ik me vanmiddag toch ik door het raam naar buiten keek en op ons dakterras de bloempot zag staan.

Gaat het dan tóch nog gebeuren? De bloemen lijken nog nèt even open te gaan voor hij definitief het loodje legt. Mocht dat gebeuren dan zal ik de laatste adem van deze bijzondere volhouder ook zéker vastleggen...

Veerkracht

"Veerkrachtig", ze omschrijven het ook wel eens als "tegen een stootje kunnen".
Trouwe lezers van mijn weblog vragen zich misschien af hoe het met de zonnebloemen staat waar ik al een tijdje niet over geschreven heb. Dat komt omdat ik er na mijn vakantie nogal over verbaast was dat ze zo hard gegroeid waren maar er wel een beetje voor dood bij hingen.

Vorige week haalde ik dan ook een aantal stekjes weg, want er stonden er veel te veel in en ze verdrongen elkaar. Zo zouden ze nooit volwassen worden.
Ik verbaas me opnieuw over de veerkracht van een zonnebloem. Hoe snel ze zich weer herstellen, ookal denk je ze niet meer te kunnen redden. Nu staan de overgebleven planten er weer fier bij. Er zitten zelfs al knoppen in. Al denk ik niet dat ze het meer écht gaan doen, de zomer is namelijk weer voorbij...

"Operatie Overpoten"

Gisterenochtend kwam ik op de zaak. Het was maandag en dus hadden de zonnebloemen het een dagje zonder water moeten stellen, daar ik ze zaterdag nog van water had voorzien.
Tot mijn grote schrik trof ik mijn potje zonnebloemen in een levenloze toestand aan, terwijl het andere potje er bijna fier uitzag (maar toch ook wat dorst had).
Shit dacht ik nog, wat nu?!? Moet ik nu 112 bellen? Of is er naast een dierenambulance ook iets dergelijks voor planten die dringend hulp nodig hebben? Ik probeerde ondanks de zenuwen toch mijn hoofd koel te houden en in koele bloede stopte ik ze beiden onder de kraan, alsof ze brandwonden hadden. Zou het nu ooit nog goed komen met de plantjes?...

Gek genoeg stonden ze er aan het einde van de dag alweer vrolijk bij. Het verbaast mij steeds hoe snel zoiets kan gaan. Daarom besloot ik ze vandaag maar eens wat meer ruimte te geven en kocht ik een 10 liter zak met potgrond bij de Appie.

Tussen de middag begon ik dan ook met "Operatie Overpoten" en gooide de zak potgrond leeg in een grote bloempot die we nog op zolder hadden staan. Daarna haalde ik voorzichtig de plantjes uit hun oude potjes en stopte ze in de nieuwe, zachte grond. Ik wilde de verschillende stengeltjes eerst nog uit elkaar halen om ze op die manier een beetje verdeeld door de pot neer te zetten, maar de wortels waren al zo lang geworden dat ze allemaal in elkaar verstrengeld zaten. Dan maar gezellig met z'n allen bij elkaar dacht ik en ik pootte allebei de potjes over in die grote pot.

Nog een beetje water erbij (sorry voor de wazige foto) en dan moeten ze het nu toch echt alleen doen! Ik zette ze weer lekker in het zonnetje zodat hun kleine tere blaadjes lekker veel licht opvingen voor de fotosynthese (dat woord ken ik nog van biologie, waarschijnlijk een van de weinige lessen waar ik oplette...).

Daar staan ze dan nu, een paar kleine plantjes in een voor het immense bloempot. Waarschijnlijk is de pot over een paar weken weer te klein en zal ik toch afscheid van ze moeten nemen. Karin vertelde me dat ze nu al naar buiten moesten, maar dat zag ik nog niet zitten. Ze zijn immers nog zo klein...

Nieuws van de zonnebloem...

Ik moest vandaag nog even op de zaak zijn om wat dingetjes te brengen en te doen en natuurlijk keek ik weer even naar de zonnebloemetjes die in het weekend helemaal alleen in een voor hun zo grote ruimte staan, zonder dat iemand tegen ze praat of ze te drinken geeft.
Het viel me op dat ze weer ontzettend gegroeid waren in een dag tijd en ik denk dat het volgende week tijd wordt om ze over te poten!

Tot maandag bloemetjes!

Oh rest mij trouwens nog even een heugelijk feit uit de doeken te doen. Voor mij althans, want met deze bijna nutteloze blog over de zonnebloemetjes in het weekend, is een nieuwe mijlpaal bereikt. Ja, geloof het of niet, maar u leest nu de 200e blog! En dat terwijl mijn weblog binnenkort zijn eerste verjaardag viert, maar daar over dus later meer...

Een kleine ramp voltrok zich aan het begin van de dag...

Vanochtend kwam ik op kantoor en omdat ik er eigenlijk altijd als eerste ben doe ik dan eerst een vast rondje. Alarm uit, lichten aan, airco aan, keukendeur open, m'n laptop aansluiten en aanzetten, glaasje water pakken en sinds een aantal dagen heb ik er een extra taak bij sinds de komst van onze (Monique en ik) zonnebloemen. Die staan in het keukenraam en als de zon er 's ochtends op schijnt dan zet ik het raam open zodat ze heerlijk in het zonnetje kunnen staan.

Vanochtend zette ik ook dit keer het raam voor ze open en zag dat ze aardig droog stonden, dus met alle goede bedoelingen paktje ik de twee schoteltjes, waar de bloempotjes op staan en wilde ze water geven. Alleen vergat ik dit keer een crusiaal onderdeel toen ik naar achter liep en dat was dat het raam open stond...

Ik stootte mijn hoofd en in een reflex schudde de schoteltjes in mijn handen. Één potje viel uit mijn handen, op de grond. Ik vloekte een keer, zette het ene schoteltje nog neer en ik knielde neer op de grond naast het andere schoteltje. Overal lag tuinaarde en de nog jonge plantjes lagen en verlaten en verloren bij. In het potje zat nog maar weinig aarde en ik zag het wedstrijdje tussen Monique en mij, welke plantjes het beste groeien, al helemaal verloren gaan.

Ik greep alles bij elkaar, deed alle tuinaarde die ik nog kon redden (als het nog niet tussen de vloerbedekking zat) en stopte het terug in het potje, maar dat bleek veel te weinig. Beneden in de schuur van Ben en Joke vond ik gelukkig nog wat tuinaarde en vulde daar de rest van het potje mee en stopte de jonge plantjes terug. Ik goot bij allebei de potjes nog wat water bij en zette ze terug in de raamlijst. Daar stonden ze dan weer samen en die van mij zag er wel een beetje ernstig verlopen uit. Dit was een zware slag, zouden ze er ooit weer bovenop komen?

Dat antwoord kreeg ik eigenlijk al aan het einde van de dag, want toen ze weer lekker in het zonnetje stonden leken ze met de minuut te groeien! De nieuwe tuinaarde had ze vooral erg goed gedaan en ze groeiden weer als kool.

De voorsprong op het potje van Monique bleef behouden. Het blijft dus spannend.
Wordt vervolgd...

Een viltstift-streepje onthulde de harde waarheid

Eerder deze week kregen we een paar kleine presentjes van onze drukker toen deze wat drukwerk voor een klant kwam afleveren. Het was een klein stenen bloempotje met een zakje zonnebloempitten en een rond bruin schijfje. Monique en ik kregen er allebei een te pakken en lazen op de verpakking dat we dat bruine schijfje eerst in een schoteltje water moesten leggen. Zo gezegd zo gedaan en tot onze verbazing groeide dat schijfje binnen een paar minuten uit tot een handvol potgrond. Waarom doen ze dat niet vaker? Want ik heb onlangs nog grote zakken tuinaarde achterin de Honda moeten vervoeren en daar was ik vooral niet blij mee!
Enfin, potgrond in het potje gedaan, zaadjes zachtjes aangedrukt, beetje water erbij en zo hebben we de potjes lekker in het zonlicht gezet.

Vandaag kwam Monique opeens met wijd opengesperde ogen en vol enthousiastme uit de keuken gelopen en kwam vertellen dat in haar potje de zaadjes al uitkwamen en er al wat groens boven de aarde uitstak. Ik volgde haar gelijk de keuken in om mijzelf van haar verhaal te overtuigen en dat was dan ook onontkenbaar. De zaadjes kwamen inderdaad al uit in het ene potje terwijl het andere potje nog weinig teken van leven vertoonde. "Ha!" zei Monique overtuigd "bij mij komen de zaadjes al uit en bij jouw zie ik nog niks en dat klopt wel want ik heb mijn potje meer aandacht gegeven!".

Ik moest haar echter direct teleurstellen want deze reactie had ik vantevoren aan zien komen. Daarom had ik na het planten van mijn zaadjes een klein viltstift-streepje op het potje achtergelaten (op de foto ook te zien, hij zit helemaal bovenaan op de rand van het potje!) zodat ik altijd kon zien welk potje van mij was. En wat denk je? Het potje waar al wat groens boven de aarde uitstak bleek niet Monique's maar mijn potje te zijn!

Teleurgesteld droop Monique af terwijl ik met een glimlach weer aan het werk ging...