De vijfde verdachte

Nadat ik één keer eerder een aantal foto's schoot en een blog schreef over onze band, is het nu tijd voor een vervolg. Zéker nu we eindelijk een bandnaam en een duidelijk doel voor ogen hebben. Hoewel de concurrentie niet misselijk is (vanwege het grote aantal aanmeldingen zullen we helaas eest nog uitgekozen moeten worden), is het de bedoeling om tijdens de Flakkeese Dagen 2011 ons debuut op het podium te maken en wel onder de naam "5th Suspect". Daarvoor moet er echter nog flink geoefend worden en bij dat woord voegden we vanavond de daad.

Ik pikte voor aanvang eerst bassist Kade op en zijn buurman en collega drummer Klaasjan besloot daarop ook mee te gaan.
Nadat we in voorgaande weken de oefenruimte al stevig onder handen hadden genomen, bleek gitarist Leon de verlichting ook nog even vernieuwd te hebben, waardoor mijn drumkit ongelooflijk mooi tot z'n recht kwam. Hij blonk als een malle, maar terwijl ik me vergaapte aan mijn eigen instrument, sloot Kade zijn nieuwe bas-versterker aan en liet de oefenruimte op z'n grondvesten trillen. Al snel kwam ook Leon binnengestormd en pakte snel zijn koffer vol effectpedalen uit, om vervolgens op de basdreunen van Kade mee te spelen.
Zelfs de iPad werd vanavond aangesloten en toen even later ook gitarist Henk en onze zanger Robin de oefenruimte betraden, waren we compleet en kon het spelen beginnen.

Er werden nog even wat teksten uitgezocht en instrumenten gestemd, alsmede enkele stoere plaatjes geschoten, maar daarna ging de 'show' van start.
Er werd vanavond heerlijk gespeeld en ook Robin leek in z'n element. Toch was er na een tijdje hard werken ook tijd voor een rustpauze voor onszelf en de instrumenten en discussieerden we ondertussen over alles wat maar enigszins met muziek te maken had. Uiteraard kwamen ook de nodige dorstlessers weer boven tafel, maar we gunden onszelf die rustpauze niet al te lang, want we kwamen vooral om muziek te maken!
En zo knalden al snel de eerste noten weer door de ruimte en speelden we alsof het een lieve lust was.

Na een paar uren oefenen hielden we het echter voor gezien. We borgen daarop onze dierbare instrumenten netjes op en het 'natafelen' kon beginnen. Dit ontaard meestal in het nuttigen van de nodige (al dan niet) alcoholische versnaperingen en het vertellen van sterke verhalen (beiden érg rock-'n-roll), maar is desalniettemin een even belangrijk onderdeel van een oefenavond, want de muziek kan nóg zo goed zijn, als de gezelligheid ver te zoeken is zal het echter nooit een succes worden.

5th Suspect is dus eindelijk een feit. De band is compleet, heeft een naam en zelfs een eigen website. Overigens heb ik als social-media-verslaafde uiteraard meteen het een en ander aan sociale netwerken opgezet. Zo hebben we nu een Twitter account, beschikken we over een eigen Facebook en ook een eigen Hyves pagina, hebben we een eigen video kanaal op YouTube en zijn de foto's van vanavond (overigens met grote dank aan Klaasjan die ook nog veel foto's geschoten heeft) zelfs al op Flickr beschikbaar.
Als je 5th Suspect dan ook op de voet wil blijven volgen, is het wijselijk om je op minimaal één van deze kanalen te abonneren, zodat je als een van de eersten het laatste nieuws over de band te weten komt.

Als bonus deze keer een van de filmpjes die ik vanavond van onze oefensessie maakte. In het filmpje spelen we een cover van The Cult getiteld: 'Lil' Devil'.
De overige filmpjes van vanavond zijn uiteraard terug te vinden op ons YouTube kanaal of op onze website.

'Meng-ongelukje'

Al een paar keer eerder constateerden we een vervelende lekkage in de oefenruimte en hoewel Leon en ik de vorige keer al het dek op geklommen waren om het probleem te verhelpen, bleek dat onlangs toch niet voldoende te zijn geweest. Sowieso waren er een aantal puntjes die we even moesten bijwerken en dus was een zaterdagje klussen in de oefenruimte onontkoombaar...

Samen met gitarist Leon deed ik vanmorgen al de nodige inkopen bij de Gamma en vervolgens sloot bassist 'Kade' (Ton) zich bij het clubje klussers aan. Als eerste namen we het lekkage-probleem onder handen en kropen tussen kieren en gaten en zaten uiteindelijk van top tot teen onder het hooi en stof. Heldhaftig als hij is, klom Leon met gevaar voor eigen leven nog even het dak van de hooischuur op om een aantal pannen goed te leggen en verbazingwekkend (ik stond al te filmen) verliep dat allemaal zonder problemen.

Hopelijk blijft het vocht nu buiten, maar veel tijd om daar bij stil te staan namen we niet, want de volgende klus kwam al weer om de hoek. De, lang geleden, door een 'meng-ongelukje' gecreëerde baby-roze & -blauwe muren, pasten niet echt bij het rock imago van de band en dus trokken we een aantal verse blikken verf open en gingen aan de slag.
Het baby-blauw werd vervangen door spier-wit en het roze maakte plaats voor een strakke antraciete kleur.

Na een dagje klussen hadden we duidelijk eer van ons werk en als het straks opgedroogd is en we de details nog hebben bijgewerkt, kunnen we ons volledig op de muziek richten en zullen de felle kleuren ons niet meer afleiden!

Tijd om de oefenruimte op z'n grondvesten te laten schudden

Ik lul al een tijdje de oren van ieders kop over het feit dat ik na Buckle Up & Friends nu eindelijk plaats heb mogen nemen op de drumkruk van een heuse eigen band. Althans, band in oprichting, want we zijn momenteel druk bezig met het opbouwen van het repertoire.
Met de band, die nu overigens nog geen naam kent, zullen we voornamelijk covers van de populaire rockband uit de jaren '80 / '90 'The Cult' en eigen nummers spelen. Vanavond was alweer de derde avond dat we bij elkaar kwamen...

Gitarist Leon was vanavond, nog voordat de eerste noten door de oefenruimte klonken, druk bezig met zijn batterij aan effect-pedalen, die hij onlangs keurig netjes in een handige koffer verwerkte. Ook bassist Ton moest nog even het een en ander instellen en uitproberen, want zijn nieuwe basgitaar maakte vanavond zijn debuut.

Voor zanger Robin en ik als drummer, zat er dus niets anders op dan even geduldig te wachten totdat de rest klaar was om de oefenruimte op z'n grondvesten te laten schudden.
Gelukkig hoefden we niet heel lang te wachten en even later stonden (of zaten) we hard te rocken en hadden we er, terwijl er ondertussen al wat bier en boterletter genuttigd was, bovenal ook veel plezier in!

De 'drive' is er, het klikt en de contouren van de band worden na drie avonden nu al duidelijk zichtbaar. De mannen zijn allen een stuk 'ervarener' dan ik, maar uiteraard doe ik mijn stinkende best ze bij te kunnen benen! Binnenkort maar eens een opname maken en op YouTube knallen?

Maar met alleen de looks kom ik er natuurlijk nooit...

Vorige week zette ik met enige moeite mijn nieuwe drumkit in onze 'studio' in huis, maar omdat ik het de buren écht niet aan kan doen om even lekker los te gaan op mijn nieuwe 'slag-ijzer', besloot ik 'm toch zo snel mogelijk naar de oefenruimte over te brengen. Ik moet er immers ook aan kunnen wennen en op deze manier kon ik 'm mooi in mijn nieuwe band uitproberen...

Onze gitarist Leon was zo vriendelijk me vandaag een handje bij de verhuizing te helpen en binnen no-time stond de Superstar Hyperdrive van Tama, netjes opgesteld in de oefenruimte.
De totale aanblik in de oefenruimte was schitterend, maar met alleen de looks kom ik er natuurlijk nooit, dus hoog tijd om er nog eventjes achter te kruipen en flink te oefenen!

De details zijn bekend!

Afgelopen vrijdag dook ik voor een van de laatste keren de oefenruimte van Buckle-Up in, in voorbereiding op het optreden van 11 september met Buckle-Up & Friends, dat plaats vindt in het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum van Middelharnis (JAC).

Omdat de Buckle-Up bezetting niet volledig was en Klaasjan, net terug van een rondje door the States en Canada, toch niet ging drummen (er waren immers drie drummers aanwezig!), voorzag hij de oefensessies hier en daar van zijn zangkwaliteiten.
Vanavond ontmoette ik Martin voor het eerst, die reeds zijn strepen op de gitaar al lang verdiend heeft en ook zag ik Richard weer eens spelen die die avond ook lekker bezig was.

Inmiddels zijn de details over het optreden bekend en is zelfs de poster al klaar (download hier de poster in een groot PDF formaat). Zoals gezegd zal het zaterdag 11 september plaatsvinden aan de Molenweg 28 in Middelharnis (daar waar vroeger Imabo Esselink zat). Kaartjes zijn echter niet nodig, de entree op deze feestelijke en vooral heugelijke avond, is gratis. De zaal gaat om 20:30 open en de aftrap begint dan om 21:00 en vanwege de flinke lijst met 'friends' én nummers zullen we zo rond 00:30 de laatste noten spelen.
Wees er echter snel bij! Er kunnen zo'n 150 mensen in de zaal en nu er vrije toegang is, betekend dit dat vol ook echt vol is! Meer informatie over dit optreden vind je op de website van Popstichting Jailhouse.

Helaas kan ik niet bij de generale repetities aanwezig zijn. Die vallen namelijk precies op de data dat ik in Griekenland van een heerlijke vakantie hoop te genieten. Ik hoop echter op de laatste dag nog eventjes 'voor 't echie' te kunnen oefenen omdat het toch voor mij ook allemaal nieuw zal zijn, maar uiteraard zal ik mijn vakantie sowieso goed besteden om de laatste puntjes nog even op de spreekwoordelijke i te zetten!

Hopelijk tot ziens bij Buckle-Up & Friends!

In de komende weken nog wat bijschaven

Vanavond dook ik voor de derde keer met het bijna voltallige Buckle-Up en enkle 'Friends' de oefenruimte in Battenoord in. Vaste drummer Klaasjan toert heerlijk door de Verenigde Staten en Canada, dus hij was vanavond helaas niet aanwezig om wat aanwijzingen te kunnen geven.

Zoals iedere keer had ik er ook vanavond weer ontzettend veel zin in. Niet alleen het samenspel is heerlijk, maar ook het ontmoeten van nieuwe mensen is erg leuk. Zo ontmoette ik vanavond gitarist Henk, waarmee ik een aantal nummers mag spelen tijdens het optreden op 11 september. Ook drummer Hans was een onbekende voor mij en hoewel ik daar dus niet samen mee zal spelen, was het erg leuk om beiden eens te zien en horen knallen.

Het ging er weer lekker ruig aan toe in de oefenruimte en het liep als een trein. Ik had mijn partijen lekker onder controle, al liet ik naar mijn mening hier en daar nog een steekje vallen dat ik in de komende weken moet bijschaven.
Zowel Arno als broer Rudi stonden beiden ook weer het zweet op de rug te spelen, evenals zangeres Julia en bassiste Petra trouwens, allemaal lid van de vaste 'Buckle-Up Club'.

Ik kijk erg uit naar het optreden zelf. De volgorde van playlist voor de avond is in grote lijnen al bekend en zo komt het allemaal steeds dichter bij. Binnenkort zal er een generale repetitie gehouden worden en ook dit is uiteraard erg spannend.
Leuke tijden komen er aan, met nog iets meer dan een maand voordat het werkelijke optreden voor de deur staat. Informatie over kaartjes heb ik helaas nog niet, maar zodra ik hier meer van weet, zal ik het mijn lezers zéker niet onthouden!

Als bonus een opname van deze avond, tijdens het spelen van een nummer van Janis Joplin; Piece of my Heart (excuus voor de donkere opname!).

Als absoluut groentje tussen mijn 'local heroes'

Ik heb het inmiddels al een aantal keren genoemd, maar zaterdag 11 september heb ik de eer om met coverband Buckle-Up & Friends mee te mogen spelen in het nieuwe jeugdcentrum van Middelharnis (lees op de site van Popstichting Jailhouse waarom). Vorige maand dook ik met deze doorgewinterde muzikanten voor het eerst de oefenruimte in en had ik vanwege de korte tijd nog maar één nummer ingestudeerd. Tijd voor een revanche!

Met nog 52 dagen op de klok repeteerden we vanavond weer in de oefenruimte te Battenoord en speelde ik niet alleen samen met een drietal leden van Buckle-Up zelf, maar ook met een van de vrienden 'Kade', die zelf regelmatig als bassist van een van mijn andere favoriete lokale bands, de Black Jack Blues Band op het podium te vinden is. Opnieuw zat ik daar dus als absoluut groentje tussen een aantal uitmuntende muzikanten, maar toen ik eenmaal achter de drumkit zat, voelde het bijzonder goed.

Ik beschouw het als een eer om met mijn 'local heroes' te mogen spelen en hoewel ik opnieuw weinig tijd voor het oefenen heb kunnen vrijmaken, maakte ik gisteren nog eventjes alles goed (wat ten koste ging van de aardappelen!). Ik moest vanavond immers goed voor de dag komen en kon niet komen aanzetten met maar één nummer dat ik goed kon spelen.

Vaste drummer van de band Klaasjan liet me nog even zien hoe hij de nummers achter zijn drumkit speelde, maar daarna kreeg ik de eer om opnieuw plaats te nemen op de 'troon'. Ik speelde "You can say" van Krezip en die zat er al helemaal goed in. Dit nummer liep dus als een zonnetje. Het nummer "Born to be Wild" van Steppenwolf had ik iets minder goed ingestudeerd, maar ook dit liep boven verwachting lekker. Uiteraard waren er nog wat opmerkingen van de kant van Klaasjan, maar na een paar keer oefenen met de band, zat het nummer er bijna helemaal goed in. Het derde nummer dat we oefenden en wat ik ook op 11 september zal spelen, is "Start me Up" van de Rolling Stones. Voor de drummer is dit nummer niet zo heel erg moeilijk dus ook deze zat er na een paar keer in.

Drie van de vijf is een mooie score met nog bijna 2 maanden de tijd. De komende tijd zal ik mij gaan concentreren op "Elevation" van U2 en "Smell's like teen spirit" van Nirvana, zodat ik bij de derde oefensessie alle nummers kan spelen.
In het optreden zelf heb ik ongelooflijk veel zin en wie wil komen kijken kan het beste zorgen dat hij op tijd zijn kaartjes heeft geregeld. Ik begreep dat er plaats is voor 200 mensen in het nieuwe JAC (Jeugd Activiteiten Centrum) en gezien het feit dat er 20 'Friends' met Buckle-Up meespelen die wellicht ook weer allemaal 'fans' meenemen, is het te verwachten dat het een drukke boel wordt. Kaarten zijn op dit moment nog niet beschikbaar, maar houd daarvoor de website van Popstichting Jailhouse even goed in de gaten.

Ik beloof in ieder geval de komende tijd hard te gaan oefenen, om goed voor de dag te kunnen komen op 11 september. Dat gaat een flinke knalfuif worden in het JAC!

Met gedreven rockers de oefenruimte in

Toen ik onlangs per mail werd gevraagd, werd ik meteen een beetje zenuwachtig, maar lang tijd om te twijfelen nam ik niet. Kansen dien je nu eenmaal niet onbenut te laten en dus zei ik, met het 'als dat maar goed gaat komen' in mijn achterhoofd, volmondig ja.

Popstichting Jailhouse, onder andere verantwoordelijk voor de Flakkeese Dagen en de maandelijks terugkerende optredens, verzorgen volgende week zaterdag voor het laatst van dit seizoen een optreden in de kleine zaal van het Diekhuus in Middelharnis. Echter, in september komen ze terug en hoe! De locatie zal dan niet meer hetzelfde zijn, maar in het nieuwe seizoen zal Jailhouse vanuit het nieuwe Jeugdcentrum aan de Molenweg van Middelharnis opereren. Een speciale gelegenheid na zoveel jaren het Diekhuus gewend te zijn en dus reden voor een extra feestelijk tintje!

Speciaal voor deze avond is Buckle-Up, een van de beste coverbands van Flakkee, uitgenodigd om op deze heugelijke avond een optreden te verzorgen en daarvoor bedachten de 'Buckle-Up'ers een wel heel leuk muzikaal initiatief!

Vandaar dat ik vorige week een mailtje kreeg van collega drummer en 'Jailhouse mattie' Klaasjan, of ik tijd en vooral zin had om op 11 september mee te spelen met Buckle-Up. Het idee is een 'Buckle-Up & Friends' concert te geven, waarbij bevriende gastmuzikanten meerdere nummers meespelen.
Zoals gezegd was ik zeer vereerd dat mij deze vraag gesteld werd, maar aan de andere kant ook al zenuwachtig. Met mijn krap 2,5 jaar drum-ervaring ben ik toch een van de minder ervaren medespelers en dus een 'risico factor'. We moeten daar op 11 september wel staan en ons natuurlijk van onze beste (muzikale) kant laten zien.

Gelukkig waren er meerdere, minder ervaren muzikanten uitgenodigd en begin deze week kreeg ik de onverwachte mail of ik vanavond al kon oefenen. "Oeps!" dacht ik nog "Wat moet ik dan gaan spelen?". Daarom werkte ik vrijwel direct de playlist van de band af om te kijken welke nummers ik eventueel zou willen spelen en na enkele selectieronden, waarin ik de nummer selecteerde op technische haalbaarheid en 'meezing factor', hield ik nog een paar nummers over.
Hoewel ik deze week weinig tijd had, probeerde ik toch zo goed en zo kwaad als dat kon nog wat in te studeren en vanavond stond Klaasjan dan ook als afgesproken om stipt 19:15 voor de deur om vervolgens samen naar de oefenruimte te rijden.

Niet veel later stond ik dan ook in het heiligdom van de Flakkeese coverband en vergaapte me aan de aanwezige apparatuur. Heerlijk, de muffe geuren en sfeer van zo'n oefenruimte, die niet veel afwijkt van onze eigen ruimte.
Leuk om te zien ook, hoe de Buckle-Up'ers op elkaar ingespeeld zijn en maar een paar woorden en knikken nodig hebben om het eerste nummer, niet lang na binnenkomst, al in te zetten. 'Warmdraaien' noemden ze dat. Nou, ik noem het 'puur genieten'!
De professionals lieten ons 'leken' even zien hoe het moest en ik realiseerde me dat dit bijna een privé-optreden betrof.

Na drie nummers mocht ik het spits afbijten van de vier 'Friends' die vanavond aanwezig waren. Gelukkig had ik nog wat tijd gehad om een nummer van Krezip in te studeren en naar mijn mening verliep dat ook helemaal niet gek. Met een kleine hapering ertussen, omdat de band gewend is het nummer iets anders te spelen dan het origineel, drumde ik het tot het einde toe uit en kon ik tijdens het spelen eigenlijk alleen maar genieten. Heerlijk om met deze gedreven mensen samen te rocken, de band waar ik altijd zo graag naar kijk als ze ergens in de buurt spelen.

Als tweede was gitarist Dennis aan de beurt en later volgden zangeres Denise en collega drummer Richard. Het was voor iedereen wennen, maar ook voor initiatiefnemers, die zoiets nog nooit hadden ondernomen. Daarom was het deze eerste avond ook vooral veel aftasten en leren hoe er mee om te gaan.
Tussen de bedrijven door dronken we wat koffie, bier of Cola en praatten gezellig met elkaar over koetjes, kalfjes en onze gezamenlijke passie.

Zoals geen ander dat kan sloot Buckle-Up zelf deze enerverende avond met enkele nummers af en keerden we na nog wat biertjes weer huiswaarts. Ik en mijn 'mede Friends' een heerlijke ervaring rijker, de bandleden met een kopzorg erbij hoe dit 'zooitje ongeregeld' nu in goede banen geleid moest worden!

Het gaat allemaal wel goed komen, daar ben ik van overtuigd. Naast beginners zitten er ook ervaren rotten tussen de 'Friends' en die komen binnenkort aan bod. Waarschijnlijk zal ik de komende tijd nog een aantal keren in de oefenruimte te vinden zijn om net zo lang aan de nummers te schaven totdat ze goed genoeg zijn voor het uiteindelijke optreden.

Gelukken hebben we nog even de tijd, maar als je zin hebt in een fantastische avond live muziek, waar waarschijnlijk van 21:00 tot 00:30 opgetreden gaat worden door een flinke groep ervaren en minder ervaren, maar bovenal gedreven muzikanten, houd dan 11 september 2010 vrij in de agenda en houd dit blog, of de site van Popstichting Jailhouse in de gaten voor meer informatie. Dan zullen wij zorgen dat dit een onvergetelijke avond gaat worden, zowel voor onszelf, als voor ons publiek!

Weer eens even lekker jammen

Omdat we donderdag beginnen met het maken van een zolder op onze zolder (klinkt wat vreemd maar is het zéker niet), kwam Jurien vanavond met het lumineuze idee om mijn akoestische drumkit naar de oefenruimte te verplaatsen. We komen de laatste tijd niet zo heel vaak in de oefenruimte en gezien het feit dat we zoveel mogelijk van de 2e verdieping af moeten halen omdat het wel eens een flinke rotzooi kan worden, was dat een heel goed plan!

Terwijl Noortje en Janine druk bezig waren met hun saxofoon-oefeningen, waren Jurien en ik dus druk bezig met het demonteren van mijn Yamaha kit. Dat duurde gelukkig niet zo lang, maar voor je alles naar beneden hebt versjouwd dan ben je weer een tijdje verder. Zodoende lag de woonkamer bezaaid met onderdelen en paste daarna alles precies in de Volvo. Toch makkelijk zo'n station...

Eenmaal bij de oefenruimte aangekomen bepaalden we een mooi plekje en na alles uitgeladen en weer opgesteld te hebben, was het na een kleine laatste check tijd om hem eens even in deze setting te testen.
Omdat we geen zin hadden in serieus gedoe vanavond, besloten we lekker wat te jammen en te spelen wat in ons op kwam. Dat resulteerde in een aantal leuke filmpjes (waarvan er tijdens het exporteren een paar verloren zijn gegaan...) en het bracht Jurien zelfs op het creatieve idee om twee instrumenten tegelijk te bespelen!

Mijn akoestische kit is in ieder geval al veilig gesteld, nu nog zorgen dat de rest ook een veilig heenkomen krijgt, voordat de verbouwing kan beginnen!

Als bonus een heel kort filmpje om een indruk te krijgen van ons onsamenhangend gelummel van vanavond!

Koninginnen uit het stenentijdperk

Het was weer erg gezellig vanavond tijdens de oefenavond, die dit keer een dag eerder plaats vond dan normaal, van onze nog naamloze band. Iemand misschien een idee?

Helaas moesten we wel onze bassist Barry missen omdat hij andere verplichtingen had en het niet zou gaan redden om met ons mee te spelen. We misten hem dan ook niet alleen vanwege zijn gezellige persoontje, maar ook vanwege zijn muzikale talenten. We moesten het dus vanavond zónder de zware bas-dreunen van ons 'Brie' doen...

Ik had flink geoefend deze week, omdat er een aantal snelle partijen in het nummer 'No One Knows' van Queens of the Stoneage voorkomen en kon hem dan ook nog niet volledig spelen. Niels en Richard waren toch al een stukje verder maar dat kon ik helaas nog niet bijbenen.
Ik had trouwens sowieso de grootste moeite met spelen vanavond. Het ging van mijn kant niet echt lekker, vooral ook omdat ik mijn partijen op een andere drumkit heb geoefend en dan is het toch wel wennen om het op de drumkit in de oefenruimte te spelen!

Enfin, we hebben het beste ervan gemaakt en wat vooral erg belangrijk is, is dat we weer ontzettend gelachen hebben met elkaar. Zo schoten er verschillende lachsalvo's de lucht in wanneer Niels of Richard een bizarre gitaarsolo ten gehore brachten en speelde Niels zichzelf nog het zweet op zijn hoofd op de drumkit!

Als bonus dit keer een filmpje (de beste van de verschillende takes...) waarin we de eerste 3 minuten van het nummer aardig kunnen spelen. Je mist echter meteen de zware basklanken van Barry. We hopen binnen een paar weken met een gelikt filmpje te komen (dan ook met zang eronder?), maar deze keer dus alleen een 'oefen-versie'. Ik zal daarom komende week opnieuw hard moeten oefenen en het nummer proberen nog verder te spelen. Dat wordt weer lange avonden op zolder 'studeren'!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Lekker veel herrie

Het was weer heerlijk om vanavond met zulke getalenteerde en reeds ervaren muzikanten te spelen, die ook nog eens erg gezellig zijn! Het klikt goed, maar ik als redelijk onervaren drummer, die nog nat is achter zijn oren, zal flink m'n best moeten doen om Richard, Niels en Barry qua niveau een beetje bij te benen. Ik probeer dan ook zo goed mogelijk mijn partijen in te studeren zodat we op onze oefen-avond (vrijdag), er helemaal voor kunnen gaan.

Deze week speelden we echter écht live, in de oefenruimte, waar we lekker veel herrie kunnen maken in tegenstelling tot bij ons op zolder waar we veelal met een koptelefoon op spelen. We speelden net als vorige week het nummer 'Woman' van Wolfmother en zo met de versterkers, akoestische drums en het feit dat we deze week helemaal compleet waren, was toch nog een beetje wennen...

Ook 'No One Knows' van Queens Of The Stoneage kwam aan bod, maar dat zat er duidelijk nog niet helemaal in. Het eerste gedeelte ging prima, maar de moeilijke snelle stukken moesten we voor komende week bewaren.

Vanavond speelden we ook voor publiek! Althans, publiek, Jurien kwam kijken hoe we het er met z'n vieren vanaf brachten en nam ook nog een lekker biertje voor ons mee.

Na 2,5 uur vlammen, en vooral ook lachen, gieren en brullen hielden we het voor gezien. Met piepende oren verlieten we de oefenruimte, met de instelling dat we volgende week weer bij elkaar zouden komen en in de komende week, individueel, onze partijen goed zouden oefenen.

Dat wordt dus thuis weer flink aan de studie, zodat we aanstaande vrijdag weer volledig los kunnen gaan! Ik ben benieuwd...

Shakira keek angstig toe wat we nu weer aan het doen waren

Het was al weer een hele tijd geleden dat we voor het laatst in de oefenruimte waren, dat ongeveer op een steenworp afstand van mijn huis te vinden is. Meestal zitten we bij mij op zolder, maar dat komt voornamelijk omdat er in die oefenruimte nog een andere drummer huist en zijn drumkit vind ik niet zo lekker spelen...

Omdat Richard afgelopen week, tijdens een opruim-rondje in zijn slaapkamer, nog een paar vergeten vlaggen van Metallica vond en bedacht dat die niet zouden misstaan in onze oefenruimte, besloten we die vanavond gelijk maar op te hangen zodat we ook konden zien of de oefenruimte er überhaupt nog stond!

Het laantje er naartoe was in ieder geval mooi begroeid met bomen en de entree was dan ook wel erg mooi. Aangekomen bij de oefenruimte bleek Richard al present te zijn en deed de buitenkant pijn aan mijn ogen, want die was opnieuw gewit! Ook de rozen langs de zijkant van de ruimte stonden prachtig te bloeien op deze mooie zomeravond.

Binnen was het toch iets minder, want er stonden nog steeds enkele vuilniszakken van de opruimronde van vorig jaar en een van onze andere 'mede-bewoners' had dus niks meegenomen naar huis. Ook was er weer een flinke berg lege blikjes en flesjes te vinden, die we allemaal weer even netjes in een vuilniszak hebben gestopt en meegenomen.

Na het opruimen zijn we gelijk gestart met het ophangen van een paar vlaggen. Zo kwam er een stoere Metallica vlag uit het Reload-tijdperk op de muur achter de ritmesectie (drums en basgitaar) te hangen en keek Shakira vanaf de andere kant angstig toe wat we nu weer aan het doen waren. Op 2 meter van haar vandaan hing Richard nog een andere bizarre Metallica vlag die gebaseerd is op het nummer 'Sad But True'.
Ook ik greep mijn kans en hing met enige moeite (de punaises bleven moeilijk in de dikke wandbekleding hangen) een Metallica vlag van hun album 'Garage Inc.' op.

Na 3 vlaggen hielden we het weer voor gezien en uiteraard kon ik het niet laten om nog even een potje te drummen terwijl ik Riz, die zijn vroegere collectie Aardschok magazines in de kast aan het opbergen was, zag denken "Moet dit nu echt?!"...

Gelukkig hadden we in een uurtje toch bereikt wat we wilden bereiken. De oefenruimte was wat 'opgefleurt' en weer eens opgeruimd. Aankomende week nog één vlag ophangen en er even een stofzuiger doorheen halen en dan hopen dat we er in de toekomst wat vaker komen. We zullen zien!

Geen regels, geen stress, maar gewoon lekker spelen

Vorige week probeerden we het ook al maar toen heb ik jammer genoeg maar één foto genomen (ja daar stond ik zelf ook van te kijken!). Ja op mijn mobiel probeerde ik de sound vast te leggen maar het microfoontje van mijn Nokia begon zoals gewoonlijk weer te flippen.

Vanavond probeerden we het opnieuw en dus sloten Barry, Niels en ik ons weer op in de oefenruimte om daar eens lekker te jammen. Geen regels, geen stress, maar gewoon lekker spelen was dan ook het motto.
We speelden zo'n anderhalf uur lang (helaas had ik later op de avond nog een afspraak anders had het waarschijnlijk aardig laat geworden) en speelden van alles door elkaar. Zo kwamen verschillende nummers van Metallica voorbij maar ook Anouk kwam aan bod of andere Jazz en Blues achtige rifjes en melodiën.

Als bonus een filmpje waarbij Niels en ik ons gevoel de vrije loop laten en er even lekker op los jammen zoals dat hoort. Barry was op dat moment zijn basgitaar aan het stemmen dus die is helaas niet te horen in het filmpje. Dit stukje muziek is overigens gebaseerd op de bas-string van Anouk met Nobody's Wife (zoals Niels aan het einde van het filmpje ook verklapt). Ik heb daarnaast ook nog wat nieuwe truckjes uitgeprobeerd tijdens het videobewerken, dus ik sla 2 vliegen in 1 klap!




Kijk voor meer filmpjes (of een grotere versie van bovenstaande) ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.



Update (12-11-2008):
Ondertussen wordt ik al vanaf 9 november genoemd op de website van Golden Earring Record Research in verband met het optreden in Ouddorp waar ik vorige maand over schreef. Er komen dan ook flink wat bezoekers van die website naar mijn weblog en vandaar dat ik ze bij deze hartelijk bedank en een linkje naar hun website terug gooi.

De score: 14 vuilniszakken vol met blikjes, dopjes en andere troep!

Ook vanochtend waren we er redelijk vroeg bij. Gisteravond had ik de Honda al ingeruild voor mijn vaders Ford C-Max, want de bedoeling was om vanochtend de kast te kopen die we eerder bij IKEA hadden gezien maar die met geen mogelijkheid mee te krijgen was. Zo gezegd zo gedaan en we stonden al tegen een uur of 10 bij IKEA op de stoep.

Waar de kast zich in het magazijn bevond wist ik nog van de eerder deze week, gang 8 - stelling 14, maar ik wilde ook nog een klein kastje voor op zolder bij mijn drumkit. Dan kon ik daar in ieder geval netjes alle daarvoor bestemde spullen in kwijt, dus we gingen allereerst opzoek naar een mooi kastje daarvoor.

Ook probeerde ik nog even een badjas uit, want die moesten we eigenlijk ook nog hebben. De mevrouw meldde echter dat er volgende maand ook nog een zwarte versie uitkwam en dat leek me eigenlijk een beter idee dan een witte (gezien het feit dat ik nog wel eens iets wil morsen).

Nadat we afgerekend hadden en alles probeerden in te laden, bleek ook de Ford van mijn vader te klein! En hoe ik het ook probeerde, de kast paste er gewoon écht niet in. Dan maar met een touwtje dichtbinden en daar hebben ze bij IKEA al over nagedacht, want bij de parkeerplaatsen hangt een klos touw waar iedereen een stuk van mag pakken. Het werd nog eens benadrukt door een mevrouw met twee dochters die langsliep en riep: "Ah! Het bekende IKEA probleem!".

Gelukkig kwamen we heelhuids thuis en nadat we gegeten hadden stond Richard op de stoep voor fase 2 van de grote schoonmaak in het oefenhok, maar voordat we daar aan begonnen speelden we eerst nog even een potje Duck Hunt op de Wii.

Het gedeelte dat we de dag daarvoor schoongemaakt hadden kon nu gestofzuigd worden en toen daar alles weer spik en span was, moest alle apparatuur weer verplaatst worden, zodat er weer een ander plekje schoongemaakt kon worden. Onder de bank bijvoorbeeld!
Zo op het eerste gezicht bleek de ruimte alleen maar kleiner te worden toen we alles bij elkaar gezet hadden om goed schoon te kunnen maken, maar we gaven de moed niet op. Riz pakte ook regelmatig de stofzuiger en zoog tot in de kleinste hoekjes en kiertjes.
Toen Janine kwam om ons van wat te drinken te voorzien, viel Riz bijna in slaap op de zo goed als splinternieuw ogende bank, die na het stofzuigen weer helemaal opgeknapt leek te zijn.

We kwamen ook nog ergens een vuilniszak tegen met kleding van Riz' oude band In Age And Sadness. Ik beschoude dat t-shirt maar als een troffee voor ons werk en nadat echt alles gestofzuigd was, gaven we de laatste rommel zoals mixers, kabels, opname apparatuur etc. een plekje in de kast.
De score: 14 vuilniszakken vol met blikjes, dopjes en andere troep! Die moest alleen nog weggewerkt worden maar dat zou een andere keer wel weer komen. Voor nu zag de oefenruimte er prachtig uit. De drumhoek was heerlijk schoon (dat was eerst wel anders!), even als de rest van de ruimte die nu 2x zo groot geworden leek te zijn. Ook de kast, die eerder alleen maar in de weg leek te staan, deed nu ook echt dienst als kast en onttrok een hoop spullen aan het blote oog. Zelfs de bank (die eerst dienst leek te doen als rommelhoek) nodige de weer uit om lekker op te zitten!

Van al dit geklus was ik bekaf en heb de rest van de avond lekker op de bank gelegen en mijn series gekeken (Heros en Point Pleasant). Morgen weer een dag, dan zal ik die kast maar eens in elkaar zetten, maar dat zal nog wel een flinke klus worden!

Het begin van de grote schoonmaak en een boekhouder op een tracktor

Vandaag ging de wekker al om 7 uur en dat is redelijk vroeg voor een vakantie. Helaas werd ik weer eens niet gewekt door de wekker, omdat ik daarvoor al wakker was. Helaas.
Janine zou vandaag met haar moeder en haar zus naar een Na-zomer Fair gaan, ergens in de buurt van Nijmegen. Richard en ik zouden vanochtend al op tijd beginnen aan de grote schoonmaak in de oefenruimte.

De afgesproken tijd van half 9 werd helaas door Richard niet gehaald en toen hij na negen voor de deur stond, leek het alsof hij met zijn hoofd in zijn kont geslapen had (zo zou mijn vader het zeggen). Het was bijna niet te onderscheiden of zijn ogen nu open of dicht zaten. Toch begonnen we met volle moed aan de hoognodige schoonmaak in onze oefenruimte.

Als eerste verzamelden we alle apparatuur bij elkaar en gaven dat een plekje zodat we keer op keer een andere hoek schoon konden maken. Daarna begonnen we simpelweg met het weggooien van troep, het verwijderen van enkele overjarige posters (van de Sugarbabes van 5 jaar terug bijvoorbeeld) en het verzamelen van lege flessen en blikjes.
Het schoot overigens aardig op en je zag al snel vooruitgang, al was dat niet zo moeilijk natuurlijk. Tegen een uur of 12 hielden we het echter voor gezien, want Riz moest de middagdienst in. Zelf ging ik ook naar huis om nog het een en ander te doen en eens een douche te pakken na dit muffe avontuur van vanochtend.

's Middags had ik een afspraak met onze boekhouder Dick. Ik was nog nooit bij hem thuis geweest en we hadden nog wat extra drukwerk voor hem op de zaak staan, zoals visitekaartjes en omslagen voor zijn rapporten. Een mooie gelegenheid om hem eens in zijn natuurlijke habitat op te zoeken en dus toog ik vanmiddag in mijn eentje naar Dreischor.

Daar was ik overigens nog nooit van mijn leven geweest! Niet eens in de buurt leek achteraf toen ik er naartoe reed. Die mensen wonen daar echt in niemandsland.
Enfin, een prachtig huis met een heerlijke weide erachter met paarden en een heuse paardenstal. Dick bleek zelfs in zijn "echte leven" op klompen te lopen en de volle luiers van de kleine gewoon uit het raam naar beneden te gooien. Het meeste verbaasde ik mij nog over zijn voor mij onbekende hobby. Nooit geweten dat Dick het leuk vond om de boer uit te hangen en zijn gras af te rijden met een heuse Massey Fergusson uit 1952. Geweldig om te zien dat oude ding, die Dick van de ondergang op de schroothoop had gered door hem voor een spreekwoordelijke scheet en knikker van een oud boertje op te kopen.

Nadat ik 3 uren lang met hem over koetjes, kalfjes en ook zaken had zitten praten, vond ik (en hij waarschijnlijk ook) het tijd om naar huis te gaan. Ook Janine was intussen al onderweg naar huis en vroeg zich af wat we gingen eten en omdat ze geen zin had om te koken, reserveerde ik een tafeltje bij Brasserie 't Vingerling, waar we die avond zo naartoe konden lopen en heerlijk hebben zitten eten.

Morgen staat er weer een ritje IKEA op de planning en natuurlijk deel 2 van de grote schoonmaak in het oefenhok! Weltrusten!

Klaas Vaak

Gisteren zijn enkele ex-bandleden van In Age And Sadness (IAAS) en ik, na lang plannen, eindelijk bij elkaar gekomen. Het was om het oefenhok te doen, dat na het stoppen van hun band opnieuw ingedeeld kan worden. Pepijn, Roland en ik kwamen bij elkaar om te bespreken hoe we het een en ander aan gaan pakken. Zo zal Pepijn afscheid nemen van de ruimte waar hij jaren lang met veel plezier muziek gemaakt heeft, terwijl Roland er nog wel blijft zitten en gaat werken aan nieuwe projecten, samen met Niels (drummen en ook ex IAAS-lid) of iets geheel anders.

Ook Richard (ook ex IAAS-lid), Jurien en ik nemen plaats in de oefenruimte en omdat er na al die jaren nogal aardig wat rotzooi achter gebleven is, bespraken we gisteravond hoe we de oefenruimte weer enigszins leefbaar konden maken. Helaas ontbraken Niels, Richard en Jurien maar we zaten qua gedachten al aardig op één lijn. Het was meer de puntjes op de spreekwoordelijke i zetten, zoals wie wanneer gaat oefenen etc. Er spelen vanaf nu dan 2 groepen in de oefenruimte, namelijk Niels & Roland (en wie weet wie daar nog bij gaat komen) en Jurien, Richard en ik (en je weet nooit wie daar ook nog bij gaat komen).

Aan het einde van vanmiddag nam ik dan ook dankbaar de sleutels in ontvangst van Pepijn. Eindelijk een ruimte waar ik lekker mijn gang kon gaan, zonder zenuwachtig te hoeven zijn over het wel en wee van de buren.

Vanavond planden Richard en ik dan ook alvast een oefensessie in. Ik had namelijk de hele week zitten oefenen op "Enter Sandman" van Metallica (vandaar ook de wat vage titel bij deze blog).
Ook Richard had de gitaar een paar keer ter hand genomen afgelopen week, om zijn riffs te oefenen en vanavond speelden we bijna 2,5 uur lang in het oefenhok. Uiteindelijk speelden we maar 2 minuten van het 5 minuten en 30 seconden durende nummer. Het gaf ons genoeg stof om over bepaalde partijen te discussiëren. "Volgens mij moet het een tel later" en "Die break gaat niet helemaal lekker" vlogen als vanzelfsprekend door de oefenruimte.

Ik genoot dan ook met volle teugen en zweet gutste over mijn rug van inspanning. Dit is een heerlijke hobby en heb ongelooflijk spijt dat ik er nooit eerder mee begonnen ben. Ik heb dus aardig wat tijd in te halen en probeer dan ook zo snel mogelijk op een beetje niveau te komen en dat vergt nu eenmaal heel wat oefenuren, maar ik ga vooruit!

Als bonus wil ik dit keer een filmpje delen van Riz en ik in de oefenruimte van vanavond (helaas ontbrak Jurien wegens vakantie). Hier beginnen we te spelen bij het stuk waar de zanger van Metallica, James Hetfield, begint met zingen (Say your prayers little one, don't forget my son, to include everyone etc...). In dit stuk zaten namelijk wat lastige stukken die dat op het eerste gezicht niet leken te zijn. Nadat we veel geprobeerd en gediscussieerd hadden, zie hier onze (bijna) perfecte uitvoering en mijn geconcentreerde gezicht plaats maken voor vreugde!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Even wat agressie van me af gebeukt!

Ah, heerlijk zo'n middagje muziek maken. Vanochtend ging ik al even met Jurien in het oefenhok kijken zodat hij dit ook eens gezien had voor hij op vakantie ging en wij waarschijnlijk in zijn afwezigheid zouden bespreken hoe we het met het oefenhok aan gingen pakken (wie gaan er in spelen, gaan we het een beetje opknappen, wat kan er allemaal weg?). Vanmiddag echter, speelden Richard en ik ons het zweet tussen de bilnaad!

Riz en ik spraken af om vanmiddag even wat te jammen in het oefenhok. Even uitleggen, dit hok wordt nu nog "bewoond" door Richards oude mede-bandleden maar de band stopt er mee. Voor ons dé kans om het oefenhok nu te gaan gebruiken, samen met wat ex-bandleden en onze ziel en zaligheid in de muziek, daar in de polder in een afgelegen en geïsoleerd schuurtje, ten uitvoer te brengen.

Na aankomst duurde het niet lang nadat Riz alle apparatuur aangsloten had, of hij nam de gitaar ter hand en pompte er weer wat lekkere melodiën uit. Daar stond ie, temidden van de nog aanwezige rommel dat we graag eens zouden willen aanpakken, als een jekko te spelen. Als ik bijvoorbeeld zei: "Goh Riz, ik heb van de week Open Your Eyes van de Guano Apes in zitten spelen, ken je die?", dan moest ie even nadenken, fronste zijn wenkbrauwen en speelde het stuk, waarna ik vrolijk mee deed op de drums.

Ook Riz sloeg nog een aantal ritmes en zelfs Janine kwam nog even snel kijken maar keerde ook (waarschijnlijk door de herrie!) snel weer huiswaarts.

Wij vermaakten ons in ieder geval prima vanmiddag. Heerlijk, even wat agressie van me af gebeukt!

Een muf-ruikend, rommelig hok met veel muzikale romantiek

Als beginnende muzikant heb ik nog maar weinig ervaring op dat gebied, maar bij iedere ervaring krijg ik een bijna niet te stillen honger naar meer. Gelukkig volgen die geweldig nieuwe ervaringen zich de laatste tijd in rap tempo op. Zo ook vandaag weer...

Eerst zette ik Janine af in Rotterdam bij haar zus want zij zouden samen een nachtje weg gaan. Ik zou dus alleen zijn dit weekend, iets waar ik eigenlijk slecht tegen kan, maar helaas is het niet anders. Toen ik dan ook uit Rotterdam vandaan kwam en langs Stad aan't Haringvliet reed, kon ik de drang om even mijn opa en oma op te zoeken dan ook niet onderdrukken.

Oma stond zoals zo vaak in de keuken en bood me een glaasje Cola aan en opa was (en zo kun je hem tekenen) met zijn duiven bezig. Hij probeerde uit alle macht zijn duiven zo snel mogelijk binnen te krijgen die na een verre reis (ze zullen wel weer ergens in Frankrijk losgelaten zijn) uitgeput en weer blij thuis waren. Zijn vriend Peet keek ondertussen rustig toe vanuit een relaxte tuinstoel.
Nadat we dan ook weer even het laatste nieuws uitgewisseld hadden vervolgde ik mijn weg terug naar huis. Ik had immers met neef Richard afgesproken om wat leuks te gaan doen.

Riz speelde jaren lang in In Age And Sadness (afgekort: IAAS), een zogenaamde Death Metal band die ongeveer de meest duistere kant van de muziekstromingen ten gehore brengen. Helaas is hij daar al weer een tijd geleden mee gestopt maar onderhoudt nog regelmatig contact met zijn oude bandleden. Hij sprak altijd met veel passie over zijn optredens of over zijn oefenruimte, maar die laatste had ik helaas nog nooit gezien en wist ook absoluut niet waar ik die moest zoeken. Uiteindelijk bleek de oefenruimte op steenworp afstand van ons huis te zijn en Riz beloofde me vandaag dan ook een rondleiding te geven.

Zo gezegd zo gedaan en we reden samen op de fiets naar hun oefenhok in Sommelsdijk. Toen hij de deur van zijn sloten ontdaan had openbaarde zich daar een kleine, muffe ruimte waarin het leek alsof er een grote storm gewoed had. Riz schrok er zelf ook van en mompelde zoiets als "mijn god wat hebben ze hier een pest zooi van gemaakt, volgens mij zijn ze hier al een tijd niet geweest". En ik moest hem gelijk geven want overal waar ik keek was het een enorme pestbende.
Overal lagen muziekinstrumenten of onderdelen daarvan, lege flessen met of zonder alcohol, posters van naakte vrouwen (hé das dan weer geen rommel he) of oude afgedankte spullen.
Eigenlijk maakte het dit alles wel weer een soort van romantisch. In deze ruimte zou iedere geweldige internationaal bekende band begonnen kunnen zijn met het opnemen of oefenen van hun eerste riffs. Het gaf een ontzettend "puur" gevoel en na 2 minuten viel de rommel eigenlijk niet meer op.

Riz nam gelijk een gitaar ter hand en pompte er weer een paar mooie melodiën uit. Ik had alleen oog voor de drumkit die er stond welke ik overigens al eens gehoord had toen ik IAAS op de Flakkeese Dagen had zien spelen.
Ik kon me dan ook onmogelijk inhouden, kroop achter de drumkit en begon wat te spelen. Wat een geweldig geluid kwam daar eigenlijk uit, veel beter als die van mij thuis vond ik. Deze kit klonk erg strak en het geluid was fantastisch gedempt en klonk dan ook niet nog even een paar seconden door na een trap op de bassdrum. Ik genoot dan ook met volle teugen en kon meerder oehhh's en ahhh's niet onderdrukken. Over de bassdrum gesproken, deze kit bevatte een dubbel bassdrum pedaal zodat het mogelijk werd om heel snel de bassdrum te bespelen. Een nieuwe ervaring dus want ik had nog nooit een dubbel pedaal uitgeprobeerd. En dat alles op mijn slippertjes!

Na een tijdje gespeeld te hebben (zie onderstaand filmpje!), verlieten we de ruimte weer want Riz had geen gitaar bij zich die we even aan konden sluiten op een van de versterkers in de ruimte en dus besloten we zijn gitaar te gaan halen en onze muziekmiddag voort te zetten bij mij op zolder.
Bij Riz thuis bekeken we trouwens een van zijn projectjes dat al een tijd lang stil lag. Hij was eens bezig geweest met het maken van een eigen gitaar en ik moet zeggen dat dat er absoluut niet slecht uit zag! Zo te zien ontbrak alleen de nodige elektronica nog en zou hij met nog wat extra bloed, zweet en tranen, weldra bespeelbaar zijn. Riz nam zich dan ook voor dit project snel eens af te maken en we vertrokken weer richting Sommelsdijk met een van zijn (wel werkende) gitaren om daar eens lekker te jammen. Hierover overigens later meer, want ik heb wat opnamen gemaakt.

Als bonus dan het filmpje waar ik even een stukje van Metallica's "Wherever I May Roam" speel en daarna wat eigen gevogel...

Rest mij nog een ding, Niels van IAAS te bedanken dat ik even op zijn drumkit mocht spelen, ookal wist hij daar niks van af! :-)