Een sympathiek 'Volbeat' in de Amsterdamse HMH

Door een flinke file parkeerden we, na dik tweeënhalf uur in de auto te hebben gezeten, op een aangewezen parkeerplaats vlak bij de Heineken Music Hall. Na nog een klein stukje lopen stonden we daarna binnen en waren we érg benieuwd wat de avond ons zou brengen.

Nadat we de jassen boven in de garderobe hadden afgegeven, kwamen we na twee zware deuren de grote zaal binnen en hadden we vanaf het balkon perfect zicht op het podium. Na luttele seconden startte daar de Zweedse 'death metal' band 'Entombed' als tweede voorprogramma van de avond. De eerste, 'The Kandidate', hadden we gemist door de files onderweg, maar het deerde niet, want Richard, Jurien, Cor, Gerard en ik kwamen maar voor één ding. De Deense heavy metal band 'Volbeat'!

De band van frontman Michael Poulsen en zijn vrienden, die zich voornamelijk laten beïnvloeden door Elvis Presley, Johnny Cash en Metallica, liet eventjes op zich wachten. De stampvolle zaal wachtte echter geduldig tot het volledige podium was opgebouwd voor de hoofdact van vanavond en staarde intussen naar een zwart doek dat de vorderingen daarvan aan het oog onttrok.

Toen, na een korte intro, bulderden de zware gitaren door de zaal ondersteund door enkele zwierende lichtbundels die over onze hoofden scheerden. Even later barstte het pas écht los, toen ook het doek eindelijk naar beneden viel en het publiek de mannen in de schijnwerpers kon zien staan. Volbeat was begonnen!

De band trapte af met het nummer: 'The Mirror and the Ripper' van hun laatste album 'Beyond Hell Above Heaven' en hoewel het album pas twee maanden oud is, leek de gehele zaal dit nummer mee te kunnen zingen.
Zelf had ik uiteraard vooral ook oog voor de glimmende drumkit van drummer Jon Larsen en zijn fantastische dubbel-bass-spel dat hem zo kenmerkt. Ondertussen genoot ik van het uitzicht over de zaal, waar de eerste 'mosh-pits' al tussen het publiek opdoemden.
Naast het werkelijk schitterende decor, was ook de lichtshow erg goed. Af en toe werden we wat verblind door het vele licht dat van achter de band de zaal in schoot, maar het was vooral puur genieten!

De band kwam live goed uit de verf, ook al moest zanger Michael Poulsen af en toe bepaalde zang-lijntjes hier en daar wat aanpassen omdat hij niet volledig bij stem leek.
De mannen speelden de meest bekende nummers van alle vier de albums die ze vanaf 2007 produceerden. Dat was dan ook goed te merken in de bomvolle zaal, die volledig uit hun dak leek te gaan. Vooral toen de band, tijdens een van de laatste nummers, een tiental fans tot het podium toeliet, zorgde hun overwegend sympathieke karakter tot een hoop plezier in de zaal. Sommige fans waanden zich een echte rockster, maar die werden na buitensporig gedrag vakkundig door de beveiliging verwittigd en netjes van het podium afgeholpen.

Een dikke pluim voor Volbeat en de crew, want het was een fantastische show en de file op de heenweg méér dan waard. Met mijn gezelschap keek ik nog even geamuseerd toe hoe de gitaristen zich ontdeden van hun plectrums en ze toewierpen aan het uitzinnige publiek. Lichtelijk jaloers was ik wel op diegenen die de drumsticks en later zelfs een drumvel van drummer Joh Larsen mochten vangen, maar wie weet krijg ik zelf ook nog eens deze kans...

Terug aangekomen op de parkeerplaats stapten we in de auto en reden we terug naar huis, maar kort na ons vertrek kwam ik er achter dat mijn rechter buitenspiegel mistte! Hoe dit ooit heeft kunnen gebeuren zal wel altijd een raadsel blijven, want er was niets beschadigd en ik stond bijna een meter geparkeerd van de bestuurder naast mij. Wellicht had iemand wat te snuiven maar geen spiegeltje?...

Al met al kon het de avond niet meer bederven en daarom ook deze keer als bonus uiteraard een filmpje (de 150e!) van het eerste nummer van de avond: 'The Mirror and the Ripper'! Kijk overigens voor meer foto's in mijn speciale Flickr album.

Sweet Goodbyes

Ik ben nooit een overdreven groot fan geweest, maar toen de band vorig jaar oktober aangaf te gaan stoppen, vond ik dat wel erg jammer.
Ze waren groot in de Nederlandse muziekscene en vooral de manier hoe ze op jonge leeftijd opeens bekend werden en met ons zijn meegegroeid, intrigeerde me. Ze zijn immers ongeveer even oud als ik...

Al heel lang geleden wist Jozien nog kaartjes te regelen voor het aller laatste concert van Krezip in de Heineken Music Hall in Amsterdam.
Uiteraard gingen Janine en ik daar graag naartoe, want zo'n grote Nederlandse band voor de allerlaatste keer zien, wie wil dat nou niet?

Vandaag vertrokken we dan ook zo tegen de klok van 3 richting Amsterdam en eenmaal geparkeerd in de parkeergarage van Villa Arena, belandde we al gauw op een terrasje en dronken een lekker glas bier of Cola, met het uitzicht op de Amsterdam ArenA. Omdat we ook ongelooflijk honger hadden maar bij het eerste terrasje niets bijzonders op de kaart konden vinden, besloten we het in een restaurantje onder de vleugelen van de Ajax tempel te proberen. Daar bestudeerden we opnieuw met volle aandacht de menukaart en vonden wel iets dat ons aanstond.

Dat lieten we ons dan ook goed smaken, maar de Dame Blanche (waar ik dit keer vreemd genoeg geen foto van kan terug vinden!) was niet wat ik er van had verwacht. Voor medeliefhebbers van dit heerlijke toetje, ga niet naar de ArenA om je geluk te be-proeven, want je komt bedrogen uit. Geen slagroom, goedkoop vanille ijs en veel te veel chocolade saus.

Enfin, uiteindelijk kwamen we rond 19:00 bij de Heineken Music Hall aan, dat om de hoek van de ArenA ligt. Binnen gekomen kregen we direct een flyer uitgedeeld met de kans om een live DVD en CD inclusief t-shirt van deze avond te bestellen. We bedachten ons geen moment en bestelden in de hal van de HMH de laatste liveshow van Krezip, die vanavond werd opgenomen, op DVD. Als het goed is ligt ie 24 juli op de deurmat, dus het resultaat laat nog even op zich wachten.

Ik was al eens eerder in de HMH geweest tijdens een seminar van Apple, maar hoewel er nog niet zo gek veel mensen binnen waren, zag ik bij binnenkomst dat de zaal toen een stuk kleiner was. We besloten in plaats van op de tribune, lekker tussen het publiek op de grond te gaan staan en zochten een tactisch en mooi plekje op. Niet te gek ver naar voren (daar is het altijd dringen geblazen) en dicht bij de uitgang (voor de wc) en de bar.
Ondertussen liep de zaal vol en besloten de meisjes erbij te gaan zitten. We moesten immers nog de hele avond op onze voeten blijven staan!

GEM trapte om 20:15 af met het voorprogramma en warmde de zaal op met enkele bekende en onbekende energieke nummers. Na een half uur spelen hielden zij het voor gezien, wensten ons veel plezier met Krezip en verlieten onder luid applaus het podium, waarna een pauze van 15 minuten begon. Die pauze werd goed benut en achter een doek dat ons het zicht op het podium ontnam, begonnen de voorbereidingen voor de hoofdact van vanavond. Op de achtergrond werd muziek van onder andere Kings of Leon gedraaid maar toen ik goed luisterde hoorde ik in de verte de soundcheck van Bram's drumkit.

Niet lang daarna, om 21:00 gingen de lichten van de zaal voor de 2e en laatste keer deze avond uit en zagen we de schaduwen van de bandleden van Krezip op het alles aan het zicht onttrekkende doek verschijnen. De eerste dreunen werden uit de speakers gepompt en het publiek werd uitzinnig. Gitaarakkoorden volgden evenals de klanken van de toetseniste. Het doek viel en het aller laatste optreden van één van Neerlands grootste bands begon...

Krezip speelde alle hits van de afgelopen twaalf jaar en hoewel ze nog niet zo lang geleden moeder geworden is had Jacqueline nog steeds de energie die we van haar gewend zijn.
Stevige rocknummers werden afgewisseld met de bekende ballades die akoestisch, elektronisch en soms met de piano begeleid werden. Ook een eerbetoon aan Michael Jackson, in de vorm van 'Billy Jean' werd op geheel eigen wijze ten gehore gebracht.
Jacqueline had ook een flinke gardarobe meegenomen en wisselde dan ook een aantal keren van outfit. Maarliefst 4 keer verscheen ze met iets nieuws op het podium, de ene creatie nog kleurrijker dan de andere. Ze leek alles te geven, klom overal op, zelfs op de bassdrum waar Bram zijn enorm lage dreunen uit toverde, en dat allemaal op hakken!

Het allermooiste werd voor het laatste kwartier bewaard want opeens verschenen er enorme ballen in de zaal die gevuld waren met lucht en die zich gemakkelijk hoog in de lucht lieten stuiteren (wellicht afgekeken van Metallica?). Ze veranderden ook constant van kleur en dat op de maat van de muziek. Het decor zelf toonde ook de meest vrolijke en bonte kleuren, wat het concert enorm opvrolijkte.

Helaas kwam er na ruim 1,5 uur spelen tóch een einde aan dit aller laatste optreden van Krezip. Duidelijk geëmotioneerd sloten zij het concert af met het nummer Sweet Goodbyes dat ze voor deze gelegenheid niet beter hadden kunnen kiezen.
Na een ongelooflijk applaus, gejuich en glillende en jankende tienermeisjes boog de voltallige band onder de neerdalende flikkerende confetti nog een keer voor hun fans.
Het doek viel, het applaus hield nog even aan, maar toen de lichten van de zaal aangingen wist iedereen dat het nu toch echt afgelopen was. Met gemengde gevoelens, aan de ene kant een geweldig concert gezien, aan de andere kant het idee dat dit toch écht de laatst keer was, keerde iedereen huiswaarts...

Als bonus deze keer dan ook echt het aller, aller laatste liedje dat Krezip live heeft gespeeld. Totdat ze een comeback maken dan, laten we het hopen, want eigenlijk is het ongelooflijk zonde van zoveel muzikaal talent.
Krezip met Sweet Goodbyes...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.