Een avondje karten met collega's

Het was een drukke dag vandaag, want zo reed ik vanmiddag nog heen en terug naar Helmond voor het bekijken van wellicht onze volgende auto en zo moest ik bij thuiskomst direct doorrijden naar de zaak om met mijn collega's van Websites Nederland te gaan karten.

Nadat ik Koen bij 'm thuis in Rozenburg had opgepikt, reden we in colonne richting de veerpont waar we even later de auto op parkeerde. Sommige collega's bleven lekker rustig in de auto zitten tijdens de vaart, maar samen met mijn collega's Jeroen en Koen keek ik naar de zakkende avondzon.

Aangekomen op de kartbaan namen we even de vlaggen door om te kijken of de WN'ers wel op de hoogte waren van het feit dat ze bij een blauwe vlag direct aan de kant moesten gaan! Veel uitleg bleek echter niet nodig en binnen een mum van tijd begonnen we aan onze eerste race ronde.

Tussen de zogenaamde 'heats' door, dronken we gezellig een biertje of aten een bitterballetje en hadden we veel lol om de gekke bekken of poses van de WN'ers. Ook werd er gesnookerd of getafelvoetbald, maar uiteraard kwamen we voor het racen!
De races waren erg spannend en hoewel er in de karts onderling veel verschil zat, lag de kop van het veld niet erg ver uit elkaar. Vijf heats hielden we het vol maar waren daarna toch echt bekaf en besloten weer in onze échte racewagens te stappen en richting huis te rijden. Ik kan je verzekeren, als je dan net gekart hebt, is dat toch erg wennen om weer in een 'normale' auto te rijden!

Als bonus even een filmpje van hoe het er vanavond aan toe ging op de baan. Dat wordt vast voor iedereen spierpijn morgen!

Meer dan een leuke reactie alleen

Uiteraard doen we voor iedere klant onze uiterste best om hen online succesvol te maken, zoals de slogan van Websites Nederland dan ook luidt. Veelal hoor je leuke reacties van klanten, die bijvoorbeeld binnen een paar uur na het online gaan van hun nieuwe webshop, al een order hebben ontvangen of andere leuke reacties van klanten die ontzettend tevreden zijn over hun nieuwe online oplossing.

Soms gaat de klant nèt even iets verder dan alleen een leuke reactie geven op het feit dat de samenwerking zo lekker is verlopen. Zo ook vandaag, toen we opeens door Combi Ned, een van onze klanten getrakteerd werden op maarliefst 2 taarten, om ons te bedanken voor de leuke samenwerking.
Die traktatie werd uiteraard met gejuich ontvangen en het aansnijden van de taart volgde spoedig op de bezorging.

Met veel belangstelling werd de taart in gelijke stukken verdeeld. Iets grotere stukken dan normaal, want er waren immers nog wat collega's op vakantie. Niet vervelend dus, want zo hadden wij meer te snoepen!
Niet alleen ik vond 'm erg lekker smaken maar ook de rest van mijn collega's werkten de calorieënbom met veel genoegen naar binnen. Alleen dat laatste stukje perzik... veel te gezond, dus dat laten we dan maar lekker liggen!

Uiteraard streven we er naar om het iedere klant zó naar de zin te maken dat ze taart opsturen, maar hopelijk komt het ook niet te vaak voor, want dan kunnen we straks allemaal niet meer door het trapgat...

Lees ook eens Jan's versie van dit verhaal op zijn weblog...

Hij was niet voor niks ex-bassist!

Vanavond werd het een avondje buffelen want met een groot deel van mijn collega's en wat extra hulptroepen, hadden we een avondje zaalvoetbal in de Staver te Middelharnis gepland.

Omdat enkele van mijn collega's niet echt in de buurt wonen, had ik hen een etentje bij mij thuis aangeboden en dat ontaarde uiteindelijk in veel geweld op zolder! Ik leidde hen rond door het huis en toen we bij de zolder uitkwamen, slaakten alleen een kreet van opwinding en waren ze niet meer te houden.

Joan klom direct achter mijn akoestische drumkit en liet zien dat hij een flink gevoel voor ritme in zich had (hij was niet voor niks ex-bassist!). Ook Koen liet zich van zijn beste kant zien, maar verkoos de elektronische kit boven de akoestische. Koen ging zelfs zo enthousiast met de dubbele-bass-pedalen in de weer, dat ik ze halverwege weer vast moest schroeven voordat ze alle kanten op zouden vliegen! Jaap lag ondertussen krom op de bank van plezier en de avond begon dus op deze manier al helemaal goed.

Bekijk hier overigens enkele filmpjes die met diverse mobiele telefoons zijn genomen:
filmpje 1, filmpje 2, filmpje 3, filmpje 4.

Uiteraard gingen we op tijd naar de Staver, waar we ons 2 uren lang in het zweet mochten werken in de gymzaal, tijdens het voetballen. Er werd stevig tekeer gegaan maar ondertussen probeerde ik de tegenstanders af te leiden met het welbekende "He! Kijk daar eens!", maar helaas trapten ze er niet in. Nu ik de foto's trouwens terug kijk lijkt het wel of ik nog met mijn hoofd op zolder, bij mijn drumstel zat, want klaarblijkelijk sta ik midden in de zaal te air-drummen!

Uiteraard kwam ik ook in actie, want ik leek vanavond op mijn best. Goede assists afgewisseld met aardig wat goals die ik op mijn naam mocht schrijven. Ik kon het nog steeds!

Na 2 uren voetballen, met af en toe de hoognodige rust tussendoor, belandden we uiteindelijk bij de bowlingbaan van de Staver waar we getrakteerd werden op bier en snacks. Al met al dus een érg gezellig avond!

Omdat er weinig spannende filmpjes van het zaalvoetballen gemaakt zijn, heb ik deze keer als bonus een filmpje van mijn ruim vier minuten durende drumdemo, met mijn collega's Jaap, Koen en Joan als enthousiaste toeschouwers!

Een wel hele jonge collega

Toen ik vanmiddag opkeek van mijn beeldscherm zag ik een wel hele jonge nieuwe collega tegenover me zitten! Ze zat er voorbeeldig bij, dat wel en ze was schijnbaar zonder al te veel moeite, erg behulpzaam aan de telefoon...

Het bleek echter geen nieuwe collega te zijn, maar Peter's dochtertje Sarah die eventjes voor een uurtje kwam "logeren" op kantoor.

Leuk hoor, zo'n kleintje! Ze had al gauw m'n biertje van die middag te pakken (het was de laatste dag voor het weekend, die we steevast afsluiten met chips en bier), maar wist (gelukkig) niet echt wat ze daar mee aan moest.
Omdat ze toch al met een biertje in haar hand zat, besloot ik haar direct maar wat rock-beginselen mee te geven, maar dat pikte de kleine van net een jaar oud, nog niet echt op.

We werden wel snel vriendjes en ze zat dan ook een tijdlang op schoot en volgde al m'n bewegingen. Van de camera was ze al helemaal niet vies, want wanneer die in haar gezichtsveld kwam, nam ze bijna automatisch verschillende poses aan.

Saampjes keken we zo aan het einde van de dag nog even naar wat leuke kinderfilmpjes via YouTube en was ze met die mooie blauwe oogjes niet meer achter mijn beeldscherm weg te slaan...

Een gezellig avondje met collega's

In het kader van teambuilding werd besloten om vanavond weer eens met alle collega's een hapje te gaan eten en wat te ontspannen. Na het een en ander afgebeld te hebben, kwamen we uiteindelijk terecht bij Port Zélande in Ouddorp, waar we begonnen met een lekker buffet.

We deden onze magen tegoed aan al het lekkers dat onbeperkt voor handen was. Ja, dat "onbeperkt" was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd! Proost, trouwens!
Ik zei net al dat het lekker was, want dat was het toch? Vraag bijvoorbeeld Peter, die ook meer dan eens zijn bord wist vol te scheppen, maar na een aantal keren heen en weer lopen zaten we toch echt vol (zoals Jaap hier demonstreert).

Na het eten (niet zonder dat we nog een ijsje als toetje hadden genomen natuurlijk) was het tijd om van die maffe schoenen aan te trekken, zoals Jacoba hier even laat zien (ze kan zo de catwalk op...) en stortten ons op het disco-bowlen!

We betraden de banen 5 & 6 (Joan, ga van voor de camera!) en gooiden de ballen (niet zo natuurlijk) vervolgens in opperste concentratie richting de kegels om niet voor elkaar onder te doen. Iedereen volgde dan ook vol spanning ieders vorderingen op de baan en er werd zelfs druk gediscussieerd over hoe de bal precies over de baan rolde (want de baan was zo krom als een hoepel) of er werd gewoon wat slap geouwehoerd (daar waren we altijd al het beste in!).

Na afloop van zóveel inspanning, dronken we nog een afzakkertje en beseften dat dit gezellig avondje alweer ten einde was. Helaas, maar gelukkig ik heb het weer reuze naar m'n zin gehad vanavond!

Als bonus een filmpje van hoe we het er op de bowlingbaan vanaf brachten. Met dank aan Jaap voor het filmpje!

Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Fit op het werk

In het kader van "fit op het werk" werden vandaag alvast 2 apparaten geleverd voor onze nieuwe fitnessruimte die in de afgelopen tijd met de verbouwing is gerealiseerd.

Peter hielp netjes mee met uitladen en weldra stonden ze in de daarvoor bestemde ruimte. Natuurlijk werden ze vrijwel direct door het voltallige team met argusogen bekeken en klom Joan zelfs als eerste op de crosstrainer. Peter beproefde zijn geluk op de hometrainer en toen Joan eenmaal klaar was, waagde ik ook een rondje op de crosstrainer. Alleen bekroop me het idee dat ik iets verkeerd deed. Gelukkig snapte ik later hoe het wél moest en constateerde dat dit apparaat goed was om de nodige calorieën te verbranden.

En werken? Dat doen we natuurlijk ook. De apparaten zullen of vóór de werkdag of erna gebruikt gaan worden. Hoe zal het team van Websites Nederland er over een half jaar bijlopen? Zoiets?...

"Nie fokke met me Nike's"

Je hebt van die dagen dat je meer bezig bent de bal te halen dan daadwerkelijk te voetballen. Zo ook vandaag en gisteren, want gisteren presteerde Koen het om de bal over een hek, midden in een modderpoel te trappen en stond daar beteuterd bij de rand van het hek naar te kijken.
Hij deed nog een verwoede poging om over het hek te klimmen maar op aanraden van ons liep hij toch maar om.

Wij keken daarop uiteraard vrolijk en geamuseerd toe hoe Koen zijn Nike's op het spel zette door met gevaar voor eigen vieze schoenen, het modderige terrein op te lopen. Koen en z'n Nike's zijn onafscheidelijk en hoewel hij vele paren in allerlei bonte kleuren bezit, is hij er maar wat zuinig op. Zijn lijfspreuk luidt dan ook "Nie fokke met me Nike's" dat is natuurlijk allesomvattend.
Uiteindelijk kwam Koen er dan ook niet zonder 'kleerscheuren' vanaf en bleken zijn Nike's na dit avontuur bijna onherkenbaar verminkt.

Toch was ík het die zich niet in kon houden en ik schoot de bal na een mooie pass, recht de lucht in, maar een windvlaag nam 'm toch mee en zo belandde hij uiteindelijk op het dak. Spelletje afgelopen, terug naar de werkplek!

Zo kwam het dat ik vandaag bij Zielst (de buurman) om een ladder moest bietsen en eenmaal geïnstalleerd was het nog even slikken. Ik zei mijn collega's nog een keer vaarwel, want stel dat... en klom moedig naar boven, tot ik helemaal over de rand was. Daar keek ik naar beneden, naar mijn collega's die vol spanning onderaan de ladder stonden te wachten tot ik weer naar beneden zou komen. Of dan toch in ieder geval de bal!
Die bleek in het uiterste hoekje van het dak te liggen en toen ik 'm eenmaal in mijn handen had keek ik eens goed om me heen, want zo had ik het industrieterrein in Stellendam nog nooit bekeken. Ondertussen hoorde ik dat mijn collega's onrustig werden en graag wilden voetballen en dus maakte ik dat ik weer van het dak af kwam.

Gelukkig kunnen we nu weer voetballen, maar het zal waarschijnlijk niet erg lang duren voor we opnieuw de modder of het dak op moeten!

De laatste werkdag van 2008

Het was vandaag de laatste werkdag van 2008 en ik betrapte me erop dat ik voor het eerst van mijn leven, vakantie kreeg van mijn baas. Klinkt dramatisch, is het niet, want toen ik nog op school zat had ik juist een baas omdat ik dan ieder vrij uurtje bij een boer werkte en de afgelopen jaren had ik helemaal geen baas!

Tijd om op die laatste dag, na een ochtendje werken, echt de handen uit de mouwen te steken en de boel eens goed uit te mesten en op te ruimen. De ladeblokken werden van onder de bureau's getrokken en de inhoud ervan gesorteerd en indien mogelijk weggegooid. Ook werden ze even afgesopt en onder andere Jaap vroeg zich af hoe hij dit aan ging pakken. "Ik lijk wel een pizzabakker!" riep hij toen hij voor het eerst de gele sopdoek in zijn handen kreeg.
Koen vertelde hem echter wat hij er wél mee kon doen en zo werd alles nog serieus schoongemaakt. Althans, serieus, natuurlijk was er ook tijd voor een geintje en zelf was ik zó snel klaar met opruimen (ik maakt nooit rommel) dat ik nog even tijd had om even naar mijn één favoriete sites te surfen of even lekker te relaxen met mijn collega's.

Ook moesten de wensen wat betreft de Chinees nog even worden opgenomen, want weldra zouden we met z'n allen lekker uitgebreid eten. Zo stonden we dan ook enige tijd later netjes op onze beurt te wachten om op te mogen scheppen. En het was heerlijk eten, of niet Joan?

Na de Chinees was het tijd voor het laatste potje voetbal van het jaar en bijna iedereen deed mee aan het "partijtje". Daar kwamen we overigens na ruim een half uur rondrennen, behoorlijk bezweet van terug en Koen had zelfs zó'n dorst dat hij zijn sapje met blik en al naar binnen werkte...

Vervolgens reden we naar 't Wapen van Stellendam, om daar onder het genot van een biertje nog eens naar iedereens sterke verhalen, grappen of plannen voor de vakantie te luisteren. En ook dát was gezellig, of niet AJ?

Nadat Pieter een speech had afgestoken om een ieder te bedanken voor zijn inzet en het goede jaar (waarvan ik maar een kort stukje heb mogen meemaken), kreeg hij op zijn beurt van ons als werknemers een Pluim uitgedeeld onder leiding van een speech van Peter, waarna we weer vrolijk verder gingen met lachen en slap ouwehoeren.
Uiteindelijk arriveerden ook ónze kerstkado's en zo kwam het dat er een stoet van Websites Nederlanders door de voorstraat van Stellendam ging, stuk voor stuk afgeladen met een Krups Beertender.

Het was een gezellige afsluiting van het jaar en terwijl Koen opnieuw zijn drankje met glas en al naar binnen probeerde te werken wenste iedereen elkaar fijne dagen en tot ziens in 2009 want maandag 5 januari zet ik voor het eerst in het nieuwe jaar mijn computer aan. Wat zou dat jaar ons weer brengen?...

Eindelijk lekker weer!

Eindelijk lekker weer! Gisteren was het al lekker, maar toen waren we natuurlijk in Groesbeek.
Vandaag genoot ik tussen de middag al met mijn collega's van het lekkere weer, toen we bovenop de sluis zaten (of lagen), uitkijkend over een rustgevend landschap.

's Avonds aten Janine en ik voor de allereerste keer buiten in het zonnetje. Heerlijk! Een bordje nasi eten met de zon op je blanke pit. En Gijs? Die genoot net zo hard van het zomerzonnetje...