Service van het huis

Vandaag was het officieel de laatste keer dat ik voor mijn eerste tatoeage terug moest naar Wonder of Colour in Achtmaal. Een 'controle-ronde' noemt zij dat, waar zij het resultaat na drie maanden genezen nog eens controleert en ze bepaalt of sommige stukken nog wat bijgewerkt moeten worden. 'Service van het huis' dus!

Voor de gelegenheid nam ik vandaag 'Dirty' Barry mee, die ook wel weer zin had in een nieuwe tattoo. Het was al zo'n tien jaar geleden dat hij zijn eerste liet zetten, maar daar is hij nu niet meer tevreden mee en zocht dus naar een oplossing. Één van Lisette's specialiteiten is een zogenaamde 'cover-up' waarbij zij een nieuwe tattoo over een oude heen zet en je van die oude dus niets of nauwelijks iets terug kan vinden. Barry bleek dus aan het goede adres!

Barry's voorliefde voor Harley's en alles daar omheen, leek ook Lisette goed te passen, dus het klikte vrijwel meteen tussen de twee en terwijl ik op de tafel lag, volgde Barry uiterst geïnteresseerd, iedere beweging die Lisette maakte en oh, oh, oh, wat lag ik er relaxt bij...

Naarmate de tijd verstreek, putte Barry inspiratie uit de vele boeken en tijdschriften die in het huis van Lisette te vinden zijn en hield hij ondertussen ook hond Spekkie nog even bezig. Of, hield Spekkie ons bezig? Dat valt namelijk nog even te bediscussiëren...

Na bijna drie uren hield Lisette het voor gezien en bleek dat ze bijna alle lijnen opnieuw opgezet had. Een schitterend en super scherp resultaat bleek het gevolg, maar het échte resultaat wordt pas over een week of twee duidelijk. Tot die tijd, goed insmeren en niet krabben!

Als bonus een filmpje waarin Barry en border collie Spekkie een heel grappig spelletje met elkaar spelen. Spekkie komt overigens niet in beeld, want die rende veel te snel weer terug in z'n mand!

De geheimzinnige poepert

Het lijkt een titel van de nieuwe Suske & Wiske, maar dat is het allerminst. Al 2 keer eerder hadden we last van de geheimzinnige poepert en nu op mijn eerste dag na mijn heerlijke vakantie, lag er opnieuw een (bijna nog warme) bruine jongen te dampen.

Het lijkt een overijverige hondenbezitter, die zijn trouwe viervoeter graag een glanzende kringspier laat behouden, of zou het toch een echt mens zijn dat thuis niet durft te gaan?

Lef heeft ie dan in ieder geval wel, want eigenlijk zit ie tijdens zijn bevalling niet geheel onbeschut en kunnen toevallige passanten vanaf de N57 lekker meegenieten.
Uiteraard is het natuurlijk ronduit onbeschoft, ookal dekt hij het resultaat nog wat af in een weinig uithalende camouflage poging. Doe het dan tenminste in een plasticzakje en neem het mee, of beter, doe het lekker ergens in de bosjes, of nog veel beter, ga lekker thuis 'The Lord of the Rings' uithangen!

Iemand die toevallig onze geheimzinnige poepert al eens live aan het werk heeft gezien? Neem dan even contact op!
In de ultieme poging de dader te vinden, zullen we wellicht op korte termijn een camera ophangen... en shiiiiiiitttt wat gaan we dan lachen!

Dikke maatjes

Oom Johan is gek op Daisy en Daisy is gek op oom Johan. Daar hoeft geen twijfel over te bestaan, dat zie je zelfs al leek meteen.

Als twee dikke maatjes gaan ze door het leven. Waar oom Johan is, is Daisy en andersom. Onafscheidelijk, een kostelijk gezicht.
Ze brengen daarom samen ook heel veel tijd door op cursussen waar Daisy nieuwe truukjes leert, met onderdelen zoals behendigheid en gehoorzaamheid. Beiden gaan ze alleen voor goud en zijn dus erg fanatiek.

Zo fanatiek zelfs dat de voortuin bij oom Johan en tante Wilma is gereserveerd voor Daisy's trainingen. Daar trainen ze beiden wanneer ze maar willen, zodat ze bij de echte cursus kunnen laten zien wat ze samen al in hun mars hebben. Zie het als een gezamenlijke hobby die ze graag uitvoeren wanneer iemand het leuk vindt op te zien. Zoals ik...

Want ook vanavond gaven ze beiden acte de presence, tijdens het verjaardagsfeestje van tante Wilma, die deze week jarig was.
Als een raket nam Daisy de hindernissen en was bijna onvermoeibaar. Het energieke schouwspel was heerlijk om te zien, doordat het enthousiastme er van beide kanten afspatte.

Als bonus dan ook dit filmpje waarin Daisy zelfs zó enthousiast en lettend op de commando's van haar maatje, dat ze de tweede keer wel springt maar de band volledig mist!

Een viervoeter op kantoor en een huis, klaar om op te warmen

Toen ik vanochtend rond een uur of 8 op kantoor kwam, zat mij daar al een vriendelijke en bekende viervoeter, een beetje zielig aan te kijken (voor zover dat je dat bij een hond kan constateren). Ik herkende hem omdat ik hem vrij vaak met zijn baasje langs de kade zie lopen, maar laatst genoemde was nu in geen velden of wegen te bekennen.

Dan gaat het hart van een dierenvriend sneller kloppen en nadat ik het eens een tijdje door het raam had gadegeslagen en deze vriendelijke vriend er nog steeds verlaten bij zat, besloot ik actie te ondernemen en hem binnen te halen.
Nou dat binnenhalen was binnen no time gepiept, maar het baasje vinden was des te lastiger. Ondertussen kwam ook Marco op kantoor, die zich ook wel wist te vermaken met ons nieuwe en uiterst speelse kameraadje. Luisteren deed ie overigens uitstekend en na loop van tijd werd hij wat rustiger en niet lang daarna lag hij lekker languit op de grond. Hij leek het allang best te vinden.
Na wat rondbellen achterhaalde ik dan uiteindelijk toch zijn baasje die hem na een tijdje weer op kwam halen. Best jammer, want ik vond het wel gezellig. Helaas er moest natuurlijk ook gewerkt worden...

Na dat werk, besloot ik weer even langs het huis te gaan nadat ik die middag weer eens een keertje telefonisch op de hoogte was gebracht over de vorderingen op de bouw. De radiatoren zouden zijn geplaatst. Nou daar was ik wel benieuwd naar!

Aangekomen bleek de straat af te zijn en was alles klaar voor het verkeer dat daar straks overheen gaat komen. Alle stellingen bleken inmiddels te zijn verdwenen en ook het voegwerk bleek te zijn afgerond, zo zag ik toen ik bij de voordeur aankwam. Overigens zag ik achter ons huis al hier en daar wat paaltjes verschijnen. Van die dingen waar je, wanneer je niet goed in je vrommekieker (dat schijnt Ouddorps te zijn voor achteruitkijkspiegel) kijkt, je je auto er een redelijk stukje korter op kunt rijden.

Binnengekomen zag ik inderdaad dat de radiatoren waren geplaatst. Wat een mooie slanke dingen zijn het, gelukkig niet van die grote oerlelijke dingen. Overigens zag ik ook dat de achtertuin wat opgehoogd was en nu redelijk gelijk liep met de deur van het schuurtje, al was het nog niet helemaal afgemaakt. Verder zag ik ook dat men weer wat verder was met de vloerverwarming, waarvoor nu een kastje in de trapkast hing. Ook in het halletje hing een mooie, kleine en slanke radiator, aan de muur waar straks ook onze, deze week geleverde, kapstok komt te hangen.

Snel door naar boven, want waar ik eigenlijk niet zo snel aan gedacht had, viel mij toen direct op, want ook de designradiator in de badkamer hing op! Na nog snel even in de slaapkamers gekeken te hebben, constateerde ik dat zowel op onze slaapkamer, als op de andere slaapkamer, als op het "kleine kamertje" (zo'n kamertje waar geen bed in past maar wel een bureau of gewoon rommel), ook de radiatoren waren geplaatst.
Op zolder zag ik zelfs, naast een mijnsinziens te kleine radiator om de ruimte te verwarmen, ook het expansievat (vroeger bij techniek gehad op school, toch nog iets van opgestoken dus).

Voldaan keerde ik dus weer terug naar Ouddorp, want m'n prak zou weldra op tafel komen. Een beetje zenuwachtig dat wel, want vandaag kreeg ik ook nog bericht dat ze morgen eindelijk de nieuwe TV af komen leveren...

(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een vriend voor het leven

Iedereen die mij een klein beetje kent, weet dat ik gek ben van honden. Zelf heb ik er geen, omdat we er op dit moment de ruimte niet voor hebben, maar wie weet loopt er over een tijdje wel eentje bij ons door de huiskamer. Zeg nooit, nooit...

Omdat de stroom uitgevallen was en hier in het huis nog een ouderwetse stoppenkast hangt, moesten we langs de ouders van Janine, misschien dat die nog wat oude stoppen hadden liggen. Niet thuis... Helaas, maar Janine kreeg een ingeving waar ze dan misschien wel konden zijn.
Daar aangekomen stond hij al voor het hekje te wachten. Maron, een 3 jarige Berner Sennen die wel érg groot geworden was. Ik heb al veel van die honden gezien, maar dit was echt een beer van een hond. Van die heerlijke dikke harige poten, zoals je dat vaak ook bij tijgers in de dierentuin ziet. Zelf zou ik die dan spontaan willen knuffelen, maar zo'n tijger is mij iets te gevaarlijk. Maron daarentegen, is de goedheid zelve, dat ondervond ik direct. Met zo'n lekkere dikke harige vacht en toen dat koppie me zo scheef aankeek was ik direct verkocht.

Ik vond een touw in de keuken, waarmee al die honden gek te krijgen zijn. En ja hoor, ik had het nog niet aangeraakt of hij stond al kwispelend naast me. Als zo'n beest op je springt trouwens, moet je heel erg sterk in je schoenen staan, want je ligt zo omver.
Enfin, ik dus met dat beest naar buiten en hoewel ik ook niet anders verwacht had, gaf hij zich niet zomaar gewonnen. Deze hond bood écht tegenstand!
Na een kleine 5 minuten gaf ik me na veel gesleur, getrek en gegrom dan eindelijk gewonnen. Niet alleen ik bleek uitgeput van ons partijtje touwtrekken, want Maron's tong hing bijna op z'n knieëen. Nog zoiets trouwens, hij heeft een drinkbak, maar die raakt ie nooit aan, hij drinkt liever uit de vijver! Fantastisch zo'n beest!

Na zijn geslobber uit de vijver lag hij uitgeput op straat en nadat ik hem nog even gedag riep en ik uit zijn grote, donkere, vriendelijke ogen begreep dat we vrienden voor het leven waren geworden, was het jammer genoeg tijd om op te stappen. Al het eten voor 2e kerstdag was immers aan het ontdooien!