Klein maar Stijn

Vanmiddag kwamen Paco en Ineke gezellig op de koffie, maar zij mochten natuurlijk niet binnenkomen zonder dat Stijn er ook bij was, die zich wonderbaarlijk genoeg al snel thuis voelde...

Voor hem was het natuurlijk een grote onbekende speeltuin dus geef 'm eens ongelijk! Hij klom lekker op de bank, liep soms als een dolle door de woonkamer, kroop zelfs áchter de bank en onder de tafel door, drukte zijn neus eens even lekker tegen de ruit aan om naar buiten te kunnen kijken en deed tussendoor nog even een 'power-nap'.

Uiteraard moest hij ook nog even mee naar zolder en kropen we samen achter de drumkit om een paar rake klappen uit te delen. Hij vond het nog wat onwennig, maar dat zit 'm misschien in de leeftijd. Over een jaar of 2 als hij nog eens mee naar boven gaat, is ie er waarschijnlijk niet meer weg te slaan!

We zijn weer thuis!

We zijn ergens een halve dag kwijt geraakt, toen we van Los Angeles via Atlanta in de toekomst naar Amsterdam vlogen. Eigenlijk best bizar, want in feite reis je ook in de toekomst als je opeens 24 uur later ergens aankomt maar je er 'maar' 14 uur over gedaan hebt...

Vanochtend om half 9, gelukkig weer Nederlandse tijd, landden we op het vliegveld van Schiphol, met de meest zachte landing die ik ooit heb meegemaakt. Zo lichtjes, dat we bijna niet merkten dat we al aan de grond zaten. Chappeau voor de piloot!

Nadat Janine's moeder en haar zus ons aan het begin van de vakantie hadden weggebracht, wast het nu de beurt aan mijn vader en moeder om ons weer op te halen. Voor die gelegenheid had mijn moeder zelfs een toepasselijke ballon gekocht en konden we nadat we eindelijk onze koffers hadden kunnen omarmen (onze koffers waren gewoon een half uur kwijt en daar stonden we dan als laatst overgeblevene met nog enkele slachtoffers, wanhopig te wachten...) met een gerust hart op de achterbank van pa's Ford plaatsnemen.

Via Ouddorp, waar we Gijsje ophaalden van zijn logeeradres bij Janine's ouders en eindelijk weer eens met ons huistijger konden kroelen, reden we naar huis en ploften daar voor het eerst sinds enkele weken weer eens neer op onze heerlijk eigen vertrouwde bank.

Bijna 5.000 kilometer met de auto, zo'n 30.000 kilometer met het vliegtuig en heel veel kilometers met de benenwagen, bus en metro, brachten ons veel moois dat Amerika ons te bieden bleek te hebben. Een prachtig land om eens te bekijken en te proeven. Aardige mensen, bijzondere natuur en bizar eten. Dat laatste zal ik niet zo missen overigens, maar al met al is dit een vakantie om serieus nooit meer te vergeten!

Dit was het eerste Appeltje waar ik dorst van kreeg...

Na al die weken dat Koen pakketjes ontving, werd er vandaag dan eindelijk weer eens een pakketje bezorgd dat aan mij geadresseerd was. Ik zat er zoals gewoonlijk al weer langer op te wachten dan de verzender eigenlijk had aangegeven, maar dat terzijde.

Met de precisie van een chirurg opende ik het pakketje en haalde daar mijn AirPort Express uit, van Apple. Met dit kleine apparaatje, dat ik enigszins presenteerde met een imitatie van "De Koenoe", zou ik mijn muziek vanaf mijn laptop of iPod, draadloos over mijn surround systeem in de kamer kunnen afspelen. De mogelijkheid om draadloos met een printer te communiceren of als draadloos modem te gebruiken bestaat ook, maar deze functies had ik dan weer niet nodig.
Overigens ook Jaap, die overal een telefoon in lijkt te zien, stond er weer bij en deed zelf ook een imitatie van "De Koenoe".

Thuisgekomen ontdeed ik de bijzonder strak ontworpen doos (ik ben niet anders gewend van Apple!) van z'n plastic jasje en ging verder met uitpakken. Ook de binnenkant was uiteraard op z'n Apple's vormgegeven, waarbij de sleutelwoorden "wit" & "less is more" centraal staan.

De AirPort Express uitpakken en in het stopcontact steken was niet zo bijzonder, de operatie daarna wel. Want een zeikerd als ik ben, moet altijd alles netjes weggewerkt en met het grootste gemak te bedienen zijn. Daarom moest ik het tv-kastje weg en een beetje uit elkaar halen, zodat ik de bekabeling naar de versterker kon brengen en alles netjes kon wegwerken.
Het ging niet zonder slag of stoot, maar uiteindelijk zat het allemaal prima in elkaar en stond ik met het zweet op mijn rug klaar voor de laatste fase. Overigens was dit het eerste Appeltje waar ik dorst van kreeg!

In de laatste fase moest ik het kleine apparaatje werkend krijgen en in ons draadloos netwerk zien te hangen en daarom pakte ik er een ander Appeltje bij. Janine's Appletje draaide overigens ook op volle toeren en zo stikte het dus van de lichtgevende Apple logo's aan tafel.
Na wat gepiel met de instellingen (wat overigens vrijwel vanzelf ging, ook zoiets moois van Apple!), kreeg ik het dan eindelijk voor elkaar om mijn muziek via mijn iPod, af te spelen over de luidsprekers in de woonkamer. En dat volledig draadloos! Wat een heerlijke techniek!

Zelfs uit de draadloze luidsprekers die in de tuin staan, kan ik nu met een paar een eenvoudige drukken op de iPod, de mooiste muziek laten klinken! Nu alleen nog mooi weer, zodat ik er ook van kan genieten...

Zo kreeg niet hij, maar Levi alle aandacht van de dames!

Hoewel we gisteren ook al even naar het strand toe gingen en daar door het vervelende weer gedwongen werden ons heil in de tuin bij Ellen thuis te zoeken (waar het overigens ook prima toeven was!) probeerden we het vandaag op 2e pinksterdag opnieuw.

Op het hoofd van Middelharnis woei het weliswaar nog aardig, maar toch was er heerlijk en kletsten Janine en Noortje wat bij, terwijl ik samen met Bas een balletje trapte en even een korte frisse duik nam.

Daarna besloten we spontaan om bij ons in de achtertuin te gaan barbecueën en trommelden nog wat extra mensen op om het gezellig te maken.
Bas stond ook deze keer weer lekker te bakken en ook mijn grote kleine vriendje Levi was deze keer van de partij! Zijn vervoersmiddel stond netjes in onze woonkamer geparkeerd, maar ik kon het natuurlijk niet laten om het kleine ventje daar te laten liggen en liet 'm ook even meegenieten van de gezelligheid.

En terwijl Bas het vlees stond te bakken, genoot iedereen van al het lekkers dat op tafel kwam. Ook de kleine Levi kwam nog even aan tafel en ik weet al precies waarom Chris hier zo geïrriteerd kijkt, want zo kreeg niet híj, maar Levi alle aandacht van de dames!