Sweet Goodbyes

Ik ben nooit een overdreven groot fan geweest, maar toen de band vorig jaar oktober aangaf te gaan stoppen, vond ik dat wel erg jammer.
Ze waren groot in de Nederlandse muziekscene en vooral de manier hoe ze op jonge leeftijd opeens bekend werden en met ons zijn meegegroeid, intrigeerde me. Ze zijn immers ongeveer even oud als ik...

Al heel lang geleden wist Jozien nog kaartjes te regelen voor het aller laatste concert van Krezip in de Heineken Music Hall in Amsterdam.
Uiteraard gingen Janine en ik daar graag naartoe, want zo'n grote Nederlandse band voor de allerlaatste keer zien, wie wil dat nou niet?

Vandaag vertrokken we dan ook zo tegen de klok van 3 richting Amsterdam en eenmaal geparkeerd in de parkeergarage van Villa Arena, belandde we al gauw op een terrasje en dronken een lekker glas bier of Cola, met het uitzicht op de Amsterdam ArenA. Omdat we ook ongelooflijk honger hadden maar bij het eerste terrasje niets bijzonders op de kaart konden vinden, besloten we het in een restaurantje onder de vleugelen van de Ajax tempel te proberen. Daar bestudeerden we opnieuw met volle aandacht de menukaart en vonden wel iets dat ons aanstond.

Dat lieten we ons dan ook goed smaken, maar de Dame Blanche (waar ik dit keer vreemd genoeg geen foto van kan terug vinden!) was niet wat ik er van had verwacht. Voor medeliefhebbers van dit heerlijke toetje, ga niet naar de ArenA om je geluk te be-proeven, want je komt bedrogen uit. Geen slagroom, goedkoop vanille ijs en veel te veel chocolade saus.

Enfin, uiteindelijk kwamen we rond 19:00 bij de Heineken Music Hall aan, dat om de hoek van de ArenA ligt. Binnen gekomen kregen we direct een flyer uitgedeeld met de kans om een live DVD en CD inclusief t-shirt van deze avond te bestellen. We bedachten ons geen moment en bestelden in de hal van de HMH de laatste liveshow van Krezip, die vanavond werd opgenomen, op DVD. Als het goed is ligt ie 24 juli op de deurmat, dus het resultaat laat nog even op zich wachten.

Ik was al eens eerder in de HMH geweest tijdens een seminar van Apple, maar hoewel er nog niet zo gek veel mensen binnen waren, zag ik bij binnenkomst dat de zaal toen een stuk kleiner was. We besloten in plaats van op de tribune, lekker tussen het publiek op de grond te gaan staan en zochten een tactisch en mooi plekje op. Niet te gek ver naar voren (daar is het altijd dringen geblazen) en dicht bij de uitgang (voor de wc) en de bar.
Ondertussen liep de zaal vol en besloten de meisjes erbij te gaan zitten. We moesten immers nog de hele avond op onze voeten blijven staan!

GEM trapte om 20:15 af met het voorprogramma en warmde de zaal op met enkele bekende en onbekende energieke nummers. Na een half uur spelen hielden zij het voor gezien, wensten ons veel plezier met Krezip en verlieten onder luid applaus het podium, waarna een pauze van 15 minuten begon. Die pauze werd goed benut en achter een doek dat ons het zicht op het podium ontnam, begonnen de voorbereidingen voor de hoofdact van vanavond. Op de achtergrond werd muziek van onder andere Kings of Leon gedraaid maar toen ik goed luisterde hoorde ik in de verte de soundcheck van Bram's drumkit.

Niet lang daarna, om 21:00 gingen de lichten van de zaal voor de 2e en laatste keer deze avond uit en zagen we de schaduwen van de bandleden van Krezip op het alles aan het zicht onttrekkende doek verschijnen. De eerste dreunen werden uit de speakers gepompt en het publiek werd uitzinnig. Gitaarakkoorden volgden evenals de klanken van de toetseniste. Het doek viel en het aller laatste optreden van één van Neerlands grootste bands begon...

Krezip speelde alle hits van de afgelopen twaalf jaar en hoewel ze nog niet zo lang geleden moeder geworden is had Jacqueline nog steeds de energie die we van haar gewend zijn.
Stevige rocknummers werden afgewisseld met de bekende ballades die akoestisch, elektronisch en soms met de piano begeleid werden. Ook een eerbetoon aan Michael Jackson, in de vorm van 'Billy Jean' werd op geheel eigen wijze ten gehore gebracht.
Jacqueline had ook een flinke gardarobe meegenomen en wisselde dan ook een aantal keren van outfit. Maarliefst 4 keer verscheen ze met iets nieuws op het podium, de ene creatie nog kleurrijker dan de andere. Ze leek alles te geven, klom overal op, zelfs op de bassdrum waar Bram zijn enorm lage dreunen uit toverde, en dat allemaal op hakken!

Het allermooiste werd voor het laatste kwartier bewaard want opeens verschenen er enorme ballen in de zaal die gevuld waren met lucht en die zich gemakkelijk hoog in de lucht lieten stuiteren (wellicht afgekeken van Metallica?). Ze veranderden ook constant van kleur en dat op de maat van de muziek. Het decor zelf toonde ook de meest vrolijke en bonte kleuren, wat het concert enorm opvrolijkte.

Helaas kwam er na ruim 1,5 uur spelen tóch een einde aan dit aller laatste optreden van Krezip. Duidelijk geëmotioneerd sloten zij het concert af met het nummer Sweet Goodbyes dat ze voor deze gelegenheid niet beter hadden kunnen kiezen.
Na een ongelooflijk applaus, gejuich en glillende en jankende tienermeisjes boog de voltallige band onder de neerdalende flikkerende confetti nog een keer voor hun fans.
Het doek viel, het applaus hield nog even aan, maar toen de lichten van de zaal aangingen wist iedereen dat het nu toch echt afgelopen was. Met gemengde gevoelens, aan de ene kant een geweldig concert gezien, aan de andere kant het idee dat dit toch écht de laatst keer was, keerde iedereen huiswaarts...

Als bonus deze keer dan ook echt het aller, aller laatste liedje dat Krezip live heeft gespeeld. Totdat ze een comeback maken dan, laten we het hopen, want eigenlijk is het ongelooflijk zonde van zoveel muzikaal talent.
Krezip met Sweet Goodbyes...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Slagwerkersensemble Apollo & The Nothing

Door mijn drumleraar Gert Zweerus uit Nieuwe Tonge werd ik evenals vorig jaar opnieuw uitgenodigd voor het Voorjaars Concert in Ons Dorpshuis in Nieuwe Tonge. Op deze avond speelde onder andere het Slagwerkensemble Apollo waar Gert nauw mee verbonden is en omdat hij er al weken zoniet maanden vol van is als de drumles ten einde komt, was ik nieuwsgierig naar wat hij dit jaar voor elkaar had weten te boksen.

Hij vertelde mij namelijk dat hij als klap op de vuurpijl een stuk geschreven had op een nummer van de jonge band The Nothing, die bestaat uit 3 middelbareschool leerlingen van het RGO uit Middelharnis.

Met veel bewondering keken Janine, ik en deze keer ook Jurien, naar wat Gert dit jaar allemaal weer had weten te bereiken met zijn Slagwerkersensemble. Zo brachten ze onder andere het nummer "The Bongo Song" van het Safri Duo ten gehore, maar was ik vooral benieuwd naar het stuk met het bandje The Nothing erin.

En dat klonk zeker niet verkeerd! Als bonus dan ook een filmpje waarin zowel The Nothing als Gert's Slagwerkensemble Apollo te horen is!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Intiem met Bløf

Vanavond eens geen stevige rockers op het podium voor ons, maar pure en nuchtere uit de Zeeuwse klei getrokken rasmuzikanten. Onlangs had ik gelukkig kaartjes weten te bemachtigen voor één van de bijzondere concerten die Bløf geeft rond de albumrelease van hun nieuwste album April, dat een tweeluik vormt met het in oktober verschenen Oktober. Vanavond zouden ze dan ook beide albums ten gehore brengen.

Aan het einde van de middag haalden Addie & Mirjam ons thuis op en reden we naar De Wilhelminapier in Rotterdam. Daar parkeerde Addie zijn auto op een uiterst strategische plaats, zodat hij zich ná het concert zo snel mogelijk uit de voeten kon maken. Slimme jongen dus...

Vervolgens liepen we naar Humphrey's waar we om half 6 een tafeltje hadden gereserveerd om vóór het concert nog even een lekker hapje te eten. Nipt half 6 stapten we dan ook binnen, kregen een tafeltje aangewezen en genoten van een aantal heerlijke gerechten.

Nadat we ook ons toetje naar binnen hadden gewerkt, was het nog een klein stukje lopen naar het Nieuwe Luxor theater en duurde het niet lang meer voordat de voorstelling zou beginnen. Perfect gepland dus.
Bij binnenkomst in de zaal bleken we toch wel een aardig stukje van het podium vandaan te zitten, maar het gaf ons nog steeds een goed beeld op een erg huiselijk ingerichte bühne. De tapijten die uitgestald lagen, deed het geheel direct een intieme sfeer uitstralen en ik voelde dat dit een bijzondere avond zou worden.

Even later kwamen de Bløffers het podium op en begonnen zonder aankondiging direct het eerste nummer te spelen. Ze bleken voor "Oktober" als openingsnummer gekozen te hebben en Pascal heette ons na de eerste zin kort welkom.
Na Oktober volgde meteen de hit Eilanden, waarbij grote, felle, blauwe lampen het publiek verlichtten en op de achtergrond een virtuele oceaan werd geprojecteerd.
Nog een nummer later nam Pascal wél de tijd om ons allemaal hartelijk welkom te heten en verzuchtte dat de kop eraf was.

Tussen de nummers die volgden werd vaak uitleg gegeven waarom sommige nummers geschreven waren, wat het al een stuk persoonlijker maakte. Er ging ook wel eens wat mis, zo begon Pascal verkeerd, vergiste zich in een nummer, en brak een liedje na de eerste paar noten al af om om een andere gitaar te vragen.
Ook de zaal deed actief mee, want de lichten achterop het podium schenen hinderlijk in de ogen van de mensen op het eerste balkon en daar werden de heren van Bløf luidkeels van op de hoogte gesteld, waarop een corrigerend tikje op de vingers van de lichtman volgde. Mét een anekdote erbij natuurlijk.
Dit alles maakte het écht. Puur. Intiem. Huiselijk. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor. Het was erg prettig om mee te maken, het leek zelfs alsof we in een gigantische oefenruimte waren, waar de band gewoon relaxt met elkaar stond te spelen!

Half in het eerste deel van de voorstelling, zo half in de cd Oktober, betrad ook Sarah Bettens (bekend van K's Choice) het podium. Ook zij had haar steentje bijgedragen aan de albums Oktober en April, zoals ze dat ook al bij het album Umoja deed en mocht vanavond dus ook niet ontbreken. Ook een strijkkwartet (bestaande uit 3 violistes en een contrabassiste) dat het podium betrad, zette de prachtige ballades kracht bij.

Het prachtige album Oktober werd vóór de pauze, volledig (zij het in willekeurige volgorde) gespeeld en een drankje hadden de mannen dus wel verdiend!

Na de pauze kwamen ze onverminderd terug en begon men de kersverse nummers van het album April te spelen. Ik moet zeggen, ik heb nog niets over het nieuwe album geschreven, hoewel ik hem al vanaf de releasedag in mijn bezit heb. Dat heb ik expres gedaan, omdat ik het album niet echt bijzonder vond (er zitten afgezien van "Aan Iedereen Die Wacht" en "Vandaag") niet echt bijzondere hits tussen. Oké, het nummer "Wapenbroeders" is ook één van mijn favorieten van dit album, maar ik doel eigenlijk op heerlijke mee-zingers. Die hoor ik eigenlijk veel te weinig op dit album. Van die nummers die je op een openlucht concert zo heerlijk hard mee kan blèhren...

Na vanavond begrijp ik het album beter. Sowieso na de uitleg over het hoe en waarom verschillende nummers zijn geschreven, maar helemaal nu ik het live in het theater heb gehoord. Het lijkt bijna alsof het album perfect voor deze setting is geschreven, want de heerlijke balades leken iedereen om mij heen in beroering te brengen. Dat kon ik merken aan de reacties na de laatste noten van elk nummer en aan het warme en hartige applaus dat de band ten deel viel.

Ook toen Pascal in solo-setting het nummer "Dagen Zonder Namen", klapte de zaal de vonken van hun handen af. En wat te denken van het nummer "Overgave" dat Pascal schreef voor zijn vriendin en met dit nummer, op de bruiloft van Peter Slager (de bassist van Bløf) zijn vriendin daarmee ten huwelijk vroeg!

Helaas, nadat de Zeeuwse (behalve drummer Norman dan) groep 2 albums helemaal had afgespeeld, namen ze afscheid, tezamen met het strijkkwartet. Niemand in de zaal geloofde echter dat dit het afscheid was en zoals bij bijna ieder optreden van welke band dan ook, kwam er nog een toegift.
En wat voor een! Opnieuw verscheen Sarah Bettens ten tonele en bracht zij samen met de mannen van Bløf enkele K's Choice klassiekers ten gehore zoals "I'm Not An Addict", waarop ze de gehele zaal duidelijk aan het zwingen kreeg. Dat was iets wat nog niet voorgekomen was die avond, want de "swing-en-meeblèhr-nummers waren immers vanavond achterwege gelaten.
De zaal (en ik ook!) werd helemaal uitzinnig toen Bløf als allerlaatste nog een eigen klassieker kado deed. Wie kon zong dan ook uit volle borst "Dansen Aan Zee" mee en pakte zijn vriendin nog eens goed beet en genoot van dit laatste moment van dit fantastische concert.

Nog één buiging. Nog een daverend applaus. De lichten aan. De deuren open. Fantastisch. Met naast foto's en filmpjes, echte originele Bløf-drumsticks als blijvende herinnering...



Als bonus een filmpje van één van mijn favoriete nummers van Bløf's nieuwe album April: Wapenbroeders...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Bløf in het nieuwe Luxor

Dat is pas snel handelen. Afgelopen zaterdagavond, toen ik nog in Italië was, zag ik een mailtje binnen komen van Bløf. Omdat ik hun album Oktober had gekocht en mezelf online had geregistreerd, had ik nu de mogelijkheid om kaartjes te bestellen voor de presentatie van hun nieuwe album 'April' in het nieuwe Luxor in Rotterdam. Zij zullen die avond zowel 'Oktober' als 'April' live ten gehore brengen voor een vrij klein publiek en ik ben er bij!

Want de dag er na, op zondag, bestelde ik de kaartjes en vandaag kreeg ik ze al binnen. Dat is dus snel handelen van de mensen bij Luxor.
13 April is het zover, dan zal ik samen met Janine, Addie en Mirjam gaan luisteren naar het nieuwe album van de Zeeuwse band. Natuurlijk heb ik het nieuwe album ook al besteld, dus even afwachten wanneer deze in de bus ligt. Het belooft een vrolijke plaat te worden, in tegenstelling tot 'Oktober' die meer donker van aard was.

Ik ben benieuwd!

Tóch naar Metallica!

Uren heb ik samen met Jurien en zelfs met buurman Alfred achter de computer gezeten, in de hoop een kaartje te kunnen bemachtigen. We zaten al vroeg met onze handen aan het toetsenbord om bij de gelukkigen te kunnen zitten, maar we kwamen er iedere keer helaas en tot onze grote teleurstelling, niet doorheen. Niet voor het concert in België, niet voor het concert in ons eigen kikkerlandje. En dat terwijl de kaartjes een half uur na opening van verkoop, toen wij nog zaten te ploeteren om er doorheen te komen, al voor het 3-voudige bedrag op Marktplaats.nl werden aangeboden!

Ook een van de twee openingsconcerten voor het nieuwe album stond op ons verlanglijstje. Die werden in de O2 Arena in Londen en Berlijn gehouden, maar het bleek té onpraktisch en té duur van het goede.

Toch konden Jurien en ik het concert van Metallica in Ahoy of het Sportpaleis in Antwerpen maar niet los laten. Opnieuw hebben we enkele uren op internet gesurft en getwijfeld of we de dure kaartje toch niet zouden kopen, maar om €200,- tot €300,- voor een kaartje neer te tellen, dat normaal gesproken rond de €70,- kost, was ons toch nèt iets te veel van het goede.

Of toch niet? Want na goed zoeken, nadenken, onszelf voor gek verklaren en meerdere personen aangeschreven te hebben, heb ik uiteindelijk de juiste persoon kunnen vinden voor 2 kaartjes. Zij het tegen een ruime meerprijs, maar Jurien en ik gaan nu uiteindelijk toch het concert in Ahoy Rotterdam bijwonen! Daar zijn we natuurlijk dolgelukkig mee want we gaan nu eindelijk eens een live concert van de mannen meemaken.
Als het een beetje meezit hebben we nog perfecte plaatsen ook, want we hebben 2 stoelen in vak AF weten te bemachtigen en als ik zo eens op de plattegrond kijk en er vanuit ga dat bij deze tour het podium waarschijnlijk in het midden geplaatst is, zitten we perfect!

Tenminste het geld was overgemaakt, maar de kaartjes waren tot dusver nog niet ontvangen. Gelukkig kreeg ik vandaag via de aangetekende post, de 2 kaartjes opgestuurd en kunnen we ons dus nu officieel gaan verheugen op de "World Magnetic Tour '09" op 30 maart in Ahoy! Rock on!