Sweet Goodbyes

Ik ben nooit een overdreven groot fan geweest, maar toen de band vorig jaar oktober aangaf te gaan stoppen, vond ik dat wel erg jammer.
Ze waren groot in de Nederlandse muziekscene en vooral de manier hoe ze op jonge leeftijd opeens bekend werden en met ons zijn meegegroeid, intrigeerde me. Ze zijn immers ongeveer even oud als ik...

Al heel lang geleden wist Jozien nog kaartjes te regelen voor het aller laatste concert van Krezip in de Heineken Music Hall in Amsterdam.
Uiteraard gingen Janine en ik daar graag naartoe, want zo'n grote Nederlandse band voor de allerlaatste keer zien, wie wil dat nou niet?

Vandaag vertrokken we dan ook zo tegen de klok van 3 richting Amsterdam en eenmaal geparkeerd in de parkeergarage van Villa Arena, belandde we al gauw op een terrasje en dronken een lekker glas bier of Cola, met het uitzicht op de Amsterdam ArenA. Omdat we ook ongelooflijk honger hadden maar bij het eerste terrasje niets bijzonders op de kaart konden vinden, besloten we het in een restaurantje onder de vleugelen van de Ajax tempel te proberen. Daar bestudeerden we opnieuw met volle aandacht de menukaart en vonden wel iets dat ons aanstond.

Dat lieten we ons dan ook goed smaken, maar de Dame Blanche (waar ik dit keer vreemd genoeg geen foto van kan terug vinden!) was niet wat ik er van had verwacht. Voor medeliefhebbers van dit heerlijke toetje, ga niet naar de ArenA om je geluk te be-proeven, want je komt bedrogen uit. Geen slagroom, goedkoop vanille ijs en veel te veel chocolade saus.

Enfin, uiteindelijk kwamen we rond 19:00 bij de Heineken Music Hall aan, dat om de hoek van de ArenA ligt. Binnen gekomen kregen we direct een flyer uitgedeeld met de kans om een live DVD en CD inclusief t-shirt van deze avond te bestellen. We bedachten ons geen moment en bestelden in de hal van de HMH de laatste liveshow van Krezip, die vanavond werd opgenomen, op DVD. Als het goed is ligt ie 24 juli op de deurmat, dus het resultaat laat nog even op zich wachten.

Ik was al eens eerder in de HMH geweest tijdens een seminar van Apple, maar hoewel er nog niet zo gek veel mensen binnen waren, zag ik bij binnenkomst dat de zaal toen een stuk kleiner was. We besloten in plaats van op de tribune, lekker tussen het publiek op de grond te gaan staan en zochten een tactisch en mooi plekje op. Niet te gek ver naar voren (daar is het altijd dringen geblazen) en dicht bij de uitgang (voor de wc) en de bar.
Ondertussen liep de zaal vol en besloten de meisjes erbij te gaan zitten. We moesten immers nog de hele avond op onze voeten blijven staan!

GEM trapte om 20:15 af met het voorprogramma en warmde de zaal op met enkele bekende en onbekende energieke nummers. Na een half uur spelen hielden zij het voor gezien, wensten ons veel plezier met Krezip en verlieten onder luid applaus het podium, waarna een pauze van 15 minuten begon. Die pauze werd goed benut en achter een doek dat ons het zicht op het podium ontnam, begonnen de voorbereidingen voor de hoofdact van vanavond. Op de achtergrond werd muziek van onder andere Kings of Leon gedraaid maar toen ik goed luisterde hoorde ik in de verte de soundcheck van Bram's drumkit.

Niet lang daarna, om 21:00 gingen de lichten van de zaal voor de 2e en laatste keer deze avond uit en zagen we de schaduwen van de bandleden van Krezip op het alles aan het zicht onttrekkende doek verschijnen. De eerste dreunen werden uit de speakers gepompt en het publiek werd uitzinnig. Gitaarakkoorden volgden evenals de klanken van de toetseniste. Het doek viel en het aller laatste optreden van één van Neerlands grootste bands begon...

Krezip speelde alle hits van de afgelopen twaalf jaar en hoewel ze nog niet zo lang geleden moeder geworden is had Jacqueline nog steeds de energie die we van haar gewend zijn.
Stevige rocknummers werden afgewisseld met de bekende ballades die akoestisch, elektronisch en soms met de piano begeleid werden. Ook een eerbetoon aan Michael Jackson, in de vorm van 'Billy Jean' werd op geheel eigen wijze ten gehore gebracht.
Jacqueline had ook een flinke gardarobe meegenomen en wisselde dan ook een aantal keren van outfit. Maarliefst 4 keer verscheen ze met iets nieuws op het podium, de ene creatie nog kleurrijker dan de andere. Ze leek alles te geven, klom overal op, zelfs op de bassdrum waar Bram zijn enorm lage dreunen uit toverde, en dat allemaal op hakken!

Het allermooiste werd voor het laatste kwartier bewaard want opeens verschenen er enorme ballen in de zaal die gevuld waren met lucht en die zich gemakkelijk hoog in de lucht lieten stuiteren (wellicht afgekeken van Metallica?). Ze veranderden ook constant van kleur en dat op de maat van de muziek. Het decor zelf toonde ook de meest vrolijke en bonte kleuren, wat het concert enorm opvrolijkte.

Helaas kwam er na ruim 1,5 uur spelen tóch een einde aan dit aller laatste optreden van Krezip. Duidelijk geëmotioneerd sloten zij het concert af met het nummer Sweet Goodbyes dat ze voor deze gelegenheid niet beter hadden kunnen kiezen.
Na een ongelooflijk applaus, gejuich en glillende en jankende tienermeisjes boog de voltallige band onder de neerdalende flikkerende confetti nog een keer voor hun fans.
Het doek viel, het applaus hield nog even aan, maar toen de lichten van de zaal aangingen wist iedereen dat het nu toch echt afgelopen was. Met gemengde gevoelens, aan de ene kant een geweldig concert gezien, aan de andere kant het idee dat dit toch écht de laatst keer was, keerde iedereen huiswaarts...

Als bonus deze keer dan ook echt het aller, aller laatste liedje dat Krezip live heeft gespeeld. Totdat ze een comeback maken dan, laten we het hopen, want eigenlijk is het ongelooflijk zonde van zoveel muzikaal talent.
Krezip met Sweet Goodbyes...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Een concert bij de zee

Het was weer zover. Hoewel het nog een erg jong festival is was het dit jaar voor de derde keer raak op de Brouwersdam. Concert At Sea 2008 ging daar vandaag van start, of eigenlijk gisteravond al waar je alleen heen kon als je uit de buurt kwam. Een soort voorproefje zeg maar en wij sloegen dat dan ook over.
Het was pas de 2e keer dat ik dit festival bezocht, want vorig jaar zat ik op de TT in Assen, dat valt namelijk altijd samen. Ook deze keer vertrokken we bij mijn schoonouders vandaan, in Ouddorp, op de fiets. Dit maal alleen met Janine achterop en wind tegen! Ik kan melden dat ik meerdere keren bij mijzelf dacht "waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen!". Van Ouddorp centrum tot aan het concert is het namelijk nog zo'n 15 kilometer fietsen en met iemand achterop en een flinke wind in je gezicht is dat niet prettig.

Na ruim een uur fietsen kwamen we dan toch eindelijk bij het festival terrein aan en na het parkeren van onze fietsen, gingen we naar binnen. De zon scheen heerlijk en het werd dan ook al snel gezellig. Dit jaar was ik als enige man op stap met een clubje dames. De rest van de mannen koos voor de TT, ik ging dit jaar dus voor Concert At Sea (C@S).

Nadat ik een tijdje vlak bij het V.I.P. podium had gestaan en verschillende bekende gezichten voorbij zag lopen zoals Norman Bunnink, de drummer van Bløf, en mezelf had staan verbazen over de vele bezoekers die weer op het festival waren afgekomen, begon dan eindelijk Krezip op het hoofdpodium te spelen. Dit jaar waren er namelijk 2 podia, het Zeeland Podium waar de wat kleinere namen speelden zoals bijvoorbeeld Stevie Ann waar we nog wat van meekregen of Milow, en het Hoofdpodium waar de grote namen op speelden, zoals Krezip, Bløf en Counting Crows.

De dames (en ik natuurlijk ook) swingden (of is het swongen?) en zongen mee op de bekende nummers van Jaqueline van Krezip en haar band. De verrassing was dat plots Roel van Velzen het podium beklom (met zijn afmeting moet je echt klimmen) en samen een duet deden.
Na een tijd wachten trad dan de band op die de drive vormt achter dit festival, Bløf, wat ook een van mijn favoriete bands is. We zongen dan ook alle bekende nummers mee en ik genoot dan ook van de close-ups op het grote scherm van de drums die bij Bløf altijd zo duidelijk aanwezig zijn. Erg leuk en gezellig ookal speelden ze veel van hetzelfde. Ze zouden eigenlijk met een nieuw album op de proppen moeten komen! Gelukkig deden ze ook wat duetten zoals met Stevie Ann en Sarah Bettens van K's Choice en natuurlijk Counting Crows.

Toen het wat later op de avond werd en onze magen begonnen te knorren, zocht ik de pizza-kar op, maar daar verkocht met letterlijk voor mijn neus nèt de laatste pizza-punt en haalden dus bakzeil. Dan maar naar de tosti-kar, waar we wél succes hadden.

Hierna genoten we nog even van het optreden van Counting Crows, maar daarvan kenden we zo weinig nummers dat we besloten om de terugreis te gaan maken. Hiervoor waren we allemaal een beetje huiverig gezien de heenreis, maar we bleken de wind in de rug te hebben en het ging allemaal vanzelf. Vele andere mensen vertrokken tegelijk met ons en het gaf weer een mooi gezicht zo al die lichtjes die over de dam trokken.

Hulde voor de programmering van het festival want het publiek vertrok gespreid vanwege de diversiteit aan bands. Dat hadden ze slim aangepakt. De toiletten daarentegen waren echt vér te zoeken en je was het al bijna kwijt voordat je bij de dixies was aangekomen. Een puntje van kritiek dus en wellicht dat ze het bij C@S 2009 mee kunnen nemen.

Verder was het weer fantastisch om iedereen op te zien treden. Volgend jaar misschien toch weer TT voor de afwisseling, alhoewel ik daar wel goed over na moet denken net zoals of ik volgend jaar nog wel op de fiets ga. We wachten het af...

Als bonus een filmpje dat ik maakte tijdens het optreden van Counting Crows, waarbij ik vooral de licht-effecten mooi vond maar de nummers zelf niet kende helaas.