De wind door onze haren

Hoewel vandaag de Tour-karavaan over ons eiland trok, had ik gezien het weer niet echt trek om me tussen al die drukte te wurmen. Op de vraag of Chris, Martha en Levi soms zin hadden in een middagje strand, stelden zij de wedervraag of we soms zin hadden om mee te gaan varen. Dat was uiteraard niet tegen dovemansoren gezegd!

Eenmaal in de boot in de haven van Middelharnis, zette Chris koers richting de Haringvlietdam om zo wellicht nog iets van de Tour De France mee te krijgen. Het was echter onbegonnen werk, want voordat ik het huis verliet, zag ik via de tv de kopgroep al aanzetten om de dam op te fietsen en gezien de afstand tussen de haven en de dam gingen we het 'never-nooit-niet' redden... De kleine Levi interesseerde het niet zoveel, zo lang hij maar bij zijn stoere papa op schoot en achter het stuur mocht zitten.

Nadat we teruggevaren waren vanaf de dam bij Stellendam, voeren we de haven van Hellevoetsluis binnen, waar Chris even later behendig de boot vastlegde en we de dames in de boot lieten zitten. Wij mannen (inclusief Levi) gingen aan wal voor de jacht op een lekker ijsje.
Die vonden we vrij snel, wat geen verrassing was met deze temperaturen en kregen dan ook een warm onthaal van de dames toen we met deze lekkernijen terugkeerden bij de boot.
Het was voor iedereen een welkome verkoeling en Levi speelde ondertussen lekker door en vond alles prima.

Na een tijdje besloten we verder te varen en terwijl zijn papa weer voor kapitein speelde, kroelde Levi even lekker met zijn mama en genoten Janine en ik van de wind door onze haren (ja ik heb me al enkele dagen niet geschoren!) en uiteraard de heerlijk warme zonnestralen.
Bij het strand van Middelharnis gingen we echter voor anker, sloegen ons kampement aan de vaste wal op en keken onze ogen uit naar de andere speedboten die ook voor anker lagen en af en toe een rondje waagden, achtervolgd door enkele wakeboarders en waterskiërs.

Levi hebben we bijna de gehele middag niet gehoord, want dat ventje is werkelijk met alles wat los en vast zit bezig te houden. Het was dus puur genieten op het kleine strandje bij 't Hoofd van Middelharnis.

Aan het einde van de middag, terwijl Chris en ik op de achtergrond de boot weer klaar maakten voor vertrek, namen Janine, Martha en Levi weer afscheid van het strand en zo kwam er een einde aan heerlijk weekendje!

Waterpret

Het was vandaag eindelijk weer eens schitterend weer en was daarom ook blij dat Chris me gisteravond nog smste of we vandaag mee gingen varen. Natuurlijk wilden we graag mee en dus waren we voor de zaterdag al vrij vroeg paraat op het havenhoofd van Middelharnis.

We waren met een gezellig clubje, want naast Chris en Martha, waren Frank, Keuf en Ellen ook van de partij!
Na een tijdje varen en genieten van het heerlijke weer, hield ik het ter hoogte van Oud Beijerland niet meer uit en sprong het water in. Natuurlijk was het allemaal om het wakeboarden te doen en mocht ik aftrappen. Hoewel het alweer een jaar geleden was en de eerste meters wat onwennig waren, stond ik toch meteen op het board en ging het daarna zo'n beetje vanzelf. Alles werd natuurlijk vastgelegd op film, nu we gisteravond juist een nieuwe camera hadden gekocht.

Niet alleen ik maar ook Chris en Keuf genoten van het wakeboarden en waterskiën, terwijl de dames en Frank lekker lagen te zonnen.
Weinig foto's van dit uitje helaas, maar dat komt omdat er veel gefilmd is. Ik ben dan ook druk bezig met monteren en zal de film dan ook binnenkort op mijn weblog plaatsen. Hou het dus in de gaten!

Chris, Martha, Keuf, Ellen en Frank, bedankt voor de leuke en gezellige middag!

Een fantastische middag met een dubbel gevoel...

Een fantastische middag, maar een met een dubbele betekenis. Een dubbel gevoel...
Aan de ene kant wil je een leuke middag met je familie beleven, maar aan de andere kant weet je dat dit een reden heeft: nog zoveel mogelijk leuke tijden beleven met oom Leen...

Ik heb een tijdje na moeten denken over wat ik in deze blog zou schrijven. Het valt me namelijk erg zwaar. Ik sta op en ga naar bed met de gedachte dat mijn lieve oom Leen steeds zieker wordt. We leven al ruim 2 jaar met de verschrikkelijke wetenschap, maar de laatste tijd zien we het met z'n allen pijnlijk werkelijkheid worden. Je wil zó graag dat het stiekem toch nooit gaat gebeuren en dat de doktoren het tóch mis hadden. Des te pijnlijker is het wanneer je er achterkomt dat het vechten tegen de bierkaai is.
Dus blijft er nog maar één ding over en dat is zorgen dat we een nog zo'n leuk mogelijke tijd met z'n allen beleven. Hoe lang die tijd dan ook nog moge zijn...

Toch probeer ik in deze blog een erg leuke en gezellige middag te omschrijven, want dat was het gewoon. Ookal hadden we allemaal onze eigen gedachten over deze belevenis en hoe moeilijk en dubbel het allemaal is, toch is het een deel van ons leven. Hoe pijnlijk ook.
Het is ook een deel van mijn leven en ik kan er daarom niet omheen op mijn weblog. Zeker niet omdat ik hoop over een tijd deze blog nog eens terug te lezen en te denken aan die ene bijzonder middag...


Oom Jan stelde ons voor om een rondje te gaan varen met zijn bootje, door de havens van Rotterdam. Hij vervoert goederen en mensen van de wal naar het schip en weer terug als dat nodig is. Ik heb hem er al zó vaak over horen praten, maar kon me nooit een idee vormen van zijn werkzaamheden. Dubbel leuk dus, een gezellig middagje met familie én een kijkje in de keuken bij oom Jan aan boort.

Na de Tomassentunnel namen we de afslag Maassluis en hielden we het havennummer 4210 in de gaten. Eenmaal daar aangekomen zagen we de witte Quasqai van oom Jan al staan en we parkeerden onze auto's en liepen richting een piertje.
Daar lag onze schuit voor die middag al rustig te dobberen en bleek tante Janneke al aan boord te zijn. Oom Jan heette ons hartelijk welkom en we liepen gezamelijk richting zijn grote liefde.
Onder toeziend oog van Kapitein oom Jan mochten we aan boord komen en niet veel later stuurde hij ons vakkundig door de havens en leek hij vandaag wel een tourgids, want hij vertelde honderduit en wist antwoord op al onze vragen.

Wij keken ondertussen onze ogen uit en vooral ook mijn vader herkende veel in deze havens omdat hij vlakbij werkt. Hij zag het eens een keer vanaf de andere kant en dat was ook wel eens leuk.
De dames, Janine en Claudia, zaten al snel buiten in het zonnetje en ook mijn 'aangetrouwde neef' Arjan voegde zich daarbij.

Ondertussen was de boot geruisloos van kapitein gewisseld en bleek Ries het roer nu stevig in handen te hebben, terwijl zijn oom Piet en zijn vader en moeder hun ogen uit keken.
Beneden in het ruim was het ook goed toeven trouwens. Daar waren banken en tafeltjes en keken we op waterniveau naar alles wat er voorbij kwam.

Na bijna een uur varen kwam een herkenbare brug in beeld en voeren we opeens door een bekend stukje Rotterdam. Uiteraard werden er veel foto's genomen en er werd zelfs gefilmd. Helemaal toen we nu eens ónder de Eramusbrug doorvoeren, want meestal gaan we er overheen.

Vlak voor de Willemsbrug draaiden we terug, want we waren toch al bijna weer 1,5 uur onderweg en we moesten ook nog terug natuurlijk.
Gelukkig bleef het lekker weer en was het goed toeven op het dek of in het ruim van de Neptunus 9, waar we nog een glimp opvingen van het zomercarnaval dat aan de gang was in de stad.

Zelf mocht ik ook nog even de kapitein uithangen en loodste de boot door de havens alsof ik nooit anders gedaan had, totdat het helaas weer tijd was om aan te meren en het ruime sop te verruilen voor vaste grond onder onze voeten.
Nog even een groepsfoto (helaas zonder mijn eigen vriendinnetje, want iemand moest de foto maken) en nog een foto van de boot voordat we afscheid namen elkaar en in het bijzonder van oom Jan en tante Janneke.

Wat hebben we genoten en zijn blij dat we deze middag met elkaar hebben mogen beleven. Oom Leen was moe, maar had net als ons allemaal een leuke middag gehad en daar was het uiteindelijk toch om te doen.
Bij deze nogmaals ontzettend bedankt oom Jan, voor het beschikbaar stellen van de boot en het kijkje in de keuken dat je ons gunde. Het was een onvergetelijke middag...

Dat is even wat anders dan achter je beeldscherm zitten!

Vanmorgen kwam er op de zaak even een spoedklusje van Dolphin Maritime tussendoor en de klant was blijkbaar zo tevreden dat hij ons spontaan uitnodigde voor een rondje varen over het Haringvliet. Of we om 12 uur klaar konden staan op de jachthaven van Stellendam. Dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer vragen!

Ik was al eens eerder mee gevaren met een zogenaamde RIB (Rigid Inflatable Boat) van Dolphin, tijdens een borrelmiddag van de Kamer van Koophandel en wist dust in tegenstelling tot de rest, wat me te wachten stond.

Aangekomen bij de jachthaven lag de boat, waar 250 pk achter hing, al op ons te wachten. We kregen nog wat veiligheidsinstructies van de kapitein maar daarna waren we er helemaal klaar voor.

We voeren op rustige snelheid de haven uit, maar daarna gingen alle remmen los. De boot leek af en toe los te komen op de golven en voer met hoge snelheid over het Haringvliet.
Af en toe maakte de boot een hele scherpe bocht zodat we alle kanten opgeslingerd werden en het water over de boeg klotste. Er werd dan ook hard gelachen en gejuicht tijdens de dolle rit, die er voor zorgde mijn collega's achterin de RIB toch aardig nat werden!

Na een kwartiertje keerden we weer terug naar haven, maar de algemene indruk van dit korte uitje laat voor zich spreken. Dat is dan toch wel even wat anders dan achter je beeldscherm zitten!

Als bonus een filmpje van dit korte maar geweldige uitje...

Een geweldige ervaring rijker

Het was vandaag prachtig weer en als je dan een smsje krijgt van Martha, of je 's avonds mee gaat varen, dan ben ik degene die heel moeilijk nee kan zeggen. Helaas had Janine andere verplichtingen, maar ik besloot toch om mee te gaan en vertrok dus direct na het eten, richting het havenhoofd van Middelharnis.
Daar aangekomen lag de boot al in het water en na wat poses van Martha en het moment dat Keuf en Ellen eindelijk ook gearriveerd waren, voeren we de haven uit met het zonnetje recht op onze neus.
Vorig jaar ging ik ook al eens mee en probeerde toen na wat aarzelen en het afgekeken te hebben van de professionals, het wakeboarden ook eens te proberen. Nadat mijn start voor de 5e keer mislukte was ik toen zo kwaad op mezelf dat ik het bijltje er bij neer gooide en dus bleef mijn wakeboard ervaring uit.

Vanavond probeerde revanche te nemen en met succes! Na enkele start te hebben verknald, lukte het me dan eindelijk om te blijven staan. Eerst wat onwennig en star, later wat relaxter en probeerde dus wat meer te doen dan alleen maar rechtuit varen en ik moet zeggen dat me dat nog niet zo slecht af ging als dat ik gedacht had! Natuurlijk is het niet mijn eerste "board-ervaring", ik heb immers al een aantal jaren snowboard ervaring, hoewel dat er de laatste jaren wat bij ingeschoten is.

Ook kreeg ik nog een niet echt zachtzinnige aanvaring met het wateroppervlak (we hebben het op film, dus bekijk het onderstaande filmpje!), door met mijn gezicht plat op het water te slaan toen ik even niet oplette en mijn board water hapte. Daarna ging ik overigens gewoon weer verder, maar na een tijdje werd ik moe en liet ik de beurt aan Keuf.

Hij liet even zien hoe het wel moest. Kan ook niet anders, want hij heeft vele jaren watersport ervaring en draait zijn hand dan ook niet om voor een sprong of een salto als afsprong. Zijn vriendin Ellen leek dan ook weinig geamuseerd want die is die capriolen allang al gewend.
Ohja! Cor was er ook nog bij, maar die hoorde je de hele avond niet. Die genoot van het zonnetje, want hij kon helaas niet in het water omdat zijn voet in het gips zat. De ziellepoot.

Ook Chris gaf nog even blijk van zijn kunnen en terwijl Martha zich als een ware kapitein achter het stuur van de speedboot had genesteld, maakte ik wat mooie plaatjes van Chris.

Daarna was het de beurt aan Martha, die absoluut niet zónder lange zwembroek wilde wakeboarden, "anders ben je geen echte wakeboarder" voegde ze hier nog aan toe. Het zij zo.
Ook zij scheerde als n dolle over het water en terwijl ik geamuseerd toekeek hoe Martha over het water gleed, keek ook Ellen de naar het waterspel.
Na een tijdje hield Martha het voor gezien en hees Keuf het board met Frankenstein-print op het droge. Ik kon het dan ook niet laten hier even mee op de foto te gaan, toen Keuf zich ondertussen snel klaar maakte om nog wat meters te kunnen maken. Het zonnetje zakte immers als een eind richting de horizon.

Voor een tweede maal liet hij zien wat hij waard was en een ander maal verkoos hij het luchtruim boven het ruime sop. Ook achterwaards wakeboarden bleek ook geen probleem voor hem en Ellen en ik keken toe hoe hij zijn kunstjes vertoonde zoals zijn inmiddels befaamde afsprong in de vorm van een zijwaardse salto die hij hier net niet gaat landen...

Gelukkig mocht ook ik nog even het water op en het ging dan ook alweer beter dan de eerste keer. Ik werd zelfs wat overmoedig en zwaaide alsof ik nooit anders gewend was. Omdat je het juist níet gewend bent, sta je wat ongemakkelijk en misschien wat verkrampt op zo'n board en gebruik je de verkeerde spieren. Na een tijdje werd ik dan ook moe en kreeg last van mijn armen, benen en rug. Misschien ook wel door die flink klapper die ik eerder die avond maakte, maar ik vond het genoeg geweest en dus liet ik het touw los en zonk langzaam het water in.

De zon stond inmiddels al erg laag en het was ook al een stuk frisser geworden. Daarom vaarden we snel terug naar de haven en beleefden ondertussen nog wat lol door wat gekke bekken te vertonen.

Eenmaal in de haven werd de boot door Chris uit het water gereden en keerden we moe maar voldaan huiswaards. Ik heb thuis ook maar niet gezegd dat ik een nieuwe hobby gevonden heb, want ik heb er al zo veel!

Nogmaals mijn dank aan Chris & Martha, Keuf & Ellen en natuurlijk Cor, voor de leuke avond en de nieuwe ervaring! Als bonus dan ook een filmpje van mijn wakeboard avontuur, mijn crash en een salto van Keuf! Excuus voor de lage kwaliteit en het soms niet synchroon lopen van het beeld en geluid maar het is gefilmd met mijn Nokia en het bewerken was wat lastig...