Als je 'vroeger' vertelde dat je met je meisje in de polder was geweest, viel raar en ietwat zenuwachtig gegiechel je ten deel. Er werden dan meteen de wildste verhalen over je bedacht en mocht je een van de eersten in je vriendengroep zijn die dat hadden gepresteerd, verkreeg je zelfs voor de rest van je leven een 'koning-status'...Zelfs mijn opa en oma vertelden me er wel eens over, over wat zij als "grazzen" betitelden en dat het gras zo prikte aan je kont, wanneer het net gemaaid was...
Tegenwoordig, nu we al wat ouder zijn, zijn de associaties met deze fabuleuze en vooral ondeugende uitspraak een stuk milder en daarom durf ik nu ook met een gerust hart te vertellen, dat ik vanavond met mijn meisje de polder in geweest ben.
Het was heerlijk weer vanavond en de Flakkeese buitenlucht leek goed voor mijn verkouden longen en neus. Janine liep daarentegen de longen uit haar lijf, tijdens een pittige hardloop-ronde, terwijl ik er achteraan reed voor de 'verzorging', maar vooral genoot van de rust om ons heen. In de polder van Middelharnis - Sommelsdijk was het muisstil en hoorde ik alleen Janine's voetstappen op het asfalt slaan. Zodoende genoot ik van de prachtige groene vergezichten die onze omgeving rijk is en snoof daarnaast meerdere malen de heerlijke lucht op van pas gemaaid gras, waar overigens af en toe eveneens de lucht van een verse koeienvlaai in voorbij kwam...
De zon begon al goed te zakken, wat mooie plaatjes opleverde van de tocht waarop we eigenlijk niemand tegen het lijf liepen. Van het begin tot het einde bleef het stil en rustig en werd alleen het gehijg van mijn vriendinnetje steeds heviger naarmate ze vermoeider raakte.
Ah! Net als vroeger, toen er nog andere dingen in de polder gebeurden! Komt die vergelijking met 'toen' toch weer bovendrijven...
