Een dag van laatste dingen

Het ging snel deze week. Afgelopen vrijdag had ik, eigenlijk geheel onverwachts, een sollicitatiegesprek bij internetbureau Mangrove in Rotterdam, dat sinds jaar en dag tot een van m'n favoriete Nederlandse internet bureaus behoort en ik ook al even lang op de voet volg.
Dat pakte goed uit en afgelopen dinsdag kreeg ik te horen dat ze me graag in hun team wilden hebben.

Het besluit om daar ook daadwerkelijk voor te kiezen, was snel genomen, ook al zou ik er qua reistijd flink op achteruit gaan. Diezelfde dag lichtte ik de directie van Websites Nederland en iBoom in en die waren bereid om alle medewerking te verlenen om mijn vertrek te vergemakkelijken.

In goed overleg besloten we dan ook dat het meteen mijn laatste week zou zijn. Dat gaf geen problemen en eerlijk is eerlijk, als je met je hoofd al bij je nieuwe werkgever zit, heeft het weinig zin om nog te blijven (mits de planning het ook toelaat natuurlijk, maar dat deed ie).
Ik had nog een aantal vrije dagen staan en met dat gegeven in het achterhoofd werd dan ook besloten dat ik vandaag voor het laatst aan het werk zou zijn, zodat ik na een lekker weekje vrij, met frisse moed bij mijn nieuwe werkgever kon beginnen.

Het ging dus allemaal wel heel snel, zo ook voor mijn collega's. Donderdagochtend vertelde ik hen het nieuws, maar lang om daar aan te wennen kregen ze niet, want de volgende dag, vandaag dus, werkte ik voor het laatst aan hun zijde...

Het was vandaag dan ook 'een dag van laatste dingen'. Zo twitterde ik voor het laatst via de corporate accounts van Websites Nederland en iBoom, onthief ik mezelf van alle beheer functies van de verschillende Facebook accounts van klanten en om tien uur zorgde ik voor een aller laatste traktatie. Terwijl Bram nog een bord voor z'n kop had, trakteerde ik geheel in steil en vooruitlopend op morgen, oranje tompoezen. En die vonden gretig aftrek! Ook bij Bram (en mijzelf)...

De laatste e-mailtjes werden verstuurd, klanten waar ik veel contact mee had werden met een afscheidsmail op de hoogte gesteld. De laatste uren tikten weg en die laatste uren werden ook voor het laatst in ons systeem onder mijn naam geregistreerd. De laatste lunch brak aan en ging even snel voorbij.
De laatste klussen werden afgerond. Spullen uitgezocht, computer opgeschoond.
Ook de laatste vrijdagmiddag borrel stond voor de deur. Memorabel. Zelfs Pieter, die de afgelopen twee weken vakantie had, kwam speciaal langs met frikandellen, om afscheid te nemen.

Mijn laatste woord tot mijn collega's. Zelfs een laatste presentatie. Het laatste biertje. Alles had een laatste keer vandaag en dat voelde toch best raar en heel definitief. Zo ook ons laatste potje voetbal dat geheel in stijl werd afgesloten door een niet nader te noemen collega. Koen.

Dat was het dan. Websites Nederland en iBoom. Bedankt voor alles wat ik geleerd heb. Bedankt voor de fijne collega's. Bedankt voor het lachen. Bedankt.

"Is het al kwart over biertje?..."

Het is een vraag die bijna iedere vrijdag wel gesteld wordt in de studio van Websites Nederland. Door de weeks werken we met zo'n achttien internet-professionals met volle overgave aan de meest uiteenlopende projecten, van websites en webshops tot complete back-office systemen en zelfs iPhone en iPad applicaties. We proberen altijd 'leading in ons vakgebied' te zijn, maar als de klok op vrijdagmiddag de half vijf nadert, gooien we (indien mogelijk) ons werk naast ons neer.

Dan is het namelijk tijd voor welverdiende ontspanning en begint de week-afsluiting als terugkomend ritueel. Vaak wordt door middel van een korte presentatie aan het hele team duidelijk gemaakt welke projecten deze week weer succesvol zijn afgerond of welke projecten er deze week zijn binnengehaald en dus op stapel staan. Vaak genoeg gaat dit gepaard met de nodige glazen bier, chips en knakworsten of andere lekkernijen!

Toch is er een kleine verandering aangebracht in de 'ontspanning' tijdens onze afsluiting, want hoewel we al weer een paar maanden zeer gelukkig zijn met een heuse professionele voetbaltafel, horen we nu vaak ijzige stilten van concentratie, die gepaard gaan met kreten van vreugde, opwinding óf het kletteren van toetsen.
Terwijl de klok bijna het weekend aanwijst worden de vinger- en duimspieren nog eenmaal op de proef gesteld en kijken een aantal geconcentreerde blikken dezelfde richting uit. Sinds deze week zijn we immers weer in het bezit van de nieuwste FIFA game die nu al voor het seizoen van 2011 uitgebracht is. Het spel wordt in verbluffende High Definition kwaliteit op een levensgroot scherm geprojecteerd en de WN'ers varen er wel bij.

De laatste strijd voor het weekend wordt dus sinds kort in opperste concentratie op de digitale groene zoden gestreden en terwijl iedereen na vijf uur langzaamaan de de 'creatine' verlaat blijven er altijd nog wel een paar hangen, voordat de rust volledig terugkeert aan de Deltageul in Stellendam.

Althans, tot aan de maandagochtend dan, want vanaf dan wordt daar weer flink werk verzet en begint het hele circus weer opnieuw, totdat er weer iemand opmerkt: "Hé! Is het al kwart over biertje?..."

Een must-have voor elke gadget freak

Als gadget en bovenal 'Apple fan' volg ik uiteraard de laatste ontwikkelingen op dat gebied en was ik ook zeer benieuwd naar de komst van Apple's 'iPad'. Een recordverkoop van dit hebbeding werd vanzelfsprekend een feit, maar wat moet je, naast het feit dat het een ongelooflijk gaaf apparaat is, er nu precies mee? Tot nu toe kon ik daar zelf nog niet over oordelen, maar daar kwam vandaag verandering in...

Vanmorgen legde collega Peter opeens een hoesje met een wel heel erg bekend logo op mijn bureau bij Websites Nederland. Met een kleine glimlach voegde hij er nog aan toe: "Jij krijgt de eer..." en meteen begon mijn hart sneller te kloppen. "Is dit 'm?" vroeg ik mezelf al starend naar het zwarte mapje met Apple logo bijna hardop af. Bij het openslaan voelde ik de stoot adrenaline door mijn lichaam stromen. Ik had hier een heuse iPad voor me liggen!

De iPad bleek gloedje nieuw en ik had de eer 'm te mogen activeren. Daarom sloot ik 'm direct aan op mijn Mac Pro en activeerde het chique ogende machientje in een handomdraai via iTunes. Daarna kon de pret beginnen en snuffelde ik eerst even door alle mogelijkheden en instellingen. Hij werkte boven verwachting lekker en het scherm bleek verbluffend. Meteen wist ik het, dit apparaat zet de toon voor de toekomst!

Het apparaat ligt erg fijn in de hand en het touchscreen reageert, zoals we dat van Apple wel gewend zijn, erg goed. Bij het draaien van de iPad, draait het scherm uiterst soepel in een oogwenk van 'landscape' naar 'portrait'. Ik had overigens niet anders verwacht.
Het enige nadeel vind ik echter het erg spiegelende scherm, want buiten in de zon nog wel eens voor problemen met de leesbaarheid zou kunnen zorgen.
Echter is de beleving van het apparaat ronduit verbluffend en is het een must-have voor elke gadget freak. Toch weet ik niet of het ook iets voor mij zou zijn. Gezien de hoge aanschafprijs vraag ik mij af of het het waard zou zijn om de iPad te kopen. Zo zit er bijvoorbeeld geen DVD-speler in verwerkt en kun je er ook niet zo makkelijk een USB-stick op aansluiten. Je zult 'm altijd moeten vullen in combinatie met een computer die beschikt over iTunes en dus blijft het alleen een ding waarmee je op de bank of aan tafel kunt zitten, om te internetten, mailen of foto's te kijken. Desalniettemin geloof ik dat het voor de niet veel eisende en ook vooral de zakelijk gebruiker best interessant zou kunnen zijn om de iPad aan te schaffen. Alleen al voor de looks en de beleving!

Overigens was ook collega Koen zwaar onder de indruk van dit technisch vernuft en even later kwam hij woorden te kort (een unicum bij Koen!) en was hij bijna onbereikbaar voor zijn collega's. Jaap kwam eveneens de iPad inspecteren en testte gelijk een aantal sites of zij ook iPad compatibel waren.

Zelf testte ik ook nog een aantal sites, zoals de website van Dailyflex, die vandaag online ging met een nieuw design en geïntegreerd extern back-office systeem (tja voor de leken is dit misschien toch abra-ka-dabra!?). Toch was er één ding het allermooiste, want zeg nu zelf, mijn eigen weblog op de iPad, is het geen plaatje?

Het dak ging er af bij Quartier

De spanning hing al dagen in de lucht, maar vandaag was het eindelijk zo ver. Na de heerlijke overwinning op Brazilië (waar ik helaas geen foto's van heb omdat ik mijn camera niet bij me had!), was het vandaag de bedoeling de winst te pakken van Uruguay en zo in de WK finale te geraken.

Collega Koen had zich vandaag goed voorbereidt. Hij was niet alleen uitgedost in een shirt met de alom bekende kleur, maar ook zijn schoenen had hij er op afgestemd. Zelfs speciale polsbandjes mochten niet ontbreken bij de goedlachse MC Koenoe zoals hij bij zijn collega's bekend staat.

's Avonds stonden Jurien en Jozien al op tijd bij ons voor de deur en niet veel later parkeerden zij hun fietsen aan de haven van Middelharnis, terwijl wij ondertussen de auto parkeerden. Keuf en Ellen kwamen toevallig ook net aanlopen en toen ten slotte ook Chris en Martha zich nog lieten zien was het feestje compleet.

De stemming zat er bij Quartier al goed in en hoewel het ongelooflijk druk was, bleek het toch wel erg gezellig zo knus op elkaar! Van ellende moest ik de wedstrijd, staand vanaf een stoel volgen op een van de beschikbare schermen.
Vanwege de drukte was het dan ook alleen mogelijk om op je plek te blijven staan, zitten of springen en wat waren Jurien en ik opgelucht toen het fluitsignaal voor de rust klonk. Vanwege de grote drukte voor het toilet waren renden we naar buiten en zochten een plekkie uit om het bezinksel van alcohol te lozen.

Toen we terugkwamen konden we gelukkig nog onze plekken van tijdens de eerste helft terug innemen en ik aanschouwde een zenuwachtig publiek dat op het begin van de laatste 45 minuten zat te wachten.

Het bleek een ontzettend spannende wedstrijd te worden, die evenals de vorige wedstrijd tot op de laatste minuut voor het zweet in de handen zorgde. Toch kwam Nederland ook nu weer op voorsprong en hoewel de Uruguayanen in het allerlaatste gedeelte van de wedstrijd nog een tweede doelpunt wisten te scoren, konden ze het niet voorkomen dat Oranje zichzelf met 3 doelpunten naar de finale schoot. Drie tegen twee, een mooie score dacht ik zo en daar dachten meer mensen over!

Het dak ging er af bij Quartier en ook buiten bleef het nog lang gezellig met alle feestende mensen. Hoewel menigeen flink van de alcoholische versnaperingen had gelurkt en van tevoren al wist dat de volgende werk-ochtend een flinke opgave ging worden, leek het niet op te wegen tegen het geluksgevoel van vanavond. Nederland in de finale, dat wordt misschien wel een historische laatste wedstrijd!

Met een brommende vierwieler langs de N57

Enkele weken geleden kocht hij samen met zijn zwager een stoere buggy via Marktplaats.nl. Sinds die tijd worden we doodgegooid met vele foto's en filmpjes van zijn avonturen en kan hij eigenlijk nergens anders meer over praten. Vandaag besloot hij echter zijn collega's ook mee te laten genieten van zijn nieuwe hobby…

Het liep al tegen half 9 toen er opeens pal voor het kantoor van Websites Nederland, een voertuig met luid gebrul tot stilstand kwam. Het bleek Jeroen, die met gevaar voor eigen leven met de buggy naar de zaak gekomen was. Uiteraard moest ik even een kijkje nemen en ook andere collega's liepen naar buiten om de buggy, die gewoon op kenteken staat en dus 'street-legal' is, te aanschouwen en vol trots showde Jeroen zijn grote liefde aan het aangestormde publiek.

Tijdens de middagpauze mocht ik plaats nemen achter het stuur en collega Koen was zo heldhaftig om naast mij in de cross-kar te stappen.
We reden, nadat hij eerst nog eventjes stil viel, als een dolle over het industrieterrein en door de berm langs de N57 en we hadden de grootste lol. Hoewel zijn topsnelheid niet hoger gaat dan zo'n 70 kilometer per uur, is de fun-factor van het apparaat des te hoger! Hij ligt lekker strak op de weg en je moet wel erg goed je best doen wil je alle grip in de bochten verliezen.

Na werktijd stapten ook collega's Jan (die sowieso veel met raceauto's heeft) en Paul nog even in de brommende vierwieler en de grijns op hun gezichten bij terugkomst sprak boekdelen!

Als bonus dit keer een filmpje van de rit die ik samen met Koen in de buggy maakte. We hebben er erg van genoten!

Toch nog met z'n blije bakkes achter het stuur

Ik had het 'de Schoenen-man van Websites Nederland' al lang geleden beloofd, maar er kwam gewoon niet van. Enkele collega's gingen 'm zelfs al voor maar beloofd is beloofd dus, toen hij van onlangs vroeg "Voor je 'm verkoopt mag ik toch zeker nog wel een rondje rijden?" had ik een belofte in te wisselen...

En uiteraard, beloofd is beloofd en omdat de Honda misschien morgen wel verkocht wordt, was dit de laatste kans voor Koen om eens in een échte auto te rijden. Daarom nam ik hem aan het einde van de werkdag mee voor een rondje in de Civic Type R en hoewel hij eerst twijfelde om achter het stuur te kruipen ("Voor 't zelfde geld rijd ik 'm straks nog net even op een hoop!") zat hij er even later toch achter met z'n blije bakkes!

Normaliter ligt Koen letterlijk in z'n auto en kijkt hij bijna door zijn achterraam opzij, maar ik drukte 'm op het hart dat dat in deze auto niet mocht. "Je moet de auto voelen Koen", zei ik tegen 'm. "Pas dan kun je met genoeg zekerheid het gaspedaal intrappen".

Zo gezegd zo gedaan en wat vond hij het heerlijk om met een flinke snelheid over de Haringvlietsluizen te racen. "Ik denk dat ik er vannacht niet van kan slapen" verduidelijkte hij nog even, toen hij met ietwat trillende benen en een brede grijns weer uitstapte...

Als bonus hieronder een filmpje. Dan geloven z'n vrienden het tenminste ook!

Een lust voor het oog

Nadat mijn collega Jan hem vorig weekend nog net voor ging, brak vandaag na maanden van wachten ook voor Koen de grote dag aan. Al de gehele ochtend zat hij te wippen op zijn stoel, maar zijn wachten werd pas 's middags beloond. Dit keer geen nieuwe schoenen, maar vanmiddag mocht hij dan eindelijk zijn nieuwe auto op gaan halen.

Een interessant lease aanbod deed hem kiezen voor een schitterende en stoere Volkswagen Polo met de nodige opties. Uiteraard moesten de WN'ers (Websites Nederlanders) de wagen met eigen ogen van dichtbij bekijken en 'de Koenoe' of 'MC Koenoe' zoals hij in de volksmond wordt genoemd, was er maar wat trots op (voor diegene die mijn blog weinig leest laat het zich makkelijk raden wie Koen is, het gaat om de kerel met die blinkende Nike's!)!

Na een grondige inspectie aan de buitenkant, werd ook het interieur even gechecked. Ook dat bleek dik in orde en bleek deze wagen zelfs van een mooi navigatiesysteem te zijn voorzien.
De auto leverde dan ook een dikke duim op van 'Dubmeister' en VW-freak Joan, die onlangs zelf het project MijnBlueMotion.nl startte, waar het niet gaat om de mooiste of snelste auto, maar juist om de meest zuinige!

Hoe dan ook, de nieuwe wagen van Koen is een lust voor het oog en hoewel ik er nog niet in heb mogen rijden, geloof ik maar wat graag dat deze auto ook in beweging zijn mannetje staat.

Ik wens zowel Koen als Jan dan ook veel veilige en vooral plezierige kilometers toe!

Een heuse fotoshoot

Het is bijna zo ver. Na maanden van concepten, overleg, vormgeven en programmeren, is de nieuwe website van Websites Nederland bijna af. Uiteraard mag een pagina met de WN'ers niet ontbreken en dus hadden we vandaag een heuse fotoshoot.

Ik moest mij even voorbereiden, maar daarna was het tijd om los te gaan. Uiteraard was het niet alleen voor mij, maar kwamen alle WN'ers zoals ook Joan en Koen voor de lens.

Benieuwd naar het resultaat? Bekijk dan binnenkort de nieuwe website!

Wie had er vroeger geen Flippo's?

Het was toch alweer eventjes geleden dat we dit bekende beeld hadden gezien. Het laatste paar werd afgeleverd toen wij in Amerika zaten en ondertussen verbleef hijzelf ook nog 10 dagen in Miami.

Toch wist ik precies hoe laat het was, toen een grote rode bus van TNT voor kwam rijden en Koen vrijwel direct als een zenuwachtige Jack Russel van zijn stoel opveerde en naar beneden stoof.
Het kon maar één ding betekenen, dat moesten wel weer nieuwe schoenen zijn.

De doos waarin ze verstuurd waren zat goed dicht, maar met een beetje geweld haalde hij korte tijd later, na het verwijderen van wat oud papier van de vorige eigenaar, toch de originele Nike schoenendoos tevoorschijn. Vol trots en in de karakteristieke 'Koenoe-pose' showde hij zijn paar 'Nike Air Max 90 Infrared' aan het toegesnelde publiek.
Hoewel Koen ons deed geloven dat hij dit wel een van de meest 'onmin-dotti' schoenen uit zijn verzameling vond (inmiddels rond de 30 paar!) vond ik persoonlijk dat ik al eens mooiere exemplaren voorbij had zien komen.

Het deerde hem niet, hij was helemaal in de gloria met zijn 'Infrareds' en ik begrijp het enthousiasme wanneer iemand zijn waardevolle verzameling weer kan aanvullen. Iedereen denk ik. Wie had er vroeger geen Flippo's?

Japanse bodem

We vroegen ons al af waarom het zo lang duurde, want het was immers al weer een hele tijd geleden dat er een paar nieuwe schoenen voor Koen op de zaak werd afgeleverd. Toch was het vandaag weer eens raak en kwam de o-zo-bekende rode TNT-bus (hier zijn ze nog rood!) weer voorrijden.

Koen nam gretig zijn pakketjes in ontvangst en we hoefden niet te raden wat daar in moest zitten.
Het eerste pakketje was snel geopend en toonde ons een paar gloednieuwe Nikes, uit de serie van de 'Nike Air Max 1 Storm'.
Uiteraard was er weinig tijd om bij dit ene paar stil te staan en begon Koen gelijk met het uitpakken van het tweede deel van zijn bestelling. Daarin bleken echter maar liefst twee schoenendozen te zitten, die naast 2 paar schoenen, ook volgepropt zaten met Japanse kranten. De schoenen waren namelijk van een Japanse eigenaar afkomstig en dus bleek dit schoeisel eerst op Japanse bodem te zijn gedragen.

De inhoud van de dozen loog er echter weer niet om toonde ons een paar 'Nike Air Max 1 Shima Shima' en ook een paar 'Nike Air Max 1 Crepe'.
Nu was er bijna geen plaats meer om te werken, maar er stonden nu wel 3 paar Nikes op Koen's bureau te glimmen! En daar was 'De Koenoe' maar wat blij mee!

Een paar glimmende punters

Normaal gesproken kennen we hem als iemand met hippe kleding en dito uitspraken. Bonte gekleurde kleding en vele verschillende soorten schoenen, maken hem tot een ietwat flamboyante verschijning. Maar vandaag even niet...

Vandaag was de dag dat onze eerbiedwaardige collega en Nike-Air-Max-1-verzamelaar Koen eindelijk mocht afstuderen en zijn presentatie moest geven over een project waar de laatste maanden door Koen koortsachtig aan is gewerkt.

Gisteren gaf hij een proef-presentatie ten aanzien van alle collega's, maar vandaag moest het voor het "echie".

Speciaal voor deze belangrijke dag, had Koen zich voor één keer in een pak gehuld en ik moet 'm nageven, dat stond 'm goed! Hij leek opeens op een échte vent en wat helemaal bijzonder was, was zijn niet-Nike-schoeisel. Je kunt 'm tekenen met een stel bontgekleurde sportschoenen, maar dat Koen vandaag zijn Nikes ingeruild had voor een paar glimmende punters had niemand durven dromen! Hij was overigens vandaag wel in pak, maar zijn streken was hij nog niet verleerd!

Uiteindelijk kwam hij vanmiddag terug met een brede glimlach op zijn gezicht. Dat kon maar één ding betekenen... Hij was geslaagd! En wel met een dik verdiende 8!

Chappau Koen! Welkom bij de club!

Als bonus een filmpje van Koen die laat zien dat hij ook nog eens over een stel goede moves beschikt. Op zijn glimmende puntschoenen brengt hij een korte ode aan Michael Jackson...

Waar de naam vandaan komt laat zich gemakkelijk raden...

Het was alweer een tijdje geleden maar vandaag trok Koen opnieuw alle aandacht toen er weer eens een pakketje voor hem werd bezorgd met, je raad het al, een nieuw paar Nike's!

Deze keer ontving Koen de Nike Air Max 1 Skulls Pack. Uiteraard werden ze volgens traditie direct opnieuw geveterd en werd ik daarna gevraagd om een foto van de schoenen in volle glorie te nemen.

En waar de naam vandaan komt laat zich gemakkelijk raden...

Hij was niet voor niks ex-bassist!

Vanavond werd het een avondje buffelen want met een groot deel van mijn collega's en wat extra hulptroepen, hadden we een avondje zaalvoetbal in de Staver te Middelharnis gepland.

Omdat enkele van mijn collega's niet echt in de buurt wonen, had ik hen een etentje bij mij thuis aangeboden en dat ontaarde uiteindelijk in veel geweld op zolder! Ik leidde hen rond door het huis en toen we bij de zolder uitkwamen, slaakten alleen een kreet van opwinding en waren ze niet meer te houden.

Joan klom direct achter mijn akoestische drumkit en liet zien dat hij een flink gevoel voor ritme in zich had (hij was niet voor niks ex-bassist!). Ook Koen liet zich van zijn beste kant zien, maar verkoos de elektronische kit boven de akoestische. Koen ging zelfs zo enthousiast met de dubbele-bass-pedalen in de weer, dat ik ze halverwege weer vast moest schroeven voordat ze alle kanten op zouden vliegen! Jaap lag ondertussen krom op de bank van plezier en de avond begon dus op deze manier al helemaal goed.

Bekijk hier overigens enkele filmpjes die met diverse mobiele telefoons zijn genomen:
filmpje 1, filmpje 2, filmpje 3, filmpje 4.

Uiteraard gingen we op tijd naar de Staver, waar we ons 2 uren lang in het zweet mochten werken in de gymzaal, tijdens het voetballen. Er werd stevig tekeer gegaan maar ondertussen probeerde ik de tegenstanders af te leiden met het welbekende "He! Kijk daar eens!", maar helaas trapten ze er niet in. Nu ik de foto's trouwens terug kijk lijkt het wel of ik nog met mijn hoofd op zolder, bij mijn drumstel zat, want klaarblijkelijk sta ik midden in de zaal te air-drummen!

Uiteraard kwam ik ook in actie, want ik leek vanavond op mijn best. Goede assists afgewisseld met aardig wat goals die ik op mijn naam mocht schrijven. Ik kon het nog steeds!

Na 2 uren voetballen, met af en toe de hoognodige rust tussendoor, belandden we uiteindelijk bij de bowlingbaan van de Staver waar we getrakteerd werden op bier en snacks. Al met al dus een érg gezellig avond!

Omdat er weinig spannende filmpjes van het zaalvoetballen gemaakt zijn, heb ik deze keer als bonus een filmpje van mijn ruim vier minuten durende drumdemo, met mijn collega's Jaap, Koen en Joan als enthousiaste toeschouwers!

Het lijkt meer op een schoenenwinkel dan op een slaapkamer...

Er worden de laatste tijd veel pakketjes bezorgd op de zaak maar niemand kijkt er ondertussen meer van op als het een rechthoekig pakket betreft, waar Koen's naam op prijkt.

Het is misschien wat bizar, gelet op het aantal blogs over dit onderwerp de laatste tijd, maar ook vandaag was het weer raak! Opnieuw bracht de postbode een pakket voor Koen die dit in volle gretigheid open scheurde en met een grote glimlach zijn Nike Air Max 1 Eskimo's voor het eerst in zijn handen nam.

Omdat ik eerst dacht dat het 2e hands schoenen waren, toonde hij lachend de onderkant van de schoenen, waar de tietjes nog op zaten en dat weet ik sinds kort ook, dit duid op fonkel nieuwe exemplaren.

Deze keer geen bijzonder bontgekleurde schoenen, maar deze Eskimo's zijn wél voorzien van een uniek kinky bontkraagje. Ze stonden hem goed en hij lijkt er zelfs enorme lange benen op te hebben (of komt dit door de camera?).

Overigens toonde Koen ons vandaag nóg een primeur. Hij had het er al een tijdje over, maar vandaag kregen we een foto onder ogen die ons een muur in zijn kamer laat zien. Het lijkt meer op een gedeelte uit een schoenenwinkel, maar het is toch écht in Koen's slaapkamer waar deze bijzondere collectie schoenen aan de muur prijkt.
De Eskimo's vanvandaag kunnen dus links bovenaan worden geplaats en komt hij dus vanaf nu alweer plaats tekort!

Het bekende ritueel

Het was weer eens zo ver. Terwijl Jaap dacht dat het iets heel anders was, bleken er toch weer een aantal fonkel nieuwe Nikes te zijn afgeleverd op de zaak.

Deze keer, en houdt u vast, bleek Koen een paar "Nike Air Max 1 Hold Tight, Designed by Ben Drury" te hebben besteld. Voor mij was het gewoon weer een paar schoenen, maar Koen behandelde ze als zijn kindjes.

Direct na het uitpakken trok hij zijn 3 dagen geleden ontvangen paar "Nike Air Max 1 Tech Pack" uit en zette ze netjes naast zijn bureau. Daarna begon het ritueel dat zich altijd voltrekt wanneer er een paar nieuwe schoenen worden afgeleverd. De schoenen zijn namelijk meestal net koud uit de doos of ze worden opnieuw geveterd. Dat is net zoiets als wanneer je een gloed nieuwe auto koopt, je hem uit de showroom, direct even langs de pomp rijdt om hem te wassen.

Eenmaal geveterd, trok hij zijn nieuwe aanwinst aan en trok een gezicht zo trots als een pauw...

Nikè, de godin van de overwinning uit de Griekse Mythologie

Nog niet zo gek lang geleden schreef ik een blog over Koen's schoenen-fetisj en toonde daarin een foto van zijn complete verzameling. Vandaag werd weer maar eens duidelijk dat die foto snel achterhaald zal zijn...

Het is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering dat de TNT, de UPS óf DHL een pakketje af komt leveren op de zaak. Ook deze keer was het Koen die verblijd werd met een doos en niemand hoefde meer te raden wat er uit die kartonnen doos tevoorschijn zou komen.

Uiteraard een fel oranje schoenendoos met daarop het teken van Nikè, de godin van de overwinning uit de Griekse Mythologie. Nikè ziet eruit als een gevleugelde jonge vrouw en daarom het vleugeltje als oh zo bekend beeldmerk bij het immens populaire schoenen en sportmerk Nike.

Vol trots en met het bekende gezicht, toonde "de Koenoe" zijn nieuwste aanwinst, verruilde onmiddellijk zijn Nike Air Safari's van de levering van vorige week, voor zijn gloednieuwe Nike Air Max 1 Tech Pack (een hele mond vol voor een paar schoenen!), en showde ze vol blijdschap opnieuw aan de camera!

PS: Koen fluisterde me in dat er zeer binnenkort opnieuw een paar schoenen zal worden afgeleverd. Ik beloof mijn trouwe lezers op de hoogte te houden!

De tietjes zitten er nog op!

Koen staat bij ons op de zaak bekend als iemand met een bijzondere passie. Of eigenlijk misschien wel een fetisj. Eentje voor schoenen welteverstaan en iets specifieker Nike sneakers...
Thuis blijkt hij al een flinke berg schoenen te hebben staan, sommige uit de sportzaak bij 'm in de buurt, andere zijn bijzonder en zijn maar in een kleine oplage gemaakt.

Het is zelfs zo erg dat Koen het af en toe presteert om in één weekend, maar liefst drie paar sneakers te bestellen! Het enige nadeel is dat hij af en toe de douane op z'n dak krijgt vanwege invoerrechten, maar dat neemt hij voor lief, want z'n Nike's zijn 'm alles...

Zo kwam vandaag eerst de TNT langs met een pakket, waarin direct de vorm van een schoenendoos te herkennen was. Koen veerde meteen op uit z'n stoel. "Zouden dat mijn Safari's zijn?!" riep hij door de zaak...
En inderdaad, het bleken een paar mooie Nike Safari's te zijn, tweedehands, ook van een verzamelaar, maar die had er nog niet veel op gelopen getuige de "tietjes" onder op de zolen (alleen een kenner als Koen valt dit natuurlijk op!).
Ook bracht de TNT weer een brief van de douane, van een paar dat Koen weer vanuit het buitenland in wilde voeren, maar die onderschept waren door ijverige douaniers.

Iets later op de ochtend stopte er een DHL busje voor de deur en ook deze bracht een pakketje dat verdacht veel op een schoenendoos leek. Opnieuw was het Koen die van vreugde opveerde uit zijn stoel en snel naar beneden liep om het pakketje aan te pakken.
Vol spanning opende hij vakkundig de doos en deed dat uiterst voorzichting om de originele schoenendoos niet te beschadigen. Hij toverde daarna opnieuw een paar mooie Nike's tevoorschijn en deze keer hageltje nieuw.

Een mooi opbrengst voor de maandag. Twee paar blinkende Nike's en nog een paar aan Koen's voeten die zelf voor de rest van de dag zijn ogen niet van zijn twee nieuwe liefdes kon afhouden...

"Zullen we het gras even maaien?"

Ik zeg wel dat ik tegenwoordig regelmatig gebruik maak van de sportfaciliteiten op de zaak, maar tussen zeggen en doen zit een groot verschil. Om het te bewijzen besloten we vandaag eens wat foto's te nemen toen ik samen met Koen aan't "pompen" sloeg...

Koen (of De Koenoe voor insiders) demonstreert hier dan ook hoe hard hij werkt om straks ultra-gespierd over het strand te kunnen lopen en showt dan ook graag het resultaat tot nu toe.
Ook ik moest er aan geloven tijdens een set die ik met 't zweet op m'n hoofd naar boven werkte (een goed excuus: ik zweet gauw!).

Af en toe moet er ook even gepuzzeld worden met de gewichten totdat we het ideale gewicht hebben bereikt om mee aan de slag te gaan volgens onze eigen gedownloade sportwijzer.
Koen laat dan ook even zien dat hij na het puzzelen direct aan de slag gaat om een flinke brede vent te worden.

Of wat dacht u van deze oefening? Die steevast begonnen wordt met de vraag van Koen: "Zullen we het gras even maaien?" dat refereert aan het aantrekken van de benzinemotor van een échte grasmaaier.

Oh ja, nog even de resultaten natuurlijk na het sporten. Koen's dikke spierballen zijn goed te zien na alle oefeningen en ook ik moest er aan geloven, terwijl ik het vooral moet doen met dikke armen omdat er bij mij nog een flinke laag spekkies omheen zitten!

Echte Rozenburgertjes

Jaap noemde ze al hamburgers maar dan...
Enfin, oer-Rozenburger Koen was afgelopen weekend jarig en wilde persé Rozenburgertjes trakteren, daar wij vaak (ja eigenlijk té vaak!) échte Stellendamse tompoezen eten. Helaas waren ze gisteren opweg naar de zaak al uitverkocht, maar nam hij vandaag zijn revanche!

Hij deelde ze naar hartenlust uit en er werd eveneens naar hartenlust van gesmikkeld! Zelfs door Suzanne, die naar eigen zeggen aan de lijn is en nèt daarvoor nog een grote gevulde koek naar binnen had gewerkt...

Wat precies het recept is weten we nog steeds niet, maar ze waren erg lekker! Getuige de lege papiertjes die overal binnen 5 minuten op ieders bureau te vinden waren...

"Nie fokke met me Nike's"

Je hebt van die dagen dat je meer bezig bent de bal te halen dan daadwerkelijk te voetballen. Zo ook vandaag en gisteren, want gisteren presteerde Koen het om de bal over een hek, midden in een modderpoel te trappen en stond daar beteuterd bij de rand van het hek naar te kijken.
Hij deed nog een verwoede poging om over het hek te klimmen maar op aanraden van ons liep hij toch maar om.

Wij keken daarop uiteraard vrolijk en geamuseerd toe hoe Koen zijn Nike's op het spel zette door met gevaar voor eigen vieze schoenen, het modderige terrein op te lopen. Koen en z'n Nike's zijn onafscheidelijk en hoewel hij vele paren in allerlei bonte kleuren bezit, is hij er maar wat zuinig op. Zijn lijfspreuk luidt dan ook "Nie fokke met me Nike's" dat is natuurlijk allesomvattend.
Uiteindelijk kwam Koen er dan ook niet zonder 'kleerscheuren' vanaf en bleken zijn Nike's na dit avontuur bijna onherkenbaar verminkt.

Toch was ík het die zich niet in kon houden en ik schoot de bal na een mooie pass, recht de lucht in, maar een windvlaag nam 'm toch mee en zo belandde hij uiteindelijk op het dak. Spelletje afgelopen, terug naar de werkplek!

Zo kwam het dat ik vandaag bij Zielst (de buurman) om een ladder moest bietsen en eenmaal geïnstalleerd was het nog even slikken. Ik zei mijn collega's nog een keer vaarwel, want stel dat... en klom moedig naar boven, tot ik helemaal over de rand was. Daar keek ik naar beneden, naar mijn collega's die vol spanning onderaan de ladder stonden te wachten tot ik weer naar beneden zou komen. Of dan toch in ieder geval de bal!
Die bleek in het uiterste hoekje van het dak te liggen en toen ik 'm eenmaal in mijn handen had keek ik eens goed om me heen, want zo had ik het industrieterrein in Stellendam nog nooit bekeken. Ondertussen hoorde ik dat mijn collega's onrustig werden en graag wilden voetballen en dus maakte ik dat ik weer van het dak af kwam.

Gelukkig kunnen we nu weer voetballen, maar het zal waarschijnlijk niet erg lang duren voor we opnieuw de modder of het dak op moeten!