Wie had er vroeger geen Flippo's?

Het was toch alweer eventjes geleden dat we dit bekende beeld hadden gezien. Het laatste paar werd afgeleverd toen wij in Amerika zaten en ondertussen verbleef hijzelf ook nog 10 dagen in Miami.

Toch wist ik precies hoe laat het was, toen een grote rode bus van TNT voor kwam rijden en Koen vrijwel direct als een zenuwachtige Jack Russel van zijn stoel opveerde en naar beneden stoof.
Het kon maar één ding betekenen, dat moesten wel weer nieuwe schoenen zijn.

De doos waarin ze verstuurd waren zat goed dicht, maar met een beetje geweld haalde hij korte tijd later, na het verwijderen van wat oud papier van de vorige eigenaar, toch de originele Nike schoenendoos tevoorschijn. Vol trots en in de karakteristieke 'Koenoe-pose' showde hij zijn paar 'Nike Air Max 90 Infrared' aan het toegesnelde publiek.
Hoewel Koen ons deed geloven dat hij dit wel een van de meest 'onmin-dotti' schoenen uit zijn verzameling vond (inmiddels rond de 30 paar!) vond ik persoonlijk dat ik al eens mooiere exemplaren voorbij had zien komen.

Het deerde hem niet, hij was helemaal in de gloria met zijn 'Infrareds' en ik begrijp het enthousiasme wanneer iemand zijn waardevolle verzameling weer kan aanvullen. Iedereen denk ik. Wie had er vroeger geen Flippo's?

Japanse bodem

We vroegen ons al af waarom het zo lang duurde, want het was immers al weer een hele tijd geleden dat er een paar nieuwe schoenen voor Koen op de zaak werd afgeleverd. Toch was het vandaag weer eens raak en kwam de o-zo-bekende rode TNT-bus (hier zijn ze nog rood!) weer voorrijden.

Koen nam gretig zijn pakketjes in ontvangst en we hoefden niet te raden wat daar in moest zitten.
Het eerste pakketje was snel geopend en toonde ons een paar gloednieuwe Nikes, uit de serie van de 'Nike Air Max 1 Storm'.
Uiteraard was er weinig tijd om bij dit ene paar stil te staan en begon Koen gelijk met het uitpakken van het tweede deel van zijn bestelling. Daarin bleken echter maar liefst twee schoenendozen te zitten, die naast 2 paar schoenen, ook volgepropt zaten met Japanse kranten. De schoenen waren namelijk van een Japanse eigenaar afkomstig en dus bleek dit schoeisel eerst op Japanse bodem te zijn gedragen.

De inhoud van de dozen loog er echter weer niet om toonde ons een paar 'Nike Air Max 1 Shima Shima' en ook een paar 'Nike Air Max 1 Crepe'.
Nu was er bijna geen plaats meer om te werken, maar er stonden nu wel 3 paar Nikes op Koen's bureau te glimmen! En daar was 'De Koenoe' maar wat blij mee!

Waar de naam vandaan komt laat zich gemakkelijk raden...

Het was alweer een tijdje geleden maar vandaag trok Koen opnieuw alle aandacht toen er weer eens een pakketje voor hem werd bezorgd met, je raad het al, een nieuw paar Nike's!

Deze keer ontving Koen de Nike Air Max 1 Skulls Pack. Uiteraard werden ze volgens traditie direct opnieuw geveterd en werd ik daarna gevraagd om een foto van de schoenen in volle glorie te nemen.

En waar de naam vandaan komt laat zich gemakkelijk raden...

Het lijkt meer op een schoenenwinkel dan op een slaapkamer...

Er worden de laatste tijd veel pakketjes bezorgd op de zaak maar niemand kijkt er ondertussen meer van op als het een rechthoekig pakket betreft, waar Koen's naam op prijkt.

Het is misschien wat bizar, gelet op het aantal blogs over dit onderwerp de laatste tijd, maar ook vandaag was het weer raak! Opnieuw bracht de postbode een pakket voor Koen die dit in volle gretigheid open scheurde en met een grote glimlach zijn Nike Air Max 1 Eskimo's voor het eerst in zijn handen nam.

Omdat ik eerst dacht dat het 2e hands schoenen waren, toonde hij lachend de onderkant van de schoenen, waar de tietjes nog op zaten en dat weet ik sinds kort ook, dit duid op fonkel nieuwe exemplaren.

Deze keer geen bijzonder bontgekleurde schoenen, maar deze Eskimo's zijn wél voorzien van een uniek kinky bontkraagje. Ze stonden hem goed en hij lijkt er zelfs enorme lange benen op te hebben (of komt dit door de camera?).

Overigens toonde Koen ons vandaag nóg een primeur. Hij had het er al een tijdje over, maar vandaag kregen we een foto onder ogen die ons een muur in zijn kamer laat zien. Het lijkt meer op een gedeelte uit een schoenenwinkel, maar het is toch écht in Koen's slaapkamer waar deze bijzondere collectie schoenen aan de muur prijkt.
De Eskimo's vanvandaag kunnen dus links bovenaan worden geplaats en komt hij dus vanaf nu alweer plaats tekort!

Het bekende ritueel

Het was weer eens zo ver. Terwijl Jaap dacht dat het iets heel anders was, bleken er toch weer een aantal fonkel nieuwe Nikes te zijn afgeleverd op de zaak.

Deze keer, en houdt u vast, bleek Koen een paar "Nike Air Max 1 Hold Tight, Designed by Ben Drury" te hebben besteld. Voor mij was het gewoon weer een paar schoenen, maar Koen behandelde ze als zijn kindjes.

Direct na het uitpakken trok hij zijn 3 dagen geleden ontvangen paar "Nike Air Max 1 Tech Pack" uit en zette ze netjes naast zijn bureau. Daarna begon het ritueel dat zich altijd voltrekt wanneer er een paar nieuwe schoenen worden afgeleverd. De schoenen zijn namelijk meestal net koud uit de doos of ze worden opnieuw geveterd. Dat is net zoiets als wanneer je een gloed nieuwe auto koopt, je hem uit de showroom, direct even langs de pomp rijdt om hem te wassen.

Eenmaal geveterd, trok hij zijn nieuwe aanwinst aan en trok een gezicht zo trots als een pauw...

We zagen de meest bontgekleurde schoenenverzamelingen...

Al snel na ons ontbijt vanochtend, waar we ondertussen hadden geconstateerd dat we opgevreten waren door de muggen, gingen we op pad naar Utrecht. Daar wilden we immers lekker winkelen die dag en omdat ik eerst naar de Feedback in hartje Utrecht wilde en Janine wel dacht dat we daar wel 1,5 uur zouden blijven, besloten we dus op tijd te vertrekken.

Ik parkeerde de auto langs een drukke straat, iets wat ik eigenlijk nooit doe, maar vooruit dit was nu even de beste oplossing. Bij binnenkomst in de Feedback werd ons echter gelijk duidelijk dat dit in geen geval op de Feedback in Rotterdam leek. Het was zelfs zo'n 6x kleiner schat ik zo in en hoewel ze een gave gitaar afdeling bezaten, maakte ik zelfs in eerste instantie direct rechtsomkeert toen ik in de verste verte geen drum afdeling kon vinden.
Toch besloot ik weer terug te draaien en ergens in een hoekje zat de ingang naar "mijn" afdeling verscholen. Deze afdeling was dan wel weer een stuk mooier dan in Rotterdam en gelukkig stond er nergens een bordje met "Dit slagwerk niet bespelen A.U.B.".

Nadat ik zelf even had staan klungelen vroeg ik hulp van de vriendelijke verkoper en na een half uur stond ik weer buiten met een nieuw 18 inch Crash / Ride bekken, een stevige standaard en een nieuwe klopper voor mijn bassdrum. Eerste missie dus volop geslaagd.

Daarna reed ik naar een parkeergarage midden in het centrum waar ik al vaker had geparkeerd toen ik voor de zaak een paar keer een afspraak had in hartje Utrecht. Daarom waren we nu op prima loopafstand van de grachten en besloten we (nadat we een peperdure designwinkel hadden bekeken), eerst naar Broodje Mario te gaan voor een... je raad het al... broodje. Die bleken erg lekker, maar we moesten verder met onze missie.

We liepen zowat elke kledingwinkel binnen, maar het duurde een tijdje voor ik echt iets leuks vond. Ik had eigenlijk alleen nieuwe schoenen nodig, maar voor ik het wist stond ik buiten met een paarse tas, gevuld met een nieuwe trui en t-shirt. Het door mijzelf voorgestelde budget van vandaag was hiermee al ruim overschreden en ik besloot volgende maand maar schoenen te kopen, mits ik toch iets leuks tegenkwam.

Janine kon al helemaal niks leuks vinden en het viel haar dan ook een beetje tegen. We zagen nog veel schoenenwinkels van binnen die de meest bontgekleurde schoenenverzamelingen herbergden, maar pas toen we het helemaal zat waren zag ik een paar geschikte schoenen. Ik was namelijk weer eens op zoek naar van die lekker skateschoenen die ik enkele jaren terug wel eens droeg. Van die grote, stevige lekker zachte schoenen.
Uit eindelijk vond ik een paar DC's en verloochende ik mezelf door tóch nog wat te kopen. Ach ja, daar kwamen we uiteindelijk toch voor en nu hoef ik volgende maand niet meer te winkelen!
Janine vond in de allerlaatste winkel die we binnen stapten, toch nog wat leuks, al was het maar om niet met lege handen thuis te komen.

Dat we niet met lege handen thuis kwamen, althans ik, was bij thuiskomst wel te merken toen we de auto moesten uitladen. Ik besloot daarop maar een foto te maken van het feit dat niet Janine, maar ík meer gekocht had tijdens een middagje winkelen.
Ook besloot ik direct mijn Crash eens op te stellen en toen ik er op sloeg, kwam Piet kijken of de blokhut toch niet was ingestort. Hij stond op dat moment te vissen in de vijver, want hij moest en zou die Snoek nog weten te vangen. Daarvoor moest hij eerst wat kleine visjes te pakken krijgen zodat hij de Snoek daarmee in de val kon lokken.

Ik besloot het werk van Piet over te nemen, want het leek wel eeuwen geleden dat ik eens had gevist. Daar stond ik dan en het was alsof ik er nooit mee gestopt was. Ik ving zelfs het ene na de andere visje en stopte ze in de grote emmer die Piet speciaal daarvoor met water gevuld had.

Nadat ik eens goed mijn handen gewassen had (maar ze bleven hardnekkig naar vis ruiken), besloten we in Culemborg wat te gaan eten. Daar troffen we nog een, met fraaie panden omringt stadscentrum en Janine en ik beproefden uiteindelijk ons geluk in een gezellig plaatselijk eetcafé.
Daar hadden ze tenminste een fatsoenlijke kaart met een Wienerschnitzel met patat, wat ik toch eigenlijk het lekkerste vind als ik uit eten ga. Het hoeft van mij niet zo speciaal te zijn. Tot mijn grote vreugde vond ik ook een Dame Blanche op de kaart van eetcafé Monopole terug en die kon ik dan natuurlijk ook niet laten staan.

Bij thuiskomst hing Janine de klamboe op, die Henny had klaargelegd. Zo zouden we hopenlijk niet opnieuw geterroriseerd worden door een plaatselijke muggenbende. Ik heb nog nooit onder zo'n ding geslapen, maar goed, alles moet de eerste keer zijn. Ik ben dan ook reuze benieuwd!