Oma keek verlangend naar haar sorbet

Vorig jaar hadden we een vervelend jaar, onder andere door de plotselinge ziekte van oma Visser. We maakten er heel wat mee mee, maar gelukkig is oma nu weer aardig op de been en dus trakteerde opa en oma hun kinderen en kleinkinderen vanavond op een gezellig etentje.

Ik keek er al een paar weken naar uit, want wie heeft er nu nog het voorrecht om zulke leuke dingen met zijn grootouders te doen? Opa en oma genieten dan ook met volle teugen dit soort uitjes, wat z'n doorslag heeft op de rest van de familie.

Het was een flinke tafel die vanavond voor ons gereserveerd was in De Dolle Beer in Ouddorp, het lievelings-restaurant van opa en oma. Hoewel we elkaar op regelmatige basis zien of spreken, hadden we elkaar vanavond weer veel te vertellen, of zaten we gewoon lekker te kleuren (alleen ons kleine neefje Arjen dan!).
Het was eventjes wachten, maar daar verschenen onze hoofdgerechten. Oma genoot van haar garnalencocktail die ze zo graag lust en waarschijnlijk al weken naar uitkeek. Ook de rest smikkelde en smulde van zijn voorgerecht zoals bijvoorbeeld het pittig gehakt in bladerdeeg en ook bij Arjen gingen de frietjes en kip-nuggets zonder enige moeite naar binnen.

Toen we alweer een tijdje verder waren en het voorgerecht al redelijk ingedaald was, verscheen het hoofdgerecht ten tonele. Zelf nam ik deze keer iets anders dan biefstuk of schnitzel en koos ik voor een bordje overheerlijke ossehaaspuntjes. Een goed keuze zo bleek achteraf!

Als laatste gang was het tijd voor een overheerlijk toetje, want uiteraard hoort bij zo'n avond een goede afsluiter. Oma smikkelde in het verleden wel eens van een gigantische sorbet, maar deze keer hield ze het iets simpeler. Wel regelde Arjen nog wat vuurwerk op de toetjes van opa en oma en die vonden dat uiteraard schitterend. Op zijn beurt werd Arjen tot zijn grote verrassing ook nog even op een toetje met vuurwerk getrakteerd, terwijl oma al verlangend naar haar sorbet keek en niet veel later de eerste beetjes naar binnen slurpte.
Ook Janine en mijn neven en 'aangetrouwde' nicht hadden een goede keuze gemaakt wat betreft de toetjes. Het zal niemand verbazen dat ikzelf weer eens een Dame Blanche had uitgekozen en die bleek werkelijk overheerlijk! Een goeie voor in het archief dus...

Als blijk van dank werd er door de kinderen nog een mooie bos bloemen aan oma overhandigd en met dit gebaar kwam er helaas een einde aan ons overheerlijke en vooral ook gezellige avondje.

"Sjaan, wiele gaen binnenkort thuus oak pannekoeken bakke!"

Opa en oma Visser waren voor Janine's verjaardagsfeestje helaas verhinderd, maar we besloten revanche te nemen. We nodigden hen uit om gezellig pannenkoeken te komen eten en dat hebben we geweten!

Beiden arriveerden tegen de klok van zes en deden een gezellig glaasje cola en een cassis voor oma vooraf. Ondertussen was Janine nog bezig met de pannenkoeken, maar die waren vrij snel nadat opa en oma binnengekomen waren, klaar om gegeten te worden.
Meteen na het 'startsein' vielen ze aan als leeuwen en doseerden zowel opa als oma een lekkere laag suiker op de naturel pannenkoek, terwijl Janine het even bij de stroop hield.
Er werd heerlijk gesmikkeld door ons vieren en ondertussen vlogen de verhalen over tafel, zoals we dat bij opa en oma gewend zijn.

Niet alleen de naturel, maar ook de spek-pannenkoeken vonden gretig aftrek en oma had ze zelfs nog nooit gegeten en ontdekte vanavond dus een nieuwe smaaksensatie. Het spek werd zelfs gecombineerd met suiker en ook stroop en opa besloot een van zijn laatste pannenkoeken met "Sjaan, wiele gaen binnenkort thuus oak pannekoeken bakke!" en nam hij zelfs de verpakking van de pannenkoekmix in ontvangst, terwijl hij nog een naturelletje met suiker bestrooide.

Opa zat op een gegeven moment vol, maar oma at nog eventjes lekker door en was bijna niet te stoppen! Zelfs toen we haar, nadat het bestek met rust gelaten werd, aanboden om de overige twee pannenkoeken mee naar huis te nemen om morgen uit de magnetron lekker op te peuzelen, zei ze geen nee en nam ze ze dankbaar in ontvangst.

Na deze overheerlijke en vooral ook er gezellige maaltijd, besloot ik opa en oma nog over onze avonturen tijdens de reis door de VS te vertellen, ondersteund met het schitterende fotoboek dat Janine samenstelde. Vol interesse volgden ze onze reis in beeld en gingen vervolgens na nog een 'bakkie koffie', met een voldaan gevoel naar huis. Altijd weer fantastisch, zo'n gezellig avondje met opa en oma!

Heerlijk zo'n immer enthousiaste opa!

Oma Visser heeft een vervelend jaar achter de rug. Ze was ziek en hoewel ze nu wel gelukkig weer thuis is, is ze nog altijd herstellende. Vandaag concentreerden we ons daarom even op wat anders, want oma vierde vandaag haar 74e verjaardag met ons!

Bij binnenkomst troffen we oma waar we haar meestal treffen, zorgzaam in de keuken. Ze was koffie aan het inschenken voor haar gasten en legde alles meteen neer toen we binnen kwamen. We feliciteerden haar met haar verjaardag en waren uiteraard niet zonder lege handen naar Stad aan't Haringvliet gereden.
Opa was intussen al druk bezig met het uitdelen van de gebakjes en nadat Janine oma even hielp met het uitpakken van haar kadootje, hoorde ik opa al direct de alom bekende woorden "Euh! Das leuk Sjaan! Kiek us!" spreken. Heerlijk zo'n immer enthousiaste opa!

Daarna was het gezellig keuvelen, zo met z'n allen bij elkaar. En terwijl het op oma's vier-en-zeventigste verjaardag weer gezellig gevierd werd, leukte opa de avond op met af en toe een aantal grote verhalen...

Ook aan de snoep-verslaving van beiden werd gedacht

Toen oma in januari van dit jaar ziek werd, hadden we niet kunnen voorzien hoeveel ellende dit teweeg zou brengen. Krampachtig probeerden we het eerst thuis nog zelf op te lossen, maar toen dit niet bleek te werken, werd ze in april opgenomen op een speciale afdeling van het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht, om vervolgens een tijd later door te stromen naar het centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg Noord West Brabant in Bergen Op Zoom.

In die laatste instelling zagen we haar snel vooruitgang boeken en genas ze op een bijna wonderbaarlijke en niet te voorziene wijze. Oma werd weer oma en zelfs nog beter. Na alle ellende hebben we daar ook erg veel met haar kunnen lachen en dat deed iedereen goed. Je kan bijna spreken van een oma 2.0!

Nu, na vijf maanden van afwezigheid, waarin ze de laatste weken steeds langer verlof kreeg om toch even een paar dagen bij opa te zijn, komt ze voorgoed naar huis. Ze is ontslagen uit het GGZNWB en hoewel ze nog wel onder controle blijft, zijn we met z'n allen erg blij dat oma weer helemaal de oude is.

Omdat we, na alles wat we hebben meegemaakt de afgelopen tijd, zo blij zijn dat oma weer terug komt, versierden we vandaag het huis.
Janine en tante Wilma bliezen al het lucht uit hun longen om de ballonnen zo groot mogelijk op te blazen en Bethina stond ze vervolgens alweer op te hangen. Zelf hing ik een aantal slingers op en de vrolijke kleuren in de woonkamer weerspiegelden de vrolijkheid die oma's terugkeer teweegbracht.
Ook oma's stoel aan de keukentafel werd versierd, wat meteen bij binnenkomst al in het oog zou springen wanneer opa en oma samen thuis zouden komen. Ook aan de snoep-verslaving van beiden werd gedacht en naast een aantal kaarten kwam er dus een flinke snoeppot speciaal voor oma op tafel.

Toen de dames zagen dat het goed was, keerden we weer snel huiswaarts. Ik had de gezichten van opa en oma wel eens willen zien toen ze vanmiddag thuiskwamen! Ze belden in ieder geval al meteen na thuiskomst op om te bedanken voor het warme ontvangst en daar doe je het tenslotte maar weer voor. Opa's en oma's zijn immers uniek en daar moet je heel zuinig op zijn!

Stadse iconen en relikwieën van weleer

Ik neem het mezelf al jaren voor om eens op de 'Stadse Dag' te gaan kijken, op het dorp waar ik mijn 'roots' heb liggen. Het is er echter nooit echt van gekomen, want meestal zijn wij dan precies op vakantie. Gelukkig gaan we dit jaar par morgen het land uit en dus zag ik mijn kans schoon om vandaag mijn eigen belofte waar te maken.

Samen met Richard, al zijn gehele leven inwoner van Stad aan't Haringvliet, liepen we vanmiddag naar de Voorstraat waar het dorpsfeest al in volle gang was. Ik kwam zelfs mijn voormalige dokter Maas en sinds enkele jaren 'collega blogger' tegen, die ik vroeger steevast aanriep met "Ha Dokkie!". Hij is een van de initiatiefnemers van deze culturele dag en paradeerde breed glimlachend met zijn kleindochter door dé straat van het oude dorpje.

Er was van alles georganiseerd en in het begin van de middag waren het nog de kinderen die de overhand hadden, maar later bleken er zelfs boerka-dragers in de Stadse kleuren in de belangstelling te staan.
Wat echter een leuk terugkerend fenomeen is, zijn de foto's van weleer die achter de verschillende ramen in de voorstraat zijn gehangen. Veelal oude foto's van lokale helden zoals Mel Dale, maar deze keer vooral ook uit mijn tijd. Zo kwam ik mezelf meer dan eens tegen op foto's uit mijn jeugdjaren en ook Richard bleek goed vertegenwoordigd tussen al deze historische beeltenissen achter de ramen.
Zelfs mijn tante Bethina vond ik terug op een foto uit haar vervlogen jeugdige jaren en wat te denken van oma Visser tussen al haar klasgenoten, die nog aangeduid werd onder de naam Sjaan Maliepaard en bijna onherkenbaar voor mij was. Overigens vond ik ook een foto van oma De Gans terug, die tussen alle koorleden juist wél gemakkelijk voor mij te herkennen bleek.

Erg leuk vond ik ook de schilderijen van 'Piet de Kapper' en zijn 'Marie' die tentoongesteld stonden in wat eens hun etalageramen waren.
Wie kent ze niet? Ze zijn een van de weinige, op dit moment nog levende Stadse iconen, waar iedereen mee opgegroeid is en waar de jongere generatie nog wekelijks de verhalen over hoort vertellen. Wie kan zich indenken dat er nog niet zo heel lang geleden in de florijnen-tijd een knipbeurt voor 90 hele centen bij Piet de Kapper nog werkelijkheid was. De foto die naast de schilderijen stond te pronken deed me denken aan mijn eigen jeugd, waarin ik weliswaar nooit bij Piet om een knipbeurt ben geweest, maar wel regelmatig mijn zakgeld spendeerde aan de lekkerste snoepjes voor één hele gulden.

Opeens werd ik ruw uit mijn dagdroom gewekt door een voor mij volstrekt onbekend persoon, die mij op de man af vroeg of ik ook over deze dag weer ging bloggen. Het bleek een trouwe volger die regelmatig mijn verhalen leest en luistert naar de naam Erwin.
Ik vind het altijd fantastisch om nieuwe mensen te ontmoeten en vooral op deze manier. Tijdens het 'praatje pot' dat we maakten werd duidelijk dat ik eigenlijk niks meer hoefde te vertellen, want "hij had het toch allemaal al gelezen"...
Even later trof ik diezelfde fanatieke bloglezer zelfs innig verstrengeld met de voor mij wel degelijk bekende Stadtenaar Klaas Put, die ik heel af en toe bij gelegenheden zoals deze weer eens tegen kom en dan gelijk een gezellig praatje maak.

Wat ik in ieder geval zeker weet, is dat als er over 20 jaar nog steeds een Stadse dag bestaat, dan niet alleen Piet en Marie Bakelaar nog steeds in de schijnwerpers zullen staan, maar dat ook Broer Driesse's Zundapp inmiddels een plaatsje tussen de Stadse relikwieën heeft weten te bemachtigen…

Oma komt weer thuis!

Nadat ze in het begin van dit jaar ziek werd en vanaf dat moment verschillende stadia moest doorlopen om weer de oude te worden is er gelukkig nog meer goed nieuws! Oma komt weer thuis!

Over twee weken mag oma na zo'n 5 maanden weer permanent naar huis. De afgelopen tijd kreeg ze ieder weekend verlof en die 'weekenden' duurden steeds langer, zodat ze nu nog maar twee dagen per week in de GGZNWB doorbrengt.

Nu het na een lange observatieperiode weer erg goed gaat met oma heeft ze van de doktoren te horen gekregen dat ze samen met opa haar leven weer op mag pakken en weer kan gaan genieten van al het goeds.

Vandaag troffen we haar zoals altijd in opperbeste stemming, samen met haar dochter (en toevallig mijn moeder!), druk bezig met haar opnieuw hervonden hobby en een trotse opa die trots toekeek hoe 'zijn Sjaan' weer helemaal opgekrabbeld was.

Na een heftige periode is het nu dus weer volop zon wat er schijnt op het Dijkhof bij de Vissers. Ik hoop dan ook dat ze nog lang van elkaar mogen genieten en ik kijk nu al uit naar die ene dag dat oma weer thuis komt!

Zowel opa als oma straalden weer

Een paar maanden geleden hadden we niet durven dromen dat we weer zo gezellig als vanouds bij elkaar zouden zitten, maar gelukkig liep het anders als wij dachten. Op de dag zelf belde ik uiteraard eventjes op om de felicitaties over te brengen, maar pas vandaag kon ik hen 'live' de hand schudden.

Nu alle vervelende dingen van de afgelopen maanden achter de rug lijkt en oma nog beter dan ooit tevoren is teruggekomen, vierden we vanavond in een bescheiden kring opa's 76e verjaardag. Ook oma, die een lang weekend verlof had van het geestelijk gezondheidscentrum, was er bij en dat maakte de hele club met kinderen en kleinkinderen compleet. Zowel opa als oma straalden weer en dat we opa's verjaardag op deze manier konden vieren leek op zich al een kadootje.
Er werd druk gediscussieerd over de voetbal en de op handen zijnde finale en Daisy was daarnaast onvermoeibaar en bleef de bal maar terugbrengen ook al gooide ik 'm iedere keer weer helemaal achter in de tuin.

Door de gezelligheid leek het snel laat te worden en hoewel alleen het maanlicht ons bijlichtte, werden we omringt door muggen. Het was dus onherroepelijk dat we keer op keer werden aangevallen door die ellendige beestjes, maar ome Johan maakte van de nood een deugd. Gelukkig wilde hij zijn idee wel met ons delen (al was ik het zelf af en toe even kwijt).
Ook Bethina vond nog iets interessants in de garage, waar ik uiteraard even later weer mee opgezadeld werd...

Ik ben blij dat we opa's verjaardag weer op deze manier hebben kunnen vieren en hoop dat er nog vele van deze gezellige avonden zullen volgen! Op naar de 77!

Oma was vandaag gelukkig vooral weer oma

Het was vandaag weer vaderdag en dus togen we weer naar het Dijkhof in Stad aan't Haringliet om bij opa en oma neer te strijken. Daar had Bethina evenals de vorige keer, een schitterende taart in elkaar geknutseld en hoewel we ten tijde van de vorige taart in een hele andere situatie verkeerden, was dat vandaag gelukkig wel anders...

Oma, die nu een lang weekend thuis was, voelt zich beter dan ooit en bij binnenkomst was ze alweer druk in de weer voor haar gasten en deelde ze als vanouds de lakens uit. Terwijl er in de huiskamer over de nodige koetjes en kalfjes gebabbeld werd, sneed Bethina de taart in gelijke stukken. Oma discussieerde weer volop mee en liet zich nimmer het kaas van haar brood eten. Vol trots toonde ze de noeste arbeid van haar hervonden hobby en mat ze aandachtig op Arjen af hoeveel ze nog moest voordat zijn nieuwe trui af was. Ze overlegde met mijn moeder en tante Wilma hoe nu verder te gaan met dit project, maar oma was vandaag gelukkig weer vooral oma. Ik zou bijna zeggen 'oma 2.0', een vernieuwde versie van de oude, want ze lijkt als herboren en beter dan ooit tevoren!
Terwijl ze enkele maanden geleden nog met een rietje haar thee gevoerd moest worden, liet ze het haar gasten nu weer aan niets ontbreken. Ook Arjen kon geen genoeg krijgen van zijn vernieuwde oma. Hij gunde haar dan ook geen moment rust, maar dat scheen oma meer als een voordeel, dan als een nadeel te zien.

We keken ook nog even om een hoekje bij oma De Gans, die onlangs na een kleine herseninfarct werd opgenomen in het ziekenhuis. Ze was weer aardig op de been, totdat ze deze week het zogenaamde Norovirus erbij kreeg en een aantal flink beroerde dagen meemaakte.
Gelukkig gaat het steeds beter met haar, maar verkeren we nog in het ongewisse waar oma naartoe gaat als ze uit het ziekenhuis ontslagen wordt. Ik hoop dan ook dat ze snel een mooi plekje in het rusthuis voor haar kunnen vinden, waar ze met oude vriendinnen haar oude dagen met veel plezier mag beleven. We gaan het zien...

Van lichtpuntje naar helder licht

Na een aantal hectische maanden, met veel zwaar weer, lijkt het zonnetje nu toch echt doorgekomen bij oma Visser. Het ging zelfs zo goed, dat ze vandaag een middagje naar huis mocht en daar moest ik haar uiteraard even een bezoekje brengen.

Ze liep ons al vrolijk tegemoet en ik verbaasde me opnieuw over haar vorderingen. De laatste keer dat ik haar zag brandde er ook al een lichtpuntje, maar dat lichtpuntje was nu gewoon bijna een helder licht te noemen.

Zo had ze zin in de uitverkoop en wilde ze eens lekker gaan shoppen. Ze wilde ook een aantal dingen in huis veranderen en "Oh ja, Jan, als ik straks een keer een heel weekend thuis ben, regel jij dan even de kapper voor me?".

Er was haar niets ontgaan, blijkende uit de vragen die ze ons stelde. "Hoe is het met je studie?" vroeg ze bijvoorbeeld aan Janine. Toch verraste ze me opnieuw toen ze over haar sportschool avonturen begon. Ik heb mijn oma nog nooit van mijn leven zien fietsen, want dat durfde ze ruim 20 jaar geleden al niet meer. Toch vertelde ze ons vandaag lachend dat ze op de hometrainer had gezeten en dat misschien wel weer wilde gaan proberen te fietsen als ze voorgoed thuis kwam.

Het zonnetje schijnt dus weer op het Dijkhof in Stad aan't Haringvliet en hoewel ik mijn oma niet zó opgewekt ken, ben ik ongelooflijk blij dat de donkere lucht bij haar is geklaard. Wellicht is dít de oma die ze had moeten zijn en is ze door de medicijnen van de afgelopen 22 jaar wat in haar emoties getemperd, maar dat ligt inmiddels achter ons. Ik hoop dat we met oma, een hele vrolijke toekomst tegemoet gaan!

De zon leek recht op oma te schijnen

In het toch al drukke (lange) weekend stond ook vandaag weer volgepland. Ik viel van het ene in het andere en dat begon vanochtend al met het kiezen tussen klussen of motorrijden. Het werd het laatste...

Samen met neef Richard reed ik rond een uur of 11:00 op de motor naar Hellevoetsluis, waar we een bezoekje brachten aan onze gezamenlijke nicht Sylvana en haar man André. Richard was er nog nooit in huis geweest en kreeg een rondleiding. Buiten zat de kleine Tequise in haar eigen huisje. Wat wordt die kleine meid al groot en wat lijkt ze veel op haar moeder als ze lacht!

Met z'n vijven reden we (André, Sylvana en Tequise per fiets) richting Sylvana's moeder, onze tante Janneke. Zij wordt namelijk komende dinsdag 59 jaar en we besloten haar alvast te feliciteren.
Bij oom Jan & tante Janneke was het een gezellig drukke boel. Tequise kroop waar ze maar kon komen en oma De Gans genoot zichtbaar van haar achterkleindochter. Ook tante Els was aanwezig evenals mijn nichtje Claudia met haar Arjan. Lang konden Ries en ik echter niet blijven, want Richard moest weldra aan een middagdienst beginnen en mijn volgende bezoekje stond ook al weer gepland!

Bij thuiskomst had ik precies 5 minuten de tijd om mezelf om te kleden en me klaar te maken voor een bezoekje aan oma die nog steeds in de Geestelijke GezondheidsZorg Noord West Brabant verblijft. Tezamen met mijn vader, opa, Bethina en Janine reden we dus al snel weer richting Bergen op Zoom.

Daar trof ik een compleet andere oma dan een week geleden. Ze leek iets van haar oude glans terug te hebben gevonden. Ze herkende ons meteen, was geïnteresseerd, grappig en zelfs heel gewillig. Het deed me flink wat toen ik oma en opa gearmd door de gangen van de instelling zag lopen en buiten leek de zon wel recht op oma te schijnen. Voor het eerst in maanden zag ik weer een echte glimlach op haar gezicht verschijnen en ze genoot zichtbaar van de wandeling rondom de 'kinderboerderij'. Daar zagen we mooie herten en kangoeroes die flink in de buidel moesten tasten...

Oma leefde weer op en had weer erg in een hoop dingen die om haar heen gebeurde. Ze maakte weer grapjes en wist zoals vanouds de meest creatieve spreekwoorden toe te passen. Een fijn gezicht hoe opa weer wat lol beleefde aan zijn lieve vrouw, waar hij de afgelopen maanden toch heel wat mee meegemaakt heeft. Ik betrap mijzelf erop dat ik al een aantal keren over oma heb geblogd, maar eigenlijk nog nooit gezegd heb hoe groot respect mijn opa eigenlijk verdiend. Maanden lang maakte hij 24 uur per dag een hoop vervelende dingen mee, maar hij bleef oma onvoorwaardelijk steunen en zette zich voor de volle honderd procent in om zijn lieverd weer terug te krijgen. Hij oversteeg in die maanden zichzelf en deed dingen die hij eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben dus ongelooflijk trots op mijn pittige opa die ook in moeilijke situaties zéker zijn mannetje staat!

Het lange maar drukke weekend sloten we direct na het bezoekje aan oma, af met Bas & Noortje, waarmee we heerlijk gegeten hebben bij Rosali, aan de haven van Middelharnis. Zo at ik bijvoorbeeld als hoofdgerecht 'Gegrilde kip Piri Piri' en de trouwe lezers kunnen inmiddels wel raden wat ik als toetje koos.
Met een heerlijke Dame Blanche sloot ik dan ook dit weekend écht af. Een weekend waarin we veel hebben gedaan, maar waar ik zéker na het bezoekje aan oma vanmiddag, toch een stuk vrolijker van geworden ben...

Een ietwat ongebruikelijke moederdag

Onlangs schreef ik al over een van onze bezoekjes aan oma Visser, die met vooral geestelijke klachten opgenomen was in het ziekenhuis. Nadat ze daar volledig onderzocht was, werd het tijd om haar over te plaatsen naar een instelling voor geestelijke gezondheidszorg en afgelopen vrijdag werd ze dan ook tot opluchting van haar naaste familie leden overgeplaatst naar de GGNWB in Bergen op Zoom.

Op moeder- of vaderdag zijn we meestal gewend bij opa en oma Visser in Stad aan't Haringvliet bij elkaar te komen, maar dat lag deze keer wel anders. We besloten met 6 man sterk bij oma op de koffie te gaan en dus reden we vanmiddag met twee auto's naar het instituut voor Geestelijke Gezondheidszorg Noord West Brabant.

Daar aangekomen zagen de meesten van ons voor de eerste kaar haar nieuwe onderkomen, waar haar kaarten al opgehangen waren en waar oma's oogappeltje ook weer een prominente plaats gekregen had.
Bethina had voor deze gelegenheid een mooie taart gebakken, die niet lang na binnenkomst werd aangesneden. Iedereen en dus ook oma, nam plaats in de ontmoetingsruimte en we dronken met z'n allen koffie of aten van de taart. Behalve oma, want die was daar duidelijk nog niet aan toe. Ze wilde geen taart en ook weinig drinken, hetgeen ze toch zal moeten gaan doen omdat dat belangrijk is voor haar herstel. Nu ze maar liefst 14 kilo is kwijtgeraakt van haar oorspronkelijke gewicht, lijkt mijn altijd vrij forse oma nog maar de helft van wat ze eerst was. Door haar medicatie loopt ze ook wat gebogen en in haar schouders gekeerd, waardoor het nu lijkt of ze opeens wel heel snel oud geworden is.
Af en toe deed ze mee in de gesprekken of gaf ze een reactie waar ze zoals vanouds hard om haar moesten lachen, maar er bestond geen twijfel dat we nog een lange en onzekere weg met haar te bewandelen hebben.

Hoewel ze eerst nog wat tegensputterde, namen we haar na de koffie toch mee naar buiten en zo liepen we gezamenlijk over het werkelijk schitterende 'park' dat rijk is aan veel bloemen, planten en hoge bomen en waartussen vele opvangtehuizen gebouwd zijn. Het lijkt alsof er vroeger veel nonnen of iets dergelijks hebben vertoefd en dat zou goed kunnen natuurlijk, in het overgrote katholieke Brabant.
De tijd vloog voorbij en Janine en ik moesten wat eerder afscheid nemen van oma omdat we nog naar Janine's ouders zouden gaan. Voor de gelegenheid gingen we nog even met oma op de foto en hoewel ze dacht dat wij eigenlijk helemaal niet 'Sander & Janine' waren, deed ze toch heel gewillig mee.
Ook de rest van de familie nam van deze gelegenheid gebruik en poseerde voor de camera, alvorens we weer terug naar Goeree Overflakkee reden.

Een tijd later kwamen we dan ook zoals afgesproken bij Janine's vader en moeder aan, waar we bijna gelijk aan tafel konden schuiven en genoten van onder andere een aantal heerlijke gehaktballen en aardappelkroketjes!

Al met al een ietwat ongebruikelijke moederdag dit jaar, maar zo liggen de feiten nu eenmaal. Het zal zoals gezegd nog een lange, moeizame en vooral onbekende weg worden die we met oma voor de boeg, maar ik hoop en eigenlijk heb ik het volste vertrouwen, dat alles weer goed komt en ze weer de gewone oma wordt zoals we haar kennen...

Bij oma in het ziekenhuis

Begin van dit jaar werd oma Visser ziek. Ze maakte een verwarde indruk en dat uitte zich dan ook vooral in het feit dat ze heel bezorgd en zenuwachtig werd. Was het niet het een, dan was het wel het ander waar ze zich ongelooflijk zorgen over maakte en een zware depressie, die waarschijnlijk getriggerd werd door een lichamelijk mankement, was onontkoombaar.

Begin vorige week, toen ze voor controle naar het ziekenhuis moest, wilden de doktoren haar gelijk op laten nemen en dus zit ze nu in het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht. Daar is ze volledig lichamelijk onderzocht, maar kunnen de doktoren gelukkig niets vinden. Het mankement blijkt dus puur psychisch te zijn en het maakt mij wel een beetje verdrietig om mijn oma, die ik niet anders ken dan als een hele leuke en gezellige oma, zo in de put te zien zitten.

De hele familie is er druk mee begaan. Vooral mijn moeder, tante en oom en uiteraard ook mijn opa staan haar onvoorwaardelijk ter zijde. Binnenkort zal ze worden overgeplaatst naar een ander ziekenhuis waar ze haar beter kunnen helpen met medicatie, maar vanavond reed ik voor de tweede keer samen met mijn opa en Janine, richting het ziekenhuis in Dordrecht, om oma een bezoekje te brengen.

Om een kleine indruk te geven van de situatie, toen wij binnen kwamen was ze ongelooflijk blij om ons te zien. Niet geheel verwonderlijk, maar wel als je je bedenkt dat ze al een paar uren helemaal van slag was en ze dacht dat er misschien wel iets met ons gebeurd was onderweg.
We namen haar mee naar de gemeenschapsruimte waar ze gelukkig steeds rustiger werd. We mochten vanavond ook langer blijven dan de bezoekuren eigenlijk toelaten en dat gaf ons de kans om in alle rust bij oma te zijn.

Ze at haar boterhammetjes op, die ze eerder die avond liet staan omdat ze te bezorgd was over ons drieën en we konden lekker kletsen en oma proberen op haar gemakt te stellen.
Helaas moesten we toch om 21:00 weer afscheid nemen, hoe vervelend dat ook is. Het is een aandoenlijk gezicht om oma achter de gesloten deuren achter te laten. Het gebruikelijke ritueel herhaalt zich elke dag. De deuren sluiten en oma loopt langzaam terug. Drie keer draait ze zich om en zwaait ze nog even, alvorens ze om het hoekje verdwijnt.

Ik hoop dat ze snel weer de oude is, die lieve oma Visser. Hier zijn mijn opa en oma toch niet oud voor geworden?

Oma hief euforisch haar mega sorbet de lucht in

Een tijdje terug hadden we de 'generale repetitie', maar vandaag was het pas echt tijd voor de 50 jarige bruiloft van opa & oma Visser. Bijna alle kinderen, kleinkinderen, broers, zussen, neven en nichten waren in de Dolle Beer in Ouddorp neergestreken voor een gezellige samenkomst en natuurlijk om lekker te eten!

Eerst was er gelegenheid tot bijpraten met familie, die zien we ook niet dagelijks namelijk. Daarna kregen we een menu voorgeschoteld waar we konden kiezen uit verschillende voor-, na- en hoofdgerechten. Nou dat is aan deze jongen wel besteed!

Of dat de tijd nu zo snel ging, of de mensen in de keuken het vuur uit hun sloffen liepen, maar het eten stond ook vrij snel op tafel en het werd meteen een stuk stiller aan tafel...
Iedereen genoot van wat er op zijn bord lag! Zo zag ik opa & oma lekker smullen en ook Arjen, die een speciaal menuutje kreeg, zat lekker van z'n kipnuggets te peuzelen!

Mijn vaste blog-lezers raden inmiddels met gemak mijn dessert, want zo deed ik mij (net als mijn vader deze keer) zoals altijd tegoed aan een Dame Blanche (sorry op de foto had ik er al van gegeten, ik kon er niet van afblijven!).

En wat te denken van opa & oma! Beiden namen zij zoals verwacht een sorbet, maar speciaal voor oma lieten we, net als vorige keer, een mega sorbet aanrukken, die beiden met vuurwerk werden geserveerd (zie filmpje).
Oma (gek op ijs!) was er maar wat blij mee, schaterde, en hief euforisch haar mega sorbet de lucht in zodat iedereen hem kon zien. De dolle pret was van haar gezicht af te lezen en weldra begon zij aan haar (in onze ogen) zware missie, want hij móést op! Dat hoef je echter geen 2x tegen oma (kampioen ijs-eter) te zeggen!
Opa genoot overigens, net als de rest van de aanwezigen, ook erg van zijn ijsje, maar had hem iets eerder op dan oma...

Iedereen zat met spanning toe te kijken hoe oma de laatste druppel ijs uit de 'emmer' schepte en vol trots hief ze opnieuw het glas om te laten zien dat ze 'm toch écht 'burgemeester' gemaakt had!

Het was een gezellige middag en avond en ik prijs me gelukkig dat ik nog zo'n lieve en vitale opa en oma heb. Ik hoop dat de 60 jarige bruiloft nét zo gezellig wordt...

Als bonus een filmpje waarop de met vuurwerk versierde toetjes van opa & oma worden binnen gebracht!

50 Jarige bruiloft opa & oma Visser from Sander de Gans on Vimeo.

Al 50 jaar een paar!

Het was eigenlijk al de hele dag een beetje feest op het Dijkhof van Stad aan't Haringvliet, want opa Jan en oma Sjaan waren vandaag precies 50 jaar getrouwd!
's Ochtends verzamelden de kinderen zich al in huis om het onder het genot van koffie met gebak al een klein beetje te vieren en zelfs de wethouder van de gemeente Middelharnis streek neer bij opa & oma Visser om de felicitaties over te brengen.

Ze hadden niets in de gaten toen mijn moeder en Bethina de avond daarvoor de lijst van de muur haalden waar al 5 jaar een foto van onze familie in zat, maar waar Arjen, Janine en Christa op ontbraken en waarop we allemaal een "flink stuk" jonger waren. Opa lag er 's nachts zelfs wakker van en bedacht zich "Wat gaan ze nu toch met die lijst doen?!? Als ie maar weer terug komt!"...

En terug komen deed ie zeker! In het diepste geheim maakten we afgelopen 25 april een paar mooie foto's onder leiding van Arjo van der Graaf en de uiteindelijke foto werd dan ook met veel genoegen door opa & oma aangenomen en krijgt een mooi plekje aan de muur.
Ook kregen ze een prachtig boek, waar (tante) Bethina, mijn moeder en oom Johan de afgelopen weken hard aan hebben gewerkt om 50 jaar in vogelvlucht in beeld te kunnen laten zien.

In afwachting van het echte feestje waar veel meer familie bij zal zijn, aten we vanavond met 13 man sterk uit de keuken van D'n Dolle Beer in Ouddorp, waar we gezellig wat dronken (of proefden van iets dat we nog nooit geproefd hadden...), waar oma en Arjen samen op het strand speelden en waar we uiteraard vooral érg genoten van het lekkere eten dat ons voorgeschoteld werd!

Het vuurwerk op opa's & oma's toetje mocht naturlijk niet ontbreken, maar van een toetje voor oma was geen sprake, want zij nam onder luid protest van opa tóch die overheerlijke Reuze Sorbet terwijl onder andere ik genoot van, hoe kan het ook anders, een Dame Blanche!

Na het overheerlijke etentje, babbelden we nog wat na, haalden oude verhalen op en trok ik samen met neefje Arjen een paar vreemde gezichten voor de camera.

En oma? Die verblikte over verbloosde niet terwijl ze de laatste restjes ijs uit het gigantische glas schepte!

Ik kon niet anders dan onmiddellijk naar de spoedeisende hulp

Even een kort berichtje over mijn lieve opa Visser. Vanmiddag om 13:00 schrok ik nogal toen ik door mijn vader gebeld werd dat Opa onwel geworden was in de kerk dat ze hem naar het ziekenhuis hadden gebracht. Ik kon niet anders dan onmiddellijk naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis rijden om te kijken hoe het met mijn lieve opaatje ging.

Gelukkig viel alles mee. Hoewel de brandweer, ambulance én politie uitgerukt waren naar Stad omdat mijn Opa niet meer aanspreekbaar was in de kerk, was het gelukkig niet van zijn hart. Wél werd er een hartmassage gegeven omdat men even geen pols voelde, maar hij kwam gelukkig snel bij en liep zelfs zelf naar de ambulance.

In het ziekenhuis constateerde men dat hij een conditie van een jonge vent heeft en het waarschijnlijk te maken heeft met zijn medicijnen en de drukte die hij de afgelopen tijd heeft gehad om zijn 2 broers (waarvan er eentje overleden is afgelopen week) en zijn 50 jarige bruiloft. Twee jaar geleden viel hij ook al eens flauw toen mijn moeder net zijn haar aan't knippen was en ook dat liep gelukkig met een sisser af.

Natuurlijk waren zowel Opa, als Oma als de rest van de familie en kerkgangers hevig geschrokken, vooral ook door de hele toestand eromheen, maar gelukkig gaat het nu weer goed met Opaatje en mag hij waarschijnlijk vanavond zo niet morgen naar huis. Ik hoop het in ieder geval wel, want morgen, zo schrijft oud-dokter Maas op zijn weblog, zal Opa zijn broer Bas definitief terug brengen naar zijn geboortedorp en het zou wrang zijn als hij daar niet bij kon zijn...

Update 03-05-2009 19:30
Zojuist vertelde mijn moeder dat Opa op weg is naar huis en dat ze hem vannacht dus niet voor observatie in het ziekenhuis houden.

Uit de oude doosch...

Vandaag werd mijn oma Visser 72 jaar. Best jong voor een oma op mijn leeftijd toch? Ik kan het er dan ook buitengewoon mee vinden, evenals met mijn opa trouwens. Mijn moeder zei altijd "Joe ken bie oma in de suukerpot schijte", want toen ik nog ieder vrij uurtje bij de bollenboer op Stad werkte en we al in Nieuwe Tonge woonden, at ik tussen de middag en 's avonds altijd bij opa & oma. Ik mocht dan ook vaak zelf bepalen wat we aten en oma maakte het vaak zó gek, dat ze onder het eten vroeg wat ik de volgende dag weer wilde eten...

Op haar verjaardag kwamen zoals gewoonlijk veel gesprekken over politiek Den Haag en de kredietcrisis voorbij, maar werd de avond vooral gedomineerd door nostalgie. Zo trok Bethina ergens een laadje open waar veel oude foto's in zaten en waar ik meer dan eens op afgebeeld stond.

Zo kwam ik er achter dat ik al op vroege leeftijd een echte drummer wilde zijn en ik leek in die tijd zelfs al een beetje op een echte rocker. Ook kwam ik een hele leuke foto tegen van de Beekse Bergen, waar ik met opa en Bethina hard zwaaiend in een kabelbaanzitje hing (denk ik).
Of wat te denken van de foto waarop Bethina en neef Jan-Willem op de minipiano spelen en ik mezelf even afgezonderd had om ongegeneerd in mijn neus te peuteren!

Als laatste en die wil ik mijn trouwe lezers dan ook echt niet onthouden, twee schattige foto's van mijzelf (al zeg ik het zelf). Wat had ik toen nog veel haar... Waar is die tijd gebleven!?!