Bij Bavaria weten ze wat ze weggeven...

"Zo, nu eerst even darten" klinkt het zo ongeveer twee keer per dag. Samen met Joan gooi ik graag een dartpijltje richting het bord. We spelen eigenlijk altijd 'bullen' (boelen), wat niet meer is dan proberen op de bulls-eye te gooien. De enkele bull (groene rand) is 1 punt, de dubbele bull (het rode midden) is 2 punten. Vaak gaan we tot aan de 20 of 25, gewoon om even lekker te ontspannen en niet achter je beeldscherm te zitten of door je collega's gestoord te worden.

Het vorige dartbord heeft het ruim een half jaar uitgehouden maar was daarna echt niet meer bruikbaar. Joan nam daarom een nieuw dartbord mee, dat hij bij een paar kratten Bavaria bier had gekregen. Puur uit nieuwsgierigheid en voor de lol, besloot ik een zogenaamde stop-motion-animatie te maken van de slijtageslag die zo'n dartbord meemaakt. Zo'n 'stop-motion' is een filmpje dat bestaat uit foto's die elkaar opvolgen. Denk bijvoorbeeld aan Loeki de Leeuw die vroeger tussen de STER-blokken te zien was. Ook dat was een stop-motion-animatie.

Helaas komen we er nu na zo'n 5 weken achter, dat deze animatie niet echt lang zal duren. Hoewel het vorige dartbord het ruim een half jaar heeft uitgehouden, zien we dat dit exemplaar beduidend korter mee zal gaan. De kwaliteit van het bord is dusdanig beneden pijl dat het na 5 weken al moeilijk wordt om te constateren of we nu wel in de bull hebben gegooid.

Ter demonstratie, de eerste dag, de tweede week, de derde week, de vierde week en tenslotte de vijfde week. Duidelijk te zien is dat het dartbord in tegenstelling tot de vorige exemplaren, erg snel slijt en dat terwijl ons gebruik vrijwel gelijk is gebleven. Per dag worden er zo'n 10 potjes op gespeeld en wordt er ook nog eens normaal gegooid (in tegenstelling tot het vorige bord, waar we wel eens helemaal op los gingen en wilden zien hoe ver we nu zo'n pijltje in het bord konden gooien!).

De bulls-eye is dus nu al helemaal vernacheld, en het bord puilt op enkele cruciale plekken weer al uit. het zal dan ook niet lang gaan duren voordat de eerste plukken eruit gaan vallen.

Bij Bavaria weten ze dus wel wat ze weg geven bij een paar kratten bier! En dat terwijl er nog duidelijk op het bord 'Official Cometition Darboard' staat geschreven...

Versleten tot op de laatste snipper

Deze hangt er al vrij lang, nadat we de vorige ook hebben moeten vervangen vanwege vreemde uitstulpingen die opeens aan de oppervlakte verschenen. Toch moeten we ook van dit bord weer afscheid nemen.

De laatste weken kunnen Joan en ik niet meer bepalen of er nu wél of juist niet in de bull is gegooid, en stuiteren de pijlen net zo vaak weer uit het bord als dat ze erin blijven hangen.

Ook al heb ik al een paar keer de bobbels weer glad proberen te slaan en de ijzers weer recht gebogen, nu viel ons zo geliefde dartbord uiteindelijk toch uit elkaar. Hij was versleten tot op de laatste snipper...

Je kijkt al zo lang tegen dit bord aan, maar pas als je een fonkelnieuw bord ernaast legt dan zie je hoe slecht ons oude bord er aan toe was.
Daarom stak Joan vanmorgen gelijk de handen uit de mouwen, schroefde het oude bord los en hing het nieuwe op. Daar werd dan ook de rest van de dag alweer dankbaar gebruik van gemaakt, want af en toe moet je toch even vanachter je beeldscherm vandaan kruipen.

Wat hangt ie er mooi bij. Hoe lang zou ie deze keer meegaan?

Dezelfde prestatie als de grote held uit mijn jeugd

Ik kan me nog de sprookjes van vroeger herinneren, die ik dan naar mijn weten iedere maand per post op een bandje kreeg opgestuurd. Die kon je vroeger op een of andere manier sparen en ik had er dan ook een hele doos vol van. Er zaten ook boeken bij, met plaatjes en tekst, zodat je mee kon lezen met het verhaal en er een belletje klonk wanneer je de bladzijde om moest slaan...

Één van die verhalen ging over Wilhelm Tell, die zo'n goede boogschutter was dat hij (zij het onder dwang) een appel van het hoofd van zijn eigen kind schoot. Het sprookje in mijn boek vertelde ook dat hij zelfs zó goed kon mikken dat hij 2 pijlen op elkaar kon schieten en daar viel mijn mond als kind al van open...

Ik gooi graag een pijltje op de zaak, dat werkt ontspannend en dan ben je ook eventjes lekker van je beeldscherm weg. In het begin kon ik totaal niet gooien met zo'n dart, maar langzamerhand wordt ik er steeds beter in.

Zoals vandaag, toen ik tot mijn grote verbazing hetzelfde presteerde als de grote held uit mijn jeugd! Het zag er maf uit, maar in tegenstelling tot Wilhelm had ik alleen geluk en mikte ik waarschijnlijk gewoon "verkeerd"...


PS: De officiële Zwitserse legende van Wilhelm Tell, kun je hier nalezen.