Zweetparels en sterke verhalen

De laatste keer was alweer een tijdje geleden en ik betrapte me er op dat ik er zelfs niet over geblogd heb toen. Omdat we overdag nauwelijks van onze stoel komen, behalve tussen de middag als er een potje ge(tafel)voetbald wordt, was het vanavond weer eens tijd om de beentjes te strekken en direct onze voetbalkunsten aan elkaar af te meten.

Het begon allemaal bij de snackbar van 't Wapen van Stellendam, waar we met de voetbalploeg van Websites Nederland (helaas deed niet iedereen mee) eerst de nodige vetten naar binnen werkten (je moet toch iets hebben om te verbranden niewaar!?). Daarna vertrokken we richting Ouddorp, waar tijdens de warming-up in de sporthal van Dorpstienden de eerste zweetparels op ons voorhoofd verschenen.
Daarna verdeelden we de aanwezigen in gelijke teams en het geluk wilde dat we ook twee goede keepers bij ons hadden, die mooi over de twee teams verdeeld konden worden.

Kort na de aftrap kwamen de acties al op gang. Iedereen deed zijn uiterste best om maar niet van het collega-team te hoeven verliezen. Alle beste beentjes werden voor gezet en soms zelfs iets te enthousiast, want nadat we nog geen kwartier gespeeld hadden, klonk een schreeuw van pijn al door de sporthal. Collega én bejubeld keeper Jan kreeg last van een oude blessure en verzwikte zijn enkel waardoor hij zich genoodzaakt zag om de rest van de wedstrijd vanaf de bank toe te kijken.

Het bleek een zwaar verlies voor beide kanten, want nu er nog maar één goede keeper over was, was ook hij genoodzaakt de handschoenen door te geven aan een minder ervaren speler en zelf in het veld zijn mannetje te staan. Door dit voorval kakte het spel wel een beetje in, maar we hadden er zeker niet minder plezier om!
Nog steeds werden er schitterende acties gemaakt en was iedereen er op gebrand om vanavond met zijn team te winnen.

Na twee uren heen en weer rennen, zweten en lol hebben, hielden we het voor gezien en sloten deze sportieve avond uiteraard af met een biertje in het aangrenzende café, waar de sterke verhalen zoals gewoonlijk, alsmaar sterker werden...

Als bonus een filmpje, waarbij de opzet van de goal wellicht wat voeten in de aarde heeft, maar die daarna koelbloedig afgemaakt wordt door collega Jaap...

Het dak ging er af bij Quartier

De spanning hing al dagen in de lucht, maar vandaag was het eindelijk zo ver. Na de heerlijke overwinning op Brazilië (waar ik helaas geen foto's van heb omdat ik mijn camera niet bij me had!), was het vandaag de bedoeling de winst te pakken van Uruguay en zo in de WK finale te geraken.

Collega Koen had zich vandaag goed voorbereidt. Hij was niet alleen uitgedost in een shirt met de alom bekende kleur, maar ook zijn schoenen had hij er op afgestemd. Zelfs speciale polsbandjes mochten niet ontbreken bij de goedlachse MC Koenoe zoals hij bij zijn collega's bekend staat.

's Avonds stonden Jurien en Jozien al op tijd bij ons voor de deur en niet veel later parkeerden zij hun fietsen aan de haven van Middelharnis, terwijl wij ondertussen de auto parkeerden. Keuf en Ellen kwamen toevallig ook net aanlopen en toen ten slotte ook Chris en Martha zich nog lieten zien was het feestje compleet.

De stemming zat er bij Quartier al goed in en hoewel het ongelooflijk druk was, bleek het toch wel erg gezellig zo knus op elkaar! Van ellende moest ik de wedstrijd, staand vanaf een stoel volgen op een van de beschikbare schermen.
Vanwege de drukte was het dan ook alleen mogelijk om op je plek te blijven staan, zitten of springen en wat waren Jurien en ik opgelucht toen het fluitsignaal voor de rust klonk. Vanwege de grote drukte voor het toilet waren renden we naar buiten en zochten een plekkie uit om het bezinksel van alcohol te lozen.

Toen we terugkwamen konden we gelukkig nog onze plekken van tijdens de eerste helft terug innemen en ik aanschouwde een zenuwachtig publiek dat op het begin van de laatste 45 minuten zat te wachten.

Het bleek een ontzettend spannende wedstrijd te worden, die evenals de vorige wedstrijd tot op de laatste minuut voor het zweet in de handen zorgde. Toch kwam Nederland ook nu weer op voorsprong en hoewel de Uruguayanen in het allerlaatste gedeelte van de wedstrijd nog een tweede doelpunt wisten te scoren, konden ze het niet voorkomen dat Oranje zichzelf met 3 doelpunten naar de finale schoot. Drie tegen twee, een mooie score dacht ik zo en daar dachten meer mensen over!

Het dak ging er af bij Quartier en ook buiten bleef het nog lang gezellig met alle feestende mensen. Hoewel menigeen flink van de alcoholische versnaperingen had gelurkt en van tevoren al wist dat de volgende werk-ochtend een flinke opgave ging worden, leek het niet op te wegen tegen het geluksgevoel van vanavond. Nederland in de finale, dat wordt misschien wel een historische laatste wedstrijd!

De overtuiging droop er vanaf

Nadat de eerste wedstrijd zich midden op de dag afspeelde en we noodgedwongen op de zaak moesten kijken, was het ten tijde van deze wedstrijd gelukkig weekend en dus konden we met een groep vrienden de WK wedstrijd Nederland - Japan aanschouwen.

Chris en Marta waren zo aardig om hun woonkamer beschikbaar te stellen en hadden daar bij binnenkomst duidelijk aandacht aan besteed, zo getuigde ook de eettafel. Er waren genoeg versnaperingen om de gezelligheid kracht bij te zetten en toen de 'gasten' even later arriveerden was het feestje compleet.
Iedereen had z'n best gedaan om onze nationale kleur, vol overtuiging te dragen en zelfs de kleine Levi kwam in vol ornaat naar beneden om de wedstrijd mee te kijken. Hij kleurde perfect bij zijn eigen stoel en hoewel Marten de tegenstander leek te steunen, droop bij de rest de overtuiging er vanaf.

Helaas was het spel niet veel spannender dan de eerste wedstrijd en terwijl Levi en Milow zich kostelijk lieten vermaken door de meiden, leken de heren een beetje in te kakken. Toch stonden we opeens op scherp toen de 1-0 gescoord werd, maar dat was dan ook een van de zeldzame actie-momenten die het scherm ons liet zien.

Ach, het maakte ook eigenlijk niet uit. Ze hadden gewonnen en daar ging het tenslotte toch ook om. Laat ze hun krachten maar sparen voor de volgende rondes, dan hoop ik dat we het weer net zo gezellig kunnen maken als vandaag en dat we aan het einde van de wedstrijd alleen maar hartstikke tevreden kunnen zijn...

Het enige wat jammerlijk ontbrak was het commentaar...

We zaten er helemaal klaar voor. De 'Beesies' lagen netjes geordend in de nationale driekleur op mijn beeldscherm en het kantoor was ook gehuld in dé WK kleur, al was dat meer puur toeval dan opzet uiteraard...

Hoewel een aantal collega's een middagje of zelfs een dag vrij hadden genomen om de eerste Nederlandse wedstrijd van het WK 2010 te kunnen zien, besloten wij met Websites Nederland op het laatste moment toch ook wel deze nationale happening te volgen.
Waar anders, natuurlijk, dan in onze eigen 'creatine', waar we beschikken over een heuse bioscoop met een HD scherm van pittige afmetingen en een geluidsinstallatie die er niet om liegt. De 'live-stream' van de NOS was onbetrouwbaar en onstabiel en dus weken we uit naar een buitenlandse stream via Eurosport. We waren blij toen we uitzonderlijk goed beeld hadden, het enige wat jammerlijk ontbrak was het commentaar, maar de wedstrijd werd met veel belangstelling en met het zweet tussen de billetjes gevolgd.

Een weinig spannende wedstrijd, de pot tussen Nederland en Denemarken, dat wel, maar met een 2 tegen 0 overwinning hadden we niks te klagen. Uiteraard werd er direct na het fluitsignaal weer achter de beeldschermen gekropen. Want WK of niet, er zal ook gewerkt moeten worden!

Als uitgedroogde leeuwen

Net als vorig jaar was er ook vandaag weer een zogenaamd Kantine Toernooi bij de Dirkslandse Voetbal Vereniging. Inhoudelijk betekend dit dat er teams zijn die bestaan uit vrienden en kennissen en die strijden om één en hetzelfde doel: het halen van de finale en die ook uiteindelijk winnen.

Evenals de vorige keer besloten we er ook dit jaar weer een feestje van te maken en ik had dan ook al vroeg de Volvo volgeladen met de barbeque en wat afvalhout van de verbouwing om op te stoken tijdens een gezellige afterparty bij Bas & Noortje.

Een aantal mannen van 'Het Kantine Team' stonden al lekker in het ietwat tegenvallende zonnetje en hadden zojuist hun eerste wedstrijd met glans gewonnen. Nu moesten ze opnieuw in actie komen en aan deze tegenstander hadden ze een veel grotere kluif dan de vorige. De 'bankzitters' keken gespannen toe en leken het zelfs een beetje in de broek te doen voor de vijand.
De wedstrijd verloren ze dan ook jammerlijk, maar ze lieten de moed niet zakken en keken al uit naar een vervolg.
Dat zou echter even op zich laten wachten en dus besloot ik wat rond te lopen en kwam daar ook grote vriend Brie tegen, die zijn eigen samengestelde team stond te supporten en te coachen.

Even later kwam Het Kantine Team opnieuw in actie en ze speelden een voortreffelijk wedstrijd. Terwijl Bas toekeek en zijn longen vanaf de zijlijn uit zijn lijf schreeuwde om aan te moedigen, speelden de mannen alsof hun leven er vanaf hing. Behalve de altijd koele Paco, want zijn team genoten waren vaker aan de andere kant van het veld te bekennen en dus had hij tijd zat om zich vooral niet al te druk te maken!

Opnieuw een aantal wedstrijden tussendoor waarin 'mijn team' niet hoefde te spelen maar de sfeer op dit toernooi was uitermate gezellig en dus vermaakten we ons prima tussen de (in)spanningen door.

Helaas verloor mijn cluppie de laatste wedstrijd, maar er kon ze weinig verweten worden, want ze hadden er hard voor gestreden. Ze kwamen dus jammerlijk niet in de finale, maar stortten zich als uitgedroogde leeuwen op het krat bier en de in mindere mate aanwezige frisdrank. Dit alles uiteraard onder het toeziend oog van menig vrouwelijk supporter, die voor de gelegenheid ook waren afgereisd naar het sportpark naast de Gooye.

Helaas betrok het weer en kwam het weldra met bakken uit de hemel. Het barbequen was dus uitgesloten, maar we maakten van de nood een deugd en dus besloten we het gewoon binnen gezellig te maken.
De heren zaten toch wel een klein beetje voor oud vuil op de bank, moegestreden te staren naar hun 'award' voor deze dag, maar het was Bas die weer als vanouds actief bleef. Als een echter meester stond hij achter de barbeque die voor de gelegenheid maar binnen geïnstalleerd was en iedereen, waaronder ook de dames, genoten met volle teugen van zijn kookkunsten.

Op verzoek van diezelfde dames werd er later afgestemd op de finale van X-Factor en zo bleef het nog lang gezellig in de Molenzicht. Echter, opeens waren we Bas al een tijdje kwijt en toen ik eens goed ging zoeken, ontdekte ik daar in het donker een lekker snurkende tijger die even behoefte had een een 'power-nap'. Volledig uitgeteld lag hij even bij te tanken. Het is 'm vergeven, want met de hele dag het zonnetje op de bol, de grote inspanning en een uitermate gezellig avondje met vrienden, hakt er gewoon in!

"Wie laf joe Fijnoor, wij doe"

Een aantal jaren geleden heb ik mij ook al eens zitten verbazen over het enthousiasme waarmee de échte voetbalsupporter achter zijn cluppie staat. Ook toen zat ik in het Feyenoord stadion en woonde ik op uitnodiging van een van mijn vrienden een wedstrijd bij. Zo zat ik ook vandaag weer eens in de Kuip en keek ik naar de wedstrijd Feyenoord - N.E.C., de eerste wedstrijd van het seizoen.

Anco nodigde me 2 maanden geleden al uit want zijn broertje was dan toch op vakantie en zo kon ik mee op zijn seizoenskaart. Ik vond het wel weer eens leuk om mee te gaan, de vorige keer was de sfeer me immers ook goed bevallen. Ik keek toen mijn ogen uit en ook nu weer zat ik mij te verbazen over de personen van 'Het Legioen'. We zaten namelijk precies tussen de harde kern Feyenoord hooligans, die het maar over één ding kunnen hebben, hun cluppie.

We zaten helemaal bovenaan in het vak, want daar zitten Anco en diens broertje Nick klaarblijkelijk altijd. Ook Sjoerd en zijn vrienden waren van de partij en hij keek dan ook verbaasd om toen hij mijn stem hoorde. "Gans, wat doe jij nou hier?!?" vroeg hij verrast en ik lachte hem toe dat ik weer eens een keertje meekwam, om de sfeer te proeven.
Zo liet ik mij achter hem wegzakken in het plastic stoeltje en was ik van plan om zo de wedstrijd te volgen, maar zodra de spelers het veld opkwamen, veerde het voltallige legioen op en kwam in beweging. Ik zag niets meer en werd gedwongen om ook de hele wedstrijd te blijven staan, tussen de zingende en schreeuwende die-hard fans.

Wat kunnen die lui zingen. Een kwartier lang bleven ze met een bizar Rotterdams accent "Wie laf joe Fijnoor, wij doe" zingen en "Hand en hand kameraden" werd steevast een octaaf te hoog ingezet waardoor ze de zinsnede "geen woorden maar daden" dan maar een octaaf lager zongen omdat ze er anders niet bij konden.
Het deerde niet, want wie boeit dat nou? Het was gezellig en iedereen was druk bezig zijn cluppie toe te zingen en te steunen. Daar kwamen ze voor, Feyenoord door dik en dun! Zonder deze bijzondere groep mensen zou de club niet zijn wat het nu is!

Het was overigens ook een aardige wedstrijd om naar te kijken. Al in het eerste speelkwartier kwam Feyenoord op 1-0 voorsprong, maar daarna kakte het helaas een beetje in. Toen ze half in de tweede helft een penalty mee kregen omdat er vanuit een hoekschop 'hands' gemaakt werd door een speler van N.E.C. werd vak S gek van opwinding. Dit kon wel eens de 2-0 voorsprong betekenen en ik zag Sjoerd vlak voor mijn neus zelfs een van zijn maten omhelsen en knuffelen van vreugde!

De 2-0 viel inderdaad maar daarna werd er jammer genoeg weinig interessant voetbal meer gespeeld. Toch verliet iedereen met een redelijk goed gevoel De Kuip. Hún cluppie had alle te verdelen punten weer binnengehaald, ondanks dat ze geen spetterende wedstrijd hadden gespeeld.
Ook Anco en ik verlieten het stadion met een goed gevoel. Ik, omdat ik weer een gezellige middag had gehad, Anco omdat hij de hoop had dat het dit seizoen misschien toch weer goed zou komen met zijn club.

Het duurde een tijdje voor we bij de auto aankwamen, want het was een drukte van jewelste buiten het stadion. Ook toen we met de auto vertrokken, duurde het nog even voor we echt door konden gaan rijden, maar daardoor kreeg ik nog wel de kans om een geweldige foto te maken.
Eentje van een échte fan welteverstaan...

Als bonus een filmpje van het penalty dat Feyenoord op 2-0 voorsprong bracht en waardoor vak S zo'n beetje ontplofte!

Wat is er nog mooier dan prachtig weer, gezelligheid en lekker eten?

Het was schitterend weer vandaag en dus goed toeven op de voetbalwei van vv DES'67 in Dirksland, waar enkele van mijn vrienden moesten voetballen.

Onder andere Keuf, Bas, Cor & Paco moesten in de bijna verzengende hitte een balletje trappen, terwijl ik vanaf de zijlijn toekeek en aanmoedigde. Hoe hard ze echter ook hun best deden, bereikten ze jammer genoeg niet de halve finale en moesten we dus "noodgedwongen" met een gezellig clubje vanachter de omheining en met een zalig koud biertje toekijken hoe de halve finale en de finale werden gespeeld.

Overigens kwamen de mama's met de kleintjes ook nog even langs en dus pikten Stijn en Milow ook nog wat zonnestraaltjes mee.

Hoewel Bas & Noor, samen met de buren, nog druk bezig zijn met de verbouwing van hun achtertuin, besloten we aansluitend toch om daar te gaan barbecueën. Uiteraard kwamen ook de dames vanaf het Ouddorpse strand naar Dirksland toe om een hapje mee te eten en staken we de barbeque (inderdaad Bas, díé barbeque) dan ook flink op.
Het bereiden van al het lekkers lieten we aan Chef de Mission Bas(beque) over, die dat altijd erg leuk vindt om te doen en dat terwijl wij lekker onderuit zaten en het alleen maar hoefden op te eten.

Stiekem proefde Bas af en toe of het vlees al goed was, maar daar hadden we, voordat we de foto zagen, niets van in de gaten, want we vonden het veel leuker om tussen het eten door wat te geinen en foto's te maken met gigantische zonnebrillen op ons hoofd...

Na het eten porden de kinderen van de buren de vuurkorf eens lekker op en lieten de vlammen tot grote hoogte oplaaien terwijl Keuf, Bas en ik hulpeloos toekeken en voelden hoe het haar op onze scheenbenen langzaam verschroeide...

Toch kwam er weer een tijd dat iedereen naar huis vertrok, want zo'n warme dag en zo'n heerlijk gevulde maag vraagt om slaap. Geurend van de rook kwamen we thuis aan en ploften voldaan op ons bed, want wat is er nog mooier dan prachtig weer, gezelligheid en lekker eten?

"Nie fokke met me Nike's"

Je hebt van die dagen dat je meer bezig bent de bal te halen dan daadwerkelijk te voetballen. Zo ook vandaag en gisteren, want gisteren presteerde Koen het om de bal over een hek, midden in een modderpoel te trappen en stond daar beteuterd bij de rand van het hek naar te kijken.
Hij deed nog een verwoede poging om over het hek te klimmen maar op aanraden van ons liep hij toch maar om.

Wij keken daarop uiteraard vrolijk en geamuseerd toe hoe Koen zijn Nike's op het spel zette door met gevaar voor eigen vieze schoenen, het modderige terrein op te lopen. Koen en z'n Nike's zijn onafscheidelijk en hoewel hij vele paren in allerlei bonte kleuren bezit, is hij er maar wat zuinig op. Zijn lijfspreuk luidt dan ook "Nie fokke met me Nike's" dat is natuurlijk allesomvattend.
Uiteindelijk kwam Koen er dan ook niet zonder 'kleerscheuren' vanaf en bleken zijn Nike's na dit avontuur bijna onherkenbaar verminkt.

Toch was ík het die zich niet in kon houden en ik schoot de bal na een mooie pass, recht de lucht in, maar een windvlaag nam 'm toch mee en zo belandde hij uiteindelijk op het dak. Spelletje afgelopen, terug naar de werkplek!

Zo kwam het dat ik vandaag bij Zielst (de buurman) om een ladder moest bietsen en eenmaal geïnstalleerd was het nog even slikken. Ik zei mijn collega's nog een keer vaarwel, want stel dat... en klom moedig naar boven, tot ik helemaal over de rand was. Daar keek ik naar beneden, naar mijn collega's die vol spanning onderaan de ladder stonden te wachten tot ik weer naar beneden zou komen. Of dan toch in ieder geval de bal!
Die bleek in het uiterste hoekje van het dak te liggen en toen ik 'm eenmaal in mijn handen had keek ik eens goed om me heen, want zo had ik het industrieterrein in Stellendam nog nooit bekeken. Ondertussen hoorde ik dat mijn collega's onrustig werden en graag wilden voetballen en dus maakte ik dat ik weer van het dak af kwam.

Gelukkig kunnen we nu weer voetballen, maar het zal waarschijnlijk niet erg lang duren voor we opnieuw de modder of het dak op moeten!

Ááááállúúúúh Whéééélpies helpúúúúúúhhhh....

De Oranje-gekte is in alle hevigheid losgebarsten. Je leest er overal over. Dan juicht heel Nederland om het leed van een goede Italiaanse spits die niet mee kan doen vanwege een zware blessure. Dan juichen we weer na een oefenduel (of niet omdat het een matige prestatie was).
Ook commercieel gezien doet het EK het goed. Veel bedrijven kopen kaartjes voor de wedstrijden in, om kado te doen aan zakenrelaties. Andere bedrijven verzinnen ludieke acties om mensen te "triggeren" om hun producten te kopen. Wat gedacht van bijvoorbeeld de "Peanutbal" van M&M's, de Trom-pet van Heineken of het "Brulshirt" van Blokker? Of vandaag schreef mijn-lievelings-krantje-voor-tussen-de-middag DAG, over Champions in plaats van Champignons. Voor de komende weken heten de paddestoelen die we normaal gebakken bij ons biefstukje eten, geen Champignons maar Champions (wat overigens voor veel mensen waarschijnlijk niet uitmaakt omdat ze het toch altijd verkeerd schrijven of moeilijk uit kunnen spreken). Ook zitten ze niet in de bekende blauwe bakjes, maar zijn deze verruild voor oranje exemplaren!

De nieuwe tv-commercial al gezien van Albert Hein? Dat is die supermarkt die de afgelopen jaren spraakmakende commercials op tv lanceerde en vooral vaak insprong op actualiteiten en daarmee vele miljoenen in reclamecampagnes stopte. Dit keer pakken ze uit met de "Welpie" campagne. Een vrolijk brullende leeuw met een funky kapsel. Een heus "Welpie-lied" én reclamespotje ontbreken ook dit keer niet en zelfs op MSN schijn je er niet aan te ontkomen. In mijn ogen wel erg makkelijk gezien de "Wuppie" van 2 jaar geleden. Ook die laatste was een oude bekende trouwens, maar dat terzijde.

Dit maal probeert Appie het dus met een leeuw met verschillende kleuren crèmespoeling. Een witte, een blauwe, een oranje en zelf mag ik mij vandaag de trotse bezitter noemen van een roodharige Welpie. Niet dat ik voor minimaal
€ 15,- boodschappen heb gedaan, maar ik kom nou eenmaal elke dag bij Appie om mijn eten te halen en mijn krantje te pakken, evenals mijn collega's. Ik hoefde dan ook niet lang te zeuren of ik ook zo'n Welpie mocht en ook mijn collega's werden erop getrakteerd.

Daarom zitten wij hier nu met enkele gekleurde, weinig angstaanjagend uitziende leeuwen op onze bureau's. Het is te hopen dat ze iets bij kunnen dragen aan het op handen zijnde EK. Ik hoop in ieder geval dat het Welpie-lied gauw uit mijn hoofd is.

Ááááállúúúúh Whéééélpies helpúúúúúúhhhh....