De touwtjes gingen steeds verder los

Vroeger gebeurde het vaker. Janine's werkgever heeft de naam dat als hij een feestje geeft, het ook echt goed is, maar het was al een tijd geleden dat de partners mee mochten. Dat is ook wel begrijpelijk na de fusie, want als de partner nu mee mogen, dan loopt het opeens flink in de papieren. Gelukkig werd er een aantal maanden geleden een groots feest op het strand van Rockanje aangekondigd en de partners mochten weer mee! Eindelijk weer een feestje van de Rabobank!

Vanmiddag pikten we Janine's collega Arna en haar man Peter thuis op en reden naar Rockanje. Aangekomen bij het strand werden we naar het vervoersmiddel geleid die ons over het strand (vanwege afgesloten wegen i.v.m. historische motorraces) naar de volledig afgehuurde Salsa Beach Club zou brengen.
Daar aangekomen was het vanaf de eerste minuut gezellig, met onder andere tante Els die al in de rest van het feestgedruis was opgegaan. Binnen was de workshop salsa dansen al in volle gang en buiten was men al flink aan het 'bar-hangen'.

Na een tijdje werd het buffet geopend en smullen dat dat was! Het was ook het enige moment van de dag dat alle 'Rabo'ers' even wat stiller waren en rustig genoten van het prachtige weer, het eten of de dames om hun heen.
Na het eten barstte het feest namelijk pas echt los. Een leuke band speelde vele bekende covers, veelal op aanvraag en omdat onze favoriete muziekinstrumenten goed vertegenwoordigd waren, hadden Janine en ik er beiden erg veel lol in.
Hoewel veel Rabo'ers zich aan het begin van de avond wat twijfelachtig richting de dansvloer begaven, was daar later toen de zon steeds verder in het water zakte en de touwtjes steeds verder los gingen, weinig meer van te merken. De dansvloer werd overspoelt met gezellige en feestende mensen en tot ieders verbazing maakte de band opeens plaats voor niemand minder dan Edsilia Rombley die een daverend optreden verzorgde!
De klassiekers werden uit volle borst meegezongen, maar er werd ook (en niet alleen door de artiesten zelf) flink gedanst!

Rond de klok van elf uur stond ons een volgende verrassing te wachten. Op het strand werd een waar vuurwerkspektakel ontstoken en ook daar was geenszins op beknibbeld! Wat show!

Daarna ging het feest in alle hevigheid door en bleef het nog lang gezellig. Ook toen de vermoeidheid van een hele dag begon toe te slaan, werd er nog flink wat af gelachen en meegezongen. Toch kwam er aan dit fantastische feest helaas ook weer een einde en lieten we de Salsa Beach Club al ver na middennacht met schitterende herinneringen achter ons!

De handjes op elkaar voor Rabobank Goeree Overflakkee die dit schitterende feest mogelijk maakte!

Als bonus hét bewijs dat het Rabobank personeel én partners wel weten hoe ze een feestje moeten bouwen. Helaas had de DJ daarentegen een minder scherpe avond...

Er werd flink van de bokkenpootjes-vulling gesnoept...

Ja hoor, het was weer zo ver! Mijn levenskalender wees vandaag een nieuw jaar aan en dat betekend onder andere: trakteren!
Zo maakte Janine als traktatie voor mijn collega's, een overheerlijke 'Arretjescake', een van haar (vele) specialiteiten. Die werd dan ook uiterst goed en gretig ontvangen bij Websites Nederland! Omdat ik nogal wat stukken had, kon ik zowel 's ochtends als 's middags trakteren en sommigen presteerden het zelfs om maar liefst drie stukken van deze calorieën-bom te verorberen.

Bij thuiskomst viel ik met mijn neus in de boter, want naast dat ik een flink aantal kaarten had ontvangen, was ik nog maar net binnen of Janine vroeg mij eens achterin de auto te gaan kijken. Daar trof ik tot mijn grote verbazing een wel hele mooie en bijzondere verjaardagstaart aan! De taart, die mij exact vertelde hoeveel jaren ik inmiddels onderweg ben en voorzien van het welbekende logo, werd vanavond met enige voorzichtigheid, nauwkeurig in gelijke stukken gesneden en gedeeld met de aanwezige ooms, tantes, opa, oma's, ouders, schoonouders neven en nichtje.

Er werd flink gesnoept van de stukken taart met 'bokkenpootjes-vulling' en bleek ongelooflijk lekker, maar het kon niet op tegen de gezelligheid die de gehele avond de huiskamer vulde.
Overigens werd ik enorm verwend, want mijn hele familie droeg een steentje (lees gerust: een flinke steen) bij aan het verjaardagskado, waar ik een paar dagen geleden alvast een deel van heb gekregen.

Ik kan dus weer terug kijken op een bijzonder geslaagd en gezellig verjaardagsfeestje. De overige stukken taart gaan morgen weer mee naar de zaak, dus over een tijdje zijn een groot deel van mijn collega's vast en zeker weer aan de lijn. Ik voorlopig nog even niet, want aanstaande zaterdag doe ik mijn verjaardag nog eens dunnetjes over met mijn allerbeste vrienden!

Dertig, maakt de buurt (on)prettig!

Als je er over nadenkt, is het best apart. Ongeveer dertig jaar geleden kwamen er vlak na elkaar vier mensen ter wereld, die precies dertig jaar later ook weer bij elkaar zouden komen. Dat gebeurde dus vandaag met Chris, Martha, Ralph en Lenny en om dit gedenkwaardige moment eens goed te vieren, gaven ze een feest(tje)...

De tuin loog er niet om, het thema voor vanavond was Hawaii en toen Janine en ik arriveerden was het al gezellig druk aan de Joost van den Vondel in Middelharnis. Ook de zitkuil zat vol enthousiaste mensen en er werd al menig biertje geproost. Het feest was dus al in volle gang toen wij arriveerden en binnen zocht ik direct Ralph eventjes op, die net een cocktail uit een semi-kokosnoot stond te drinken.

Uiteraard was het lachen, gieren en brullen geslagen en ging iedereen lekker los en net toen de muziek om precies 0:00 even uit was om de Chineese wens-lampionnen de lucht in te laten, arriveerde daar de striptease act. Of wacht... het was écht politie!
We werden gesommeerd minder herrie te maken en de muziek zachter te zetten, ondanks protest van Martha, dat bijna de gehele buurt bij haar achter in de tuin zat en er dus weinig mensen hun beklag gedaan konden hebben.

Het bedierf het feestje echter niet en toen 'de snor' het hazenpad gekozen had, werden de Chineese wens-lampionnen de lucht in gelaten en werden ze meegevoerd het donker in, totdat we ze niet meer konden zien...

Daarna ging het feestje in alle hevigheid door en lieten we ons weinig op stang jagen door de politie. Je wordt tenslotte ook maar één keer dertig niet waar?!
Er werd lekker gedanst, gek gedaan, nóg gekker gedaan en de muziek ging stiekem iedere keer weer iets harder. Uiteraard werd het ook later en later en kwam er aan dit uitermate gezellige feestje helaas ook een einde.
De laatste noten werden (mee)gezongen en de mensen vertrokken naar huis. Sommigen gedesillusioneerd achtergelaten omdat ze eigenlijk nog helemaal niet wilden stoppen...

Zoals gezegd dus weer een geslaagd feestje en als extra hieronder alle foto's van deze avond, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Ze viel heerlijk op mama's schouder in slaap

Er stond voor vandaag een drukke dag gepland, want niet alleen hadden we vanavond een feestje waarop maar liefst vier mensen 30 jaar werden, maar ook vierden we vandaag het eerste feestje van Fleur!

Half in de middag kwamen we aan bij de feestlocatie die gehouden werd in een van de loodsen van
N. Mijnders in Melissant en het viel niet te missen. Buiten stond een heus springkussen voor de aanwezige kids opgesteld en binnen was het al een drukte vanjewelste. Trotse ouders Addie & Mirjam vonden we precies om de hoek en er leek voor het geen einde te komen aan het handje schudden. Hoewel we de kleine Fleur al eerder hadden mogen bewonderen, feliciteerden we hen opnieuw en namen nog een kleinigheidje voor mama mee.

Ergens tussen het feestgedruis zaten mijn 'matties' verstopt en ook mijn 'kleine matties' Stijn en Levi waren gezellig meegekomen. Trotse opa Wim leek geen moment te willen missen, maar wat ik zelf vooral ook leuk vond is dat ik weer eens vrienden sprak die ik niet zo vaak meer zie. Zo maakte ik weer eens een praatje met Marc en Gaby en kwamen ook Alex en Marsha langs die nog niet zo heel lang geleden de gelukkig ouders van 'Fenna' werden.
Een erg gezellige bijeenkomst dus, die uiteraard snel voorbij was, want "Time flies when..." juist.

En Fleurtje zelf? Die was nog te klein om er wat van mee te krijgen, want na een flesje van mama viel ze heerlijk op haar schouder in slaap...

Als bonus alle foto's van dit kraamfeest, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Een spannend feestje met een dubbele afloop

Na enkele jaren studeren en zelfs een verblijf van 3 maanden in Zuid Afrika, mag zij zich officieel Juf Jozien laten noemen en uiteraard moest dat gevierd worden. Toevalligerwijs bracht het Nederlands elftal het tot de finale van dit WK 2010 en moest de laatste wedstrijd precies op dit feestje spelen. Geen probleem dacht Jozien, dan combineren we dat toch gewoon!

En zo waren er onder andere gisteren een aantal pittige voorbereidingen om het feest tot een succes te maken maar toen de gasten vandaag het scherm zagen hangen wilde niemand meer naar huis voor het voetbal spektakel.

Vroeg op de middag was er hier en daar al wat oranje te bekennen en zelfs in al het lekkers dat in overvloed voor handen was, leek de nationale kleur terug te komen. De gezelligheid zat er al vroeg in en het werd alsmaar drukker gaandeweg het verloop van de middag in de avond.
Het was duidelijk dat familie De Wit het nationale elftal een hart onder de riem stak terwijl er toch ook echt een feestje werd gevierd! Het feestterrein was netjes afgeschermd voor de wind en dus kon er volop genoten worden van het zonnetje.
Jozien verklaarde aan het begin van de avond het buffet voor geopend en een ieder liet het zich dan ook goed smaken. De rij voor het buffet werd alsmaar langer, maar er was lekkers in overvloed en dus kon iedereen zijn buikje rond eten.

Uiteraard gaf Jozien niet alleen iets weg, maar werd ze ook overladen met kadootjes en daar glunderde ze iedere keer opnieuw van. Ondertussen werd het overigens nog steeds drukker en steeds meer vrienden en familie voegden zich bij het feestgedruis.
Bas en ik vonden onze weg naar de schommel, terwijl het Oranje-gevoel steeds heftiger werd bij zowel jong als oud. Helaas dacht ik ook een potje te kunnen voetballen, maar kwam ik ongelukkig terecht waardoor mijn grote teen een andere kant op ging dan ik voor ogen had. Het gevolg was dat ik de WK finale met een zak ijs op mijn voet moest kijken en op de vraag of ik misschien toch niet even naar de dokter moest gaan was het antwoord simpel. Wie wil nou de WK finale, waarin zijn eigen land speelt, missen?

Ook de dames hulden zich bijna volledig in het oranje en die kleur was even later ook het enige dat nog telde toen iedereen zich op een stoel nestelde en gespannen naar het scherm keek.
Helaas kan ik verder niets vrolijks over deze finale melden en weten we inmiddels allemaal dat Nederland het in deze historische wedstrijd, na twee maal verlenging met 1 punt verschil moest afleggen tegen rivaal Spanje. Hoewel het feestje een absolute herinnering waard is, bleef de feestruimte na het fluitsignaal wel heel snel, heel leeg achter en kwam er een vrij abrupt einde met een dubbel gevoel aan dit uitermate geslaagde feestje!

Als bonus alle foto's van dit feestje, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Levi's eerste verjaardagsfeestje

Toevallig, toen ik onlangs op mijn blog keek wat er vorig jaar april zoal gebeurde, kwam ik de blog tegen over de pas geboren Levi. Op bijgaande foto's zag ik het eerste kind van Chris en Martha, met de donshaartjes nog op z'n rug, liggend in de couveuse. Prompt viel er uitnodiging op de deurmat. Levi vierde zijn allereerste verjaardagsfeestje!

Hoewel hij eerder deze week al jarig was, was het vandaag de dag waarop vrienden langs mochten komen om onze kleine vriend te feliciteren. Janine en ik waren redelijk vroeg van de partij en bij aankomst was er nog niet zoveel visite. Iedereen zat heerlijk in de tuin en hoopte dat het zonnetje zich zou laten zien, dat nog achter de wolken verstopt zat.

Janine kroop meteen naast de kleine Looy en toen ze Levi wat van haar tompouce trakteerde leken ze samen de grootste lol te hebben.
Ondertussen stroomde de achtertuin gezellig vol en kreeg Levi steeds meer kadootjes. Hij en z'n vader hadden het maar druk met uitpakken, terwijl de rest van onze kleine vrienden zich stortten op het voorhanden zijnde speelgoed.
Zo leek Stijn een 'aardje naar z'n vaartje' en inspecteerde de felrode Ferrari eerst goed voordat hij plaats nam. Net z'n vader toch?

Ook van de, voor de gelegenheid gecreëerde, speelbak had gretig aftrek, maar even later leken de grote kinderen deze speelplaats over te nemen. Sommigen van hen waren nog wat beneveld van het schuurfeest van de avond daarvoor, maar anderen stortten zich vol overgave in de moederrol.
Een aantal kleine mensjes werden voor het eerst echt aan elkaar voorgesteld zo leek het en de verbazing was daarom af en toe wat groot. Anderen kwamen wat later die middag los en speelden gezellig mee met 'de grote jongens'.

Ook oma kwam nog even poolshoogte nemen en zo bleef het nog lang gezellig in die kindvriendelijke achtertuin in Middelharnis.
Levi's eerste feestje was een succes. Ik hoop dat er nog vele mogen volgen!

Al 40 jaar een paar

Al in de zomer troffen we de voorbereidingen voor deze dag en dus moesten we nog lang onze mond houden. Soms moesten we zelfs eventjes voordat ze langskwamen nog eventjes snel wat dingetjes wegmoffelen, anders zou de verrassing er al af zijn...

Vandaag was het dan zo ver. Op deze dag, veertig jaar geleden, gaven pa en ma Ihrman elkaar het 'ja-woord'. Voor ons is dat een lange zit, maar voor de beide Ihrmannetjes was het voorbij gevlogen!

Toch moesten ze nog eventjes op het presentje wachten, want hoewel Janine en Annette 's middags al gekomen waren, kwam ik wat later vanwege mijn motorrijles.
Eindelijk kon het kadootje dan uitgepakt worden en de jubilarissen wachtten met spanning af wat er onder het papiertje schuil ging. Eenmaal het papier eraf verscheen gelijk een glimlach op het gezicht van beiden en ze bekeken het eens goed.
Het bleek een foto van ons drieën, Janine, Annette en ik, gemaakt in Ouddorp, op de rotonde waar de gigantische strandstoel met bijbehorende strandbal staat te prijken.
Ze vonden 'm prachtig en het duurde dan ook niet lang voordat de foto aan de muur hing.

Dat moest gevierd worden en daar kwamen we tenslotte ook voor. Er was voor ons vijven een tafeltje gereserveerd bij Akershoek in de ring van Ouddorp. Daar waren pa en ma Ihrman veertig jaar geleden ook op een bijzondere wijze getrouwd, zo bleek uit een anekdote. Met een weddenschap kreeg pa Ihrman het namelijk voor elkaar om gratis zijn bruiloft bij Akershoek te mogen houden. Geen huur van het pand, geen kosten voor de bediening en het eten en drinken tegen inkoopsprijs.
Wie zou dat heden ten dagen nog voor elkaar krijgen?!

Het voorgerecht zag er lekker uit en we hoefden er ook niet lang op te wachten. Zelf had ik een pannetje Scampi's die ik met veel smaak naar binnen liet glijden.
Ook het hoofdgerecht werd precies op de goede tijd geserveerd en dat was bovendien nog lekker ook! Ter gelegenheid maakte de ober nog even een fotootje van ons allemaal.

Dan het toetje, voor mij doorgaans de belangrijkste gang van het hele 'uit-eten-gaan-ritueel'. De toetjes werden voor de gelegenheid met vuurwerk geserveerd en hoewel Janine's 'flensjes' er behoorlijk lekker uit zagen, smaakte mijn Dame Blanche (hoe kan het ook anders!) alsof er een engeltje op mijn tong pieste.

Een gezellig avondje uit dus en ook nog eens lekker gegeten. Wat wil je dan nog meer?...

We zullen haar missen...

We vierden vanavond niet alleen haar verjaardag (die eigenlijk al 3 weken geleden plaats vond), maar ook haar afscheid, want Jozien gaat voor 3 maanden op avontuur naar Zuid Afrika. Daar zal zij namelijk stage gaan lopen op de primary school 'Herbert Hurd' in Port Elizabeth.

Vanavond kreeg ze dan ook enkele kado's die haar ons niet zouden doen vergeten. Zoals een boek met foto's van al haar familie en vrienden, voorzien van leuke teksten en wensen. Ook kreeg ze van de vriendengroep een 'Hollands-overlevingspakket' waar echte Hollandse producten in voor kwamen zoals chocolade vlokken, maar ook een leuk zakcentje voor onderweg.

Uiteraard was het erg gezellig vanavond, met goede vrienden en vriendinnen en bleef dat tot laat in de avond voort duren. Iedereen was het er mee eens dat we Jozien de komende maanden vreselijk gaan missen en er werd dan ook heel wat afgerookt!

Wie Jozien en haar reisgenoten wil volgen, kan de volgende website tussen zijn favorieten plaatsen. Op deze website zullen zij een reisverslag proberen bij te houden. Ook kun je eens een leuke, lieve krabbel achterlaten op Joos' Hyves.

Joos, we zullen je erg missen, maar we wensen je ongelooflijk veel plezier!

Een overvloed en variatie aan cocktails en lekkere hapjes

Vanavond vierden we met een gezellig clubje, de verjaardag van Martha bij haar en Chris (en natuurlijk ook bij Levi!) in de achtertuin. Wat zag de kleine Levi er weer stoer uit vanavond en vooral met z'n nieuwe stoere Nike's stal hij de harten van alle aanwezige dames.

In de heerlijke zitkuil in de tuin van Chris & Martha ontbrak het ons overigens aan niks. Nou ja, het weer was dan niet wat we gehoopt hadden voor een zomers feestje, maar de terrasverwarmer maakte een hoop goed. Ook de overvloed en variatie aan cocktails, versierd met van die grappige parasolletjes, suikkerrandjes en sappige vruchten, gaven het toch een zomers gevoel en ook de lekkere hapjes ontbraken niet! Zelfs ík deed mij tegoed aan een cocktail, wat toch vrij uniek is omdat ik me meestal niet aan de sterke drank waag!

Het bleef dan ook tot na middernacht érg gezellig in de tuin, waar de meeste wilde en sappige verhalen de revu passeerden...

Oma hief euforisch haar mega sorbet de lucht in

Een tijdje terug hadden we de 'generale repetitie', maar vandaag was het pas echt tijd voor de 50 jarige bruiloft van opa & oma Visser. Bijna alle kinderen, kleinkinderen, broers, zussen, neven en nichten waren in de Dolle Beer in Ouddorp neergestreken voor een gezellige samenkomst en natuurlijk om lekker te eten!

Eerst was er gelegenheid tot bijpraten met familie, die zien we ook niet dagelijks namelijk. Daarna kregen we een menu voorgeschoteld waar we konden kiezen uit verschillende voor-, na- en hoofdgerechten. Nou dat is aan deze jongen wel besteed!

Of dat de tijd nu zo snel ging, of de mensen in de keuken het vuur uit hun sloffen liepen, maar het eten stond ook vrij snel op tafel en het werd meteen een stuk stiller aan tafel...
Iedereen genoot van wat er op zijn bord lag! Zo zag ik opa & oma lekker smullen en ook Arjen, die een speciaal menuutje kreeg, zat lekker van z'n kipnuggets te peuzelen!

Mijn vaste blog-lezers raden inmiddels met gemak mijn dessert, want zo deed ik mij (net als mijn vader deze keer) zoals altijd tegoed aan een Dame Blanche (sorry op de foto had ik er al van gegeten, ik kon er niet van afblijven!).

En wat te denken van opa & oma! Beiden namen zij zoals verwacht een sorbet, maar speciaal voor oma lieten we, net als vorige keer, een mega sorbet aanrukken, die beiden met vuurwerk werden geserveerd (zie filmpje).
Oma (gek op ijs!) was er maar wat blij mee, schaterde, en hief euforisch haar mega sorbet de lucht in zodat iedereen hem kon zien. De dolle pret was van haar gezicht af te lezen en weldra begon zij aan haar (in onze ogen) zware missie, want hij móést op! Dat hoef je echter geen 2x tegen oma (kampioen ijs-eter) te zeggen!
Opa genoot overigens, net als de rest van de aanwezigen, ook erg van zijn ijsje, maar had hem iets eerder op dan oma...

Iedereen zat met spanning toe te kijken hoe oma de laatste druppel ijs uit de 'emmer' schepte en vol trots hief ze opnieuw het glas om te laten zien dat ze 'm toch écht 'burgemeester' gemaakt had!

Het was een gezellige middag en avond en ik prijs me gelukkig dat ik nog zo'n lieve en vitale opa en oma heb. Ik hoop dat de 60 jarige bruiloft nét zo gezellig wordt...

Als bonus een filmpje waarop de met vuurwerk versierde toetjes van opa & oma worden binnen gebracht!

50 Jarige bruiloft opa & oma Visser from Sander de Gans on Vimeo.

Al 50 jaar een paar!

Het was eigenlijk al de hele dag een beetje feest op het Dijkhof van Stad aan't Haringvliet, want opa Jan en oma Sjaan waren vandaag precies 50 jaar getrouwd!
's Ochtends verzamelden de kinderen zich al in huis om het onder het genot van koffie met gebak al een klein beetje te vieren en zelfs de wethouder van de gemeente Middelharnis streek neer bij opa & oma Visser om de felicitaties over te brengen.

Ze hadden niets in de gaten toen mijn moeder en Bethina de avond daarvoor de lijst van de muur haalden waar al 5 jaar een foto van onze familie in zat, maar waar Arjen, Janine en Christa op ontbraken en waarop we allemaal een "flink stuk" jonger waren. Opa lag er 's nachts zelfs wakker van en bedacht zich "Wat gaan ze nu toch met die lijst doen?!? Als ie maar weer terug komt!"...

En terug komen deed ie zeker! In het diepste geheim maakten we afgelopen 25 april een paar mooie foto's onder leiding van Arjo van der Graaf en de uiteindelijke foto werd dan ook met veel genoegen door opa & oma aangenomen en krijgt een mooi plekje aan de muur.
Ook kregen ze een prachtig boek, waar (tante) Bethina, mijn moeder en oom Johan de afgelopen weken hard aan hebben gewerkt om 50 jaar in vogelvlucht in beeld te kunnen laten zien.

In afwachting van het echte feestje waar veel meer familie bij zal zijn, aten we vanavond met 13 man sterk uit de keuken van D'n Dolle Beer in Ouddorp, waar we gezellig wat dronken (of proefden van iets dat we nog nooit geproefd hadden...), waar oma en Arjen samen op het strand speelden en waar we uiteraard vooral érg genoten van het lekkere eten dat ons voorgeschoteld werd!

Het vuurwerk op opa's & oma's toetje mocht naturlijk niet ontbreken, maar van een toetje voor oma was geen sprake, want zij nam onder luid protest van opa tóch die overheerlijke Reuze Sorbet terwijl onder andere ik genoot van, hoe kan het ook anders, een Dame Blanche!

Na het overheerlijke etentje, babbelden we nog wat na, haalden oude verhalen op en trok ik samen met neefje Arjen een paar vreemde gezichten voor de camera.

En oma? Die verblikte over verbloosde niet terwijl ze de laatste restjes ijs uit het gigantische glas schepte!

Een feestje dat voor altijd in het geheugen gegrift staat

Nadat ik nu bijna 1,5 jaar geleden op één van de moeilijkste dagen in mijn leven te horen kreeg dat ze niets meer voor 'm konden doen, houd je met alles rekening en leef je veel intenser naar sommige momenten toe dan eerst. Het schudt je wakker, dwingt je van elke spaarzame minuut volledig te genieten en leert je dat er eigenlijk belangrijkere dingen zijn in het leven, dan datgene waar we het normaal van denken.
Na 1,5 jaar is er gelukkig nog weinig aan de hand en ik hoop dat dat nog tientallen jaren zo doorgaat en de doktoren het tóch mis hebben gehad. De tijd zal het leren...

Ome Leen mocht ondanks alles, vorige week maandag de 29e van september, toch weer een turfje achter zijn naam zetten. De 50e alweer en daar waren we maar wat blij mee! Dat moest en zou dus uitbundig gevierd moeten worden en enkele weken geleden ontvingen we van tante Els dan ook een mailtje, dat we op uitnodiging van haar en mijn neef Richard en nichtje Claudia naar een feest mochten komen om die 50e verjaardag eens goed te vieren!

Al weken leefde ik er dus naartoe en waren we er iedere dag wel een klein beetje mee bezig. Was het niet om het kado te regelen, dan was het wel omdat we er zo ongelooflijk veel zin in hadden.
Omdat oom Leen al jaren zo gecharmeerd was van het "familie logo" dat ik al eens ontwierp, er eens stickers van liet maken en hij er graag eens een t-shirt van zou willen hebben, besloot ik dat het nu een mooi moment was om die wens eens in te willigen.
Ik regelde dus via Beletter-It in Nieuwe Tonge, 6 shirtjes met een overduidelijk logo en overhandigde oom Leen dus het allereerste exemplaar, waarna de rest ook zo'n felbegeerd t-shirt aantrok. Felbegeerd ja, dat was het zéker, want het was een van dé gespreksonderwerpen voor de rest van de avond en er moeten er zelfs op verzoek bijbesteld worden!

Om 16:00 begon het feestje dan eindelijk en tante Els en oom Leen stonden ons al op te wachten. We waren ten slotte ook de eerste! Daarna druppelde iedereen langzamerhand binnen en had Claudia de eer om als eerste met haar vader op de foto te gaan. Daarna volgenden mijn moeder en Janine, die eerst eens bijkletsten voor de drukte van de avond begon en ging ik zelf ook nog even met mijn nichtje op de foto. Mijn andere nichtje Sylvana was er ook met haar André en het buikje waarin de baby aan het groeien is, wordt steeds duidelijker.
Toen zo'n beetje iedereen binnen was, stak mijn vader een speech af, zoals alleen hij dat kan en overhandigde daarna het kado wat hij de afgelopen weken namens alle deelnemende partijen geregeld had. Ome Leen was blij verrast met het aangeboden middagje rijden in een heuse fonkelnieuwe M3 via de Autovisie Driversacademie. Daar werd dan ook nog lang over nagepraat en dat hield ook eigenlijk niet meer op.

Ondertussen ging ik nog even met wat mensen op de foto, waaronder met mijn eigen lieverd, met Richard of zoals hier in de reflectie van de prullenbak met Arjan.
Het buffet werd ondertussen ook geopend en daar heb ik dan ook weer bijzonder van genoten (daar sta ik immers ook om bekend niewaar?!). Ook zong Claudia nog een emotioneel geladen liedje, waar zij van iedereen ook naderhand een staande ovatie voor ontving.

Zelf beleefde ik nog veel lol met oude bekenden uit mijn (oude) dorp Stad aan het Haringvliet en schroefde Riz ondertussen af en toe de verwarming nog wat op. Omdat het de hele avond ontzettend gezellig was, stroomde het bier rijkelijk en dat was er genoeg, maar opeens waren de plastic bekertjes op en verzamelde ik samen met wat anderen de lege bekers en spoelde ze noodgedwongen om.
Geen probleem en zo kon de gezellige avond gewoon zonder dat iemand het in de gaten had, ongestoord doorgezet worden en trok ome Leen weer vele gekke bekken.

Terwijl de meeste mensen al flink na middernacht vertrokken, ebten ook de laatste gesprekken zo rond de klok van twee uur weg en dat was maar goed ook, want Abraham zelf sliep al lang!
Janine, mijn vader en moeder en ik, bleven echter tot de laatste feestganger vertrokken was en ruimden nog wat op, terwijl er ondertussen nog wat grappen en grollen uitgehaald werden, wat resulteerde in ouderwets lachen, gieren en brullen.
Nadat de grootste rommel een beetje opgeruimd was en we nog wat naborrelden met een klein groepje aan tafel, moesten we helaas constateren dat het feest ten einde was.

We hebben er ontzettend van genoten en dat was ook de mening van ome Leen en tante Els. Volgend jaar weer? Laten we het hopen...