De touwtjes gingen steeds verder los

Vroeger gebeurde het vaker. Janine's werkgever heeft de naam dat als hij een feestje geeft, het ook echt goed is, maar het was al een tijd geleden dat de partners mee mochten. Dat is ook wel begrijpelijk na de fusie, want als de partner nu mee mogen, dan loopt het opeens flink in de papieren. Gelukkig werd er een aantal maanden geleden een groots feest op het strand van Rockanje aangekondigd en de partners mochten weer mee! Eindelijk weer een feestje van de Rabobank!

Vanmiddag pikten we Janine's collega Arna en haar man Peter thuis op en reden naar Rockanje. Aangekomen bij het strand werden we naar het vervoersmiddel geleid die ons over het strand (vanwege afgesloten wegen i.v.m. historische motorraces) naar de volledig afgehuurde Salsa Beach Club zou brengen.
Daar aangekomen was het vanaf de eerste minuut gezellig, met onder andere tante Els die al in de rest van het feestgedruis was opgegaan. Binnen was de workshop salsa dansen al in volle gang en buiten was men al flink aan het 'bar-hangen'.

Na een tijdje werd het buffet geopend en smullen dat dat was! Het was ook het enige moment van de dag dat alle 'Rabo'ers' even wat stiller waren en rustig genoten van het prachtige weer, het eten of de dames om hun heen.
Na het eten barstte het feest namelijk pas echt los. Een leuke band speelde vele bekende covers, veelal op aanvraag en omdat onze favoriete muziekinstrumenten goed vertegenwoordigd waren, hadden Janine en ik er beiden erg veel lol in.
Hoewel veel Rabo'ers zich aan het begin van de avond wat twijfelachtig richting de dansvloer begaven, was daar later toen de zon steeds verder in het water zakte en de touwtjes steeds verder los gingen, weinig meer van te merken. De dansvloer werd overspoelt met gezellige en feestende mensen en tot ieders verbazing maakte de band opeens plaats voor niemand minder dan Edsilia Rombley die een daverend optreden verzorgde!
De klassiekers werden uit volle borst meegezongen, maar er werd ook (en niet alleen door de artiesten zelf) flink gedanst!

Rond de klok van elf uur stond ons een volgende verrassing te wachten. Op het strand werd een waar vuurwerkspektakel ontstoken en ook daar was geenszins op beknibbeld! Wat show!

Daarna ging het feest in alle hevigheid door en bleef het nog lang gezellig. Ook toen de vermoeidheid van een hele dag begon toe te slaan, werd er nog flink wat af gelachen en meegezongen. Toch kwam er aan dit fantastische feest helaas ook weer een einde en lieten we de Salsa Beach Club al ver na middennacht met schitterende herinneringen achter ons!

De handjes op elkaar voor Rabobank Goeree Overflakkee die dit schitterende feest mogelijk maakte!

Als bonus hét bewijs dat het Rabobank personeel én partners wel weten hoe ze een feestje moeten bouwen. Helaas had de DJ daarentegen een minder scherpe avond...

Zijn oh-zo-befaamde knoflooksaus...

Er werd weer heel wat af gegeten en gezellig gedaan de afgelopen twee dagen. Kerst is een jaarlijks terugkerend 'vreet-festijn' en ook nu deed het zijn naam eer aan.

Gisteren, op eerste kerstdag, lagen de gevulde kippen al lekker op te warmen toen ik samen met Janine's vader, moeder, zus en uiteraard Janine zelf, kadootjes uitpakte. Ook zo'n traditie. Onder andere lekkere geurtjes, een rijstkoker, een regenmeter een muziekboek voor de saxofoon en een puzzel werden uitgedeeld. Zelf werd ik verblijd met 'Mothership', een dubbel cd en dvd van Led Zeppelin en een hele stoere boxershort.

Nadat alle kadootjes uitgedeeld waren, was het aanvallen geblazen toen de geur van gevulde kip en andere lekkernijen ons al in de kamer bereikten. Het was een heerlijk maal, om over de door Janine vervaardigde pudding nog maar te zwijgen! Die werd dan ook door iedereen zeer gewaardeerd!

Vandaag dekten we de tafel bij tante Els thuis, waar we na het overlijden van ome Leen (gelukkig) gewoon de traditie voortzetten en tijdens de kerstdagen nog steeds met elkaar gezellig aan tafel zitten.
Terwijl oma De Gans eigenlijk de gehele middag de binnenkant van haar ogen bekeek, waren de dames druk in de keuken bezig met de voorbereiding voor het feestmaal. Althans, niet alleen dames, want zo was 'zwager-neef' Arjan druk bezig met zijn oh-zo-befaamde knoflooksaus, die zo'n beetje onder luid applaus ontvangen werd.

Na alle voorbereidingen was het ook hier vandaag weer heerlijk eten en een gezellig samenzijn en zat ook omaatje uiteindelijk lekker te smikkelen.
Echter, toen iedereen zijn buik al zo'n beetje rond gegeten had, was het de beurt aan Janine en mij om nog een toetje te maken, dat uit allerlei verschillende lekkernijen bestond. Ook dit werd goed ontvangen en er werd lekker van gesmikkeld, maar ook hier kwam uiteraard een einde aan.

Gelukkig maar, want na twee dagen van zoveel eten en gezelligheid is het nu tijd voor een weekje luieren. Althans, alleen voor mij, want Janine heeft geen vakantie maar slechts twee vrije dagen. Desalniettemin denk ik de komende week prima door te komen en overweeg zelfs om op rantsoen te gaan, want hoewel de afgelopen dagen enorm gezellig waren, zal de weegschaal waarschijnlijk iets minder blij met me zijn...

Ten einde raad hing hij aan een vertrekkend KLM vliegtuig

Hij was al aantal jaren niet écht meer op vakantie geweest en vorig jaar, tijdens het ziekbed van zijn vader, was daar uiteraard al helemaal geen plaats voor geweest. Dit jaar besloot hij een groepsreis naar Noorwegen te boeken en niet zomaar een, maar een echte 'survival' vakantie.

Gisteravond ging ik 'm samen met Janine nog even een fijne vakantie toewensen, maar toen we naar huis reden bekroop me het gevoel dat het wel leuk zou zijn als ik Richard en tante Els toch nog even zou vergezellen. Niet alleen omdat ik mijn neef wel graag even wilde uitzwaaien, nu hij zich voor het eerst per vliegtuig zou voortbewegen, maar ook omdat het voor tante Els op de terugreis dan ook een stuk gezelliger zou zijn.

Vanochtend schrok ik daarom al om 5:40 wakker en pakte meteen de telefoon. Precies op tijd, want Richard werk net wakker en zou zich om 6:30 richting Schiphol begeven.
Nadat ik even onder de pomp gesprongen was en een ontbijtje had genuttigd, liepen we 1,5 uur later opeens de vertrekhal van Schiphol binnen en leek Ries een beetje zenuwachtig te worden.
Eerst maar even in de rij om de tas en het slaapmatje 'sealen' zodat er niets ongemerkt ingestopt of uitgehaald kon worden.

Vervolgens liepen we naar vertrekhal 2 en moesten we al voordat de vertrekhal zich openbaarde, al in de lange rij aanschuiven. Het was steendruk en er zat niet anders op dan netjes te wachten op onze beurt. Toch liep de rij lekker door en stonden we al snel in de volle vertrekhal, waar de lange rij verder ging.
Uiteindelijk viel het allemaal wel mee en checkten in bij een van de incheck-computers van KLM, die ons daarna doorstuurde om de bagage af te geven. Ook daar ging opnieuw een rij aan vooraf, maar net zoals de eerste, liep het ook hier gelukkig snel door. Er bleef, nadat alles afgegeven was, zelfs nog tijd over om even te stoppen bij een eettentje, waar op de vroege ochtend toch nog even een lekker broodje werd genuttigd.

Toen was het tijd om Richard bij de paspoortcontrole af te zetten en huiswaarts te gaan, maar onderweg poseerde Richard nog even bij een landingsgestel dat we tegenkwamen.
Toen ik even niet oplette was ik Richard opeens even kwijt en dacht ik hem, ten einde raad hangend aan een vertrekkend KLM vliegtuig, voorbij te zien komen, maar toen ik nog eens keek bleek het gelukkig een geintje te zijn en zou het bewuste vliegtuig nooit en te nimmer met Richard al hangende aan de deur kunnen vertrekken.

Na dit avontuur konden we Ries gelukkig netjes bij de douane afleveren en zwaaiden we hem uit totdat hij alsmaar kleiner en kleiner werd...

De zon leek recht op oma te schijnen

In het toch al drukke (lange) weekend stond ook vandaag weer volgepland. Ik viel van het ene in het andere en dat begon vanochtend al met het kiezen tussen klussen of motorrijden. Het werd het laatste...

Samen met neef Richard reed ik rond een uur of 11:00 op de motor naar Hellevoetsluis, waar we een bezoekje brachten aan onze gezamenlijke nicht Sylvana en haar man André. Richard was er nog nooit in huis geweest en kreeg een rondleiding. Buiten zat de kleine Tequise in haar eigen huisje. Wat wordt die kleine meid al groot en wat lijkt ze veel op haar moeder als ze lacht!

Met z'n vijven reden we (André, Sylvana en Tequise per fiets) richting Sylvana's moeder, onze tante Janneke. Zij wordt namelijk komende dinsdag 59 jaar en we besloten haar alvast te feliciteren.
Bij oom Jan & tante Janneke was het een gezellig drukke boel. Tequise kroop waar ze maar kon komen en oma De Gans genoot zichtbaar van haar achterkleindochter. Ook tante Els was aanwezig evenals mijn nichtje Claudia met haar Arjan. Lang konden Ries en ik echter niet blijven, want Richard moest weldra aan een middagdienst beginnen en mijn volgende bezoekje stond ook al weer gepland!

Bij thuiskomst had ik precies 5 minuten de tijd om mezelf om te kleden en me klaar te maken voor een bezoekje aan oma die nog steeds in de Geestelijke GezondheidsZorg Noord West Brabant verblijft. Tezamen met mijn vader, opa, Bethina en Janine reden we dus al snel weer richting Bergen op Zoom.

Daar trof ik een compleet andere oma dan een week geleden. Ze leek iets van haar oude glans terug te hebben gevonden. Ze herkende ons meteen, was geïnteresseerd, grappig en zelfs heel gewillig. Het deed me flink wat toen ik oma en opa gearmd door de gangen van de instelling zag lopen en buiten leek de zon wel recht op oma te schijnen. Voor het eerst in maanden zag ik weer een echte glimlach op haar gezicht verschijnen en ze genoot zichtbaar van de wandeling rondom de 'kinderboerderij'. Daar zagen we mooie herten en kangoeroes die flink in de buidel moesten tasten...

Oma leefde weer op en had weer erg in een hoop dingen die om haar heen gebeurde. Ze maakte weer grapjes en wist zoals vanouds de meest creatieve spreekwoorden toe te passen. Een fijn gezicht hoe opa weer wat lol beleefde aan zijn lieve vrouw, waar hij de afgelopen maanden toch heel wat mee meegemaakt heeft. Ik betrap mijzelf erop dat ik al een aantal keren over oma heb geblogd, maar eigenlijk nog nooit gezegd heb hoe groot respect mijn opa eigenlijk verdiend. Maanden lang maakte hij 24 uur per dag een hoop vervelende dingen mee, maar hij bleef oma onvoorwaardelijk steunen en zette zich voor de volle honderd procent in om zijn lieverd weer terug te krijgen. Hij oversteeg in die maanden zichzelf en deed dingen die hij eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben dus ongelooflijk trots op mijn pittige opa die ook in moeilijke situaties zéker zijn mannetje staat!

Het lange maar drukke weekend sloten we direct na het bezoekje aan oma, af met Bas & Noortje, waarmee we heerlijk gegeten hebben bij Rosali, aan de haven van Middelharnis. Zo at ik bijvoorbeeld als hoofdgerecht 'Gegrilde kip Piri Piri' en de trouwe lezers kunnen inmiddels wel raden wat ik als toetje koos.
Met een heerlijke Dame Blanche sloot ik dan ook dit weekend écht af. Een weekend waarin we veel hebben gedaan, maar waar ik zéker na het bezoekje aan oma vanmiddag, toch een stuk vrolijker van geworden ben...

Uitbuiken met mijn neef

Kwam een tijd geleden mijn nichtje al eens heerlijk voor mij koken, vandaag wou neef Richard wel een poging wagen. Gisteren at ik nog met 'm bij McDonalds maar vandaag zou hij een gezonde maaltijd voor me klaarmaken. Met het smsje van vanochtend: "Lust je macaroni?" was mijn humeur in ieder geval goed gestemd!

Bij binnenkomst stond Ries al lekker te kokkerellen en roerde de groente alsof z'n leven er vanaf hing. Tante Els was er nog niet, dan zou nog eventjes duren, maar de pan met macaroni werd in ieder geval alvast netjes afgegoten.

Helaas belde tante Els dat ze flink wat later was en dus besloten Ries en ik alvast onze buikjes te verwennen. En hoe! De macaroni smaakte heerlijk, al was de kok zelf niet zo tevreden met zijn creatie.

Desalniettemin lagen we na een bak dubbel vla als toetje, heerlijk achterover in de stoel uit te buiken!

Een andere kerst...

Ik moet eerlijk toegeven, ik zag wel een beetje tegen de kerst- of feestdagen op. Het zijn voor onze familie verdrietige tijden, waarin je de dierbaren die deze feesten niet mee kunnen vieren, nog een beetje extra mist. Het overlijden van mijn ome Leen is nog zo kort geleden, dat ik eigenlijk geen zin had om echt feest te vieren. Want zoals we traditiegetrouw de kerst doorbrengen, zal het nooit meer het zelfde zijn...

Bijna zo lang als ik het me kan heugen, vierden we de eerste of tweede kerstdag met ome Leen, tante Els, Richard, Claudia en later ook Arjan. We aten de lekkerste gerechten en lachten ons de tranen over de wangen. Dit jaar mocht dat helaas niet meer hetzelfde zijn, nadat ome Leen ons in oktober is ontvallen.

Hoewel het moeilijk was om te bedenken hoe we deze kerst door zouden komen, besloten we toch de kerst te vieren zoals we dat altijd deden. Het gemis is groot, maar de wereld draait door. De tijd staat niet stil en ons leven gaat weer verder. We moeten elkaar steunen en elkaar vooral niet uit de weg gaan. Tot mijn grote blijdschap vierden we de kerst dan ook bijna als vanouds...

Toen ik samen met Janine bij mijn ouders kwam, werd er in de keuken al druk gewerkt aan het kerstdiner. Zo waren tante Els en Claudia al druk bezig met de sausjes en de sla en kwam Arjan af en toe even kijken of zijn aanwijzingen voor het bereiden van de knoflooksaus, wel naar behoren werden uitgevoerd. Arjan scheen namelijk (en na vandaag blijkt dat dan ook) een zwarte band op het gebied van 'knoflooksaus-bereiden' te hebben.
De rest van de gasten, waaronder bijvoorbeeld ook mijn oma die er dit jaar ook een keer bij was, wachtten geduldig af totdat de gerechten klaar waren, of hielpen zo nodig een handje mee.

Als eerste kwam het voorgerecht, dat door Janine was gemaakt, op tafel. Het bleek tomatensoep óf Scampi's te zijn (sorry, ik was al aan de Scampi's begonnen voordat ik een foto had genomen!). Dat liet iedereen zich dan ook goed smaken!
Zoals het een echt diner betreft, werd het voorgerecht opgevolgd door het hoofdgerecht, bestaande uit van alles en nog wat. Onder andere zalm, stokbrood met kruidenboter of knoflooksaus, kalkoen, draadjesvlees en spruitjes vulden de tafel.

Ondanks de afwezige(n), beleefden we onder het genot van een digitaal haardvuurtje, toch nog veel plezier zo met z'n allen bij elkaar. Het was niet zoals we dat al die jaren gewend waren, maar we probeerden er het beste van te maken, waar we naar mijn mening goed in geslaagd zijn.

Na het toetje, bestaande uit heerlijke ijstaarten en niet te vergeten de voortreffelijk, door Richard, Claudia en tante Els bereide Tiramisu, moest zelfs bij bijna iedereen de broekriem wat losser gedaan worden!

Om met deze eerste kerstdag nog eens extra stil te staan bij het zo vreselijk missen van mijn lieve ome Leen, vader, broer, zwager en vriend, deze keer als bonus een schitterend filmpje wat door mijn nichtje Claudia werd gemaakt.
Een collage foto's van haar vader of mooie momenten met hem, kracht bijgezet door een prachtig nummer, dat ze zelf ingezongen heeft. Ome Leen zoals hij was en zoals we hem voor altijd zullen blijven herinneren...

Een fantastische middag met een dubbel gevoel...

Een fantastische middag, maar een met een dubbele betekenis. Een dubbel gevoel...
Aan de ene kant wil je een leuke middag met je familie beleven, maar aan de andere kant weet je dat dit een reden heeft: nog zoveel mogelijk leuke tijden beleven met oom Leen...

Ik heb een tijdje na moeten denken over wat ik in deze blog zou schrijven. Het valt me namelijk erg zwaar. Ik sta op en ga naar bed met de gedachte dat mijn lieve oom Leen steeds zieker wordt. We leven al ruim 2 jaar met de verschrikkelijke wetenschap, maar de laatste tijd zien we het met z'n allen pijnlijk werkelijkheid worden. Je wil zó graag dat het stiekem toch nooit gaat gebeuren en dat de doktoren het tóch mis hadden. Des te pijnlijker is het wanneer je er achterkomt dat het vechten tegen de bierkaai is.
Dus blijft er nog maar één ding over en dat is zorgen dat we een nog zo'n leuk mogelijke tijd met z'n allen beleven. Hoe lang die tijd dan ook nog moge zijn...

Toch probeer ik in deze blog een erg leuke en gezellige middag te omschrijven, want dat was het gewoon. Ookal hadden we allemaal onze eigen gedachten over deze belevenis en hoe moeilijk en dubbel het allemaal is, toch is het een deel van ons leven. Hoe pijnlijk ook.
Het is ook een deel van mijn leven en ik kan er daarom niet omheen op mijn weblog. Zeker niet omdat ik hoop over een tijd deze blog nog eens terug te lezen en te denken aan die ene bijzonder middag...


Oom Jan stelde ons voor om een rondje te gaan varen met zijn bootje, door de havens van Rotterdam. Hij vervoert goederen en mensen van de wal naar het schip en weer terug als dat nodig is. Ik heb hem er al zó vaak over horen praten, maar kon me nooit een idee vormen van zijn werkzaamheden. Dubbel leuk dus, een gezellig middagje met familie én een kijkje in de keuken bij oom Jan aan boort.

Na de Tomassentunnel namen we de afslag Maassluis en hielden we het havennummer 4210 in de gaten. Eenmaal daar aangekomen zagen we de witte Quasqai van oom Jan al staan en we parkeerden onze auto's en liepen richting een piertje.
Daar lag onze schuit voor die middag al rustig te dobberen en bleek tante Janneke al aan boord te zijn. Oom Jan heette ons hartelijk welkom en we liepen gezamelijk richting zijn grote liefde.
Onder toeziend oog van Kapitein oom Jan mochten we aan boord komen en niet veel later stuurde hij ons vakkundig door de havens en leek hij vandaag wel een tourgids, want hij vertelde honderduit en wist antwoord op al onze vragen.

Wij keken ondertussen onze ogen uit en vooral ook mijn vader herkende veel in deze havens omdat hij vlakbij werkt. Hij zag het eens een keer vanaf de andere kant en dat was ook wel eens leuk.
De dames, Janine en Claudia, zaten al snel buiten in het zonnetje en ook mijn 'aangetrouwde neef' Arjan voegde zich daarbij.

Ondertussen was de boot geruisloos van kapitein gewisseld en bleek Ries het roer nu stevig in handen te hebben, terwijl zijn oom Piet en zijn vader en moeder hun ogen uit keken.
Beneden in het ruim was het ook goed toeven trouwens. Daar waren banken en tafeltjes en keken we op waterniveau naar alles wat er voorbij kwam.

Na bijna een uur varen kwam een herkenbare brug in beeld en voeren we opeens door een bekend stukje Rotterdam. Uiteraard werden er veel foto's genomen en er werd zelfs gefilmd. Helemaal toen we nu eens ónder de Eramusbrug doorvoeren, want meestal gaan we er overheen.

Vlak voor de Willemsbrug draaiden we terug, want we waren toch al bijna weer 1,5 uur onderweg en we moesten ook nog terug natuurlijk.
Gelukkig bleef het lekker weer en was het goed toeven op het dek of in het ruim van de Neptunus 9, waar we nog een glimp opvingen van het zomercarnaval dat aan de gang was in de stad.

Zelf mocht ik ook nog even de kapitein uithangen en loodste de boot door de havens alsof ik nooit anders gedaan had, totdat het helaas weer tijd was om aan te meren en het ruime sop te verruilen voor vaste grond onder onze voeten.
Nog even een groepsfoto (helaas zonder mijn eigen vriendinnetje, want iemand moest de foto maken) en nog een foto van de boot voordat we afscheid namen elkaar en in het bijzonder van oom Jan en tante Janneke.

Wat hebben we genoten en zijn blij dat we deze middag met elkaar hebben mogen beleven. Oom Leen was moe, maar had net als ons allemaal een leuke middag gehad en daar was het uiteindelijk toch om te doen.
Bij deze nogmaals ontzettend bedankt oom Jan, voor het beschikbaar stellen van de boot en het kijkje in de keuken dat je ons gunde. Het was een onvergetelijke middag...

"Dan had je dáár moeten zoeken!..."

Omdat we vandaag wat vroeger uit België kwamen, vanwege het druilerige weer, besloten we nog even bij oom Leen & tante Els op bezoek te gaan. Gewoon even kijken hoe het met oom Leen gaat, nu het nog kan...

Ook mijn vader was er, die afgelopen week alleen thuis was omdat mijn moeder een weekje met vriendinnen in Turkije zit. Hij zou vanavond een prakkie mee eten met z'n broertje.

Hoewel mijn nichtje Claudia in geen velden of wegen te bekennen was, bleek neef Richard wél aanwezig te zijn en het kon dan ook niet anders dat we nog even over muziek praatten.

Het werd een gezellig bezoekje. We wisselden verhalen uit over Brugge (ze waren er allemaal al eens geweest) en ons weekendje en haalden ook verhalen over vroeger op. Zoals al die keren dat opa en oma vroeger (toen Twix nog Raider was!) naar oom Leen op zoek moesten rond etenstijd en toen hij eindelijk terecht was hij dan heel dapper vertelde waar hij geweest was en erbij voegde: "Dan had je dáár moeten zoeken!..."

Op bevroren geboortegrond

Ik was vandaag weer eens even op mijn geboortegrond. Op bevroren geboortegrond welteverstaan.

Nadat ik samen met Janine nog even bij Van Bellen geweest was, reden we langs Stad aan't Haringvliet, waar ik van kleins af aan tot en zo'n beetje mijn 14e jaar heb gewoond. Mijn moeder had gebeld dat ze daar ging schaatsen en mijn vader ging mee.
Hier woont overigens nog steeds een behoorlijk deel van mijn familie en komt er dan ook nog regelmatig. Niet vreemd overigens, ik woon er maar 5 kilometer vandaan ook...

Voordat we naar de ijsbaan liepen, parkeerde ik de auto bij oom Leen en tante Els voor de deur. Oom Leen stak net zijn hoofd tussen de gordijnen door, dus liep ik even bij ze binnen.
Zij waren zich net klaar aan het maken om ook naar de ijsbaan te gaan en omdat ik geen schaatsen had kreeg ik de schaatsen van mijn neef aangeboden als alternatief.

Op de schaatsbaan aangekomen trok tante Els als eerste haar witte kunstijzers aan waarna ik snel volgde. De schaatsbaan lag er overigens prachtig bij en mijn moeder had er daarom ook al menig rondje op zitten. Mijn vader en overigens ook Janine, bleven lijdzaam toekijken vanaf de kant. Lijdzaam ja, want het was bere koud en ze trotseerden de bijna Siberische temperaturen om ons te blijven supporten.

Ondertussen vermaakte ik mezelf prima met oom Leen die ook de schaatsen ondergebonden had en ik kwam tijdens mijn rondjes ook vele oude bekende Stadtenaeren tegen. Leuk om iedereen weer eens te zien en dat in een niet alledaagse omgeving.

Als bonus een filmpje waar ik oom Leen achtervolg, terwijl hij een rondje over de ijsbaan doet...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Eerste Kerstdag 2008

De eerste Kerstdag van 2008 begon wat later in de middag. Eerst maar even uitgeslapen.
Daarna begonnen we, nadat we naar mijn vader en moeder gereden waren waar we Oom Leen, Tante Els, Richard, Claudia en Arjan troffen, met het halen van een frisse neus door het maken van een korte wandeling buiten langs en door het dorp.

Direct daarna was het een drukte vanjewelste in de nieuwe keuken van mijn ouders, want daar werd door de dames met veel toewijding het kerstdiner bereidt, terwijl de mannen wat lol trapten en vooral wachtten tot ze aan tafel konden.
Dat duurde dan ook niet echt lang en dus werd het genieten van al het lekkere eten, de verschillende liters wijn die gretig naar binnen gewerkt werden, evenals het overheerlijke ijs dat gretig aftrek vond.

Ook showde mijn vader nog zijn nieuwe helm die hij voor het eerst dit jaar tijdens de wintersport gaat dragen en poseerden Janine en ik nog even voor een fotootje maar schoot Janine op haar beurt nog een hele bijzondere van mij!
Aansluitend, toen al onze buiken gevuld waren, buikten we uit terwijl we naar een aflevering van Harry Potter keken, onder de takken van mijn moeders kerstboom. Over uitbuiken gesproken, wat hier van te denken?

Een feestje dat voor altijd in het geheugen gegrift staat

Nadat ik nu bijna 1,5 jaar geleden op één van de moeilijkste dagen in mijn leven te horen kreeg dat ze niets meer voor 'm konden doen, houd je met alles rekening en leef je veel intenser naar sommige momenten toe dan eerst. Het schudt je wakker, dwingt je van elke spaarzame minuut volledig te genieten en leert je dat er eigenlijk belangrijkere dingen zijn in het leven, dan datgene waar we het normaal van denken.
Na 1,5 jaar is er gelukkig nog weinig aan de hand en ik hoop dat dat nog tientallen jaren zo doorgaat en de doktoren het tóch mis hebben gehad. De tijd zal het leren...

Ome Leen mocht ondanks alles, vorige week maandag de 29e van september, toch weer een turfje achter zijn naam zetten. De 50e alweer en daar waren we maar wat blij mee! Dat moest en zou dus uitbundig gevierd moeten worden en enkele weken geleden ontvingen we van tante Els dan ook een mailtje, dat we op uitnodiging van haar en mijn neef Richard en nichtje Claudia naar een feest mochten komen om die 50e verjaardag eens goed te vieren!

Al weken leefde ik er dus naartoe en waren we er iedere dag wel een klein beetje mee bezig. Was het niet om het kado te regelen, dan was het wel omdat we er zo ongelooflijk veel zin in hadden.
Omdat oom Leen al jaren zo gecharmeerd was van het "familie logo" dat ik al eens ontwierp, er eens stickers van liet maken en hij er graag eens een t-shirt van zou willen hebben, besloot ik dat het nu een mooi moment was om die wens eens in te willigen.
Ik regelde dus via Beletter-It in Nieuwe Tonge, 6 shirtjes met een overduidelijk logo en overhandigde oom Leen dus het allereerste exemplaar, waarna de rest ook zo'n felbegeerd t-shirt aantrok. Felbegeerd ja, dat was het zéker, want het was een van dé gespreksonderwerpen voor de rest van de avond en er moeten er zelfs op verzoek bijbesteld worden!

Om 16:00 begon het feestje dan eindelijk en tante Els en oom Leen stonden ons al op te wachten. We waren ten slotte ook de eerste! Daarna druppelde iedereen langzamerhand binnen en had Claudia de eer om als eerste met haar vader op de foto te gaan. Daarna volgenden mijn moeder en Janine, die eerst eens bijkletsten voor de drukte van de avond begon en ging ik zelf ook nog even met mijn nichtje op de foto. Mijn andere nichtje Sylvana was er ook met haar André en het buikje waarin de baby aan het groeien is, wordt steeds duidelijker.
Toen zo'n beetje iedereen binnen was, stak mijn vader een speech af, zoals alleen hij dat kan en overhandigde daarna het kado wat hij de afgelopen weken namens alle deelnemende partijen geregeld had. Ome Leen was blij verrast met het aangeboden middagje rijden in een heuse fonkelnieuwe M3 via de Autovisie Driversacademie. Daar werd dan ook nog lang over nagepraat en dat hield ook eigenlijk niet meer op.

Ondertussen ging ik nog even met wat mensen op de foto, waaronder met mijn eigen lieverd, met Richard of zoals hier in de reflectie van de prullenbak met Arjan.
Het buffet werd ondertussen ook geopend en daar heb ik dan ook weer bijzonder van genoten (daar sta ik immers ook om bekend niewaar?!). Ook zong Claudia nog een emotioneel geladen liedje, waar zij van iedereen ook naderhand een staande ovatie voor ontving.

Zelf beleefde ik nog veel lol met oude bekenden uit mijn (oude) dorp Stad aan het Haringvliet en schroefde Riz ondertussen af en toe de verwarming nog wat op. Omdat het de hele avond ontzettend gezellig was, stroomde het bier rijkelijk en dat was er genoeg, maar opeens waren de plastic bekertjes op en verzamelde ik samen met wat anderen de lege bekers en spoelde ze noodgedwongen om.
Geen probleem en zo kon de gezellige avond gewoon zonder dat iemand het in de gaten had, ongestoord doorgezet worden en trok ome Leen weer vele gekke bekken.

Terwijl de meeste mensen al flink na middernacht vertrokken, ebten ook de laatste gesprekken zo rond de klok van twee uur weg en dat was maar goed ook, want Abraham zelf sliep al lang!
Janine, mijn vader en moeder en ik, bleven echter tot de laatste feestganger vertrokken was en ruimden nog wat op, terwijl er ondertussen nog wat grappen en grollen uitgehaald werden, wat resulteerde in ouderwets lachen, gieren en brullen.
Nadat de grootste rommel een beetje opgeruimd was en we nog wat naborrelden met een klein groepje aan tafel, moesten we helaas constateren dat het feest ten einde was.

We hebben er ontzettend van genoten en dat was ook de mening van ome Leen en tante Els. Volgend jaar weer? Laten we het hopen...

Groesbeek Revisited

Daar begon het allemaal, in Groesbeek. Enkele maanden geleden reed ik er al eens naartoe met Jurien, voor die "grote" gitaarbeurs. Toen kocht ik mijn allereerste setje drumsticks en begon de ellende (voor de buren). Vandaag ging ik er echter met een heel ander doel naartoe.
Oom Leen & Tante Els trokken dit jaar met hun caravan naar Groesbeek om daar van hun welverdiende rust te genieten. Sinds jaar en dag is het traditie dat mijn vader en moeder zich een of meer dagen bij hen voegen gezien het niet alleen familie van elkaar is (Oom Leen is een broer van mijn vader, dat is ook helemaal niet te zien), maar ook goede vrienden.

Al vaker ging ik mee op bezoek bij mijn vakantie vierende oom en tante en deze keer wilde ik dat dan ook niet voorbij laten gaan, vooral gezien het feit dat mijn oom ongeneselijk ziek is, maar daar wilden we vooral niet aan denken op zo'n dag...

Omdat het vanmiddag lekker weer was en Janine op dinsdag altijd een vrije dag heeft, reden ook wij naar Groesbeek om een middagje zon mee te pikken. Dat laatste was alleen nog niet heel zeker gezien het weer van de laatste tijd, maar vandaag zat het dan gelukkig toch mee.
Na iets meer dan 1,5 uur rijden legden we de laatste kilometers van de ongeveer 160 kilometer lange route, door de bossen af, waarna we Groesbeek binnen reden.
Bij de camping aangekomen herkende ik direct 2 auto's en voegde de mijne dus naast de nieuwe aanwinst van mijn neef(je) Richard en die van mijn vader (en moeder).

Toen we het campingterrein opliepen was het eventjes zoeken naar de juiste caravan en bleek iedereen nog in het dorp te zijn dus zetten wij onze eigen meegebrachte stoelen maar in het zonnetje. Janine zorgde dat de eigen gemaakte cakejes alvast klaar stonden voor consumptie en ik genoot alvast even van het uitzicht op het (volgens Richard) decor van Operation Market Garden uit de Tweede Wereldoorlog dat zich daar in het dal had afgespeeld.

Toen we daarna in de zon waren gaan zitten kwamen er opeens twee bekende gezichten aangereden dat niet veel later mijn Tante Els (links) en mijn moeder (rechts) bleken te zijn. Ook mijn vader, oom Leen en Richard kwamen aanrijden, maar zij hadden voor de auto gekozen. Geen slechte keus bleek, gezien het heuvel-achtige landschap.
Terwijl de vrouwen voor de koffie zorgden, genoten de mannen even van het uitzicht en probeerden vrienden te maken bij de plaatselijke manege. Ook maakte ik nog even (of was het perongeluk) een mooi plaatje dat nu dient als mijn bureaublad achtergrond en stond dan ook verbaasd dat je nog een dergelijk mooie foto kan maken met een Nokia (oké, ik heb hem nog even wat bewerkt in Photoshop). Ik was overigens absoluut niet goed voorbereid van huis gegaan, iets dat niet echt bij mij past. Mijn jas hing nog aan de kapstok met mijn portomonnee in mijn binnenzak (dit is overigens wel een véél voorkomend verschijnsel!), de accu van mijn Nokia was bijna leeg, de accu van mijn Canon spiegelreflex camera was volledig leeg en ik had eigenlijk 2 veel beter geschikte stoelen mee kunnen nemen. Maar ja, als je al in Groesbeek staat, zijn die gedachten wat aan de late kant natuurlijk...

Na een tijdje in de zon gezeten te hebben voegden ook Ans en Diek zich bij de groep, dat ook vrienden zijn van mijn oom en tante en vader en moeder. Ook zij voegen zich de laatste jaren bij de groep om samen vakantie te vieren en op zo'n gezellige middag merk je niet dat het opeens toch laat begint te worden. Dat merk je pas aan het gegrom dat uit je maag komt en dus besloten we om naar het dorp te gaan en een eettentje te zoeken. Overigens zonder Ans en Diek, die vanavond hun eigen plan trokken.
Onze keuze viel op het eettentje "Dikke Mik" waar we lekker buiten konden zitten en al snel de menukaart voorgeschoteld kregen. Hierop stonden zo verbazend veel lekkere gerechten, dat het moeilijk kiezen werd, maar na een tijdje zaten we dan toch allemaal lekker te genieten van ons varkenshaasje, vleesmixje, of Tournedos. Riz en ik lieten het ons goed smaken en ook Janine vond het goed te pruimen, evenals de rest van de familie trouwens.

Ook het ijsje lieten we ons goed smaken. Zelf hanteer ik altijd de regel dat een restaurant pas goed is als ze een Dame Blanche op de kaart hebben staan. Dikke Mik had dat helas niet maar ze waren wel zo vriendelijk mij 3 bolletjes vanille ijs met slagroom voor te schotelen. "Dat sla ik dan wel aan als kinderijsje" zei de vriendelijke bediende en ik antwoordde dat ik dat geen probleem vond.
Na het eten trokken we nog heel eventjes naar een kroeg die zo'n 10 meter verderop lag en waar een enorme herrie vandaan kwam. Hier was een bandje aan het spelen en in dat kleine kroegje klonk het dan ook oorverdovend. Niet gek dus dat zij maar 1 persoon publiek hadden, want de rest zat buiten. Of zou dit door het rookverbod komen?

Helaas was hierna de batterij van mijn Nokia toch echt leeg en moet ik het doen met herinneringen die in mijn geheugen opgeslagen zijn. We dronken bij kaarslicht nog even een kopje thee en een glas water en genoten van de droge opmerkingen van oom Leen. Zo ken ik hem al jaren en ik heb dan ook bijna spierpijn van het lachen.

Voldaan begonnen we aan de terugreis, mijn oom, tante, neef en vader en moeder achter latend. Na 1,5 uur rijden reden we onze eigen straat weer in. Moe maar voldaan ploften we op bed...

Als getuige op een prachtige dag en een fantastisch feest

Ik weet het nog precies. Toen ik voor de eerste keer op de zojuist gestorte fundering van ons nieuwe huis huis stond, samen met Janine, ging de telefoon. Het bleek mijn nichtje Sylvana te zijn die de mededeling had dat ze ging trouwen. Tof! Maar ze was nog niet klaar, want ze vroeg ook of ik haar getuige wilde zijn. Ik voelde de blosjes op mijn wangen komen, ik was zeer vereerd en omarmde het aanbod. 4 April zou de dag zijn en die brak nu aan.

Nadat Janine en ik ons opgedoft hadden, vertrokken we richting Hellevoetsluis waar we bij de ouderlijke woning van Sylvana naar binnen gingen. De kamer was helemaal gevuld met familie en vrienden. Ook mijn Omaatje mocht niet ontbreken, blij dat ze dit nog mee mocht maken op 87 jarige leeftijd. De afgelopen weken was ze bang dat ze het nèt niet zou halen, maar gelukkig deed ze dat wel.

Nadat Sylvana was opgehaald door haar aanstaande Andre, was het de hoogste tijd om naar het gemeentehuis van Hellevoetsluis af te reizen waar de eerste huwelijksvoltrekking plaats zou vinden. Daar waren ook mijn vader en Oom Leen (en natuurlijk ook mijn moeder en tante Els) naartoe gekomen en we konden het niet laten om even als 3 Ganzen op de foto te gaan.

Binnenin het prachtige gemeentehuis in de vesting van Hellevoetsluis, voltrok zich het huwelijk waar ik met mijn neus op de eerste rij zat. Een privilege dat je hebt als getuige. Nadat ik er ook voor getekend had (wat wordt mijn haar dun!) dat ik met mijn blote ogen had gadegeslagen hoe Sylvana en Andre elkaar het ja-woord gaven, was het tijd om wat leuke en vooral mooie foto's te maken. Ik was die dag immers ook "gast-fotograaf", want ook dat had Sylvana me gevraagd.

Toen we ook Omaatje eindelijk beneden hadden gekregen, begon de huwelijksplechtigheid in de kerk. Daar werd Sylvana binnengebracht door haar vader, mijn Oom Jan en als gast-fotograaf zijnde had ik ook hier weer een privilege, want alleen de fotograaf en ik mochten foto's maken in de kerk. Een uitgelezen kans dus.
Het heeft wel iets vind ik, een huwelijksvoltrekking in de kerk. Dat levert echt prachtige plaatjes op.

Na een tijdje was het dan eindelijk tijd om de ringen uit te wisselen en na deze plechtigheid kregen we nog even de kans om het bruidspaar, de bruidsjonker, het bruidsmeisje en de dominee op de foto te zetten. Nadat Oom Leen het even niet kon laten om de klok te luiden, vertrokken we weer naar de volgende lokatie. Dat werd Partyfarm Steenbeek, eveneens in Hellevoetsluis.

Toen we daar aankwamen kon Oma de Gans een middagdutje niet meer onderdrukken. Geeft ook niks als je zo oud bent natuurlijk.
Nadat Syl en Dre ook eindelijk aangekomen waren (zij hadden eerst een fotoshoot met de fotograaf op verschillende lokaties), was het voor mij tijd om even met mijn nichtje op de foto te gaan. Daarna was het tijd voor het diner waar we met (ik schat) zo'n 50 man aan deelnamen.
Het hoogtepunt van het diner was dan ook de ijstaart, want een echte bruidstaart mag natuurlijk niet ontbreken op zo'n dag.

We zaten allemaak nokkie-vol van het lekkere eten maar het werd later en later en de eerste avondgasten druppelden al binnen. Rond 21:00 barstte het feest los, met Wallie, een artiest die met wat collega's al snel de voetjes van de vloer kreeg. Zo werd om 21:30 de polonaise al ingezet! Ook was er ruimte voor nog wat serieuze zaken, zoals een prachtig gedicht met ook vooral veel humor, uit het leven van Sylvana (ook ik kwam er nog in voor), voorgedragen door haar moeder (tante) Janneke.

Toen Sylvana en Andre de dans openden kon het feest echt beginnen en nadat Janine en ik nog even poseerden voor een foto, gingen we los. Zo dansten mijn Oom Leen en Tante Els alsof het een lieve lust was en ook mijn vader en moeder schoven over de dansvloer. Ook ik waagde een dansje met mijn moeder, waarna ik meestal even op adem moest komen bij neef Richard en Arjan. Natuurlijk danste ik (terwijl Andre even niet oplette ;-)) ook nog even met Sylvana, maar het liefst danste ik met mijn eigen Janine.

Het was écht een geweldig feest en heb het ontzettend naar m'n zin gehad. Helaas was het feest om 00:30 toch echt afgelopen en moesten we alweer naar huis. Wat gaat zo'n dag dan snel, maar het is wel een dag die je de rest van je leven herinnert...

PS: Kijk voor meer mooie foto's van deze dag ook eens in mijn foto dossier, te vinden aan de rechterkant.