Met een enorme grijns en ietwat waterige ogen

Vandaag precies drie weken geleden zagen we hem (of haar) voor het eerst. Wauw, wat was dat spannend! Er verscheen een klein springerig 'dingetje' op de monitor en dat waren de eerste beelden van ons kindje. Meteen daarna werd een vervolgafspraak gemaakt voor de twaalf weken echo. Nu, drie weken later, was het dan zo ver...

Ze hadden ons bij de verloskundig al min of meer voorbereid op het feit dat het verschil tussen ruim negen en ruim twaalf weken, een behoorlijk verschil zou zijn. Daar was dan ook niets van gelogen! Voor onze ogen verscheen deze keer zoveel meer dan die 'springerige garnaal' van een paar weken geleden. Het was in 3 weken tijd enorm gegroeid en de contouren van een echt mensje bleken nu duidelijk zichtbaar.

Het was, net zoals bij de eerste echo, naar hartenlust aan het spartelen in mama's buik en het rekte zich zelfs even helemaal uit! Er waren armpjes en beentjes te onderscheiden en je zag naast de ruggenwervel, zelfs de kaken al. Opnieuw had ik pas na een paar minuten in de gaten dat ik met een enorme grijns en zelfs ietwat waterige ogen naar een televisiescherm stond te kijken.
Het maakt namelijk nogal wat in je los, zo'n klein mensje in wording.

Het kleintje is nu zo'n 6,5 centimeter groot, net zo groot als je duim ongeveer. Helaas is het nu best een tijdje wachten voordat onze volgende ontmoeting bij de twintig weken echo gepland staat. Maar liefst acht weken duurt het, totdat we 'het' weer zien en tot die tijd zullen we het dus moeten doen met de foto en natuurlijk onderstaand filmpje...

Van zo'n bekkie Fleur je toch helemaal op?

Ook Addie en Mirjam vonden het leuk nieuws toen we ze een aantal weken geleden kwamen vertellen dat Fleur er een speelkameraadje bij krijgt. Ze weten inmiddels goed hoe het is om zelf een kleintje te hebben, dus werden we , nadat we een bakkie koffie en een koek genuttigd hadden, met allerhande wijze raad weer heengezonden.

Om hun felicitaties kracht bij te zetten, kwamen ze vanmiddag even op bezoek en namen de kleine Fleur uiteraard gezellig mee. De kleine meid kan al goed staan en loopt al als een van de beste aan je hand of langs de tafel. Los lijkt ze vooralsnog even niet aan te durven, maar ik geloof vast en zeker dat dit kleine ondernemertje niet lang meer op zich laat wachten.

Ze kwam ons allerliefst een kadootje overhandigen. Het bleek een schitterend setje kleding voor de baby te zijn. Een shirtje, een broekje en ook een rompertje kregen we van de kleine meid (en natuurlijk haar vader en moeder) kado, maar het bleek nog niet alles!
Fleur had nog een pakketje en ze gaf het speciaal aan mij. We pakten het dan ook samen uit en tot mijn grote verrassing haalde ik een mooi beschilderd houten trommeltje, inclusief twee stokjes tevoorschijn! Hier gaat ons ukkie vast z'n eerste drumervaring mee opdoen en ik was er uiteraard dolblij mee.

Fleur was er zelf ook wel mee in haar nopjes, want hoewel ze er eerst wat onwennig naar keek toen ik het trommeltje even aan haar gaf, had ze er later, toen papa haar een handje hielp, op z'n zachts gezegd schik in!

Zeg nou zelf, van zo'n bekkie Fleur je toch helemaal op?

Dat deed hij dus beter dan ik!

Mijn internetverbinding trok het bijna niet meer. Mijn mailbox ontplofte. Vele retweets, replies, mentions en direct messages via Twitter. Vele likes, reactions en messages via Facebook. Heel veel krabbels, berichten, reacties en respects via Hyves. Berichten via LinkedIn en ook mijn blog bleef niet onaangeroerd. Het was duidelijk, de aankondiging dat er een klein Gansje in ontwikkeling was, bleek voor veel mensen een erg leuke verrassing!

En bij al het bovengenoemde bleef het niet. We ontvingen stapels kaarten en niet alleen vanwege de aanstaande baby. Er waren zelfs lieve reacties van dito mensen die mij op een wel erg leuke en creatieve manier succes wensten met mijn nieuwe baan bij het Rotterdamse internetbureau Mangrove!

Maar het kon nóg gekker! We werden in de afgelopen dagen namelijk al door veel familie en vrienden, ontzettend verwend met vele leuke kadootjes! We kregen zelfs een leuk presentje van een trouwe bloglezeres en vandaag, dé dag voor de moeders werden we opnieuw verrast.
Toen we vanmorgen nog op bed lagen, hoorden we opeens een kraaiend geluidje, dat we vrijwel meteen herkenden als de kleine Levi. Echter, toen ik eindelijk uit bed gekropen was en de gordijnen opzij geschoven had, was er niemand meer te zien, maar toen we beneden kwamen hier er een wel heel lief klein tasje aan de voordeur.
Het bleek inderdaad Levi te zijn die heel schattig alvast aan de moeder van zijn aanstaande vriendje of vriendinnetje had gedacht. Dat deed hij dus zelfs beter dan ik (want ik stond vandaag uiteraard met lege handen)!

Ik wil iedereen ongelooflijk bedanken voor de vele leuke en fantastische reacties via social media, mail, de ouderwetse brievenbus en ook voor alle kadootjes die we in zo'n korte tijd al hebben gekregen!

Joepie! Ik word papa!

Het zou een titel van een leuk boek voor aanstaande vaders kunnen zijn, maar niets is minder waar. Als alles goed gaat word ik namelijk aan het begin van de laatste maand van dit jaar nog papa! En Janine is uiteraard de moeder...

Hoewel we het al een tijdje graag willen, kreeg ik het toch wel even warm toen Janine me eind maart een zwangerschapstest onder m'n neus hield. "Euh... Wat betekend dat streepje?" hoorde ik mezelf vanaf een afstandje stamelen. "Wat denk je?!" vroeg Janine op haar beurt en een historisch moment was daar.

Je wilt niet weten hoe moeilijk het was om de afgelopen weken m'n kaken stijf op elkaar te houden. Het liefst was ik op het dak geklommen om het er van af te schreeuwen, maar ik moest nog even netjes mijn geduld bewaren.
Afgelopen woensdag waren we getuige van ons kleine wondertje, toen we de eerste afspraak voor een echo bij de verloskundige praktijk in Dirksland hadden. Terwijl Janine op de tafel lag en een vernuftig apparaat op haar buik gedrukt kreeg, stond ik met open mond en ongelooflijk brede glimlach naar het beeldscherm te kijken.

Daar zag ik een drummertje in spé. Het lag heerlijk in het vruchtwater te spartelen en had het klaarblijkelijk goed naar de zin. Een wezentje van 2,6 centimeter ontwikkeld zich langzaam in Janine's buik en op het moment van schrijven is het al weer ruim tien weken oud. Als de mensen het bij verloskundige praktijk Nathalia goed uitgerekend hebben, dan zouden we voor het eerst op 27 november 2011 kennis mogen maken met ons kindje en daar heb ik nu al ongelooflijk veel zin in!

Trots ben ik op Janine die, ondanks dat ze zo'n beetje de hele dag door misselijk is en een innige relatie met de wc pot heeft, zich er dapper doorheen slaat. Hopelijk verdwijnt de misselijkheid over een paar weken en gaat ze (of we) een mooie zwangerschap tegemoet.

Vanaf nu mag iedereen het dus weten: IK WORD PAPA! Nu hopen dat alles goed blijft gaan en uitkijken naar de tweede kennismaking met ons ukkie. Die vindt over enkele weken plaatst bij de tweede echo...

Peter Flikt 't weer...!

Er wordt wel vaker getrakteerd op de zaak. Vaak genoeg zonder reden, omdat we gewoon zin hadden om te snoepen, maar soms ook vanwege een verjaardag. Wat minder vaak voorkomt is dat iemand trakteert omdat hij of zij in blijde verwachting is!

Vandaag trakteerde Peter en hij had er een hele goede reden voor! Hij doet z'n achternaam aardig eer aan (Flikweert) en flikt het weer! Zijn dochter Sarah krijgt er een broertje of zusje bij!
We hebben dan ook lekker zitten smullen van het gebak en wachten nu tot rond Sinterklaas, want dan weten we wat het geworden is...

Peter en Anneleen, van harte gefeliciteerd!