We hebben er lang naar toe geleefd maar vandaag was de dag dan eindelijk aangebroken. Samen met Jurien, Richard en Cor vertrokken we redelijk op tijd (nadat we de avond daarvoor allemaal nog wel even doorgezakt waren!), naar het Belgische Werchter, waar de 35e editie van RockWerchter al vanaf donderdag in volle gang was...Bij Werchter aangekomen stonden de campings, evenals de parkeerplaatsen al bomvol en sloten wij netjes achteraan de lange rij richting de nog beschikbare parkeerplaatsen.
Nadat we daar eindelijk een plaatsje hadden toegewezen gekregen (en nog een wel heel bijzondere Fiat tegenkwamen) probeerden we langs de honderden kraampjes en nóg meer festivalgangers, het festivalterrein te bereiken.
Na een wandeling van enkele kilometers kwamen we daar eindelijk aan en mochten door de poort, waarna we ons vergaapten aan het immense terrein. Meteen vielen ons ook de toiletten op, waar je precies kon zien wie er een grote of een kleine boodschap moest doen, al naar gelang de hoeveelheid papier hij of zij meenam...
Enfin, eerst maar eens even drank- en eetbonnetjes gekocht en ook even een korte broek voor Cor en Jurien gescoord. Met bijbehorende rugzak overigens, om de spullen in te doen. Altijd handig.
Daarna toch een poging gewaagd om het eerste optreden van die dag (voor ons dan, Metro Station was ons al voor geweest met een optreden) mee te pikken en dus liepen we naar voren om alles beter te kunnen zien en horen.
Nou dat laatste was dan ook absoluut geen probleem want het geluid van Mastodon stond ongezond hard en ik zorgde er dan ook voor dat ik snel een setje oordoppen te pakken kreeg zodat ik wél fatsoenlijk kon luisteren. Althans, fatsoenlijk, het was meer herrie dan muziek en de zanger(s) was al helemaal niet te verstaan. Helaas geen hoogvlieger dus.
Na het optreden van Maston, eerst maar eens wat te drinken en te eten gescoord en natuurlijk ook wat zonnebrandcrème opgespoten want de zon stond hoog en brandde fel op onze ontblootte bovenlijven.
Althans, niet voor lang! We zagen tijdens het optreden van Mars Volta namelijk donkere wolken boven het festivalterrein samen komen en kochten snel wat poncho's, voordat ze op zouden zijn.
Enigszins beteuterd keken we naar het weer en hoopten op beter, maar toen het opeens hard begon te waaien en het stof en zand op het terrein, irritant op begon te waaien, kozen we eieren voor ons geld en vonden een plekje onder het afdak van de KBC (een Belgische bank) die daar met zijn eigen mobiele pinautomaat en kassa op het terrein stond. Je kon overigens alleen terecht bij de kassa als je klant van KBC was, maar niemand stuurde ons weg, zeker niet toen het opeens begon te stortregenen. De mensen die in de lange rij voor het pinautomaat of het tabakswinkeltje stonden maakten geen schijn van kans. Niemand trouwens, want wie niet in het bezit van paraplu of poncho was regende zeiknat.
Vanaf ons plekje hadden prachtig uitzicht over de rennende en schuilende festivalbezoekers, terwijl wij lekker gezellig dicht op elkaar, maar hoog en droog stonden.
De regen was heftig maar duurde gelukkig niet lang en dus stonden wij even later al als een van de weinige droge muziekliefhebbers tussen allerlei druipende mede-festivalgangers die koortsachtig nog een droog plekje op hun shirt probeerden te ontdekken, of die even met hele andere, misschien wel belangrijkere zaken bezig waren.
Ook onze magen begonnen te knorren en we besloten weer wat fastfood naar binnen te werken om daarna eens een kijkje te nemen in de 'Pyramid Marquee' zoals hij in de 'volksmond' heet.
Daar zag en luisterde ik voor het eerst naar een optreden van de Ierse band The Script en was vooral ook erg onder de indruk van de lekkere fills en grooves van de drummer.
Even later stonden we al weer buiten om zijdelings nog wat mee te krijgen van The Black Eyed Peas, maar omdat we allemaal niet zo fan van waren, besloten we een welverdient uiltje te knappen onder een van de bomen op het terrein.
Een heerlijk gezicht. Jurien was al snel vertrokken richting dromenland en ook Ries en Cor lagen al snel met hun ogen dicht. Wat een lief gezicht he.
We hadden het wel even nodig maar toch vond ik het wel jammer dat we daardoor het optreden van de Kaiser Chiefs moesten missen. Zelf heb ik er nog wel even van een flinke afstand naar staan kijken, want de muziek was overal te horen, maar de rest lag ondertussen lekker te maffen.
Toen ik bij de jongens terug kwam, zag ik overigens nog wel een meisje met hele grote boobies rondlopen! Of was dit fake?...
Enfin, het liep tegen 21:00 en het was tijd voor Nine Inch Nails. Ik kende de band niet echt maar had van tevoren nog wel wat nummers op internet opgezocht en geluisterd. Niet echt mijn 'cup of tea' en ook niet dat van de rest van de jongens. Af en toe zaten er wel lekkere stukjes tussen, maar de ongelooflijk energieke muziek (de zanger stond na een kwartier al te druipen van het zweet) kon me niet echt boeien. Ook niet omdat het de laatste keer was dat ze zouden optreden in België omdat ze binnenkort het bijltje er bij neer gooien.
Maar na dit op een na laatste optreden, kwam dé band waar we (en nog 80.000 andere mensen) zo'n beetje voor gekomen waren. Het duurde minstens 1,5 uur voordat het podium was opgebouwd en de laatste check's waren uitgevoerd, maar toen, 20 minuten te laat (het zij ze vergeven!) trapte Metallica af voor de laatste 2 uur van RockWerchter 2009.
Wat een overweldigend optreden! Heel anders vergeleken bij het optreden van eind maart in Ahoy. Andere play-list, maar vooral een totaal andere beleving zo in de buitenlucht!
Gigantisch veel licht zorgde voor heftige effecten en een fel verlicht publiek en daarbij trokken de mannen van Metallica (en ik lette natuurlijk vooral weer op Lars!) weer alles uit de kast. Vele klassiekers kwamen weer langs, zoals Sanatarium, Of Wolf and Man, Whom The Bell Tolls, Nothing Else Matters, One en natuurlijk Enter Sandman. Ook nummers van hun laatste album 'Death Magnetic' werden gespeeld zoals Cyanide, Broken Beat & Scarred, All Nightmare Long en The Day That Never Comes, maar je hoorde dat vele aanwezigen juist die nummers veel minder luid meezongen en toch meer voor de échte klassiekers gingen.
Tijdens het optreden werden we veelvuldig getrakteerd op bijzonder vuurwerk, explosies (zoals tijdens 'One') en meters hoge vlammen, die een flinke hitte afgaven. Voor het vuurwerk tijdens Enter Sandman was érg gaaf en een waar spectakel.
Helaas kwam ook aan het optreden van Metallica een einde en sloten zij gepast en zoals altijd om half 2 het optreden af met Seek & Destroy, waarna het festival pas écht afgesloten werd met wederom prachtig vuurwerk en de lange wandeling naar de parkeerplaats weer begon. Tezamen met nog 80.000 andere mensen overigens, want die wilden natuurlijk allemaal tegelijk naar huis!
Dat duurde dus nog minimaal een uur voordat we op de parkeerplaats aankwamen en minimaal nóg een uur voordat we ook daar vertrokken waren en dat terwijl we toch niet zo gek ver van de ingang vandaan stonden!
Toch begrepen we even later wel waarom het zo lang moest duren, want opeens zagen we deze auto in de rij naast ons. Op zich niet zo'n vreemd gezicht, maar wel als ik er bij vertel dat deze meneer vooraan in zijn rij stond, met lichten aan, draaiende motor, maar gewoon in slaap gevallen was! En dat terwijl er een aardige rij met automobilisten achter stond die niet in de gaten hadden wat er allemaal aan de hand was...
Eind goed al goed denk ik want de mensen die achter deze meneer stonden te wachten, hebben we netjes (en lachend) gewaarschuwd en de man in kwestie lekker door laten slapen.
Ben benieuwd hoe laat en hoe hij wakker is geworden! Wij waren in ieder geval pas 5 uur thuis...
Als bonus uiteraard een filmpje van Metallica met Enter Sandman, waarbij de nodige lichteffecten maar vooral ongelooflijk gaaf vuurwerk aan te pas kwam! Kijk én luister!
Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.
