"Wat is de natuurlijk toch eigenlijk mooi..." zei Pieter toen ik naast 'm zat en Paul aan kwam lopen met een souvenir dat hij toevallig helemaal achterin een van de keukenkastjes had gevonden. Gelijk had ie, want hoewel het erg onsmakelijk was en eigenlijk allang opgeruimd had moeten zijn (en het is er altijd super schoon!), was het een erg mooi gezicht.Oké, het ene zakje met overgebleven brood is resoluut de prullenbak ingegaan omdat niet meer te onderscheiden was hoeveel boterhammen er in het zakje zaten, dat was één klomp compost geworden. Maar in dit zakje, dat waarschijnlijk korter geleden voor het laatst aangeraakt was, voltrok zich een prachtig schouwspel van moeder natuur. Verschillende kleuren lieten zich op de oppervlakte van de bovenste boterham zien en zo ongeveer de hele studio moest het met eigen ogen bekijken.
Toen dat voorbij was hebben we het toch maar snel naar de eeuwige composthopen gestuurd... Het schouwspel was prachtig, maar ook wel een beetje goor... Voortaan maar wat vaker achterin de keukenkastjes kijken!
