Een bijzonder afscheid van een bijzonder man

De tijd heeft een weekje stil gestaan. Besef van tijd was er niet of nauwelijks en dat had alles te maken met het ongelooflijke verdriet dat we hadden, om het overlijden van onze lieve zoon, man, vader, broer, oom en vriend. Zo jong ook nog, waarom? Hij ging minstens 30 jaar te vroeg...

Wat een bijzondere week was het. Zoals gezegd hadden we met z'n allen veel verdriet maar hebben we ondanks alles ook veel met elkaar gelachen, om de mooie herinneringen en de grapjes die ome Leen ook altijd vertelde. Dat gaf ons steun en zo zou ome Leen het ook gewild hebben. Misschien dat hij ergens van bovenaf wel hard zat mee te grinniken. Tante Els zei het ook zo mooi: "De hemel heeft er een (b)engel bij"...

Gisterenavond was het condoleren in 't Trefpunt te Stad aan't Haringvliet en wat was het moeilijk om voor het eerst de kist naar een ander plekje te moeten brengen. Toch gaf het ons een fijn gevoel toen hij er mooi bijstond, met Ganzen logo goed zichtbaar en geflankeerd door tekeningen van Jermo en Evi en prachtige bloemstukken met lieve teksten.
En wat was het druk die avond. Het moeten enkele honderden mensen geweest zijn want de rij liep bijna tot het oneindige als je naar buiten keek.

Stad leek in tranen gehuld. Ome Leen had dan ook geen vijanden. Hij was een man die bij iedereen goed lag en met iedereen kon opschieten. Een geliefd en bemind persoon en wat een steun geeft het dan als mensen hem de laatste eer komen bewijzen of medeleven tonen aan de achtergebleven familieleden.

Toch was het ook fijn om hem 's avonds weer thuis te kunnen zetten, lekker dicht bij tante Els en de kinderen. De moeilijkste dag moest nog komen, de dag dat ome Leen naar zijn laatste rustplaats zou worden gebracht.

Het ochtendgloren van vandaag bracht ook gelijk een onprettig gevoel met zich mee. Nu was het echt. Na vandaag konden we nooit meer naar 'm kijken of 'm aanraken en dat stemde me wel heel verdrietig.

Vandaag hadden Richard, mijn vader, Arjan, Sjaak, Mark en ik de grote eer om ome Leen te begeleiden tijdens de begrafenis. Een prachtig gebaar dat je kan en mag maken ter ere van onze oh zo geliefde Leen.
Een prachtig gebaar was ook de grote groep ganzen, die over kwamen vliegen toen ome Leen voor de allerlaatste keer uit huis gereden werd. Erg bijzonder om te zien.

We begeleidden ome Leen de kerk in, tot vlak voor het altaar in een bomvolle kerk. Ook vandaag waren weer veel belangstellenden gekomen om ome Leen de laatste eer te bewijzen en steun te betuigen aan de familie.
Prachtige woorden galmden door de kerk, van Claudia die een brief oplas aan haar vader en die hij ook nog gelezen had voor zijn sterven. Of het bijzondere verhaal van tante Janneke, die over het leven vertelde van haar broertje en waar we met bijna iedereen in de kerk om moesten huilen maar ook om sommige anekdotes moesten lachen. Het gedicht van Dineke, de zus van tante Els was prachtig, maar erg bijzonder was toch wel de afscheidsbrief die Richard mocht voorlezen. Een brief die ome Leen nog zelf geschreven had. Toen 'Ries' 'm voorlas, leek het of ome Leen zelf sprak...

Aan het einde van de mooie kerkdienst, brachten we ome Leen onder begeleiding van een prachtig lied dat Claudia zong voor haar vader, naar de auto die hem naar de begraafplaats zou rijden. Ook tijdens deze laatste rit hoefden we niet van zijn zijde te wijken en wat een lange stoet liep er achter ons aan.
Eenmaal bij het kerkhof gekomen haalden we voorzichtig ome Leen's 'Ark', zoals de dominee het zo mooi verwoordde, uit de auto en droegen hem tot aan de poort. Daar hieven we hem op onze schouders en wat een gevoel ging er toen door me heen. Hier moest ome Leen toch wel trots op zijn als hij het zou kunnen zien. Een mooier afscheid kan iemand zich niet wensen, want wat is mooier dan dat je door zes dierbare personen naar je laatste stekkie wordt gedragen?
Het was dan ook allemaal perfect. Een lange stoet volgde ons over de begraafplaats en toen we linksaf sloegen, kwamen we nog even langs mijn opa De Gans, ome Leen's vader. Ook dit gaf een bijzonder gevoel.

De stoet ging verder, naar het nieuwe gedeelte van de begraafplaats en eenmaal op het juiste punt aangekomen, lieten we ome Leen voorzichtig zakken en droegen hem tussen ons in, naar zijn laatste rustplaats.
Wat stond hij er prachtig bij en het was eigenlijk zonde om zijn meesterwerk, de kist die hij zelf getimmerd had, voor altijd te moeten begraven.

De dominee sprak nog enkele woorden en ook mijn vader las een prachtig dankwoord op. Dankend dat er zoveel mensen meeleefden, ook met ons als familie zijnde. Dat had een goed gevoel gegeven. Dank voor de dominee die alles zo perfect heeft gedaan en die zo begaan was met ome Leen dat hij er zelfs een reis naar Brazilië voor afzegde.
Ook een dankwoord voor Jaap van Wageningen was op zijn plaats, die de begrafenis en alles wat daarbij komt kijken, zo perfect had afgehandeld. Ook dit draagt bij aan de verwerking van het verlies.
Maar bovenal dank voor tante Els, want zij had samen met de kinderen de laatste levensdagen van ome Leen wat dragelijker gemaakt. Tot het laatste toe verzorgd en vertroeteld. Zonder morren en vol liefde.

Toch kwam het moment dat we écht afscheid moesten nemen en verlieten het graf, met zijn eigen hamer, die zijn collega's nog uit zijn bus hadden gehaald, als stille getuige achterlatend.
Nu kunnen we niet meer naar 'm kijken. Nu is het echt voorbij en ook al klinkt dat vreemd, het leven moet door, maar dan zonder deze bijzondere man. Of, zoals ome Leen zelf gezegd zou hebben, 'the show must go on'...

Raar voelt het nu. Nooit meer bloggen over ome Leen waar ik, en vele andere mensen, zo veel van hield. Nooit meer schrijven over de bijzondere momenten die we met 'm meemaakten op feestjes, verjaardagen of zomaar op een willekeurige dag.
Toch is er één ding wat ik voor altijd zal onthouden en me zal herinneren aan zijn bijzondere persoonlijkheid. Ome Leen was een man van weinig woorden, maar gaf ons in zijn afscheidsbrief een onverwachte, waardevolle en wijze les mee:

"Probeer bewust te leven en geniet van elke dag, want de toekomst is vandaag..."

Afsluiten wil ik doen met een kort gedicht, speciaal voor hem geschreven:

Met een lach en een traan,
hebben we je moeten laten gaan.
Van je liefde en humor genoten,
bedankt voor je bestaan!

Uit het oog,
maar voor altijd in ons hart.

Rust zacht lieve ome Leen

Haar hartje sliep nog

Voor het laatst zag ik haar bij oma De Gans en dat was toch weer al een aardig tijdje geleden. Als je haar dan eventjes een paar maanden niet ziet, dan groeit zo'n kindje toch best hard!

Vandaag trof ik mijn nicht Sylvana met haar man André én hun dochter Tequise, toen ik bij ome Leen op bezoek was. Ze lag heerlijk te slapen in de kinderwagen, want ze was waarschijnlijk moe van het huilen dat ze net bij haar overgroot-moeder had gedaan. Hoe ik haar ook over haar wangetje wreef of onder haar voetjes kietelde, ze werd maar niet wakker.

Toen ik de hoop al opgegeven had, opende ze haar oogjes en keek verwonderd in het rond, naar al die lachende hoofden die om haar wagentje gebogen stonden. Gelukkig kon er een klein ogenschijnlijk lachje vanaf, maar het leek alsof haar hartje nog steeds sliep.

Kleine meisjes worden groot, maar met deze voortgang moet ze op voor haar rijbewijs, voor je het goed en wel in de gaten hebt!

Een fantastische middag met een dubbel gevoel...

Een fantastische middag, maar een met een dubbele betekenis. Een dubbel gevoel...
Aan de ene kant wil je een leuke middag met je familie beleven, maar aan de andere kant weet je dat dit een reden heeft: nog zoveel mogelijk leuke tijden beleven met oom Leen...

Ik heb een tijdje na moeten denken over wat ik in deze blog zou schrijven. Het valt me namelijk erg zwaar. Ik sta op en ga naar bed met de gedachte dat mijn lieve oom Leen steeds zieker wordt. We leven al ruim 2 jaar met de verschrikkelijke wetenschap, maar de laatste tijd zien we het met z'n allen pijnlijk werkelijkheid worden. Je wil zó graag dat het stiekem toch nooit gaat gebeuren en dat de doktoren het tóch mis hadden. Des te pijnlijker is het wanneer je er achterkomt dat het vechten tegen de bierkaai is.
Dus blijft er nog maar één ding over en dat is zorgen dat we een nog zo'n leuk mogelijke tijd met z'n allen beleven. Hoe lang die tijd dan ook nog moge zijn...

Toch probeer ik in deze blog een erg leuke en gezellige middag te omschrijven, want dat was het gewoon. Ookal hadden we allemaal onze eigen gedachten over deze belevenis en hoe moeilijk en dubbel het allemaal is, toch is het een deel van ons leven. Hoe pijnlijk ook.
Het is ook een deel van mijn leven en ik kan er daarom niet omheen op mijn weblog. Zeker niet omdat ik hoop over een tijd deze blog nog eens terug te lezen en te denken aan die ene bijzonder middag...


Oom Jan stelde ons voor om een rondje te gaan varen met zijn bootje, door de havens van Rotterdam. Hij vervoert goederen en mensen van de wal naar het schip en weer terug als dat nodig is. Ik heb hem er al zó vaak over horen praten, maar kon me nooit een idee vormen van zijn werkzaamheden. Dubbel leuk dus, een gezellig middagje met familie én een kijkje in de keuken bij oom Jan aan boort.

Na de Tomassentunnel namen we de afslag Maassluis en hielden we het havennummer 4210 in de gaten. Eenmaal daar aangekomen zagen we de witte Quasqai van oom Jan al staan en we parkeerden onze auto's en liepen richting een piertje.
Daar lag onze schuit voor die middag al rustig te dobberen en bleek tante Janneke al aan boord te zijn. Oom Jan heette ons hartelijk welkom en we liepen gezamelijk richting zijn grote liefde.
Onder toeziend oog van Kapitein oom Jan mochten we aan boord komen en niet veel later stuurde hij ons vakkundig door de havens en leek hij vandaag wel een tourgids, want hij vertelde honderduit en wist antwoord op al onze vragen.

Wij keken ondertussen onze ogen uit en vooral ook mijn vader herkende veel in deze havens omdat hij vlakbij werkt. Hij zag het eens een keer vanaf de andere kant en dat was ook wel eens leuk.
De dames, Janine en Claudia, zaten al snel buiten in het zonnetje en ook mijn 'aangetrouwde neef' Arjan voegde zich daarbij.

Ondertussen was de boot geruisloos van kapitein gewisseld en bleek Ries het roer nu stevig in handen te hebben, terwijl zijn oom Piet en zijn vader en moeder hun ogen uit keken.
Beneden in het ruim was het ook goed toeven trouwens. Daar waren banken en tafeltjes en keken we op waterniveau naar alles wat er voorbij kwam.

Na bijna een uur varen kwam een herkenbare brug in beeld en voeren we opeens door een bekend stukje Rotterdam. Uiteraard werden er veel foto's genomen en er werd zelfs gefilmd. Helemaal toen we nu eens ónder de Eramusbrug doorvoeren, want meestal gaan we er overheen.

Vlak voor de Willemsbrug draaiden we terug, want we waren toch al bijna weer 1,5 uur onderweg en we moesten ook nog terug natuurlijk.
Gelukkig bleef het lekker weer en was het goed toeven op het dek of in het ruim van de Neptunus 9, waar we nog een glimp opvingen van het zomercarnaval dat aan de gang was in de stad.

Zelf mocht ik ook nog even de kapitein uithangen en loodste de boot door de havens alsof ik nooit anders gedaan had, totdat het helaas weer tijd was om aan te meren en het ruime sop te verruilen voor vaste grond onder onze voeten.
Nog even een groepsfoto (helaas zonder mijn eigen vriendinnetje, want iemand moest de foto maken) en nog een foto van de boot voordat we afscheid namen elkaar en in het bijzonder van oom Jan en tante Janneke.

Wat hebben we genoten en zijn blij dat we deze middag met elkaar hebben mogen beleven. Oom Leen was moe, maar had net als ons allemaal een leuke middag gehad en daar was het uiteindelijk toch om te doen.
Bij deze nogmaals ontzettend bedankt oom Jan, voor het beschikbaar stellen van de boot en het kijkje in de keuken dat je ons gunde. Het was een onvergetelijke middag...

"Dan had je dáár moeten zoeken!..."

Omdat we vandaag wat vroeger uit België kwamen, vanwege het druilerige weer, besloten we nog even bij oom Leen & tante Els op bezoek te gaan. Gewoon even kijken hoe het met oom Leen gaat, nu het nog kan...

Ook mijn vader was er, die afgelopen week alleen thuis was omdat mijn moeder een weekje met vriendinnen in Turkije zit. Hij zou vanavond een prakkie mee eten met z'n broertje.

Hoewel mijn nichtje Claudia in geen velden of wegen te bekennen was, bleek neef Richard wél aanwezig te zijn en het kon dan ook niet anders dat we nog even over muziek praatten.

Het werd een gezellig bezoekje. We wisselden verhalen uit over Brugge (ze waren er allemaal al eens geweest) en ons weekendje en haalden ook verhalen over vroeger op. Zoals al die keren dat opa en oma vroeger (toen Twix nog Raider was!) naar oom Leen op zoek moesten rond etenstijd en toen hij eindelijk terecht was hij dan heel dapper vertelde waar hij geweest was en erbij voegde: "Dan had je dáár moeten zoeken!..."

Op bevroren geboortegrond

Ik was vandaag weer eens even op mijn geboortegrond. Op bevroren geboortegrond welteverstaan.

Nadat ik samen met Janine nog even bij Van Bellen geweest was, reden we langs Stad aan't Haringvliet, waar ik van kleins af aan tot en zo'n beetje mijn 14e jaar heb gewoond. Mijn moeder had gebeld dat ze daar ging schaatsen en mijn vader ging mee.
Hier woont overigens nog steeds een behoorlijk deel van mijn familie en komt er dan ook nog regelmatig. Niet vreemd overigens, ik woon er maar 5 kilometer vandaan ook...

Voordat we naar de ijsbaan liepen, parkeerde ik de auto bij oom Leen en tante Els voor de deur. Oom Leen stak net zijn hoofd tussen de gordijnen door, dus liep ik even bij ze binnen.
Zij waren zich net klaar aan het maken om ook naar de ijsbaan te gaan en omdat ik geen schaatsen had kreeg ik de schaatsen van mijn neef aangeboden als alternatief.

Op de schaatsbaan aangekomen trok tante Els als eerste haar witte kunstijzers aan waarna ik snel volgde. De schaatsbaan lag er overigens prachtig bij en mijn moeder had er daarom ook al menig rondje op zitten. Mijn vader en overigens ook Janine, bleven lijdzaam toekijken vanaf de kant. Lijdzaam ja, want het was bere koud en ze trotseerden de bijna Siberische temperaturen om ons te blijven supporten.

Ondertussen vermaakte ik mezelf prima met oom Leen die ook de schaatsen ondergebonden had en ik kwam tijdens mijn rondjes ook vele oude bekende Stadtenaeren tegen. Leuk om iedereen weer eens te zien en dat in een niet alledaagse omgeving.

Als bonus een filmpje waar ik oom Leen achtervolg, terwijl hij een rondje over de ijsbaan doet...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Voetbal voor "oud & nieuw"

Omdat een dag na de jaarwisseling de nevel nog niet is opgetrokken, blijven we maar in termen van oud & nieuw, want vandaag ging ik samen met mijn vader even bij Oom Leen kijken die het jaar al vroeg sportief begon.

Eens per jaar huurt hij samen met vrienden en andere voetbalfanaten de gymzaal van de Gooye in Dirksland af om het jaar te starten met een potje zaalvoetbal. Een leuke club van jong en oud doet daar mee mee. Zij het vrienden, zij het (oud)leden van voetbal vereniging S.N.S. die zo vroeg in het nieuwe jaar een balletje trappen.

Een leuk gezicht om werkelijk oud en nieuw te zien spelen tegen elkaar. Mijn vader en ik (soms met Oom Leen erbij als hij wissel was) keken gespannen naar de wedstrijden maar het was dan ook vooral veel lachen geblazen. En daar ging het uiteindelijk ook om, om de gezelligheid en het vermaak tijdens het voetballen. Toch leverde het nog wat leuke actiefoto's voor in het archief op en eerlijk is eerlijk, hoewel de jeugd tegen de "oudjes" speelde, won de jeugd niet met overtuiging!

Als bonus een filmpje met een (bijna) magnifieke actie van Oom Leen die, na een geweldige assist, de bal bijna tussen de palen weet te krijgen. Bijna...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Eerste Kerstdag 2008

De eerste Kerstdag van 2008 begon wat later in de middag. Eerst maar even uitgeslapen.
Daarna begonnen we, nadat we naar mijn vader en moeder gereden waren waar we Oom Leen, Tante Els, Richard, Claudia en Arjan troffen, met het halen van een frisse neus door het maken van een korte wandeling buiten langs en door het dorp.

Direct daarna was het een drukte vanjewelste in de nieuwe keuken van mijn ouders, want daar werd door de dames met veel toewijding het kerstdiner bereidt, terwijl de mannen wat lol trapten en vooral wachtten tot ze aan tafel konden.
Dat duurde dan ook niet echt lang en dus werd het genieten van al het lekkere eten, de verschillende liters wijn die gretig naar binnen gewerkt werden, evenals het overheerlijke ijs dat gretig aftrek vond.

Ook showde mijn vader nog zijn nieuwe helm die hij voor het eerst dit jaar tijdens de wintersport gaat dragen en poseerden Janine en ik nog even voor een fotootje maar schoot Janine op haar beurt nog een hele bijzondere van mij!
Aansluitend, toen al onze buiken gevuld waren, buikten we uit terwijl we naar een aflevering van Harry Potter keken, onder de takken van mijn moeders kerstboom. Over uitbuiken gesproken, wat hier van te denken?

Groesbeek Revisited

Daar begon het allemaal, in Groesbeek. Enkele maanden geleden reed ik er al eens naartoe met Jurien, voor die "grote" gitaarbeurs. Toen kocht ik mijn allereerste setje drumsticks en begon de ellende (voor de buren). Vandaag ging ik er echter met een heel ander doel naartoe.
Oom Leen & Tante Els trokken dit jaar met hun caravan naar Groesbeek om daar van hun welverdiende rust te genieten. Sinds jaar en dag is het traditie dat mijn vader en moeder zich een of meer dagen bij hen voegen gezien het niet alleen familie van elkaar is (Oom Leen is een broer van mijn vader, dat is ook helemaal niet te zien), maar ook goede vrienden.

Al vaker ging ik mee op bezoek bij mijn vakantie vierende oom en tante en deze keer wilde ik dat dan ook niet voorbij laten gaan, vooral gezien het feit dat mijn oom ongeneselijk ziek is, maar daar wilden we vooral niet aan denken op zo'n dag...

Omdat het vanmiddag lekker weer was en Janine op dinsdag altijd een vrije dag heeft, reden ook wij naar Groesbeek om een middagje zon mee te pikken. Dat laatste was alleen nog niet heel zeker gezien het weer van de laatste tijd, maar vandaag zat het dan gelukkig toch mee.
Na iets meer dan 1,5 uur rijden legden we de laatste kilometers van de ongeveer 160 kilometer lange route, door de bossen af, waarna we Groesbeek binnen reden.
Bij de camping aangekomen herkende ik direct 2 auto's en voegde de mijne dus naast de nieuwe aanwinst van mijn neef(je) Richard en die van mijn vader (en moeder).

Toen we het campingterrein opliepen was het eventjes zoeken naar de juiste caravan en bleek iedereen nog in het dorp te zijn dus zetten wij onze eigen meegebrachte stoelen maar in het zonnetje. Janine zorgde dat de eigen gemaakte cakejes alvast klaar stonden voor consumptie en ik genoot alvast even van het uitzicht op het (volgens Richard) decor van Operation Market Garden uit de Tweede Wereldoorlog dat zich daar in het dal had afgespeeld.

Toen we daarna in de zon waren gaan zitten kwamen er opeens twee bekende gezichten aangereden dat niet veel later mijn Tante Els (links) en mijn moeder (rechts) bleken te zijn. Ook mijn vader, oom Leen en Richard kwamen aanrijden, maar zij hadden voor de auto gekozen. Geen slechte keus bleek, gezien het heuvel-achtige landschap.
Terwijl de vrouwen voor de koffie zorgden, genoten de mannen even van het uitzicht en probeerden vrienden te maken bij de plaatselijke manege. Ook maakte ik nog even (of was het perongeluk) een mooi plaatje dat nu dient als mijn bureaublad achtergrond en stond dan ook verbaasd dat je nog een dergelijk mooie foto kan maken met een Nokia (oké, ik heb hem nog even wat bewerkt in Photoshop). Ik was overigens absoluut niet goed voorbereid van huis gegaan, iets dat niet echt bij mij past. Mijn jas hing nog aan de kapstok met mijn portomonnee in mijn binnenzak (dit is overigens wel een véél voorkomend verschijnsel!), de accu van mijn Nokia was bijna leeg, de accu van mijn Canon spiegelreflex camera was volledig leeg en ik had eigenlijk 2 veel beter geschikte stoelen mee kunnen nemen. Maar ja, als je al in Groesbeek staat, zijn die gedachten wat aan de late kant natuurlijk...

Na een tijdje in de zon gezeten te hebben voegden ook Ans en Diek zich bij de groep, dat ook vrienden zijn van mijn oom en tante en vader en moeder. Ook zij voegen zich de laatste jaren bij de groep om samen vakantie te vieren en op zo'n gezellige middag merk je niet dat het opeens toch laat begint te worden. Dat merk je pas aan het gegrom dat uit je maag komt en dus besloten we om naar het dorp te gaan en een eettentje te zoeken. Overigens zonder Ans en Diek, die vanavond hun eigen plan trokken.
Onze keuze viel op het eettentje "Dikke Mik" waar we lekker buiten konden zitten en al snel de menukaart voorgeschoteld kregen. Hierop stonden zo verbazend veel lekkere gerechten, dat het moeilijk kiezen werd, maar na een tijdje zaten we dan toch allemaal lekker te genieten van ons varkenshaasje, vleesmixje, of Tournedos. Riz en ik lieten het ons goed smaken en ook Janine vond het goed te pruimen, evenals de rest van de familie trouwens.

Ook het ijsje lieten we ons goed smaken. Zelf hanteer ik altijd de regel dat een restaurant pas goed is als ze een Dame Blanche op de kaart hebben staan. Dikke Mik had dat helas niet maar ze waren wel zo vriendelijk mij 3 bolletjes vanille ijs met slagroom voor te schotelen. "Dat sla ik dan wel aan als kinderijsje" zei de vriendelijke bediende en ik antwoordde dat ik dat geen probleem vond.
Na het eten trokken we nog heel eventjes naar een kroeg die zo'n 10 meter verderop lag en waar een enorme herrie vandaan kwam. Hier was een bandje aan het spelen en in dat kleine kroegje klonk het dan ook oorverdovend. Niet gek dus dat zij maar 1 persoon publiek hadden, want de rest zat buiten. Of zou dit door het rookverbod komen?

Helaas was hierna de batterij van mijn Nokia toch echt leeg en moet ik het doen met herinneringen die in mijn geheugen opgeslagen zijn. We dronken bij kaarslicht nog even een kopje thee en een glas water en genoten van de droge opmerkingen van oom Leen. Zo ken ik hem al jaren en ik heb dan ook bijna spierpijn van het lachen.

Voldaan begonnen we aan de terugreis, mijn oom, tante, neef en vader en moeder achter latend. Na 1,5 uur rijden reden we onze eigen straat weer in. Moe maar voldaan ploften we op bed...

Wegdromen bij het verhaal van Hugo van den Loonsche Duinen

Gisteren vertrok ik wat eerder van de zaak, zodat ik onder andere Oom Leen nog even zou treffen. Die was namelijk al de hele dag bezig geweest met het zetten van onze schuifkast op de slaapkamer. Het resultaat is dan ook helemaal fantastisch! Nogmaals bedankt Oom Leen! Ook Jozien droeg daar 's avonds haar steentje aan bij trouwens, want zij ontdeed de slaapkamer van alle rotzooi en voorzag de kast van stootstrippen terwijl ik alleen maar aan verschillende mensen het huis liet zien en de schilder te woord stond (Jij ook bedankt Joos en sorry dat ik niet mee kon helpen!). De schilder? Ja ik heb iemand zo gek gevonden die onze zolder, althans de schuine dakdelen, lekker wit komt verfen. Waarom? Nou ik zag het bij de buurvrouw en dat vond ik (lees: we) zo ontzettend mooi dat we besloten om dit over te nemen. De zolder lijkt dan immers zo veel groter en is zoveel lichter! En dus wordt bijna alles op zolder wit, behalve de draagbalken, die worden donker grijs. In de loop van komende week zal ik het resultaat laten zien...

Ook de mannen van IKEA waren langs geweest, waar wij van de week het een en ander hadden gekocht. Alles stond nu netjes opgeborgen in het schuurtje, totdat de zolder klaar is, dan kan het naar boven. Mijn tante Bethina moest trouwens 's avonds noodgedwongen zonder enige vorm van comfort met de auto naar huis. Mijn moeder nam het oud papier mee en dus werd "Bets" naar de achterbank gebonjourd.

Vandaag was het echter tijd voor heel iets anders. Na een lange tijd had Janine weer eens een uitje van de Rabobank, mét partners of genodigden. Dus toog ik vanochtend al in alle vroegte richting Stellendam waar wij verwacht werden om op de bus te stappen, die ons tezamen met vele andere collega's (er reden 4 bussen), naar Kaatsheuvel zou brengen.
Daar aangekomen had ik het al weer snel voor mekaar. Nadat we Martha en Ellen opgezocht hadden, die in een andere bus zaten en waarmee we de hele dag op zouden trekken zoals afgesproken, had ik gelijk zo'n Efteling figuur op m'n hielen. Ik maakte van de nood een deugd, pakte 'm stevig vast en drukte af. Het enige dat ie kon uitbrengen waren rare geluidjes en vreemd gegiechel. Het zal vast bij zijn rol horen...

Daar liep ik dan, met 3 vrouwen door de Efteling en het zonnetje op mijn pit. Het kon toch eigenlijk niet beter.
Allereerst werden we na binnenkomt verwelkomd in het Efteling Theater Restaurant waar we werden voorzien van koffie en gebak. Daarna was het tijd om zelf de Efteling te verkennen en omdat we nog niet zo heel lang geleden (lees: een paar jaar) ook nog in de Efteling was, was het voor ons niet zo heel moeilijk navigeren. Zo beleefde ik jeugdsentiment toen ik voorbij deze attraktie kwam, waar ik, als ik het me goed kan herinneren, als klein manneke al mee op de foto sta in een van de talloze fotoboeken die mijn moeder samenstelde.
Ook liepen we (al fluitend) naar de nieuwste attraktie die het park rijk is, De Vliegende Hollander. Daar hebben we 3 kwartier staan wachtten maar de attraktie zelf viel vies tegen en was absoluut niet bijzonder. In een vloek en een zucht neem je een paar hobbeltjes met de achtbaan en pletter je het water in waardoor je wat vochtig wordt, maar daar is alles mee gezegd in mijn optiek.

Om half 1 verzamelden we ons weer bij het restaurant om aan de lunch te beginnen die overigens erg goed verzorgd was! Nadat we met open mond hadden staan toekijken hoe sommige mensen als een gek nog wat extra eten meenamen en dat in hun rugzakken propten, gingen wij het park weer in. Op naar een andere attraktie met jeugdsentiment, namelijk Carnaval Festival, de attraktie waarvan de tune helaas nog dagen in je hoofd blijft hangen. Overigens vermaakten we ons best, even als Ellen en Martha, in deze toch ietwat saaie attraktie voor onze leeftijd. Pfff, wat klinkt dat ouwelullig.

Zelf ben ik dan ook meer van Vogel Rok, de achtbaan die je in het pikke donker beleeft, of wat te denken van Villa Volta, een van mijn favoriete attrakties. Niet alleen omdat ik het een gweldige attraktie vind, waar iedereen eigenlijk voor de sodemieter gehouden wordt, maar ook omdat ik de tune daarvan zo lekker vind klinken en waarvan ik het verhaal van Hugo van den Loonsche Duinen, opperhoofd van De Bokken Rijders, wel spannend vind om bij weg te dromen.

Soms moesten we ook vrij lang wachten tot we ergens aan de beurd waren, zoals hier bij Droomvlucht. Andere keren konden we zo doorlopen, zoals bij de Phyton waar ik het ritje samen met Ellen nog op film vastlegde zoals onderaan te zien is. Martha greep dit keer haar kans om iets te doen wat ze vroeger als kind van haar moeder nooit mocht. "Geld verspilling" was dan altijd de boodschap maar nu Martha groot en sterk geworden was en ze zelf centjes verdiende, kon ze het niet laten. Hengelen naar een eendje wilde ze graag doen, waarvan het cijfer onderop het eendje, de prijs bepaalde. Ze hengelde dat het een lieve lust was en kreeg er eentje te pakken. Een klein pluche eendje. "Zo, die is voor Chris" zei ze nog en Janine leek wel een klein beetje jaloers. Ik ben dan ook benieuwd hoe Chris het zelf vond...

Tegen een uur of 17:00 vertrokken we weer richting Flakkee. Erg leuk weer eens zo'n uitje van de Rabobank. Dat moeten ze er zeker inhouden (ik weet dat veel Rabo'ers die lezen dus doe er wat mee!).

Als bonus nog een filmpje van het rondje Phyton dat ik samen met Ellen maakte. Het regende helaas en het bleek vrij lastig om het cameraatje goed vast te houden. Gelukkig staat het er weer allemaal op!





(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

We kwamen handen tekort

Na weer wat dagen van zelf klussen en toekijken hoe de professionals te werk gaan, schiet het al aardig op in het huis. De zolder en de slaapkamers zijn gespachteld en de tegelvloer beneden is op enkele tegels, voegjes en plinten na, helemaal geweldig.

Afgelopen dinsdag togen we ook nog even naar de IKEA. Onze "hobby zolder" in wording moet namelijk ook worden ingericht. Helaas kwamen we wel een paar handen tekort en het paste ook (nèt) niet in de Toyota Aygo! Dus zat er niets anders op dan de 2 bureau's, nog een ander bureau voor aan de andere kant, bureaustoelen, een bank en andere toebehoren, morgen te laten bezorgen.

Vanmiddag werd nog op het laatste nippertje onze schuifkast voor op de slaapkamer, bezorgd. Alle onderdelen liggen nu dus netjes in de slaapkamer en morgen is het aan Oom Leen de eer om hem in elkaar te zetten. We zijn uiteraard reuze benieuwd naar het resultaat.
Morgenavond komt er ook nog een schilder kijken voor het schilderen van de schuine dakdelen op zolder. Dat zag er namelijk wel erg mooi uit bij de buren en gaf een heel lichte aanblik en daarom besloten wij dit idee klakkeloos over te nemen.

Gisteravond en vanavond hebben we eigenlijk niet veel (lees: niks) gedaan. Dit vanwege het wachten op spachtepoets die moest drogen, of gewoonweg niet verder kunnen. Daarom vond ik vanavond tijd om weer eens even achter mijn drumkit te kruipen en de de buren voor een van de laatste keren voordat we verhuizen, de stuipen op het lijf te jagen.

Helaas moest ik meer dan 2 uren zoeken naar de correcte instelling in mijn video editting programma Final Cut Pro, want daar heb ik de nieuwste versie van geïnstalleerd en die bleek iets anders in elkaar te zitten! Gelukkig is het dan toch gelukt en hieronder dus als bonus een stukje uit de losse pols...





(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Als getuige op een prachtige dag en een fantastisch feest

Ik weet het nog precies. Toen ik voor de eerste keer op de zojuist gestorte fundering van ons nieuwe huis huis stond, samen met Janine, ging de telefoon. Het bleek mijn nichtje Sylvana te zijn die de mededeling had dat ze ging trouwen. Tof! Maar ze was nog niet klaar, want ze vroeg ook of ik haar getuige wilde zijn. Ik voelde de blosjes op mijn wangen komen, ik was zeer vereerd en omarmde het aanbod. 4 April zou de dag zijn en die brak nu aan.

Nadat Janine en ik ons opgedoft hadden, vertrokken we richting Hellevoetsluis waar we bij de ouderlijke woning van Sylvana naar binnen gingen. De kamer was helemaal gevuld met familie en vrienden. Ook mijn Omaatje mocht niet ontbreken, blij dat ze dit nog mee mocht maken op 87 jarige leeftijd. De afgelopen weken was ze bang dat ze het nèt niet zou halen, maar gelukkig deed ze dat wel.

Nadat Sylvana was opgehaald door haar aanstaande Andre, was het de hoogste tijd om naar het gemeentehuis van Hellevoetsluis af te reizen waar de eerste huwelijksvoltrekking plaats zou vinden. Daar waren ook mijn vader en Oom Leen (en natuurlijk ook mijn moeder en tante Els) naartoe gekomen en we konden het niet laten om even als 3 Ganzen op de foto te gaan.

Binnenin het prachtige gemeentehuis in de vesting van Hellevoetsluis, voltrok zich het huwelijk waar ik met mijn neus op de eerste rij zat. Een privilege dat je hebt als getuige. Nadat ik er ook voor getekend had (wat wordt mijn haar dun!) dat ik met mijn blote ogen had gadegeslagen hoe Sylvana en Andre elkaar het ja-woord gaven, was het tijd om wat leuke en vooral mooie foto's te maken. Ik was die dag immers ook "gast-fotograaf", want ook dat had Sylvana me gevraagd.

Toen we ook Omaatje eindelijk beneden hadden gekregen, begon de huwelijksplechtigheid in de kerk. Daar werd Sylvana binnengebracht door haar vader, mijn Oom Jan en als gast-fotograaf zijnde had ik ook hier weer een privilege, want alleen de fotograaf en ik mochten foto's maken in de kerk. Een uitgelezen kans dus.
Het heeft wel iets vind ik, een huwelijksvoltrekking in de kerk. Dat levert echt prachtige plaatjes op.

Na een tijdje was het dan eindelijk tijd om de ringen uit te wisselen en na deze plechtigheid kregen we nog even de kans om het bruidspaar, de bruidsjonker, het bruidsmeisje en de dominee op de foto te zetten. Nadat Oom Leen het even niet kon laten om de klok te luiden, vertrokken we weer naar de volgende lokatie. Dat werd Partyfarm Steenbeek, eveneens in Hellevoetsluis.

Toen we daar aankwamen kon Oma de Gans een middagdutje niet meer onderdrukken. Geeft ook niks als je zo oud bent natuurlijk.
Nadat Syl en Dre ook eindelijk aangekomen waren (zij hadden eerst een fotoshoot met de fotograaf op verschillende lokaties), was het voor mij tijd om even met mijn nichtje op de foto te gaan. Daarna was het tijd voor het diner waar we met (ik schat) zo'n 50 man aan deelnamen.
Het hoogtepunt van het diner was dan ook de ijstaart, want een echte bruidstaart mag natuurlijk niet ontbreken op zo'n dag.

We zaten allemaak nokkie-vol van het lekkere eten maar het werd later en later en de eerste avondgasten druppelden al binnen. Rond 21:00 barstte het feest los, met Wallie, een artiest die met wat collega's al snel de voetjes van de vloer kreeg. Zo werd om 21:30 de polonaise al ingezet! Ook was er ruimte voor nog wat serieuze zaken, zoals een prachtig gedicht met ook vooral veel humor, uit het leven van Sylvana (ook ik kwam er nog in voor), voorgedragen door haar moeder (tante) Janneke.

Toen Sylvana en Andre de dans openden kon het feest echt beginnen en nadat Janine en ik nog even poseerden voor een foto, gingen we los. Zo dansten mijn Oom Leen en Tante Els alsof het een lieve lust was en ook mijn vader en moeder schoven over de dansvloer. Ook ik waagde een dansje met mijn moeder, waarna ik meestal even op adem moest komen bij neef Richard en Arjan. Natuurlijk danste ik (terwijl Andre even niet oplette ;-)) ook nog even met Sylvana, maar het liefst danste ik met mijn eigen Janine.

Het was écht een geweldig feest en heb het ontzettend naar m'n zin gehad. Helaas was het feest om 00:30 toch echt afgelopen en moesten we alweer naar huis. Wat gaat zo'n dag dan snel, maar het is wel een dag die je de rest van je leven herinnert...

PS: Kijk voor meer mooie foto's van deze dag ook eens in mijn foto dossier, te vinden aan de rechterkant.