Het was nog een vrij jong ding, met een lekker kontje...

Enkele jaren geleden leerde ik hem kennen tijdens mijn stage bij een van de leidende Nederlandse internetbureau's: Intermax. Sindsdien hebben we nog regelmatig contact, zo ook vandaag weer.

Van tevoren was hij al zenuwachtig of ik er achteraf wel positief over zou schrijven, maar hij hoeft niets te vrezen. Niets dan lof over een middagje met Lennert's nieuwe liefde...

Het kwam er iedere keer vanwege uiteenlopende reden niet van, maar toen ik afgelopen week een krabbel op Lennert's Hyves achter liet of met de vraag of ze binnenkort nog eens lekker weer voorspelden, had ik binnen no-time een berichtje met een voorgestelde tijd terug.

Hoewel ik er wel op tijd uit moest en nog maar kort daarvoor op 4:00 was thuisgekomen van de plaatselijke kroeg, was ik toch rond 11 uur in Rotterdam en na een korte babbel stelde Lennert zijn nieuwe liefde aan mij voor.

Het was nog een vrij jong ding, uit 1998, met een lekker kontje en een prima voorgevel. Nadat hij dan ook de sleutels had overhandigd, stapte ik in zijn Porsche Boxster, aan de bijrijderskant welteverstaan...

Lennert nam eerst zelf plaats achter het stuur om te laten zien hoe het moest en ik moet zeggen, die bolide stond hem goed! Terwijl Lennert een mooi dijkje opzocht, smste ik onze gezamelijke ex-collega en ex-intermax-partner Sander Versluys waarmee ik ook nog af en toe erg leuk contact onderhoud. Ik stuur 'm dat ik bij Lennert in de auto zat, die tegenwoordig Porsche rijdt en hij antwoorde dan ook op sarcastische manier dat hij Lennert altijd al een enorme patser had gevonden, wat Lennert toch aardig bezig hield tijdens de resterende rit!

Toen Lennert het aandurfde om mij achter stuur te laten kruipen greep ik mijn kans scheurde met een brede glimlach over de mooie dijkjes in de omgeving van Bardrecht, Rhoon etc.
Lennert vond dat ik soms wel hard reed en ik antwoordde dat ik nog maar 70 reed, maar verbeterde mezelf omdat ik toen pas zag dat het mijlen waren...

De zon scheen ondertussen heerlijk op mijn blote hoofd, als we tenminste niet in de schaduw van de bomen uit de prachige omgeving reden. Uiteraard moest ik ook nog met Lennert's scheurijzer op de foto, want lekker snel dat is ie wel!

Iets na 13:00 waren we weer terug bij Lennert's appartement en parkeerden de auto waar hij altijd al van droomde, precies voor de deur, zodat we er tijdens onze korte lunch (een lekker broodje zalm), vanuit de sèrre naar konden kijken. Daarna parkeerde Lennert 'm lekker in koele garage en deden we ook nog een rondje in mijn Honda.
Na enig aarzelen durfde Lennert, die ondertussen erg onder de indruk geraakt was van die 0h-zo-beruchte VTEC, toch ook zelf nog achter het stuur te kruipen en hij genoot zichtbaar van deze eveneens snelle rit.

Even later namen we afscheid en liet Lennert weer achter bij zijn appartement in Rotterdam. Hij zal zijn auto toch nog even moeten poetsen deze week, want zaterdag rijdt hij naar Frankrijk omdaar lekker met zijn heilige koe over de Franse wegen te zoeven en te genieten van een heerlijke vakantie.

Ik wens Lennert dan ook veel veilige kilometers met zijn Porsche en een hele fijne vakantie!

Drempel verlagen (vervolg)

Toen ik vanmorgen al vroeg Janine met haar Aygo naar de Toyota garage in Dirksland bracht (waar ik overigens hele leuke speeltjes tegen kwam, zoals deze spierwitte Porsche, dezelfde kleur Subaru Impreza en mijn droomauto, een Aston Martin), attendeerde zij mij op het feit dat ze "mijn" drempel aan het verlagen waren.

Diegene die mijn blog regelmatig leest, herinnert zich deze blog vast nog wel, waarin ik een ambtenaar verzocht iets aan de te hoge drempel te doen, omdat ik anders schade aan mijn auto zou oplopen en daarbij een leugentje voor eigen bestwil gebruikte. Ik sloot toen af met de opmerking dat als er over een tijdje nog niks mee gedaan was, ik zeker nog een keer terug zou bellen. Uiteindelijk heb ik dat nog steeds niet gedaan omdat er nog zoveel moest gebeuren aan de wijk, maar nu blijkt dat dus niet meer nodig.

Ik stapte op de mannen die dit klusje schijnbaar waren toebedeeld af en vroeg hen of ze ook daadwerkelijk de drempel aan het verlagen waren. Een personeelslid van de BAM grapte in plat Flakkees dat ze de drempel juist zouden verhogen omdat iedereen er te hard overheen reed, maar het touwtje dat ze gebruikten om waterpas te blijven, verraadde juist het tegenovergestelde.

Toen ik wat later nog even terug ging en met de werklui in kwestie ging praten, sloegen ze de spijker op z'n kop. "Kijk meneer" zei de man "als je daar aan komt rijden loop het wat naar beneden en de drempel is ook nogal kort, dus we maken hem wat vriendelijker". "Juist" was mijn antwoord "dat was ook juist de reden waarom ik gebeld heb naar de gemeente, dus ik ben u erg dankbaar, u verricht een goede daad". De man bleek even te gaan blozen, maar vermande zichzelf en antwoordde toen iets als "Tja, de gemeente heeft nu eenmaal niet graag schadeclaims aan zijn broek".

Met een glimlach groette ik de beste man en liep weg. 1 - 0 Voor de Sommelsdijkse Haven dacht ik nog...

"Ik weet niet of u een Porsche een bijzondere auto vindt?"

Afgelopen week zag ik dat de doorgang naar de straat achter ons huis een feit was. Ik kon nu veilig met de auto naar de achterkant van ons nog op te leveren huis rijden. Tenminste, dat dacht ik, want toen ik met alle voorzichtigheid probeerde om mijn auto over de "verkeersdrempel" te krijgen, hoorde ik iets schuren. Nader onderzoek wees aan dat de onderkant van mijn auto, nèt de grond raakt wanneer ik over deze vreemde hindernis wil rijden. En zo bijzonder laag is mijn auto absoluut niet, want ik heb er nooit, maar dan ook echt nooit problemen mee. Verontwaardigd als ik was, nam ik daarom vandaag de telefoon ter hand en waagde een belletje naar de gemeente waar ik de verantwoordelijke meneer Notenboom van infrastructuur aan de lijn kreeg.

Dhr. Notenboom (N): Notenboom...
Ik (S): Ja goedemorgen u spreekt met Sander de Gans. Ik zit met een probleempje.
N: Vertelt u het maar.
S: Nou mijn vriendin en ik hebben een huis gekocht in de Havenkom van Sommelsdijk en dat wordt over een paar weken opgeleverd. Nu was het afgelopen week voor het eerst mogelijk om naar achter te rijden, de straat in, maar wanneer ik de verkeersdrempel neem, dat eigenlijk een stoep is, dan loopt mijn auto aan de onderkant op de stoep.
N: Oh dat is niet zo mooi, heeft u een bijzondere, lage auto.
S: Ja mijn auto is wel iets lager dan een doorsnee auto, maar niet bepaald extreem laag, ik heb er doorgaans geen problemen mee bij verkeersdrempels.
N: Oké, ja dan zal ik daar eens naar moeten kijken, maar ik kan u niks beloven want u begrijpt dat wij daar niet zomaar iets aan doen.
S: Nee maar goed, als ik hierdoor schade aan mijn auto heb en meerdere bewonders hebben hetzelfde probleem, dan zult u daar als gemeente toch eens goed naar moeten kijken nietwaar?
N: Daar heeft u een punt, maar daarom vraag ik ook of u misschien een bijzondere auto rijdt of iets dergelijks.
S: Tja, ik weet niet of u een Porsche een bijzondere auto vindt?

Toen bleef het heel even stil...

N: Euh... ja nou ik vind dat wel een bijzondere auto ja, misschien dat u dat niet meer zo bijzonder vindt, maar goed ik zal eens kijken wat ik er aan kan doen.
S: Oké, nou in iedergeval alvast bedankt en ik hoop dat het probleem verholpen kan worden. Met wie heb ik ookalweer precies gesproken?
N: Notenboom
S: Oké, bedankt, dan wens ik u nog een prettige dag verder.
N: Van hetzelfde meneer...

Wordt vervolgd, want over een aantal weken, wanneer er nog niks veranderd is, zal ik nog eens contact met deze meneer opnemen.

PS: Ik zie dat ik een mijlpaal bereikt heb, dit is immers alweer mijn 150e blog!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een geluid dat je tot in je diepst weggestopte zenuwen deed prikkelen...

Eens in de zoveel tijd is er een seminar van Apple, waarbij ik het ze moet nageven dat het "opgeilen" van de bezoeker altijd erg goed lukt. Ik kom er dan altijd weer opgewonden vandaan, als ik alle nieuwe software of hardware weer gezien heb. Het duurt ook meestal niet even een uurtje maar je kunt er gerust een halve of zelfs een hele dag van maken.
Dat was ook dit keer weer de bedoeling maar dat pakte even anders uit dan we van tevoren hadden gedacht. Achteraf bleek het zo gek nog niet...

Dit keer vond het plaats in de Heineken Music Hall in Amsterdam en omdat we besloten hadden de eerste paar uur van het seminar niet bij te wonen (het leek ons niet interessant genoeg), vertrokken we pas rond een uur of 10 in de ochtend.
Tussendoor moest er nog even een broodje genuttigd worden bij een van de vele tankstations op de route en toen we daarna onze weg vervolgden en al redelijk snel in de buurt van Amsterdam kwamen, kreeg Bjorn de geniale ingeving om even langs de nabij gelegen Porsche en Audi dealer te gaan omdat we toch ruim op tijd waren. Nou dat hebben we geweten!

Op de parkeerplaats voor de deur zagen we al enkele prachte exemplaren zoals een fel rode 911 turbo. Toen hoorde ik achter mij een prachtige roffel aan komen rollen. Het bleek om een fonkel nieuwe, witte Audi R8 te gaan die langzaam voorbij schoof maar waarvan het geluid je tot in je diepst weggestopte zenuwen deed prikkelen. Wat een prachtige wagen! En ongelooflijk stoer ook! Ik had hem al eens op de IAA in Frankfurt mogen bewonderen, maar het geluid had ik nog nooit gehoord. Verderop stond trouwens nog een belachelijk luxe S8, iets waar ik zelf, als ik het geld al had, nooit in zou gaan rijden.

Goed, Audi hadden we snel gezien, want zoals je dat als klein jongetje al ervaart, een Porsche doet (bijna) ieders hart sneller kloppen. Zo ook deze fel oranje GT3 RS (die we overigens ook al eens op straat in Frankfurt waren tegengekomen), die eigenlijk eerder op het circuit thuis hoort dan op de openbare weg. Of wat te denken van deze vreselijke aso-bak (maar wel een hele gave), een Cayenne GTS.
Toch ook maar even naar binnen gelopen, waar zich nog meer mooie exemplaren bevonden en hoewel Ton nog niet eens over een roze papiertje nádenkt zag hij deze bolide wel degelijk zitten. Zelf werd ik er ook wel erg vrolijk van, vooral van het geweldige interieur, maar de witte Cayman leek mij ook wel te staan zo dacht ik. Bjorn zag wel wat in deze cabrio dat overigens weer niets voor mij zou zijn. Toch waren we het er wel over eens, dat áls we er een zouden kopen, het toch een Targa 4 S zou zijn, in het Cosmic Grey, zoals ook Gert Paul 'm heeft.

Nadat we misselijk waren geworden van de prijskaartjes (ik zie mezelf waarschijnlijk nooit een auto van bijna 2 ton aanschaffen), besloten we met beide benen aan de grond naar de HMH te gaan en nadat ik voor mijn Feyenoord-mindend vrienden nog ff een foto had gemaakt van het door hun zo mooi genoemde "Joden-hok", liepen we regelrecht op ons doel af.
Ons plan was eerst een seminar over videobewerking van een uur te volgen en daarna nog 2 workshops te doen over video- en geluidbewerking. Helaas bleek je voor de laatste 2 allang ingeschreven te moeten zijn en waren we dus eigenlijk alsnog te laat. Nadat we dan ook nog maar langs wat summier ingerichte standjes met dikke camera's (hier bij een Hasselblad, de Ferrari onder de camera's waarvoor je standaard zo'n €26.000 neertelt) waren gelopen, besloten we toch al weer terug te gaan richting Oude Tonge.

Alleen kreeg deze terugreis plotsklaps weer een interessante wending. Op de heenreis waren we al langs Utrecht gekomen (vanwege het feit dat we ongeveer vanuit Papendrecht onze weg vervolgden nadat we uit Oude Tonge waren vertrokken), waar we ons vergaapten aan het pand van Hessing. Als er ergens dure auto's zouden staan, stonden ze daar en dus namen we de afslag en reden na een paar honderd meter de parkeerplaats op. Hier zagen we al grote merknamen op het pand prijken, zoals Maserati, Bentley, Rolls Royce en Lamborgini en nadat we eerst even wat bijzondere exemplaren op de parkeerplaats hadden staan bewonderen, waagden we de stap naar binnen.

Na sportief de trap te hebben genomen, zag ik bij binnenkomst direct een indrukwekkende gespierde Amerikaan staan. Een 2e handsje, zo bleek, die overigens alleen mij erg aansprak. Bjorn en Ton vonden er niets aan zo gaven ze eerlijk toe. Helaas, maar 20 meter verderop stond iets wat we alle 3 erg mooi vonden. De mooiste Maserati ooit als je het mij vraagt, de Gran Turismo. Gelukkig was er nog een potentiële koper die de "naastgelegen" Quatroporte nog even startte en een hels motorgeluid ten gehore bracht.
Nadat we verder liepen en we ons ondertussen vergaapten aan het indrukwekkende pand pal aan de snelweg, kwamen we bij de afdeling Rolls Royce. De gemiddelde auto was hier voorzien van een prijsklaartje dat maarliefs zo'n 7 à 800.000 euro aangaf... SLIK!... en na wat navraag bij de verkoper bleken er maar liefst 30 exemplaren per jaar van deze "schepen" verkocht te worden! Wat een ongelooflijke bakbeesten zijn dat en als je al geen hekel had aan notenhout in je dashboard, dan zou je het nu spontaan krijgen. Niet dat ik ze al mooi vond, want ik vind ze bijna afschuwelijk. Nee, als ik dan toch de patser uit zou moeten hangen, doe mij dan maar een Bentley, hoewel... nadat ik eens in de Continental GT Speed heb mogen zitten in Frankfurt vind ik hem persoonlijk eerder stoer dan overdreven patserig... oké wel een klein beetje dan.

Na nog even met een half oor (voor diegenen die me kennen is dit een woordgrapje) naar een potentiële Bentley-koper geluisterd te hebben, die aangeraden werd door de verkoper om "morgen" even naar de Bentley-fabriek te vliegen om precies de goede kleur uit te zoeken met het gewenste interieur, kwamen we bij de échte afdeling. Sportauto's zijn mijn ding, die verkies ik boven, bijvoorbeeld, een auto als een Bentley en hoewel ik toch liever een Aston Martin (mijn lievelings auto) zou kiezen als het dan toch mocht, vind ik een Lamborgini nog altijd indrukwekkend. Zoals deze witte LP640, waarmee je lekker zonder dakje in de zon kan rondrijden. Of wat te denken van dit oranje monster, de directe concurrent van de Ferrari 430 Scuderia, die luistert naar de chique Italiaanse naam "Superleggera". Wat een machine, vooral het interieur is ook erg indrukwekkend.

Saillant detail, we zagen een Lamborgini Gallardo eigenaar die in werkelijkheid stond te wachten tot zijn auto klaar was, per ongeluk aan voor een verkoper en ontdekten de pijnlijke waarheid nadat we hem vroegen of er nou veel Lambo cabrio's werden verkocht en hij antwoordde met iets "Nou, ik zou het niet weten want ik werk hier niet!". Wat zou die man gedacht hebben? "Wat moeten die snotneuzen nou hier...?".
Daarna zijn we maar direct vertrokken richting ons eigen vervoermiddel, die dag de Volvo S40 van Bjorn, een dikke 4 cilinder. Ja dan sta je écht opeens weer met beide benen op de grond! Raar vond ik het trouwens wel dat ze daar je Bentley gewoon door de wasstraat heen halen! Ach ja, ik zie eigenlijk ook niet voor me dat iemand met een dergelijke auto, deze op zaterdag met het sponsje staat af te wassen...

Als bonus dan nog maar even een blik op de Apple seminar van die dag, daar waar het eigenlijk allemaal om draaide...

Een interessante bovenverdieping en Sinterklaasavond

De laatste keer dat ik er was, was Janine nog druk aan het nadenken over de inrichting ervan. Samen met Gert Paul ging zij onder andere op stap om een passende keuken uit te zoeken en te kijken welke meubels er goed bij de ruimte zouden passen. Hij opperde al meer dan eens dat ik langs moest komen om het eindresultaat te bekijken en gisteren dacht ik, kom, laat ik eens een bezoekje brengen aan Gert Paul's nieuwe pand.

op bezoek te gaan. Voorafgaand had ik namelijk begrepen dat hij nogal wat "nieuwe" auto's had gekocht, hij zit namelijk tegenwoordig samen met Na vanochtend eerst eens wat gerommeld te hebben (bakkie gedaan bij Maurice en zijn geluidsset beluisterd door middel van een drumsolo van niemand minder dan Phill Collins en natuurlijk nog even mij auto gewassen), vertrok ik richting Oude Tonge om even bij Gert PaulMaurice in de autohandel. Niet de doorsnee auto's welteverstaan, maar Porsches. Daar zijn ze gek op en ik toevallig ook, makkelijker kan dus niet.
Boven in het pand, houdt hij kantoor. Tenminste, voor een gedeelte. De andere kant is bestemd voor enkele adembenemende auto's. Zoals deze 911 Turbo en zijn Targa 4. Ook aan de andere kant stonden nog wat prachtige exemplaren waar ik mij genoeggelijk aan heb vergaapt. Helaas was de rest van de collectie nog onderweg per boot vanuit de Verenigde Staten.
Toen ik weer bij mij positieven was, moest ik helaas alweer snel afscheid nemen en Janine ophalen om vervolgens naar mijn vader en moeder te gaan. Daar zouden we vanavond Sinterklaas gaan vieren, met de familie Visser (van mijn moeders kant).

Na het eten was het dan zover. De familie stroomde binnen en zoals gewoonlijk stal mijn kleine neefje Arjen van bijna 3 weer de show. Zelfs vanaf de bank wist hij de aanwezigen op zijn hand te krijgen.
Toen was het moment daar. Er werd op het raam geklopt. Iedereen (deed of hij) schrok en ook Arjen keek verschrikt om zich heen. Daarna vroeg iedereen zich hard op af of het Zwarte Piet niet was die op het raam klopte. Opeens bleken er zakken met kadootjes voor de deur te staan en samen met Arjen liep ik naar de voordeur om dit te kunnen bevestigen. Daar waren mijn vader en Bethina de kadootjes al aan het binnen slepen en Arjen kon zijn geluk niet op.

Tijd om die kadootjes maar eens uit te pakken. We kregen allemaal wel iets van de Sint. Sommige kadootjes voorzien van een gedicht, kadootjes waar ook aardig wat knutseluurtjes in zaten en traditionele kadootjes van gewoon lekker scheuren en kijken wat er in zit.
Arjen wist eigenlijk niet met welk kadootje hij wilde spelen (want de Sint bleek hem dit jaar in het bijzonder erg goed gezind), en Opa bleek zich ook wel te kunnen vermaken met Arjen's kadootjes. Zelf kreeg hij later eindelijk ook nog wat kadoos toegestopt en toen was het de beurt aan het aller grootste kado dat zich in de woonkamer bevond. Dat bleek voor mij te zijn!

Een grote doos stond al een tijdje naar me te glimlachen en nu mocht ik het open maken. Ik kon me niet bedenken wat er in zou kunnen zitten en toen ik het papier er af scheurde en de doos opende, begon de ellende. De doos bleek gevuld met verschillende kleine kadootjes waar teksten in zaten die mij naar het uiteindelijke kado moesten leiden. De doos was daarnaast opgevuld met kilo's oud papier en andere rommel en daar wist Arjen zich weer goed mee te vermaken. De papiersnippers vlogen letterlijk door de kamer en belandden menig keer in de wijn van Janine. De kamer lag ermee bezaaid en dat moest natuurlijk wat later tóch even opgeruimd worden. Nadat hij nog even had gekroeld met mijn moeder, mocht Arjen zijn laatste kadootje open maken. Nadat hij een klein stukje had opengescheurd, riep hij direct "BEIN!", waarmee hij doelde op de inhoud van het pakketje, een speelgoed combine. Die wilde hij ontzettend graag hebben, maar hij kreeg de eerste minuten de kans niet om er mee te spelen, omdat de "grote kinderen" het ook érg interessant bleken te vinden. Gelukkig was er aan het einde van de avond toch nog even tijd om er zelf mee te spelen...

De avond werd helaas nog even met een wrange nasmaak afgesloten. Toen Ome Johan en zijn gezin naar huis wilde gaan, ontdekte hij tot zijn grote schrik dat er een videocamera op straat lag. Die bleek van Arend en Bethina te zijn, waar ze doodleuk met de auto overheen gereden waren. Ze hadden niets gemerkt van het alles, behalve dan dat ze dachten dat ze met de auto over de stoeprand reden. Hij bleek bij het uitstappen eerder die avond, uit de auto te zijn gevallen. Helaas, camera overleden. Jammer dat Sinterklaas pas volgend jaar weer terug is...

Tot slot nog even een filmpje van eerder die avond...

De eerste dag van ons Snoepreisje

Op het moment van schrijven zit ik in mijn eentje op een van de hotelkamers van het Hilton (Paris niet inbegrepen) in Frankfurt. Daar verblijf ik de komende 2 nachten omdat ik samen met Bjorn en Marco een bezoekje breng aan de IAA, een van dé autobeurzen van Europa.
Vanochtend om 7 uur begon de reis naar Frankfurt al, toen Marco mij op kwam halen om naar Bjorn toe te gaan. Deze had de avond daarvoor onze auto voor de komende dagen op wezen halen, een dikke Audi A6 4.2 liter V8 FSI Quattro en das een hele mond vol. Ik moet zeggen, ik ben er ook aardig van onder de indruk al had ik er eerlijk gezegd toch wat meer van verwacht. Het interieur is niet zo denderend (ben niet zo'n fan van "houten" details) maar het rijgenot is des te plezieriger. Marco scheen af en toe trouwens ook "not amused" te zijn...

Voordat we naar Frankfurt zouden gaan, was het de bedoeling om nog even op verschillende plaatsen in Duitsland wat te fotograferen voor een van onze vastgoed klanten die daar verschillende panden opkopen. Zo kwamen we dus terecht in Troisdorf, waar we wat foto's moesten maken van een aangekocht winkelpand. Daar was het waar we een kaart kochten om te zien wáár in Duitsland we ons nu eigenlijk bevonden (want de navigatie had ons er wel gebracht, maar waar lag het eigenlijk?) en daar was het waar Bjorn onze nieuwe Nikon D2XS kwijt raakte (en dat is geen lullig toestelletje, maar hij vond hem gelukkig terug in de winkel waar hij het laatst was geweest) en daar is het waar ze woorden op een hele andere manier schrijven dan bij ons, maar dat verbaasde me niks toen ik zag dat ze daar zelfs aparte vrouwenparkeerplaatsen hebben.
Goed, wij dus daarna direct door naar het Hilton, want we hadden niet zo'n zin daar laat aan te komen en nadat onze auto was weggezet door een of andere pipo met een net pak aan en een andere pipo onze spullen naar de kamer bracht, heb ik direct even een lekkere douche genomen om daarna met de mannen uit eten te gaan, want we zitten middenin het zakencentrum van Frankfurt en het ziet er hier ook erg mooi uit met moderne en oude gebouwen door elkaar en waar we ook nog wat bijzondere auto's kunnen spotten (dit is dan toevallig een Porsche GT3RS) Nu zit ik dus weer op mijn hotelkamer en ga ik zo slapen (zij het alleen), want morgen banjeren we waarschijnlijk de hele dag tussen de auto's rond wat natuurlijk eigenlijk de hoofdzaak is van dit "snoepreisje".

Alleen slapen is toch eigenlijk niet mijn ding, maar het lot van het kop / munt principe heeft dit vanmiddag bepaald (Bjorn en Marco slapen bij elkaar). Eigenlijk vind ik het ook niet zo erg, ik heb een mooie kamer met een ruime badkamer en een ruim tweepersoonsbed. Ik troost me met de gedachten dat mijn vriendinnetje ook alleen slaapt vannacht (tenminste dat mag ik hopen :-)).

Weltrusten schat, slaap lekker...

Eindelijk, onze echte vakantie is begonnen...

Pittig dagje, want na 12 uren reizen (incl. 3 stops) zijn we dan rond 19:00 aangekomen op onze bestemming, Appartement Burgstein in Längenfeld. Het was toch nog een pittig stukje rijden en hoewel ik eigenlijk nog nooit zo lang achter elkaar gereden heb en zeker niet in de Honda, is alles perfect verlopen. Ik heb zelfs enorm genoten van de reis, in de eerste plaats vanwege het prachtige landschap, maar ook vanwege de leuke auto's die je dan tegenkomt en waar je dan lekker even mee kunt racen (als ze happen natuurlijk). De Type R is wederom, ook op zo'n lange afstand, goed bevallen!

Zo hebben we nog een kat en muis spelletje gedaan met een grijze Porsche GT2 van een Nederlander. Op top vlogen we samen met 220 km p/h over de snelweg, dan ik inhalen, dan hij weer inhalen. We hadden er allebei lol in, totdat hij écht gas gaf en ik hem niet meer bij kon houden. Tja, wat wil je ook met zo'n GT2...
Later kwamen we nog n mooie witte Porsche tegen, niet echt een hele bijzondere, maar wel mooi zo in het wit (reed ook 100 km p/h dus die was niet zo te porren). Bij de eerste stop kwam er nog een Nissan 350Z naast ons staan, al was de blauwe kleur toch niet echt mijn ding.
Nadat we door nog wat Porsche's en dikke Audi's gepasseerd waren omdat ik het wat rustiger aan wilde doen (we hadden immers net met een of andere Saab, 245 km p/h op het tellertje gezet waarna ik moest remmen voor iemand die naar links kwam wat ik overigens ver genoeg van te voren zag aankomen), heb ik even met deze knal gele Corvette opgetrokken, waarna we samen bij het benzinestation aankwamen. Daar heb ik hem dus nog even in zijn eentje op de foto gezet. De auto was van een Luxemburger en hij bleek al een wat oudere man te zijn. Janine gaf helaas te kennen dat ze de auto niet echt mooi vond, al vertelde ze dat alleen tegen mij natuurlijk.

Een hele tijd later, zo'n 100 km voor onze bestemming kwamen we langs een prachtig meer, waar we even van de natuur hebben zitten genieten, op een bankje aan het water. Daarna zijn we direct doorgereden omdat we toch wel moe aan het worden waren (we waren tenslotte al vanaf 4:30 op, want we moesten nog inpakken).

De R staat netjes voor de deur geparkeerd. Ons appartement is lekker schoon, echt Oostenrijks ingericht, voorzien van een heerlijke slaapkamer (waar we waarschijnlijk direct in slaap vallen straks) en het uitzicht is verbluffend (we zien de watervalletjes vanaf ons balkon). Het appartementencomplex ligt iets buiten het dorpje en je moet er nog aardig wat haarspeldbochten voor nemen eer je daar aankomt. Je kijkt ook direct in het dal en ligt midden tussen de weilanden en boerderijen. Heerlijk rustig dus.
Ook het eten is al goedgekeurd, want nadat we allebei een Wiener Schnitzel mit Pommes op hadden, waren Janine d'r ogen iets groter dan haar buik (hoewel ze hem toch met moeite opgegeten heeft) en heb ik nog heerlijk van een Dame Blanche zitten smullen.

Lang leve de vakantie! Nu eerst naar bed...