Tussen de happen door was het ook nog eens erg gezellig

Hoewel het alweer bijna 2 maanden geleden was dat oma De Gans 89 werd, vierden we vanwege familieomstandigheden haar verjaardag iets later. Met het overlijden van ome Leen nog vers in ons geheugen, probeerden we er toch een gezellige avond van te maken.

We vierden haar verjaardag in De Dolle Beer in Ouddorp, waar iedereen, nadat we compleet waren, al snel de menukaarten in dook en ze aandachtig bestudeerden, opzoek naar iets lekkers.

We waren er allemaal snel uit en omdat we de enige gasten van die avond waren, stond het voorgerecht al snel op tafel.

Ook het hoofdgerecht liet niet lang op zich wachten en zo genoot onder andere Richard van een (schijnbaar) overheerlijke struisvogelbiefstuk, had Janine een hele kluif aan de gevulde kip en likte ik net als oma mijn vingers af na het eten van de overheerlijke Wienerschnitzel.
De gehele familie genoot zichtbaar van het lekkere eten en tussen de happen door was het ook nog eens erg gezellig.

Met het toetje werd oma erg verrast en hoewel ze eerst een beetje schrok van het knetterende vuurwerk vond ze het even later toch wel mooi en speciaal.
De rest van de toetjes hadden geen kans om te smelten, want hoewel we al flink hadden zitten bunkeren tijdens het voor- en hoofdgerecht, gleed het ijs bij een ieder van ons met het grootste gemak naar binnen.
Uiteraard had ik zelf, net als Richard, een heerlijke Dame Blanche uitgekozen die even later met de grootste zorgvuldigheid werd overgoten met heerlijk warme chocoladesaus. Dat is er dus weer eentje voor de verzameling!

Met een bakje koffie of een Colaatje sloten we de gezellige familieavond af en werd oma ook weer naar huis gereden. Daar zal ze vast alweer over haar volgende verjaardagsfeestje hebben gedroomd...

Dag lieve ome Leen, we zullen je vreslijk missen...

Lief, gezellig, humor, ondeugend, zorgzaam, betrokken en nooit te beroerd om iemand te hulp te schieten. Ze zijn kenmerkend voor mijn lieve ome Leen die al geruime tijd als een leeuw tegen kanker vocht. Vandaag verloor hij...

Ik zal hem voor altijd blijven herinneren als een fantastische persoonlijkheid, waar ik graag in gezelschap van was. Met ome Leen in je buurt verdween een slecht humeur als sneeuw voor de zon. Hij deed áltijd het zonnetje schijnen, bij iedereen. Wat heb ik altijd vreselijk mét en óm hem gelachen.

De laatste tijd hebben we erg veel verdriet gehad en waren we dag en nacht met 'm bezig. Lange tijd bleef de ziekte op de achtergrond, maar dit voorjaar begonnen de eerste tekenen zich voor te doen. Hij vermagerde snel, maar de grapjas bleef. En ondanks al het verdriet, hebben we toch nog veel plezier met 'm mogen beleven. Het zijn de kleine dingen die er dan toe doen.
Zelfs toen hij op bed lag en nauwelijks nog kracht had om te bewegen of te praten, fluisterde hij af en toe iets waar je toch weer om moest lachen. Met tranen in je ogen.

Wat een dappere man is ons vandaag ontvallen. Verschrikkelijk, maar hij heeft zijn strijd zonder morren gestreden. Geen ongetogen woord hebben we van 'm gehoord en hoewel er de laatste week(en) eigenlijk niet meer met 'm te communiceren was, waren een oogopslag, een rimpeling in zijn voorhoofd of een aanraking juist die dingen die er zoveel toe deden. Hij gaf je toch nèt weer dat beetje gevoel dat je altijd met 'm had. Hoe bijzonder is dat.

Vanmiddag is hij in het bijzijn van zijn lieve vrouw, kinderen en schoonzoon, zachtjes ingeslapen. Alsnog onverwachts, maar de laatste week was dan ook bovenal mensonterend.

Toen ik vanmiddag bij 'm kwam, lag hij nog gewoon op bed. Netjes aangekleed en nog warm. Ik ben blij dat ik dat heb mee mogen maken en waar ik een enorm fijn gevoel bij heb, is dat ik hem samen met Richard, Claudia, Arjan en m'n vader heb mogen kisten. In zijn eigengemaakte kist welteverstaan. Een waar meesterwerk.

In zijn leven heeft hij heel wat moois gemaakt. Noem het op en ome Leen kon het maken. Een briljant en vakkundig timmerman. We hebben allemaal wel iets thuis staan dat hij heeft gemaakt.
Zijn laatste meesterwerk, zijn eigen kist, wordt aanstaande woensdag samen met hem begraven. Een bijzonder iets, zo'n eigen getimmerde kist. Je moet het maar kunnen. Waar ik dan ook ontzettend trots op en vereerd ben, is dat het 'Ganzen-logo' op zijn kist prijkt.
Ome Leen vond het logo, dat ook bovenaan deze site te vinden is, altijd prachtig. We hadden er samen iets mee. Hij nam maar wat graag de stickers in ontvangst die ik ooit liet maken en ook de t-shirts die we droegen op dat o-zo-gezellige feestje ter ere van zijn 50e verjaardag, vond hij schitterend. Hij liep er zo trots als een pauw mee rond. Zulke dingen vergeet je niet.
Het moment dat hij vroeg of hij het logo mocht gebruiken voor op zijn kist, zal ik dan ook nooit vergeten. De vraag sloeg in als een bom, alsof alles opeens tóch werkelijkheid werd, maar het was het mooiste én moeilijkste dat iemand me ooit gevraagd heeft.

Vandaag is me ook gevraagd of ik ome Leen, samen met nog 5 voor hem dierbare jongens, aanstaande woensdag ten grave wil dragen. Een enorme eer die ik graag invulling geef.

Afsluiten wil ik met de woorden die mijn vader ooit, 17 jaar geleden op de begrafenis van mijn opa sprak: "Het was een mooi boek, maar het boek is nu dicht"...

We zullen je nooit vergeten. Bedankt dat je in ons midden was. Je was een bijzonder mens.

Ome Leen is helaas maar 51 jaar geworden.

Eindelijk 4 generaties in één beeld gevangen...

Wat leuk dat mijn Omaatje De Gans, die dit jaar haar 89ste levensjaar maakt, nog mee mag maken. Oké, het gaat wat oud en stijfjes, maar als ze Tequise in haar handen heeft, laat ze ze ook niet meer los. Liefkozend en nog steeds met een moederlijk instinct vertroetelt ze haar achter-kleindochter. Alleen haar naam, daar heeft ze nog moeite mee...

Vandaag gingen Janine en ik bij Omaatje op bezoek, want ze had afgelopen week niet alleen nieuwe vloerbedekking gekregen, ook Sylvana zou langskomen met haar man, haar kersverse dochtertje waar ik onlangs al over schreef, en mijn oom Jan en tante Janneke.

Bij binnenkomst lag Tequise heerlijk bij Oma De Gans op schoot en na een tijdje werd ze overgenomen door mijn tante Janneke. Janine kreeg de kleine even later ook in handen en ik moest natuurlijk even een fotootje trekken, terwijl oma met haar kleine fonkelende pretoogjes geamuseerd toekeek.
Ook ik was even later de gelukkige en mocht mijn achter-nichtje eindelijk in m'n armen nemen. Vorige keer lag ze nog zó lekker te pitten en was ze nog maar 1 dag oud en lieten we haar maar lekker doorsnurken. Natuurlijk moest ik ook nog even in volle glorie met Tequise op de foto, ik had niet voor niks mijn camera meegenomen.

Dat had ik overigens toch niet voor niks gedaan, want hoewel André vorige week al een "4-generaties-foto" had geschoten, vroeg Syl of ik dit vandaag nog eens dunnetjes over wilde doen. Natuurlijk wilde ik die foto maken! Ik wilde 'm dolgraag in m'n collectie hebben!
We positioneerden iedereen en ik drukte af, met deze foto als resultaat (ik heb 'm bewerkt, maar hier alsnog het origineel).

Natuurlijk zette ik ook nog even de kersverse ouders met hun trots op de foto, alvorens we richting Ouddorp vertrokken, want daar stond bij Janine's ouders het gourmetstel al te pruttelen!

Een etentje met Omaatje

Omaatje de Gans werd afgelopen 1 december alweer 88 jaar. Volledig in de traditie die we de laatste jaren volgen, vierden we het met een etentje voor de hele familie De Gans. Vanavond aten we dan ook een "prakkie" in het Kofjekokertje te Middelharnis. Gezellig met z'n allen want dan zie je elkaar nog eens. Die momenten zijn er al weinig in een jaar. Oma is dus aan haar 89e levensjaar begonnen. Op naar de 100, dat zou kicke zijn!

Natuurlijk heb ik ook weer wat foto's gemaakt.

Ben jij fit?

Enkele weken geleden vierden we het eigenlijk al een klein beetje, toen ik haar verjaardagskado niet langer achterwege kon laten en haar toch de Wii maar uitreikte. Die heeft al weken achter elkaar voor veel plezier gezorgd en nog steeds trouwens.
Vandaag is ze dan echt jarig en restte mij alleen nog een liedje voor haar te zingen toen we wakker werden. Dat deed ik dan ook, voor zover mijn ochtend-stem dat toelaat. Vandaag vieren we dus ook met trots, het feit dat het al weer 6 jaar geleden is dat Janine 25 werd (reken maar uit!).

Vanavond hielden we dan ook gelijk haar verjaardag voor familie, zoals ooms en tantes, opa's en oma's, neven en nichten en vaders en moeders. Ik had op de valreep nog een leuk kado verzonnen en dat kon ik nog net regelen met mijn moeder. Janine wilde graag, nadat ze 'm een tijdje terug eens mocht lenen van de buurman, een Wii Fit.

Met de Wii Fit, die er uitziet als een plank, is het mogelijk om je gewicht en BMI waarde in de gaten te houden middels grafieken en een kalender en zitten er ook allerlei behendigheidsspelletjes bij. Zo kun je skiën, waarbij je je gewicht moet verplaatsten, schanspringen waar je je evenwicht moet bewaren, je kunt yoga lessen volgen, aerobics, fitness en zo kan ik nog even doorgaan. De Wii Fit houdt alles bij en ziet of je fit bent voor je leeftijd of niet. Zo geeft hij ook aan de hand van je gewicht en je lengte, aan of je overgewicht hebt of dat je een mooi gewicht hebt. Dat zie je dan ook aan je poppetje, want die van mij heeft een buikje en die van Janine niet! Dus dan wil je wel aan de slag om dat weg te werken! Hij geeft ook op basis van je gewicht en je behendigheid (na het doen van een aantal tests), je Wii Fit leeftijd aan. Die is bij velen iets hoger dan hun echte leeftijd en dus ook erg confronterend!
Helaas was de Wii Fit overal uitverkocht maar toen we van de week een rondje over de dijk liepen, zagen we 'm bij Bart Smit in de etalage staan en dus belde ik mijn moeder op, dat ik dat wel een leuk kado vond.

En zo geschiedde, want Janine kreeg van mijn vader en moeder en mijn opa en oma, de Wii Fit kado en daar was ze maar wat blij mee! Ook mijn neef Jeroen probeerde hem nog even uit met een potje tennis, terwijl zijn moeder angstig haar hand voor haar ogen sloeg. Ook Tante Els probeerde de Wii Fit even uit en zag vol trots dat ze een ideaal gewicht had en haar Wii Fit age 13 jonger was dan ze in werkelijkheid is! Die moet een goede avond gehad hebben!

Oom Johan durfde hem helaas niet te proberen. Het leek hem niet zo'n goed idee toen hij zag dat hij ook even je leeftijd berekend. Desalniettemin was het vanavond erg gezellig en hebben we met de Wii weer erg gelachen. Morgen een feestje voor de vrienden.

Een onbekende die me bezighoudt...

Gek hoe iemand die je helemaal niet kent, je toch in je hoofd bezighoudt omdat het zo dichtbij staat. Hoe ik er nu gisteravond laat nog belandde weet ik eigenlijk niet meer. Feit is dat het mij direct boeide en lang daarna nog bezighield. Komt omdat dit nu binnen mijn familie bijzonder actueel is. We willen er liever niet aan denken, maar het blijft een pijnlijke waarheid. Mijn "lievelings oom" Ome Leen, is ongeneeslijk ziek. We weten het al maanden en toen het bericht naar buiten kwam zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Ik heb nog nooit zo'n moeilijke avond gehad als op die donderdag toen het openbaar kwam. Zelfs dat leek al een soort afscheid. Een begin van het eind, zoals dat vaak gezegd wordt, maar zo voelt dat ook een beetje. Je bent bewuster van het feit dat het leven niet altijd lang duurt en dat je alles wat er in zit moet proberen eruit te halen.

Gisteravond belandde ik om onduidelijke redenen op Mayday! Mayday!, de website voor De Nieuwe Kanker Patiënt zoals Nicolien (initiatiefnemer) het zelf noemt. Direct raakte ik geboeid door bijvoorbeeld haar dagboek, waar je kunt lezen en zien wat de strijd tegen kanker met zich meebrengt. Ontroerend. Na wat dagboekverhalen te hebben doorgespit, besluit ik het erbij te laten. Haar laatste dagboekbericht dateert van 6 december, waar verteld wordt dat ze na veel slapen opeens opleeft en wil gaan zwemmen. Dat lukt met veel moeite en omwegen. Ze is dolgelukkig en ik besef me dat ik zoiets als "even gaan zwemmen" heel normaal vind. Het dagboek besluit met de volgende alinea:

"Sinds die dag slaapt Nicolien bijna onafgebroken. Eet niets. Elke dag wordt ze magerder. Het wordt moeilijker contact met haar te krijgen: ze reageert steeds minder op onze stemmen en wil liever ook geen bezoek. Soms leggen we met lood in onze schoenen een hand op haar hoofd om te kijken of ze nog ademt. Niemand heeft enig idee hoe lang ze dit nog volhoudt. Maar in een ultieme krachtinspanning zou ze morgen zo maar weer in het zwembad kunnen liggen…"

Het hield me nog enige tijd bezig. Hoe zal ik dat straks beleven binnen mijn eigen familie. Nu er ogenschijnlijk nog niks aan de hand is, probeer ik zoveel mogelijk met hem mee te maken. Zoals ik het samenzijn met kerst dit jaar ontzettend belangrijk vind. Je weet maar nooit. We moeten er van genieten zo lang het nog kan. Zo besef ik ook dondersgoed de gevoelens van mijn vader, waarvan het niet alleen zijn broertje is, maar ook zijn maatje. Vaak zijn ze samen motorrijden of ergens naartoe. Even bij elkaar buurten. Hoe moet dat straks? Voorlopig maar even niet aan denken. Ook maar even niet meer over het verhaal van Nicolien nadenken, dat maakt me triest.

Ongeveer een uur geleden kon ik het toch niet laten om nog even op www.maydaymayday.nl te kijken. Ik had namelijk zo'n vermoeden. Gisteravond bezocht ik zo rond 22:45 de website van Nicolien voor het eerst. Toen ik de verhalen las en de foto's zag, bedacht ik me dat ze waarschijnlijk, hoe verschrikkelijk ook, de kerst wel niet meer mee zou maken. Hoe reëel, want op het moment dat ik haar verhalen las, blies zij haar laatste adem uit...

Ik ken haar niet, maar wens haar familie sterkte en alle goeds, mochten ze dit misschien lezen. Zelf denk ik aan de toekomst nog maar liever even niet, want wat staat ons te wachten?...

Een gezellige traditie van familie De Gans

Dit jaar is het weer al het 3e achtereenvolgende jaar dat we haar verjaardag op die manier vieren. Dus mag je rustig spreken van een traditie. Mijn oma De Gans, geboren op 1 december 1920 werd vandaag alweer 87 jaar. Wat een leeftijd. Volgens mijn rekenmachine is dat 3,78 x mijn leeftijd en ik dacht dat ik al een heel leven achter me had...

Al jaren geeft ze hetzelfde antwoord op de vraag "Ha oma! Hoe is het?" en dat klinkt dan zoiets als "Jae, m'n bêênen ee, daer haak zo'n piene an", maar elke keer is ze weer van de partij. Als alleen je benen zeer doen op je 87e, dan gaat het wel, want verder woont ze nog helemaal op zichzelf. En dat vind ik op die leeftijd ontzettend knap! Zeker als je bedenkt dat ze dit jaar alweer 15 jaar alleen is...

Hoewel ze Janine goed kent, weet ze de ene keer haar naam wel in één keer en de andere keer heeft ze er wat meer moeite mee. Let wel, mijn oma is nog zéér goed bij de tijd, die maak je niet gauw zomaar iets wijs. Tijdens het voorlezen van de kaart, die bijgevoegd was bij het kadootje, moest Janine haar echter wel even een handje helpen met het voorlezen van de namen, maar ach, bij oma mag dat.

Dit maal aten we bij 't Wapen van Stellendam en vrijwel iedereen, op 2 neven van mij na (de ene kon niet om een of andere reden en mijn andere neef zit 9 van de 10 keer per jaar aan de andere kant van de wereld op het water), was van de partij. Zoals bijvoorbeeld mijn nicht(je) Claudia, of mijn tante Els en mijn andere nicht(je) Sylvana samen met haar aanstaande André (waar ik volgend jaar getuige mag spelen op hun huwelijk). Ook neef(je) Richard en Claudia's vriend Arjan zaten aan tafel, tezamen met nog vele andere familieleden (we waren in totaal met 16 man).

Na nog wat geneuzel, gepraat, gelach en een enkele foto, kwamen de menukaarten op tafel en waren sommigen van ons daar zeer van onder de indruk, of konden maar moeilijk een keuze maken. Gelukkig had iedereen na enige tijd wat lekkers uitgezocht en werd er heerlijk gegeten.
Trouwens, al eens bijna 3 identieke Ganzen naast elkaar gezien? Voor qua kapsel dan.
En nog zo'n vergelijking, de manier waarop moeder en zoon hun ijsje eten. Prachtig vind ik dat om te zien, die gelijkenissen binnen een familie.

Al met al kwam er na een diepe zucht van Oma, die haar ijsje echt niet meer wegkreeg en verlangde naar haar bed, een einde aan een gezellig avondje samen zijn. Zelf maakt ze op nieuwjaarsdag altijd dezelfde opmerking "Jae, tzal wel de leste keer weze", maar ik hoop dat we dit volgend jaar nog eens dunnetjes over kunnen doen. Oma, bedankt!