Een dag van laatste dingen

Het ging snel deze week. Afgelopen vrijdag had ik, eigenlijk geheel onverwachts, een sollicitatiegesprek bij internetbureau Mangrove in Rotterdam, dat sinds jaar en dag tot een van m'n favoriete Nederlandse internet bureaus behoort en ik ook al even lang op de voet volg.
Dat pakte goed uit en afgelopen dinsdag kreeg ik te horen dat ze me graag in hun team wilden hebben.

Het besluit om daar ook daadwerkelijk voor te kiezen, was snel genomen, ook al zou ik er qua reistijd flink op achteruit gaan. Diezelfde dag lichtte ik de directie van Websites Nederland en iBoom in en die waren bereid om alle medewerking te verlenen om mijn vertrek te vergemakkelijken.

In goed overleg besloten we dan ook dat het meteen mijn laatste week zou zijn. Dat gaf geen problemen en eerlijk is eerlijk, als je met je hoofd al bij je nieuwe werkgever zit, heeft het weinig zin om nog te blijven (mits de planning het ook toelaat natuurlijk, maar dat deed ie).
Ik had nog een aantal vrije dagen staan en met dat gegeven in het achterhoofd werd dan ook besloten dat ik vandaag voor het laatst aan het werk zou zijn, zodat ik na een lekker weekje vrij, met frisse moed bij mijn nieuwe werkgever kon beginnen.

Het ging dus allemaal wel heel snel, zo ook voor mijn collega's. Donderdagochtend vertelde ik hen het nieuws, maar lang om daar aan te wennen kregen ze niet, want de volgende dag, vandaag dus, werkte ik voor het laatst aan hun zijde...

Het was vandaag dan ook 'een dag van laatste dingen'. Zo twitterde ik voor het laatst via de corporate accounts van Websites Nederland en iBoom, onthief ik mezelf van alle beheer functies van de verschillende Facebook accounts van klanten en om tien uur zorgde ik voor een aller laatste traktatie. Terwijl Bram nog een bord voor z'n kop had, trakteerde ik geheel in steil en vooruitlopend op morgen, oranje tompoezen. En die vonden gretig aftrek! Ook bij Bram (en mijzelf)...

De laatste e-mailtjes werden verstuurd, klanten waar ik veel contact mee had werden met een afscheidsmail op de hoogte gesteld. De laatste uren tikten weg en die laatste uren werden ook voor het laatst in ons systeem onder mijn naam geregistreerd. De laatste lunch brak aan en ging even snel voorbij.
De laatste klussen werden afgerond. Spullen uitgezocht, computer opgeschoond.
Ook de laatste vrijdagmiddag borrel stond voor de deur. Memorabel. Zelfs Pieter, die de afgelopen twee weken vakantie had, kwam speciaal langs met frikandellen, om afscheid te nemen.

Mijn laatste woord tot mijn collega's. Zelfs een laatste presentatie. Het laatste biertje. Alles had een laatste keer vandaag en dat voelde toch best raar en heel definitief. Zo ook ons laatste potje voetbal dat geheel in stijl werd afgesloten door een niet nader te noemen collega. Koen.

Dat was het dan. Websites Nederland en iBoom. Bedankt voor alles wat ik geleerd heb. Bedankt voor de fijne collega's. Bedankt voor het lachen. Bedankt.

Oma keek verlangend naar haar sorbet

Vorig jaar hadden we een vervelend jaar, onder andere door de plotselinge ziekte van oma Visser. We maakten er heel wat mee mee, maar gelukkig is oma nu weer aardig op de been en dus trakteerde opa en oma hun kinderen en kleinkinderen vanavond op een gezellig etentje.

Ik keek er al een paar weken naar uit, want wie heeft er nu nog het voorrecht om zulke leuke dingen met zijn grootouders te doen? Opa en oma genieten dan ook met volle teugen dit soort uitjes, wat z'n doorslag heeft op de rest van de familie.

Het was een flinke tafel die vanavond voor ons gereserveerd was in De Dolle Beer in Ouddorp, het lievelings-restaurant van opa en oma. Hoewel we elkaar op regelmatige basis zien of spreken, hadden we elkaar vanavond weer veel te vertellen, of zaten we gewoon lekker te kleuren (alleen ons kleine neefje Arjen dan!).
Het was eventjes wachten, maar daar verschenen onze hoofdgerechten. Oma genoot van haar garnalencocktail die ze zo graag lust en waarschijnlijk al weken naar uitkeek. Ook de rest smikkelde en smulde van zijn voorgerecht zoals bijvoorbeeld het pittig gehakt in bladerdeeg en ook bij Arjen gingen de frietjes en kip-nuggets zonder enige moeite naar binnen.

Toen we alweer een tijdje verder waren en het voorgerecht al redelijk ingedaald was, verscheen het hoofdgerecht ten tonele. Zelf nam ik deze keer iets anders dan biefstuk of schnitzel en koos ik voor een bordje overheerlijke ossehaaspuntjes. Een goed keuze zo bleek achteraf!

Als laatste gang was het tijd voor een overheerlijk toetje, want uiteraard hoort bij zo'n avond een goede afsluiter. Oma smikkelde in het verleden wel eens van een gigantische sorbet, maar deze keer hield ze het iets simpeler. Wel regelde Arjen nog wat vuurwerk op de toetjes van opa en oma en die vonden dat uiteraard schitterend. Op zijn beurt werd Arjen tot zijn grote verrassing ook nog even op een toetje met vuurwerk getrakteerd, terwijl oma al verlangend naar haar sorbet keek en niet veel later de eerste beetjes naar binnen slurpte.
Ook Janine en mijn neven en 'aangetrouwde' nicht hadden een goede keuze gemaakt wat betreft de toetjes. Het zal niemand verbazen dat ikzelf weer eens een Dame Blanche had uitgekozen en die bleek werkelijk overheerlijk! Een goeie voor in het archief dus...

Als blijk van dank werd er door de kinderen nog een mooie bos bloemen aan oma overhandigd en met dit gebaar kwam er helaas een einde aan ons overheerlijke en vooral ook gezellige avondje.

Een gedreven jonge hond

Mijn collega Jeroen Abel had me er al een aantal keren over verteld en ik was toch wel een beetje nieuwsgierig geworden. Toen ik 'm vorige week dan ook vroeg of we daar niet eens konden gaan kijken, riep hij tot mijn grote verbazing precies wat ik graag wilde horen...

Vanmiddag kwam ik na een ruige rit over een nogal verlaten Rotterdams industrieterrein, oog in oog te staan met 'Soundport'. Dit oude pakhuis werd met gemeentelijke steun door Stichting Kunst Accommodatie Rotterdam aangekocht en volledig verbouwd om onderdak te bieden aan onder andere componisten, sounddesigners, theatermuzikanten en opnamestudio’s. Ook Jeroen's neef Ferdi was de trotse bezitter van een van de fonkel nieuwe studio's die in dit pand huisvest en had vandaag zijn 'grande opening'.

Nadat we een aantal trappen omhoog gelopen waren, kwam ik samen met Jeroen en zijn vriendin Esmeralda, terecht in Ferdi's opnamestudio, die inmiddels vol vrienden en familie leek te zitten. We vielen dan ook direct in de boter, want meteen bij binnenkomst begon er een jamsessie met Ferdi zelf op de basgitaar. Er werden lekkere soul en funk nummertjes gespeeld en we luisterden onze oren uit.

Daarna was er gelegenheid om wat te kletsen en omdat ik eigenlijk niemand in deze ruimte kende, was ieders verhaal interessant. Uiteindelijk kreeg ik dan ook Ferdi te spreken en ook al zag ik hem voor het eerst, hij vertelde honderduit over zijn passie, muziek componeren én afmixen!

Geweldig om een jonge ondernemer als Ferdi zo gepassioneerd over zijn droom te horen praten. Ik herkende mezelf een beetje toen ik jaren geleden ook in diezelfde schoenen stond en mijn eerste bedrijf startte. Een jongensdroom kwam uit en als een gedreven jonge hond bruiste ik van de ideeën en energie om mijn bedrijf groot te maken.
Dat zag ik allemaal terug in Ferdi, want hoewel zijn studio nog in de spreekwoordelijke kinderschoenen staat, ben ik er vast van overtuigd dat deze jongen er gaat komen. Iemand die zo gepassioneerd over zijn vak verteld en nu al zoveel kennis in huis lijkt te hebben, verdient het om succesvol te zijn in dat wat hij zo graag doet.

Na een leuk gesprek nam Ferdi, aangemoedigd door zijn familie en vrienden, opnieuw de basgitaar ter hand en naast dat er nu een andere drummer, gitarist en zélfs een toetsenist aan te pas kwam, nam Ferdi zelf ook nog eens de vocalen voor zijn rekening.
Helaas vloog de tijd voorbij en trok ik na enkele toegiften de deuren van Soundport achter me dicht, om vervolgens huiswaarts te keren.

Het vierkantje dat er eigenlijk niet was

Tegenwoordig maken we bij Websites Nederland nogal wat online video's. Deze worden door klanten vaak genoeg niet alleen op de website geplaatst, maar zijn ook uitstekend geschikt om op een scherm in bijvoorbeeld de showroom te tonen. In dat geval valt het dan eigenlijk weer onder de noemer 'narrowcasting', maar details hierover zal ik mijn lezers besparen.

Voor een nieuw online video project bedachten we een wel heel apart concept en daarvoor moesten de nodige tests worden uitgevoerd. Uiteraard was ik het slachtoffer dat voor de lens plaats moest nemen...

Collega Jeroen legde het plan uit en ik putte diep uit mijn acteer aspiraties om Jeroen's test enigszins te doen slagen. Nu klinkt het allemaal heel bijzonder, maar binnen twee minuten was de test klaar en kon Jeroen terug naar de montage set om te kijken of zijn plannetje werkte.
Even later riep hij mij enthousiast en met een grote glimlach naar zijn bureau en ik wist al genoeg. De test was geslaagd...

We hoorden nog nèt het gekletter van paardenhoefjes wegebben...

Het was vanavond na werktijd lekker druk, maar vooral ook erg gezellig in de 'creatine' van Websites Nederland. Terwijl de kadootjes geduldig lagen te wachten, werd er eerst gezamenlijk genoten van een veelheid aan verschillende pizza's. Echter, toen de laatste punt naar binnen geschoven was, kon Sinterklaas avond beginnen!

Jaap mocht als eerste moeite doen om zijn gedicht voor te lezen en dat bleek 'm nog niet gemakkelijk te zijn gemaakt. Zijn kado kwam na het gedicht echter een stuk sneller uit de verpakking en hij was er maar wat blij mee.
Vervolgens vulden de vele voorgedragen gedichten de ruimte van de creatine en klonk er vervolgens hevig geknisper toen het inpakpapier vakkundig van de presentjes werd verwijderd, met vele blije gezichten tot gevolg.

Ook ikzelf werd blij verrast met een grappig gedicht, dat volledig op mij was toegespitst. Erg leuk hoe sommigen creatief zijn in hun teksten en de lachers op de hand weten te krijgen. Uiteraard mocht mijn kadootje ook niet ontbreken en toen ik het inpakpapier verwijderd had, had ik het nieuwe album van Kings Of Leon 'Come Around Sundown' in mijn handen. Precies zoals ik gevraagd had.

Voordat iedereen naar huis ging, klonk er een luid 'Dank u Sinterklaasje!' waarna we nog nèt het gekletter van paardenhoefjes hoorden wegebben...

"Is het al kwart over biertje?..."

Het is een vraag die bijna iedere vrijdag wel gesteld wordt in de studio van Websites Nederland. Door de weeks werken we met zo'n achttien internet-professionals met volle overgave aan de meest uiteenlopende projecten, van websites en webshops tot complete back-office systemen en zelfs iPhone en iPad applicaties. We proberen altijd 'leading in ons vakgebied' te zijn, maar als de klok op vrijdagmiddag de half vijf nadert, gooien we (indien mogelijk) ons werk naast ons neer.

Dan is het namelijk tijd voor welverdiende ontspanning en begint de week-afsluiting als terugkomend ritueel. Vaak wordt door middel van een korte presentatie aan het hele team duidelijk gemaakt welke projecten deze week weer succesvol zijn afgerond of welke projecten er deze week zijn binnengehaald en dus op stapel staan. Vaak genoeg gaat dit gepaard met de nodige glazen bier, chips en knakworsten of andere lekkernijen!

Toch is er een kleine verandering aangebracht in de 'ontspanning' tijdens onze afsluiting, want hoewel we al weer een paar maanden zeer gelukkig zijn met een heuse professionele voetbaltafel, horen we nu vaak ijzige stilten van concentratie, die gepaard gaan met kreten van vreugde, opwinding óf het kletteren van toetsen.
Terwijl de klok bijna het weekend aanwijst worden de vinger- en duimspieren nog eenmaal op de proef gesteld en kijken een aantal geconcentreerde blikken dezelfde richting uit. Sinds deze week zijn we immers weer in het bezit van de nieuwste FIFA game die nu al voor het seizoen van 2011 uitgebracht is. Het spel wordt in verbluffende High Definition kwaliteit op een levensgroot scherm geprojecteerd en de WN'ers varen er wel bij.

De laatste strijd voor het weekend wordt dus sinds kort in opperste concentratie op de digitale groene zoden gestreden en terwijl iedereen na vijf uur langzaamaan de de 'creatine' verlaat blijven er altijd nog wel een paar hangen, voordat de rust volledig terugkeert aan de Deltageul in Stellendam.

Althans, tot aan de maandagochtend dan, want vanaf dan wordt daar weer flink werk verzet en begint het hele circus weer opnieuw, totdat er weer iemand opmerkt: "Hé! Is het al kwart over biertje?..."

'De eenzame designer'

Tijdens mijn vakantie nam Websites Nederland het in Middelburg gevestigde en failliet verklaarde reclamebureau Men@Work over. Een bedrijf met een schitterend klantenbestand en veel potentie, maar waar flink de bezem doorheen moest. Onder andere het twee-en-twintig koppige team moest daardoor inkrimpen en ging men ook naarstig opzoek naar een betere en vooral goedkopere locatie.

Die werd vorige week gevonden en meteen werd de huur van het huidige pand opgezegd. Dat betekende echter wel dat er snel verhuisd moest worden en daarom bivakkeerde ik gisteren en vandaag met een aantal gezellige collega's van Websites Nederland, bij onze nieuwe collega's van Men@Work.

Gisterochtend vertrok ik dan ook met Leander en Jeroen richting Middelburg, waar we na ruim een uur aankwamen bij 'het paleis op de dam' zoals het huidige pand gekscherend wordt genoemd. Het bleek een schitterend karakteristiek oud pand, waar de houten vloer gezellig onder je voeten kraakt en de sfeer een knusse indruk op je achter laat. Ook de serre helemaal achterin het pand gaf een heerlijk sfeertje, met de mooie lichtinval en zicht op een kleine, maar gezellig ogend tuintje. En dan te bedenken dat er ook nog een gigantische kelder onder het pand huisde, waar je je af vraagt hoe ze dit enkele honderden jaren geleden toch zo hebben kunnen bouwen...

Veel tijd om rond te kijken hadden we echter niet, want de handen moesten flink uit de mouwen gestoken worden. We begonnen, ondersteund met de hulp van Peter en Lennart, met het uitmesten van de kelder en kwamen daarbij werkelijk alles tegen. Er werd flink gesjouwd en ook de rest van de verschillende kamers in het pand werden leeggehaald en ingeladen in de bus of aanhangwagen. Werkelijk alles ging mee en sommige stukken waren wat moeilijker dan de andere en dus moest er soms op miraculeuze wijze even een handje geholpen worden.

Terwijl Lieve en Cristèl gewoon doorwerkten aan de opdrachten die voor de klanten op stapel stonden, zaagde ik bijna letterlijk de poten onder hun vandaan, want alle bureaus (en dat waren er nogal wat!) moesten ook uit elkaar en verhuisd worden.
Voordat we echter de eerste vrachten overbrachten, deden we eerst een inspectieronde door het nieuwe pand dat zo'n 500 meter verderop gelegen is. Het was een schitterend pand, iets minder karakteristiek dan het huidige, maar wel veel beter ingericht en zeeën van ruimte.
Over ruimte gesproken, bij de wc's ontdekten we nog iets bijzonders. De ene wc was een stuk lager dan de andere en daar ondervond vooral onze grote vriendelijke reus Jeroen hinder van!

Enfin, de auto's werden voorgereden en uitgeladen en het merendeel ging direct richting de kelder om later nog een goed plekje te geven. Grotere stukken, zoals het nodige meubilair, mochten naar de tweede verdieping en dat bleek niet bepaald een eenvoudig klusje!
Vooral de grote zware metalen tafel met glasplaat bleek een hele opgave. Hij was ook nog eens te groot om in de kar te vervoeren en dus zat er niets anders op dan de tafel gewoon al rijdend over de weg naar het nieuwe pand te brengen (gelukkig zaten er wielen onder!).
Dat bleek echter nog een peulenschil vergeleken bij het naar boven krijgen van de tafel. De glazen plaat gleed snel uit je handen en was loodzwaar en toevallig ook nog eens nèt vijf centimeter langer dan het plafond hoog was. We moesten ook uiterst voorzichtig zijn, want voor je het weet ligt zo'n plaat in honderdduizenden stukjes op de grond.
Met veel moeite lukte het uiteindelijk om de glazen plaat én het stalen frame de smalle, bochtige trappen op te dragen en zonder kleerscheuren op zolder te zetten.

Na twee dagen sjouwen waren we dan ook bekaf, maar het resultaat mag er zéker zijn. Bijna alles is na twee dagen verhuisd, tot op de kleinste dingen na. Het gaf een beetje droevige indruk en ik maakte nog even een foto die de sfeer van 'de eenzame designer' goed weer gaf.

Morgen verhuizen de laatste twee bureaus en apparatuur van Lieve en Cristèl naar het nieuwe pand en maakt Men@Work officieel een nieuwe start!

Rook op het water

Neef Jeroen mag zich vanaf vandaag tot de negentien-jarigen rekenen en uiteraard brachten we een bezoekje aan zijn verjaardagsfeestje en namen tante Wilma's favoriete muziekinstrument gewoon even mee.

Hoewel Janine's saxofoon pas op de laatste dag van deze maand vanuit de fabriek in Frankrijk wordt opgestuurd, mocht ze deze en vorige week het exemplaar van Noortje lenen (dezelfde dus, zoals ik onlangs in een eerdere blog beschreef) om te oefenen en het zodoende niet te verleren.

Omdat tante Wilma al jaren saxofoon speelt, nam Janine de sax dus vanavond eventjes mee om hem te laten zien en te vragen wat tante Wilma er van vond.

Hij werd op het eerste gezicht al meteen goedgekeurd. Door de gehele visite trouwens, want de reacties waren allemaal lovend. Alleen, met een uiterlijk van een instrument kom je er niet en dus wilde tante Wilma ook graag even spelen. De mappen met bladmuziek werden daarom meteen uit de kast gehaald, de saxofoon omgehangen en hoppakee daar ging ze. Ook de speelkwaliteiten van deze sax werden even later goed bevonden, maar omdat dit instrument voor tante Wilma wat onwennig was en wij wel genoten van het achtergrond muziekje, kwam haar eigen toeter even later tevoorschijn.

Op de fel blinkend gouden saxofoon bracht ze verschillende nummers ten gehore en alle aanwezigen luisterden naar de vrolijke noten. Ook Daisy, die af en toe zelfs een nummertje meezong!

Als bonus een filmpje waarin tante Wilma een stukje van Deep Purple's 'Smoke On The Water' speelt...

Zowel opa als oma straalden weer

Een paar maanden geleden hadden we niet durven dromen dat we weer zo gezellig als vanouds bij elkaar zouden zitten, maar gelukkig liep het anders als wij dachten. Op de dag zelf belde ik uiteraard eventjes op om de felicitaties over te brengen, maar pas vandaag kon ik hen 'live' de hand schudden.

Nu alle vervelende dingen van de afgelopen maanden achter de rug lijkt en oma nog beter dan ooit tevoren is teruggekomen, vierden we vanavond in een bescheiden kring opa's 76e verjaardag. Ook oma, die een lang weekend verlof had van het geestelijk gezondheidscentrum, was er bij en dat maakte de hele club met kinderen en kleinkinderen compleet. Zowel opa als oma straalden weer en dat we opa's verjaardag op deze manier konden vieren leek op zich al een kadootje.
Er werd druk gediscussieerd over de voetbal en de op handen zijnde finale en Daisy was daarnaast onvermoeibaar en bleef de bal maar terugbrengen ook al gooide ik 'm iedere keer weer helemaal achter in de tuin.

Door de gezelligheid leek het snel laat te worden en hoewel alleen het maanlicht ons bijlichtte, werden we omringt door muggen. Het was dus onherroepelijk dat we keer op keer werden aangevallen door die ellendige beestjes, maar ome Johan maakte van de nood een deugd. Gelukkig wilde hij zijn idee wel met ons delen (al was ik het zelf af en toe even kwijt).
Ook Bethina vond nog iets interessants in de garage, waar ik uiteraard even later weer mee opgezadeld werd...

Ik ben blij dat we opa's verjaardag weer op deze manier hebben kunnen vieren en hoop dat er nog vele van deze gezellige avonden zullen volgen! Op naar de 77!

Met een brommende vierwieler langs de N57

Enkele weken geleden kocht hij samen met zijn zwager een stoere buggy via Marktplaats.nl. Sinds die tijd worden we doodgegooid met vele foto's en filmpjes van zijn avonturen en kan hij eigenlijk nergens anders meer over praten. Vandaag besloot hij echter zijn collega's ook mee te laten genieten van zijn nieuwe hobby…

Het liep al tegen half 9 toen er opeens pal voor het kantoor van Websites Nederland, een voertuig met luid gebrul tot stilstand kwam. Het bleek Jeroen, die met gevaar voor eigen leven met de buggy naar de zaak gekomen was. Uiteraard moest ik even een kijkje nemen en ook andere collega's liepen naar buiten om de buggy, die gewoon op kenteken staat en dus 'street-legal' is, te aanschouwen en vol trots showde Jeroen zijn grote liefde aan het aangestormde publiek.

Tijdens de middagpauze mocht ik plaats nemen achter het stuur en collega Koen was zo heldhaftig om naast mij in de cross-kar te stappen.
We reden, nadat hij eerst nog eventjes stil viel, als een dolle over het industrieterrein en door de berm langs de N57 en we hadden de grootste lol. Hoewel zijn topsnelheid niet hoger gaat dan zo'n 70 kilometer per uur, is de fun-factor van het apparaat des te hoger! Hij ligt lekker strak op de weg en je moet wel erg goed je best doen wil je alle grip in de bochten verliezen.

Na werktijd stapten ook collega's Jan (die sowieso veel met raceauto's heeft) en Paul nog even in de brommende vierwieler en de grijns op hun gezichten bij terugkomst sprak boekdelen!

Als bonus dit keer een filmpje van de rit die ik samen met Koen in de buggy maakte. We hebben er erg van genoten!

Een heerlijk avondje

De afgelopen dagen werd er flink geknutseld aan de Sommelsdijkse Haven. Tot in de late uurtjes werd de hand gelegd aan een paar leuke surprises, om nog maar te zwijgen over de gedichten. Zo maakten we voor oma (Sjaan), een replica van een echte Chanel No. 5 fles en probeerden die tot in detail na te maken en er een persoonlijk tintje aan te geven.
Voor mijn moeder werd een heus boek nagemaakt, met daarin uiteraard een leuk kadootje verstopt.

Op de avond zelf was de spanning al bij het eerste bakkie koffie te snijden. Vooral Arjen kon bijna niet wachten totdat de Sint en zijn Pieten ook bij ons langs de deur kwamen. We zaten er immer helemaal klaar voor!
Nadat de eerst koffie naar binnen gegleden was, ging opeens de deurbel en werd er op de raam geklopt. Opa en Arjan renden naar de voordeur om te kijken wie er aan de deur stond. Er was helaas niemand meer te zien, maar de persoon in kwestie was wel zo aardig om een hele berg kadootjes achter te laten! Die werden dan ook massaal door zowel opa, oma als Arjen met grote spanning de woonkamer ingedragen en toen alles bij elkaar lag, was het een flinke berg.

Daarna kon het feestje beginnen en wat hebben we gelachen om de leuke en soms scherpe gedichten die werden voorgelezen door een ieder. Ook de surprises werkten veelal op de lachspieren en sommigen moesten erg veel moeite doen om uiteindelijk bij het kadootje uit te komen. Zelf werd ik verwend met een voor mij inmiddels bekende pion, die uiteraard te maken had met mijn motorrijlessen. Ik vond 'm zo leuk dat ik 'm niet wilde beschadigen en haalde daarom met uiterste precisie het kadootje uit de surprise. Het bleek een welkome kadobon van VJ Motorsport, zodat ik weer iets voor mijn uitrusting kan kopen. Daar was ik erg blij mee!

Ook de surprises waar Janine en ik voor hadden gezorgd vielen in de smaak en werden, nadat ze eerst goed bestudeerd en de gedichten voorgelezen waren, gretig uitgepakt.
Iedereen kreeg iets wat hij of zij goed kon gebruiken en zo was iedereen aan het einde van de avond maar wat blij met zijn of haar kadootje.

Zo hebben we dus een erg leuk en heerlijk (familie)avondje beleefd!

Als bonus dit keer alle foto's van dit heerlijk avondje en deze zijn natuurlijk ook terug te vinden in het speciale album op mijn Flickr account.

Een fabuleuze toespraak van 'Uncle Johnny'

De feestelijkheden van vanavond beleefde ik opnieuw met een dubbel gevoel. Nadat ik vanmiddag een bijzondere middag op het water had beleefd met de ene kant van de familie, stond voor vanavond de viering van het 25 jarig jubileum van een andere oom en tante op het programma.

Hoewel uiteraard ook deze kant van de familie mij na aan het hart ligt, vond ik het toch erg moeilijk om ze toe te zingen dat we hopen dat ze nog lang plezier met elkaar mogen beleven, wetende dat het ook wel eens anders kan lopen en dat dat nu zo pijnlijk dichtbij is...

Janine en ik moesten ons nog flink haasten om op tijd op het feestje te komen, maar eenmaal daar aangekomen, bleken we nog ruim op tijd te zijn. Binnen werden de laatste voorbereidingen getroffen en de bedoeling van de ontvangst nog even doorgesproken.
Niet lang daarna rolde er een grote Amerikaanse klassieker door de Voorstraat van Stellendam en kwam netjes tot stiltstand voor 't Wapen van Stellendam, waar een bescheiden erehaag was gevormd.

Oom Johan stapte volledig in stijl uit, mét cowboyhoed en nadat hij samen met tante Wilma nog even poseerde voor de bijzonder oldtimer, kregen ze beiden een warm onthaal en ontvingen vele felicitaties.
Daar hielden ze dan ook een leuke bos rozen aan over en na nog een laatste foto, snelden ook zij zich naar binnen.

Daar zat iedereen al netjes te wachten en begonnen we na het vullen van de glazen en de fabuleuze toespraak van 'Uncle Johnny', waarin 25 jaar huwelijk in vogelvlucht voorbij kwam, begonnen aan de overheerlijke barbeque. Die vond midden in de feestzaal plaats en om de barbeque heen was het al snel een gezellige drukte.

Uiteraard werd het jubilerende bruidspaar ook nog toegezongen met een speciaal geschreven lied en ontvingen ze van ons allemaal een cheque om hen een steuntje in de rug te geven bij de op handen zijnde uitbreiding van de tuin.
Van de kinderen (Jeroen, Jan-Willem en schoondochter Christa) kregen ze nog een mooie lantaarn, die volgens Jan-Willem niet zou misstaan bij de vijver waar straks de koi-karpers in rond gaan zwemmen.

Na al deze kadoos en het lekkere eten, bleef het nog lang gezellig aan de tafels, maar ook aan deze avond kwam weer een einde.
Ondanks dat ik in gedachten nog bezig was met de gebeurtenissen van vanmiddag en het moeilijk vond om actief mee te delen in de feestvreugde, heb ik toch een leuke avond gehad. Ik ben dan ook erg benieuwd naar het resultaat van de nieuwe tuin!

Zo gezond als een Vis(ser)

Afgelopen zondag schreef ik nog over mijn Opa Visser, dat hij met veel toeters en bellen vanuit de kerk richting het ziekenhuis van Dirksland werd gereden omdat hij tijdens de dienst onwel werd. Gelukkig was het niets ernstigs en mocht hij dezelfde avond alweer naar huis, maar de schrik zat er bij mij en de rest van de familie, goed in.

Des te gelukkiger was ik dan ook toen ik 'm vanavond zo gezond als een Vis(ser) en met veel praatjes zoals altijd weer op Oom Johan's verjaardag zag zitten en hij in geuren en kleuren vertelde over het voorval van afgelopen zondag. Zo ken ik mijn Opa weer, lekker druk, veel praatjes, leuke verhaaltjes, en uitgekookt als een échte vissepoot zoals hij zelf altijd zegt.

Iets anders dan vissen waren de prachtige vogeltjes van mijn neef Jeroen, die alle kleuren van de regenboog hebben en waar hij trots wat jonkies van toonde. Waar vind je een nog duidelijker verschil tussen een jongetje en een meisje?

Een huiskamer vol gillende koters

Terwijl Gijs weer eens lag te dromen waren Janine en ik vandaag te gast op de verjaardag van Xavi, het zoontje van Janine's vriendin Antoinette en haar vriend Jeroen uit Ouddorp. Xavi werd vandaag alweer 1 jaar en ik heb dan ook lekker van zijn taart zitten snoepen. De huiskamer zat vól met andere kinderen en het was dan ook een hele drukke bedoeling met al die gillende en spelende koters.

Hoe zou dat over een paar jaar in onze vriendenkring zijn tijdens een verjaardag?

Op de pannenkoekenboot

Eigenlijk was mijn moeder half oktober al jarig, maar vanwege de nieuwe keuken van mijn ouders kwam het niet van een feestje.

Daar bedacht haar zus(je) (en mijn tante) Bethina iets op door haar een dagje en een nachtje in een kuuroord aan te bieden tezamen met haarzelf en mijn tante Wilma. Als afsluiting zou er nog een verrassing plaats vinden en zo geschiedde vandaag.

Althans, verrassing, ik begreep dat mijn kleine neefje Arjen al via de telefoon aan "Tante Net" had doorgegeven dat we naar de "Tannentoetenboot" zouden gaan dus mijn moeder was al van alles op de hoogte.

We verzamelden vanmiddag dan ook zoals gezegd bij de Pannenkoekenboot in Rotterdam die recht onder de Euromast zijn vaste aanlegplaats heeft.
Al snel hadden Opa en Arjen elkaar gevonden, evenals de rest van de familie. Na niet al te lang in de kou gestaan te hebben, arriveerden ook mijn moeder, Bethina en tante Wilma.
We moesten nog even wachten maar toen konden we gelukkig de boot op want het was toch nog aardig fris! Op gezelligheid hoefden we echter absoluut niet lang te wachten en zo trok opa al snel een biertje open en keek Arjen zijn ogen uit toen we uiteindelijk gingen varen.

Nadat het personeel van de pannenkoekenboot het buffet hadden geopend, ging onze gehele familie op de stapel pannenkoeken af zoals opa die hier de ingrediënten uitzoekt. Of wat te denken van oma en ome Johan of de rest van de hele familie.
Het werd dan ook snel stil op de boot en we hoorden links en rechts alleen nog maar gesmikkel en gesmak. Zoals bij mijn neef Jeroen die er een vreemde combinatie aan ingrediënten op zijn pannenkoek op nahield.

Ondertussen voeren we door de Rotterdamse havens en keek Arjen weer zijn ogen uit naar de vele kranen die op de kade stonden te laden en te lossen. Mijn vader smikkelde echter ondertussen vrolijk door, maar toen was het tijd voor een kadootje want Janine en ik hadden nog een wat leuks voor mijn moeder gekocht.
En terwijl zowel neef Jan-Willem en Christa als de rest van de familie toekeek, pakte mijn moeder haar kadootje uit.

Bethina beleefde op haar beurt nog veel lol in de ballenbak in het ruim van het schip maar het was natuurlijk de bedoeling dat Arjen er veel lol zou beleven. Dat deden ze dan nu maar samen en nadat ze beiden na een tijdje weer uit de ballenbak geklauterd waren, werd het speciale verjaardagstoetje voor mijn moeder gebracht en werd ze door de gehele boot luid toegezongen. Ze was natuurlijk blij verrast en mocht als eerste van de gehele boot aan haar toetje beginnen.
De rest van de boot mocht om de beurt een ijsje samenstellen en zo kwam het dat Jeroen wederom voor de smarties ging. Arend voorzag op zijn beurt mijn oom Johan nog even van een flinke dot slagroom en zo zaten Arjen en Jan-Willem (en ik natuurlijk ook) een tijdje later lekker van ons ijsje te smullen.

Na het ijs eten besloot ik nog even met Arjen in de ballenbak te gaan. Ja u leest het goed, niet alleen Arjen had het naar zijn zin tussen de duizenden gekleurden plastic ballen, maar ook ik vermaakte me wel!

Helaas kwam er aan al dit leuks toch ook weer een eind, maar niet voordat oom Johan (Uncle Johnny voor intimi) zich nog even de "Capo di tuti Capi" van de Maffia waande (zo leek het tenminste).
Nadat we het ruime sop, weer verruilden voor vaste grond onder onze voeten, nam Arjen afscheid van zowel oma als van opa en volgde de rest van de familie zijn voorbeeld en zo ging ieder zijn eigen weg huiswaards.

Al met al was het een heel gezellige middag! Iedereen bedankt en dit zouden we vaker moeten doen!