Toch even wennen om zo in de schijnwerpers te staan

Met de op handen zijnde Flakkeese Dagen en met het oog op de toekomst daarna, was het noodzaak om met een aantal goede promofoto's van mijn band 5th Suspect op de proppen te komen. Ook mijn bandleden waren meteen enthousiast en een fotograaf was al snel gevonden.
Er werd een afspraak gemaakt met Jasper Hof en doorgesproken welke sfeer we ongeveer wilden hebben. Daarna begon het spotten van een goede locatie voor de shoot en ook die was vrij snel gevonden! En toen was het opeens al zo ver...

Omdat ons debuut met de band met rasse schreden dichterbij komt, kreeg ik voor mijn verjaardag al een bijna complete kofferset voor mijn drumkit, zodat ik die straks zonder kleerscheuren kan vervoeren. Gisteren breidde ik de set nog wat uit met een tweetal nieuwe cases en dus kon ik vandaag pas écht goed mijn verjaardagskado uitproberen.

Mijn complete drumkit moest vandaag namelijk mee naar de photoshoot en dus was ik vanochtend al vroeg in de oefenruimte te vinden. Het was sowieso al een kleine volksverhuizing om mijn bijna complete set cases naar de oefenruimte te krijgen, maar nu moest alles nog gevuld worden.
Het afbreken ging uiteraard voorspoedig en toen ook mijn nieuwe 'statievencase' tot de rand toe gevuld en uitermate geschikt leek, was de oefenruimte opeens akelig leeg, maar de Volvo tot aan de rand toe gevuld! Helaas moest mijn grootste 'floortom' het nog even zonder beschermjasje doen en mocht naast mij plaatsnemen op de voorstoel. Met recht een VOLvo dus!

Vanmiddag kwamen we met z'n allen bij elkaar bij de oude C1000 in Dirksland, waar de photoshoot moest plaatsvinden. Daar kon alles uiteraard eerst weer uitgeladen worden, maar toen dat eenmaal gebeurd en alles weer opgetogen was, kon het hele spektakel pas echt van start gaan.
Terwijl de wachtenden elkaar wat vermaakten met live muziek of sterke verhalen, stonden anderen ondertussen soms wat onwennig en soms alsof ze nooit anders gedaan hadden, voor de camera. Toch was het voor iedereen wel even wennen om zo in de schijnwerpers te staan, maar we genoten met volle teugen.

Af en toe moest er even flink gesjouwd worden, maar alles uiteraard voor het goede doel. Het was dan ook vooral heel erg gezellig en goed voor de 'teambuilding' en dat is uiteraard ook wat waard.
Om die teambuilding nog eens even extra te benadrukken besloten we, nadat we toch de hele middag bezig geweest waren, met z'n allen de plaatselijke chinees te bezoeken, inclusief aanhang. Opnieuw was het erg gezellig met elkaar en we waanden ons al een serieuze rockband van wereldformaat, toen het leek alsof het gehele restaurant alleen voor ons beschikbaar was...

De resultaten van de photoshoot zijn terug te vinden in het speciale fotoalbum voor de band en binnenkort ook op onze website en sociale netwerken. Benieuwd naar ons optreden op de Flakkeese Dagen? Op zaterdag 16 april spelen we daar van 21:40 tot 22:20 en let op, want er zullen video-opnamen van ons optreden worden gemaakt, die uiteraard later weer op bovengenoemde media weer terug te vinden zijn!

Maar met alleen de looks kom ik er natuurlijk nooit...

Vorige week zette ik met enige moeite mijn nieuwe drumkit in onze 'studio' in huis, maar omdat ik het de buren écht niet aan kan doen om even lekker los te gaan op mijn nieuwe 'slag-ijzer', besloot ik 'm toch zo snel mogelijk naar de oefenruimte over te brengen. Ik moet er immers ook aan kunnen wennen en op deze manier kon ik 'm mooi in mijn nieuwe band uitproberen...

Onze gitarist Leon was zo vriendelijk me vandaag een handje bij de verhuizing te helpen en binnen no-time stond de Superstar Hyperdrive van Tama, netjes opgesteld in de oefenruimte.
De totale aanblik in de oefenruimte was schitterend, maar met alleen de looks kom ik er natuurlijk nooit, dus hoog tijd om er nog eventjes achter te kruipen en flink te oefenen!

Een verbluffende kleurschakering

Mijn trouwe Yamaha Gigmaker, mijn aller eerste drumkit, bleek aan vervanging toe. Niet dat hij oud en versleten was, maar omdat hij niet meer kon voldoen aan mijn wensen. De beginners set die ik aan het begin van mijn drum-hobby kocht, klonk niet zoals ik nu vind dat een drumkit moet klinken en omdat het oog 'ook wat wil' voldeed hij ook aan deze eis niet meer. Hard sparen voor een nieuw exemplaar dus!

Twee weken geleden probeerde ik daarom de Tama Superstar Hyperdrive bij MusicAllin te Harderwijk en die beviel bijzonder goed! Na eventjes nadenken gaf ik groen licht en tuigde ik deze week mijn Yamaha uit, omdat ik 'm tegen mijn nieuwe drumkit zou inruilen en legde hem daarom alvast in delen op de grond, zodat ik 'm snel de auto in kon schuiven. Ik zette echter ook nog enkele onderdelen op Marktplaats.nl en die bleken érg in trek, want binnen een week had ik vier van de vijf aangeboden artikelen al verkocht!

Vanmorgen was het dan zo ver, Janine en ik zouden opnieuw naar Noordwijk afreizen, maar nu zouden we terug komen met een fonkel nieuwe Tama. De Gigmaker lag daarom al vroeg in de kamer en zou weldra ingeladen worden.
Onderweg naar Noordwijk, in Den Haag om precies te zijn, verkocht ik nog even mijn bekkenset voor een mooie prijs en dat was uiteraard mooi meegenomen. Daarnaast was het in Noordwijk trouwens snel geregeld en keerden we al snel weer terug in Sommelsdijk, want ik had vanmiddag nog genoeg te doen.

Het waren flinke dozen waar de Tama in geleverd werd en dat betekende dan ook flink sjouwen, want alles moest uiteraard weer naar de tweede verdieping. Het leverde veel gekreun, gesteun en hilarische plaatjes op, maar toen alles boven stond, kon het uitpakken beginnen.
Uiteraard deed ik dat met de grootste zorgvuldigheid en na een tijdje uitpakken lagen alle onderdelen netjes verspreid over de vloer. Van de grote, gelakte ketels tot alle andere onderdelen en de kleinste schroefjes, moertjes en dingetjes aan toe. Aan de andere kant van de zolder bleef een grote bende achter, maar het was voor het goede doel!

Uiteraard was ik goed voorbereid en mijn gereedschap, bestaande uit een drumsleutel, een spanningsmeter en steeksleutel nr. 8, lag al in de aanslag en ik ging meteen aan de slag.
De bassdrum stond als eerste in elkaar en dat is natuurlijk ook niet vreemd als basis van ieder drumstel. Ik was bijzonder gecharmeerd van de schitterende 'brushed platinum grey finish', de kleur van het drumstel zogezegd. De ene keer leek het grijs, de andere keer lag er weer een gouden gloed overheen en soms leek hij zelf naar het paars te neigen. Een verbluffende kleurschakering dus. Schitterend!

Nadat ook het 'Iron Cobra' bassdrum-pedaal was geïnstalleerd, klonken de eerste zware dreunen door het huis en wat was dat een verschil met de Gigmaker! Prachtige, volle, ronde klanken vulden de bovenste verdieping van ons huis en ik haastte me om ook de rest in elkaar te zetten. Ik was sowieso onder de indruk van de kwaliteit van de onderdelen en zoiets mag je dan ook wel verwachten van Tama.
Na een tijdje uitpakken en opbouwen, werden de contouren van het uiteindelijke drumstel steeds duidelijker, en toen ook de bekken-stands opgesteld stonden, kon eindelijk de doos met de glimmende Zildjian ZHT bekkenset opengemaakt worden. Ook nu was het even passen, meten en vooral de standaarden een aantal keren verzetten voordat ze stonden zoals ik ze graag wilden hebben, maar toen dat eenmaal achter de rug was en de zolder inmiddels in een vuilnisbelt veranderd leek te zijn, kon ik eindelijk plaatsnemen op mijn drum-troon en klonken de eerste ritmes door de straat.
Wat een verbluffend gaaf geluid zit er in! Wat een volume! Hier kan ik bij mijn nieuwe band, waarin we rocknummers uit de jaren '80 spelen, zéker mee voor de dag komen en ik kijk er dan ook naar uit om mijn nieuwe aanwinst snel met de rest van de band uit te proberen.

Komende week zal ik mij echter vooral vergapen aan het uiterlijk van mijn drumkit, want de term 'oogstrelend' is hier bijna een understatement. Er moet echter op gespeeld worden, maar omdat ik dat de buren niet aan durf te doen, zal hij waarschijnlijk volgend weekend al naar de oefenruimte verhuisd worden, zodat ik lekker los kan. Wel jammer, want hij is schitterend om naar te kijken, maar daar draait het uiteraard niet om!

Als bonus een filmpje waarin ik de opbouw van de Tama Superstar Hyperdrive laat zien, maar omdat ik hier wel een paar uur mee zoet geweest ben, heb ik het in dit filmpje tot minder dan twee minuten weten te beperken...

Een enerverend dagje in Noordwijk

Nu bijna drie jaar geleden kocht ik mijn eerste echte akoestische drumkit, de Yamaha Gigmaker, en hoewel ik er het eerste jaar met heel veel plezier op gespeeld heb, speel ik tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar op mijn elektronische Roland TD9KX. In de eerste plaats omdat de Yamaha een flinke bak herrie maakt en ik me voor kan stellen dat de buren daar minder gecharmeerd van zijn als ikzelf van mijn hobby. Toch gaat mijn elektronische kit straks eenzaam verder...

Althans, hij zal niet snel meer in het gezelschap verkeren van een akoestische set, want mijn Yamaha gaat wellicht het veld ruimen en de nieuwe aanwinst zal dan in een oefenruimte komen te staan, zodat ik 'm ook echt ten volle kan benutten. Let wel, de Yamaha Gigmaker is een leuke kit als je net met drummen start, maar naarmate je referentiekader qua klanken uitbreidt, kom je er al snel achter dat deze kit niet echt aan de eisen voldoet. Nu volgende week de eerste oefensessie met een nieuwe band in de planning staat, wordt het dus tijd om een al tijden gekoesterde wens uit te laten komen. De wens zelf? Oh, een mooie Tama met een dikke vette rocksound!

Via Twitter (oh wat hou ik toch van 'sociale media'!) raakte ik in een interessant gesprek met een muziekwinkel met maar liefst vier vestigingen, maar de vestiging waar ik zijn moest zat in Noordwijk. Ze deden mij een interessant voorstel en hoewel ze niet de goede kleur hadden staan die ik graag zou willen hebben, besloot ik vandaag toch om samen met Janine naar Noordwijk af te reizen.

We parkeerden vlak bij de ingang van het gebouw op een industrieterrein even buiten Noordwijk. Bij binnenkomst viel mijn oog meteen op de uitgebreide drumafdeling, waar flink wat kitjes opgesteld stonden en terwijl Janine meteen de hoek met boeken in dook en ook nog wat vleugels bekeek, zocht ik naar mijn favoriete 'Tama Superstar Hyperdrive' en die had ik vrij snel gevonden. De uitvoering die ik tegen kwam was een bijzondere, volledig in chroom uitgevoerde versie en even verderop stond ook nog een wit-parelmoer uitvoering. Ook de naastgelegen muur met bekkens was interessant om eens doorheen te snuffelen en zelfs de elektronische drumkits waren goed vertegenwoordigd. Ik vermaakte me uiteraard prima en ondertussen vergaapte ik me ook nog even aan de gitaarafdeling en ik bedacht me dat Jurien het ook wel interessant zou vinden om hier eens te rond te kijken, zeker toen ik deze wel hele grote gitaar tegenkwam!

Gelukkig hadden ze bij MusicAllin niet stil gezeten en hadden na ons 'twitter-contact' ergens in een afgesloten kamertje, een mooie Hyperdrive in elkaar gezet. Het bleek een 'brushed metallic black' versie te zijn, een versie waar ik zelf niet voor zou kiezen, maar het gaat om de klank hè!
Wat meteen opviel was de mooie afwerking van deze honderd procent berken-houten kit, zoals de spanranden bijvoorbeeld, die gecoat leken te zijn in plaats van de standaard verchroomde uitvoeringen. Ook het 'Starcast' ophangsysteem van de toms bleek erg inventief en na een korte inspectieronde en nog even poseren, was het tijd om het geluid te testen.

Ik testte de kit mét en zónder dempringen (zonder ringen klinkt de toon langer door) en mocht ook in alle vrijheid verschillende bekkenseries uitproberen. Zo testte ik allereerst de Zildjian ZXT serie en de B8 van Sabian, maar uiteindelijk vond ik de iets dunnere variant van Zildjian, de ZHT-serie, de beste klank bevatten. Overigens sloeg Janine al die tijd netjes vanaf een krukje gade hoe ik tekeer ging op de mooie middenklasser.
Nadat ik in m'n hoofd had hoe ik het graag wilde hebben, maakte ik nog een interessant praatje met de verkoper en deed hij mij een uiterst scherpe en schappelijke aanbieding. Uiteraard wilde ik er nog even over nadenken en die tijd had ik sowieso wel, want de brushed platinum uitvoering komt over twee weken pas binnen.

Op de terugweg trakteerden Janine en ik onszelf nog op een portie overheerlijke 'twister fries' van de Burger King en werd de hamburger trouwens ook smakelijk naar binnen geschoven!

Als bonus een filmpje van mijn test met de Tama Superstar Hyperdrive, tijdens een enerverend dagje in Noordwijk!

De 'Candy Dulfers in spé'

Na tien lessen was het duidelijk. Hier wilde ze mee verder, maar dat was pas mogelijk na een flink lange onderbreking vanwege de vakantieperiode. In navolging van de miniatuur die ik haar vorige week kado deed, besloten we daarom vandaag op pad te gaan voor een echte.

De keuze viel op Muziekcentrum Van Gorp, vanwege de uitgebreide keuzemogelijkheid op de blaas-afdeling. Het ruim opgezette saxofoon gedeelte was precies wat Janine en Noortje zo aansprak. Ze hebben ze daar in alle soorten en maten, van hele rechte kleintjes (ik dacht altijd dat een saxofoon alleen uit bochten kon bestaan) tot hele grote waarbij de dames gewoon een opstapje nodig zouden hebben om ze te bespelen. Ze hadden overigens ook nog andere 'toeters' in verschillende uitvoeringen, maar de dames waren maar geïnteresseerd in één ding; een alt-saxofoon.

We moesten eventjes wachten tot er een geschikte medewerker beschikbaar was om ons te helpen en de meisjes werden daardoor steeds zenuwachtiger. Uiteindelijk zette de verkoper om te beginnen vier verschillende saxen in een oefenhok en meteen gingen de dames aan de slag. Ze bliezen er lustig op los, soms tegelijk om te luisteren naar het verschil in klank, soms apart van elkaar om even een solootje te kunnen geven. Uiteraard werd er ook vooral veel lol beleefd tijdens het spelen en dat is uiteindelijk ook waar het allemaal om draait nietwaar?

Ik liet de meiden achter en liep naar 'mijn' afdeling, de verdieping met slagwerk. Een ook hier uitgebreide selectie, van fel-gekleurde tot strakke parelmoer witte drumkits strekte zich voor mij uit. Ik bewonderde een Yamaha Phoenix die was afgewerkt met 'gouden' details en daar was de prijs dan ook naar. Voor de lieve som van €7.999,- wisselde deze bijzondere kit van eigenaar, maar dat werd ik dus niet...

Na een tijdje keerde ik terug naar de 'Candy Dulfers in spé' en ontdekte dat ze nog steeds aan het toeteren waren. De exemplaren die aan het begin van de testsessie aanwezig waren, waren reeds geruid voor andere mooi stukken en Janine had op het moment van mijn binnenkomst een wel heel mooi exemplaar in handen. Het bleek geen blinkend gouden zoals de rest van de test-saxen maar een heel bijzondere matte, 'vintage-look' uitvoering.
Op een gegeven moment moest er toch een keuze gemaakt worden en de dames plaatsten de drie finalisten naast elkaar. Qua klank en gevoel zaten ze aardig dicht bij elkaar in de buurt, maar het was vooral de looks die bepalend waren. De rood-gouden sax vonden de dames niet mooi maar hij speelde wel lekker. De gouden sax speelde ook lekker en de kleur viel al een stuk beter in de smaak, maar de mat-gouden sax vonden ze beiden het mooist en klok ook het beste. Het enige nadeel was echter dat hij iets boven het budget lag dat beide dames in het hoofd hadden, maar na knap onderhandelen werd de koop alsnog beslecht.

Helaas was er maar één exemplaar op voorraad en stonden Janine en Noortje een aantal uren nadat we binnengekomen waren, weer buiten met maar één sax en twee standaarden.

Thuisgekomen besloten we de 'Buffet' nog eens goed te bekijken en de handige en stevige meegeleverde koffer werd zorgvuldig opengemaakt. Eenmaal op de standaard kwamen de 'Ah's' en 'Oh's' pas echt los en leek het alsof de dames nu pas in de gaten hadden wat ze gekocht hadden. Zenuwachtig gegiechel was niet langer te onderdrukken, wat zoveel betekende dat ze er erg mee in hun nopjes waren. Toegegeven, het was ook een van de mooiste exemplaren die er tussen zat en we hadden alle drie altijd al een voorkeur voor deze stijl van saxofoon, maar hadden tot nu toe nog geen idee van de prijs en dan moet je eerst alles uitproberen.
Vooral het ingegraveerde bloemen-motief, dat zelfs doorloopt op de 'beker', in combinatie met de kleurstelling, maken deze 'vintage-look' saxofoon tot een échte eye-catcher.

Unaniem werd in de winkel al besloten dat Noortje de saxofoon mee naar huis mocht nemen en dus bleef er na een paar laatste blikken, alleen een standaard in de kamer over. Het fonkelnieuwe exemplaar van Janine is in bestelling, maar over de levertijd is helaas nog niets bekend in verband met de vakantieperiode. Ik hoop dan ook maar dat hij op korte termijn geleverd wordt, want ook ikzelf ben erg van dit instrument gecharmeerd. Daarna is het een kwestie van goed oefenen en dan kan ik met beide dames de bühne op. Iemand nog suggesties voor een goede naam?

Een pittige schoonmaakbeurt

Ik had er al ruim een jaar geleden spullen voor gekocht, maar iedere keer had ik er geen zin in om er aan te beginnen. Nu hij een tijdje niet thuis gestaan had vanwege de verbouwing en vanwege het oefenen voor de bruiloft van Keuf en Ellen, besloot ik echter om 'm weer terug in onze 'studio' te zetten, maar dat betekende wel dat ik 'm eerst van een opknapbeurtje wilde voorzien.

Sinds ik mijn eerste drumkit kocht, nu zo'n 2,5 jaar geleden, heb ik 'm weinig schoongemaakt. Althans, hij kreeg af en toe een doekje over de ketels zodat het meeste stof er weer vanaf was, maar de meest blinkende onderdelen zoals de 'bekkens' of 'cymbalen' ook wel genoemd, verloren stukje bij beetje hun glans. Daarom trok ik vandaag de stoute schoenen aan en begon vanochtend al op tijd met een pittige schoonmaakbeurt.

Eerst wilde ik het nog binnen doen, maar ik besloot toch de hele operatie buiten uit te voeren. Daar lagen ze dan, netjes verspreid en het eerste goedje 'Dunlop Intensive Cleaner' stond klaar om aan te vallen.
Na een tijdje poetsen op verschillende bekkens, zag het bijgeleverde 'washandje' er al niet meer uit maar het resultaat was verbluffend! Voor de poetsbeurt zag een bekken er een beetje dof uit, maar na de poetsbeurt leek hij van goud. Dat is dus pas eer van je werk hebben!
Ook het laatste goedje, de polish & cleaner verrichtte wonderen. Alle bekkens, waaronder mijn 20 inch ride bekken, glimmen nu als nooit tevoren. Het enige nadeel was dat het zeiltje wat eronder lag opeens vol zat met zwarte kringen, maar die kreeg ik er na goed schuren met een schoonmaakmiddel gelukkig ook nog van af.

Boven zette ik mijn drumkit weer in elkaar en haalde er een doekje overheen, voordat ik de bekkens weer op hun plaats installeerde. Hij staat er nu weer mooi bij en als ik haar zou hebben, zou ik het nu iedere ochtend in de weerspiegeling van mijn bekkens modelleren...

Een plezant Drummers Festival in België

Drummers zijn speciale mensen. Zo speciaal dat ze zelfs meerdere eigen festivals hebben. Er is nooit een basgitaar festival, er is nooit een zangers festival, maar voor die oh zo belangrijke drummers is dat er wel!

Ieder jaar lees ik weer in de Slagwerkkrant hoe leuk dat het Drummers Festival in het Belgische Tessenderlo weer was. Ieder jaar organiseert Adams Muziekcentrale uit het Belgische Diest een festival en nodigt daarbij vele bekende drummers uit.
Uiteraard voor mij weer de uitgelezen kans om een aantal grootheden aan het werk te zien en zo in ieder geval weer veel inspiratie op te doen.

Vanmorgen stond Ralph (nog zo'n drummer) al vóór de klok van half 11 op de stoep. Nadat we eventjes boven hadden 'in-gedrumd' namen we nog een kijkje in onze oefenruimte. Daarna vertrokken we snel richting het Belgische Tessenderlo voor een heerlijk dagje vol kijk en luisterplezier.

Toen we tegen de klok van 13:00 binnen kwamen, was de zaal al behoorlijk gevuld. Op het podium stond de kit van Mel Gaynor (Simple Minds) al te glimmen en niet lang daarna kwam de grote kale drummer zelf het podium op. Na een korte introductie en de toevoeging van bassist Eddie Duffy (eveneens van Simple Minds), begonnen de twee heren bekende ritmes uit het Simple Minds repertoire te spelen. Zelf ben ik geen groot fan van Simple Minds en ken dan ook eigenlijk weinig nummers. Toch waren er flink wat bezoekers die luidkeels het nummer konden noemen wanneer Mel vroeg of iemand het herkende, waarna hij weer achter zijn kit kroop en met volle overtuiging het volgende nummer speelde.

Na deze performance liepen Ralph en ik even verder door het gebouw, maar de grootte van dit festival viel ons een beetje tegen. Er waren wel een aantal 'kraampjes' die leuke producten aanboden (zoals deze Tama Superstar Hyperdrive die ik graag nog eens boven zou willen hebben staan), maar als er in totaal 10 kraampjes waren, dan was het een eind op gok ik.

Boven bleek ook nog wel een afdeling van de Roland V-Drums te zijn, waarvan ik mezelf ook een gelukkige eigenaar mag noemen (van de Roland TD9KX welteverstaan) en er was dan ook aardig wat animo. De jeugd zat vrolijk hun eigen ritmes te timmeren terwijl een demonstrator (het viel me tegen dat Michael Schack niet aanwezig was) zich licht uit de ogen zat te kloppen!

Terug in de zaal was de volgende act begonnen en Ralph en ik zochten een lekker plekje op de tribune en lieten ons wegzakken in een heerlijke bioscoopstoel. Alex Acuña stond op dat moment op het podium en hoewel het eerst leek of hij een beetje in de war was toen hij met zijn rug naar het publiek de cajon bespeelde, herstelde hij zich snel en liet allerlei stijlen voorbij flitsen. Hij leerde ons dat ritme altijd bestaat uit een up- en een downbeat ('heaven and earth' noemde hij het met zijn Spaans - Amerikaans accent).

De van oorsprong Peruaanse Alex Acuña is een Amerikaans drummer en percussionist. Hij verwierf onder andere bekendheid als drummer bij de jazzrock-formatie Weather Report en speelde met artiesten als Elvis Presley en Diana Ross.
Niet alleen op zijn slagwerkattributen bespeelde hij het publiek maar ook op de drumkit wist hij jong en oud te boeien met zijn indrukwekkende syncopische figuren.

Nadat Alex van het podium verdween liet presentator Dom Famularo (waarvan ik ook al eens een clinic heb bijgewoond) ons weten dat eerst Alex en later Mel Gaynor een signeersessie in de hal zouden geven. Uiteraard moest ik een handtekening van Mel Gaynor hebben en zo kocht ik een paar drumsticks om te laten signeren. Ralph volgde het voorbeeld en dus wachtten we geduldig af totdat Mel achter de signeertafel zou kruipen.

Ondertussen werden we in diezelfde hal getrakteerd op een improvisatie van 3 (onbekende) drummers die alles uit de kast haalden om het publiek te entertainen. De zware drumbeats en de hoge felle klanken van de snaredrum, gingen door merg en been in de kleine hal en ook het podium had het zwaar te verduren. Het schoof voortdurend heen en weer en leek bijna te bezwijken onder al het drumgeweld van de drie heren.

Even later kwam Mel aangelopen en signeerde voor jong en oud. Ook de posters moesten voorzien worden van een handtekening en ik keerde dan ook terug met een gesigneerde drumstick én een poster. Alhoewel, de handtekening op de drumstick was meer een uitgeschoten krabbel dan een echte handtekening, maar ik geef het je te doen op zo'n rond stukje hout!

Na lang wachten kondigde 'the Dom' eindelijk het optreden aan waar velen op leken te wachten. De opstelling op het podium was niet alledaags (de drumkit stond een kwartslag gedraaid ten opzichte van het publiek) maar dat was de drummer in kwestie ook niet.
Even later trad daar namelijk de alom geprezen Dave Weckl aan. Ik had al vele verhalen over 'm gehoord, dat het een ongelooflijke arrogante etterbak moest zijn en dat werd wel bevestigd toen hij voor het eerst tot het publiek sprak. Geen glimlach of wat dan ook en eerst beginnen met "I want to make a deal with you people...". Ik voelde de bui al hangen. Dave begon te zeiken dat het als muzikant steeds lastiger wordt om rond te komen en wilde geen rooie opname lampjes zien tijdens zijn optreden. Hij wilde zichzelf niet terugzien op YouTube zonder er maar één cent voor gevangen te hebben. De kwal. Zeker nadat hij 5 minuten later stond te vertellen dat het zo heerlijk was dat je nu zoveel kon leren van drummers via kanalen als YouTube!

Enfin, hij lulde de eerste 20 minuten vol over wat de beste houding was en van welke grootheden hij het vak geleerd had. Daarna sloeg hij zijn eerste noten en hoewel zijn arrogantie in mijn geheugen gegrift staat, was zijn spel daarentegen werkelijk adembenemend! Wat een bijzondere ritmes weet deze man uit zijn polsen te persen en dan de souplesse waarmee het gebeurd! Geen druppeltje zweet kon ik bij 'm herkennen en zijn stokken leken zelfs over de vellen en cymbalen te zweven...

Daarnaast vertelde hij ontzettend veel over het 'drummer zijn' en het laatste half uur bestond uit het beantwoorden van vele vragen. Hij was zelfs bereid om antwoord te geven op vragen als "What breakfast do you take in the morning..." dus dat viel dan op zich weer alles mee. Hij was eveneens niet te beroerd om wat oefeningen te laten zien die we vanuit verschillende posities op verschillende schermen konden volgen. Hoewel hij het deed lijken alsof het de normaalste zaak van de wereld was en iedereen het kon leren, slaakte iedereen bij elke oefening een diepe zucht waaruit op te maken viel dat alle aanwezigen zoiets hadden van "Ja dat zeg je nu wel zo makkelijk maar wat je doet is best bizar!"...

Na deze bijzondere Dave Weckl hielden Ralph en ik deze bijzonder plezante dag voor gezien. De laatste gast van die avond, Sheila E, besloten we niet meer mee te pikken want de reis duurde zo'n 1,5 uur, waarna Ralph ook weer door naar Rotterdam moest rijden.

Als bonus deze keer een filmpje van Dave Weckl, die de pot op kan met z'n anti-YouTube gezever. Mensen zoals ik kopen zijn DVD's juist vanwege YouTube dus wellicht dat hij door dit filmpje een aantal nieuwe klanten in de wacht sleept. Ik hoop het voor 'm want hij is zéker de moeite waard om naar te kijken!

Drumbonen & Kaneelstokken

Zijn vorige solo show was erg goed bevallen en smaakte naar meer. Hoewel we hem vorige week nog met zijn Earring-broeders op het podium hadden zien rocken, was het vanavond alweer tijd voor zijn volgende solo. Ditmaal in theater 'Het Kruispunt' in Barendrecht.

Voordat we dus naar Ceasar's solo theatervoorstelling zouden gaan kijken, konden we mooi even een hapje eten bij Barend Beer, dat daar niet zover vandaag ligt. Hoewel de trouwe lezer misschien anders vermoed, was het Janine die het voorstelde en uiteraard kon ik daar geen nee tegen zeggen! We kozen samen voor de mixed-grill, waar we heerlijk van hebben zitten smullen. Uiteraard mocht het toetje niet ontbreken en wist ik al precies ik zou nemen. Dat had ik natuurlijk al even op internet gechecked en dus schoof ik aan het einde van dit (vr)eetfestijn een heerlijke Dame Blanche naar binnen!

Zoals gezegd viel Earring drummer Cesar's eerste solo theatervoorstelling 'Slagdroom' erg bij ons in de smaak. Wat ik heb veel gelachen en geluisterd naar de heerlijke drumsolo's die voorbij vlogen. Ik was daarom maar was benieuwd wat een van mijn grootste drumhelden van zijn tweede show 'Drumbonen & Kaneelstokken' zou bakken...

Hoewel ik erg tegen Cesar en zijn drumwerk opkijk, moet ik deze keer toch ook erg kritisch zijn. Zijn nieuwe show maakte namelijk onze verwachtingen niet waar. Zet me met deze man in één en dezelfde kamer, geef 'm een dikke drumkit en laat 'm uren spelen. Ik luister en zal blijven luisteren. Heerlijk! Daar valt niks op af te dingen...

Gelukkig gooide hij er aardig wat dikke solo's doorheen maar de rest van de show vond ik tegenvallen. Grappen kwamen niet over, vaak was de timing verkeerd (hij kwam als typetje het podium op terwijl daar nog een intro-filmpje bij hoorde wat pas veel later begon te spelen) en hij vergat enkele stukken en moest zich daardoor soms even excuseren en iets terug gaan in zijn verhaal. Wat ik daarnaast nog jammer vond is dat hij, terwijl hij meedrumde op muziek van de Earring, af en toe zijn snelheid aan moest passen. Hij bleek soms sneller en soms wat langzamer dan de rest van de muziek te spelen, maar goed, dat is niet zo gek als je bedenkt dat de band normaal gesproken anticipeert op de snelheid van de drummer en niet andersom!

Toch gun ik Cesar het voordeel van de twijfel, want het was waarschijnlijk de tweede uitvoering van deze show. Die begon namelijk op 13 februari en aangezien we hem de 20e nog bij de Earring zagen, kan hij dus onmogelijk al vaker deze show hebben opgevoerd. Daarnaast wist hij ons te vertellen dat de show in beginsel was geschreven voor 12 jaar en ouder, maar bleek een groot gedeelte van zijn publiek bij de eerste voorstelling die norm lang niet altijd te halen. Daarom moesten er hals over kop aanpassingen gedaan worden en was de inmiddels 62 jarige rocker af en toe een klein beetje de weg kwijt.

Erg leuk om te zien was ook dat Cesar na de show even de tijd nam voor zijn fans en zelfs de aller jongsten op hun wenken bediende. Zo zag ik een de vaders met zijn kroost op de 'grote Earring drummer' afstormen met de vraag of hij een handtekening voor zijn zoontje wilde zetten. Oh ja en dan wilde hij er zelf ook wel een... Natuurlijk!

Ik geloof vast dat wanneer 'Cees' een aantal shows verder is, de foutjes wel grotendeels zijn verdwenen. Gaandeweg wordt er aan zo'n show toch het een en ander bijgeschaafd en is het vooral in het begin een kwestie van uitproberen.

Het drummen zal hij in ieder geval nooit verleren en dus blijf Cesar, ondanks deze tegenvallende avond, nog steeds mijn drumheld...

Een wel heel bijzondere drumkit

We hadden elkaar er al eens vaker over gesproken, maar er was nooit eerder van gekomen. We deelden dezelfde passie, alleen zwakte het bij hem wel wat af met de jaren.

Nadat ik gisteravond een telefoontje van 'm kreeg, ging ik vanavond even langs bij een van mijn trouwste blog-lezers, een collega van Janine die een straat verderop woont. Jan wilde zijn drumspullen verkopen (eeuwig zonde!) en had ze alvast uitgestald zodat ik als eerste een kijkje kon komen nemen. Hij verkocht het liever aan een liefhebber dan aan iemand via Marktplaats!

Hij had me al eens over zijn bijzondere drumkit verteld, die je schijnbaar als klein pakketje, makkelijk in de achterbak van je auto kon leggen. Ik kon me er toen niet zoveel bij voorstellen, maar toen ik de kit vanavond eenmaal zag staan, wist ik precies wat hij bedoelde.
Hoewel mijn mond al open viel toen ik recht op de kit keek, wist ik helemaal niet wat ik zag toen ik dichterbij kwam. De kit bestond uit niet meer dan een paar vellen met een span-rand en de standaarden voor de bekkens maakten het nog een beetje tot een echt ogend drumstel.
Uiteraard moest ook het belangrijkste even getest worden, de klank! Daarom kroop ik achter de 'zwevende vellen' en sloeg een paar toms aan. Helaas kon ik niet helemaal m'n gang gaan vanwege de slapende buurman, maar hoe ver mijn mond ook nog steeds open stond, hij ging nóg verder.

Ik snapte niet hoe dit kon, maar het geluid was eigenlijk nog best goed! Normaal gesproken wordt de klank van een drumkit gevormd door de ketels waar de vellen op gespannen zijn en hoe dieper de ketel, des te lager het geluid. Je zou daarom verwachten dat deze drumkit een uitzonderlijk hoog geluid moet voortbrengen, maar niets was minder waar.
De kit deed niet veel onder voor een normale versie en dus had ik weer wat geleerd! Een erg bijzonder instrument, waar er volgens Jan maar twee van in Nederland circuleren.

Echter, het was niets voor mij om te kopen. Wel bijzonder om te horen en te zien, maar zelf zou ik er niet zo snel voor kiezen, al is het alleen maar omdat ik dan ruzie thuis heb! Er staan immers al twee drumkits op zolder!

Jan liet me nog meer zien en daar zaten een aantal erg interessante stukken tussen. Zoals deze Premier snaredrum met een wel erg mooie finish en een erg bijzonder boven-vel.
Ook de 'piccolo' van Pearl was een interessant stuk uit Jan's verzameling en was ik eveneens geïnteresseerd in de kleinere 'timbalen'.
Een erg mooie verzameling dus, waarvan ik misschien binnenkort een aantal leuke stukken van kan overnemen. Jan gaat ondertussen eens nadenken wat hij er voor wil hebben en tot die tijd zal ik het even met de foto's moeten doen.

Oh ja, voor de échte race-fans, Jan heeft ook nog een heuse 'Play Seat' te koop die is aan te sluiten op de PlayStation 2 (die ik dan weer te koop heb)!

Een groot verschil tussen de meester en de leerling...

Niet alleen op technisch en muzikaal vlak zit er een groot verschil tussen "Meester Gert" (waar ik nu weer al ruim een jaar les van krijg) en mij, maar ook tussen het gevoel voor warm en koud. Want hoewel ik op deze heerlijk warme lentedag het liefst in mijn hempie speelde, kwam Meester Gert vandaag zelfs in een trui lesgeven!

Oké, niet verwonderlijk ook, want híj staat stil terwijl hij míj het zware werk laat doen! Toch speelde hij vandaag voor het eerst eens goed op mijn elektronische drumkit en trok ik stiekem een fotootje...

Een heuse zolderkamerartiest

Ik ben gek op elektronica en gadgets en nadat ik een demo avond van Michael Schack, drummer van onder andere Kate Ryan en Milc Inc. (ja niet alles bij dit muziekgenre wordt door de computer gegenereerd!) had bijgewoond, was ik eigenlijk min of meer verkocht.
Toch was ik van plan het voorlopig bij mijn akoestische drumkit te houden, want er is eigenlijk niks mooiers dan een akoestische set waar de buren lekker van kunnen meegenieten als hij bespeeld wordt.

De afgelopen maanden heb ik toch enkele keren een Roland TD9KX uitgeprobeerd bij onder andere Tierolff in Roosendaal en Feedback in Rotterdam. Het ding speelde fantastisch en beschikte in tegenstelling tot de concurrent van Yamaha, over heuse gaasvellen in plaats van rubberpads, dat het speelgevoel duidelijk verbeterde.

Het voordeel van een V-Drum (zo worden ze in vakjargon genoemd) is dat je uit dezelfde kit wel honderden verschillende geluiden kan halen. Bij een akoestische drumkit komt het aan op het afstemmen van de vellen, merk vellen, diepte van de ketel, het hout waar de ketel van gemaakt is enz. Bij een V-Drum kun je alles naar hartelust instellen, zoals de sound van alle toms en bekkens, de omgeving waarin je speelt (badkamer, gymzaal, garage, huiskamer etc.), de muren van de omgeving waarin je speelt (hout, pleister of glas), tot zelfs de positie van de virtuele microfoons die je geluid opnemen (onder of boven).
Je begrijpt, er zijn weinig beperkingen bij een dergelijke drumkit. Ook kun je alles heel gemakkelijk opnemen door bijvoorbeeld gewoon je computer aan de V-Drum te hangen en het geluid op te nemen. Geen gezeur dus met microfoons die je bij een akoestische drumkit moet plaatsen.

Omdat ik graag verder wil met muziek (niet dat ik nu de ambitie heb om een groots artiest te worden, maar meer voor het plezier), dacht ik er goed aan te doen om over een tijdje ook zo'n V-Drum aan te schaffen. Ik zie Jurien en Richard immers met allerlei apparatuur sjouwen waarmee ze de meest bijzondere geluiden uit hun gitaar trekken en van alle apparatuur die beschikbaar is voor een elektrische gitaar kon ik alleen maar watertanden. Voor mijn tak van sport, zeker met een akoestische kit, bestonden dergelijke hebbedingetjes eigenlijk niet.

Afgelopen zondag keek ik nog eens op de site van Tierolff en zag tot mijn grote verbazing dat de prijs van de Roland TD9KX (die ik op het oog had), opeens aardig gestegen was. Ietwat verontwaardigd mailde ik hen om te vragen hoe dat nu toch mogelijk was dat alles opeens een stuk duurder was geworden. Ze hadden mij al eens verzekerd dat de prijs voor de TD9KX eigenlijk te laag was voor hetgeen er allemaal mogelijk was met de TD9 module (ook Michael Schack had mij dit verzekerd), maar nu was de prijs tóch omhoog gegaan!

Om een lang verhaal kort te maken, door de stijgende Yen en de dalende Dollar (Roland is van Japanse makelij, die sommige onderdelen via de Verenigde Staten invoert) waren de prijzen omhoog gegaan. Tierolff moest nu immers ook een hogere inkoopprijs neertellen en dan is het logisch dat ook de verkoopprijs omhoog gaat.
Toch was Tierolff breidt, zeker na het tonen van de prijs bij de concurrent die €250,- lager lag omdat zij nog voorraad hadden staan die tegen de oude prijs was ingekocht, mij tegemoed te komen. Ik besloot dan ook nu mijn slag bij Tierolff te slaan, want niet alleen gunde ik hen deze verkoop omdat ze mij altijd fantastisch van dienst zijn, ik bedacht me ook dat als ik het nu niet deed, ik over een paar maanden voor dezelfde kit €250,- extra zou moeten betalen. Dan was ik immers een dief van mijn eigen portemonnee!

Vandaag ging ik dus wat eerder van mijn werk vandaan en besloot toch met mijn eigen auto richting Roosendaal te rijden, inplaats van met het "busje" van mijn vader. Het moest gek zijn wilde niet alles in mijn auto passen. Toch bleek het allemaal niet veel groter te moeten zijn! De achterbak was nokkie vol geladen en zelfs toen ik alles ons halletje had uitgestalt bleek het een aardig pakket te zijn.
Janine was niet thuis en dus kon ik ongestoord (niet dat ik dat normaal niet kan) mijn gang gaan en de hele avond aan mijn nieuwe drumkit besteden. Het zou immers nog een flinke klus zijn om alles in elkaar te krijgen dacht ik.
De plaats waar ie moest komen te staan had ik al bepaald en dus kon de opbouw snel beginnen nadat ik alles netjes had uitgepakt en het vele karton over de gehele zolder lag verspreid.

Na 2 uren van zweten en afstellen stond hij eindelijk in elkaar en was hij klaar voor gebruik. Ik kreeg trouwens van de mannen van Tierolff zelfs nog een heuse V-Drums Powerball kado om de onderarmen en polsen te trainen. Wim verzekerde me dan ook dat ik de volgende keer dat ik bij hen langs zou komen, 2 keer zo breed zou zijn. We zullen zien!

Mijn fonkel nieuwe Roland TD9KX staat nu dus tegenover mijn geliefde akoestische Yamaha Gigmaker waarvan ik weer al bijna 1 jaar de trotse eigenaar ben. Ik mag mijzelf nu dus met recht een heuse zolderkamerartiest noemen met mijn bescheiden "studiootje". Ik heb zelfs al geëxperimenteerd met het opnemen van de drums en dat is erg leuk om te doen! Wellicht dat ik in de toekomst meer van dat soort grappen ga uithalen.

Als laatste rest mij Wim en Koen van Tierolff Muziekcentrale nog publiekelijk te bedanken voor de wederom fantastische service en de goede afhandeling. Ik ben erg blij met mijn nieuwe drumkit!

De overeenkomst tussen ijs en een drumvel...

Het is een overeenkomst waar je waarschijnlijk alleen ten nadele me geconfronteerd kunt worden. Althans niet helemaal dan.

Vanmiddag reed ik namelijk even langs de muziekwinkel in Roosendaal om een zogenaamde Tension Watch van Tama te kopen. Een watte? Een spanningsmeter in het gewoon Nederlandsch om de velspanning van mijn trommels te meten en gelijkmatig af te stellen. Op die manier zou ik dan een mooi gestemd en gelijkmatig geluid uit alle trommels krijgen.
Nog voor het eten ging ik er mee aan de slag en ik dacht dat het een "kat-in't-bakkie-karweitje" zou zijn, maar dat had ik mooi mis! Ik was namelijk heel enthousiast aan de spanbouten van mijn snaredrum aan het draaien toen er iets begon te kraken. Nog voordat ik goed en wel in de gaten had wat er gebeurde sprong mijn ondervel (dat een stuk dunner is dan mijn slagvel) kapot onder de hoge druk die de spanrand nu op het vel uitoefende. En zo keek ik dus recht in mijn snaredrum. Dat wordt dus even niet drummen of morgen nog even voor het nieuwe jaar een nieuw ondervelltje zien te scoren...

Wat er ook kraakte (daar hebben we de overeenkomst) was het ijs! Vanmiddag stond ik al even met "buurjongen" Arno op het ijs achter ons huis om te kijken of het al "schaats-waardig" was, maar het kraakte zo hard dat we niet wisten hoe snel we weer op de kant moesten komen.
Vanavond daarentegen was het een drukte vanjewelste aan de Singelkade met een paar honderd mensen die al schaatsend en sleeënd, veel plezier maakten.

Ook "buurjongens" en gebroeders Leen en Arno waren van de partij, want zij hadden zich vanmiddag beiden een paar gloednieuwe ijzers kado gedaan. Ook een van Janine's collega's stond met haar dochtertje op de ijzers en hoewel Janine haar kunstschaatsen nog even in het vet liet staan stond ze toch gezellig mee te doen.

Zo zie je maar dat de meest uiteenlopende objecten, toch een overeenkomst kunnen hebben. Gelukkig bleef het bij het ijs alleen bij kraken en verdween er niemand in het koude water. Liever een gescheurd velletje, dan een nat en ijskoud pak...