Vele meters inpakpapier werden deskundig verwijderd

Terwijl Gijs zich nergens druk om maakte, waren Janine en ik eerder deze week al druk bezig met de voorbereidingen op 'het heerlijk avondje'. We waren beiden de gehele avond lekker aan het knutselen en daarbij werd natuurlijk veel geknipt, geplakt, gemeten en nog eens uitgeprobeerd, maar toen de klok zo'n beetje bedtijd aanwees en we moegestreden waren van een avondje de 'Crea Bea' uithangen, waren we toch wel erg trots op het uiteindelijke resultaat.

Het was vanavond erg gezellig bij ome Johan en tante Wilma in Den Bommel, waar we met de gehele familie Visser, ietwat ongeduldig zat te wachten op Sinterklaas en zijn Pieten. Opeens klonk daar de deurbel en neefje Arjen sprintte naar de voordeur. Toen hij die open trok slaakte hij een kreet van opwinding. De Sint had kadootjes gebracht!

De toch wel grote huiskamer stond al snel vol en Arjen wist niet waar hij moest kijken. De jute zak leek echter speciaal voor hem te zijn en weldra had hij het eerst kadootje te pakken en volgenden er in rap tempo steeds meer.

Gelukkig was er ook genoeg voor de rest van de familie en werden er vanavond vele grappige en vooral ook goede gedichten voorgelezen, waar iedereen dan ook aandachtig naar luisterde.
Ook de kadoos waren overvloedig aanwezig en zo werden er vanavond vele meters inpakpapier deskundig verwijderd, al ging dat af en toe niet helemaal van een leien dakje en moest soms de gereedschapskist van ome Johan er aan te pas komen!
Overigens was er ook veel aandacht besteed aan de surprises. Waar sommigen de kadoos wel heel goed verpakt hadden, hadden anderen er soms hele kunstwerken van gemaakt.

Al met al was het dus erg gezellig vanavond en kreeg iedereen leuke kadootjes die vaak goed van pas kwamen. Het enige nadeel is dat zo'n 'heerlijk avondje' dan altijd weer veel rotzooi geeft, maar dankzij de deskundigheid van neef Jeroen was dat ook al snel weer opgelost.

Tot volgend jaar Sinterklaas, nu snel naar verder naar de Kerstman!

Heerlijk zo'n immer enthousiaste opa!

Oma Visser heeft een vervelend jaar achter de rug. Ze was ziek en hoewel ze nu wel gelukkig weer thuis is, is ze nog altijd herstellende. Vandaag concentreerden we ons daarom even op wat anders, want oma vierde vandaag haar 74e verjaardag met ons!

Bij binnenkomst troffen we oma waar we haar meestal treffen, zorgzaam in de keuken. Ze was koffie aan het inschenken voor haar gasten en legde alles meteen neer toen we binnen kwamen. We feliciteerden haar met haar verjaardag en waren uiteraard niet zonder lege handen naar Stad aan't Haringvliet gereden.
Opa was intussen al druk bezig met het uitdelen van de gebakjes en nadat Janine oma even hielp met het uitpakken van haar kadootje, hoorde ik opa al direct de alom bekende woorden "Euh! Das leuk Sjaan! Kiek us!" spreken. Heerlijk zo'n immer enthousiaste opa!

Daarna was het gezellig keuvelen, zo met z'n allen bij elkaar. En terwijl het op oma's vier-en-zeventigste verjaardag weer gezellig gevierd werd, leukte opa de avond op met af en toe een aantal grote verhalen...

Een voorspoedig en gezond 2010!

De overgang van het oude in het nieuwe jaar is toch altijd iets aparts. Hoewel het iedere dag een keer een nieuwe dag wordt en je feitelijk gezien maar een minuut verder bent, zit je theoretisch in een nieuw jaar. Op zo'n eerste dag van het nieuwe jaar en zelfs van het nieuwe decennium is er altijd plaats voor bezinning. Terug denkend aan wat er in het afgelopen jaar allemaal gebeurde, hoop ik op een voorspoedig en gezond 2010 voor iedereen!

2009 Was een veel bewogen jaar en zal ik niet gauw gaan vergeten. Vrienden gingen samen wonen (zo werd er op de eerste dag van 2009 al direct een huis gekocht door Marc en Gaby!) of verlieten hun huiselijke plekje en wisselden dat in voor een aantal maanden Afrika of maakten een droomreis door de Verenigde Staten.
Ook werden er een aantal kleine vriendjes geboren en kwam er een leuke aankondiging van een nieuwe kleine vriend of vriendin die verwacht wordt voor het nieuwe jaar.

Feestjes waren er te over en menig concert of festival werd bezocht. Ik maakte zelf ook aardig wat leuke muziek dit jaar en heb daar erg van genoten! Ik begon zelfs samen met Richard aan mijn motorrijbewijs en hoop dat in 2010 te mogen halen...

Toch werd dit jaar voor het grootste gedeelte overschaduwd door het ziekbed en overlijden van ome Leen. Een man die mij en vele anderen erg dierbaar was en is, maar die we in 2010 helaas niet meer mogen meemaken. Vreemd, een nieuw jaar ingaan zonder diegene waarmee je juist zo graag het nieuwe jaar in had willen gaan...
Hoewel er ook veel mooie en leuke dingen gebeurd zijn dit jaar, zal het geschiedenisboek van 2009 een aantal donkere bladzijden kennen.

Iedereen een voorspoedig 2010 wensen vond ik dan ook wat moeilijk gezien de omstandigheden, maar ik hoop van harte dat 2010 een prachtig jaar wordt voor iedereen en dat we nog maar lang en veel van elkaar mogen genieten!

Om dat laatste te vieren, kwamen we vandaag op nieuwjaarsdag bij alle familie over de vloer om elkaar het beste voor het nieuwe jaar te wensen. Zo gingen we even bij oma De Gans langs die dit keer alweer haar 89e jaarwisseling meemaakte en liepen we ook tante Els en Richard tegen het lijf en konden ze alleen maar al het goede voor 2010 wensen.
Daarna sjeesden we door naar Ouddorp waar Janine's vader, moeder en zus ons onder het genot van een bakkie koffie de beste wensen toezegden.

Als laatste arriveerden we in Nieuwe Tonge, waar we een traditie van de laatste jaren in ere hielden. Op nieuwjaarsdag komen we met de Visser-kant bij elkaar om gezamenlijk het nieuwe jaar in te luiden en dit keer deden we dat in de huiskamer van Arend, Bethina en Arjen waar we allen het glas hieven op 2010.

Onder het genot van heerlijke lekkernijen, vertelden opa en oma en de rest van de familie elkaar hoe ze de jaarwisseling hadden meegemaakt en schonk Bethina ondertussen het door haar gemaakte, feestelijke drankje.
Vele verhalen over domme vernielingen of prachtig vuurwerk vulden de kamer en zo bleef het dan ook nog lang gezellig in Nieuwe Tonge en al helemaal toen tot onze grote verrassing Arjen uit opdracht van opa en oma ook nog eens wat gevulde envelopjes uitdeelde!...

Hierbij wil ik al mijn (trouwe) bloglezers een voorspoedig en gezond 2010 wensen en zal ik ook in dit nieuwe jaar proberen weer de leukste, sappigste, grappigste, en bijzondere anekdotes uit de doeken te doen!

Het heerlijk avondje

Ik was vanochtend toch best een beetje zenuwachtig voor haar reactie. Gisteren had ik nog die ene goggle die ze onlangs al mooi vond, telefonisch gereserveerd bij Van Bellen en vanmorgen zou ik hem dan bij een van de medewerkers thuis in Sommelsdijk ophalen.
Ik reed dan ook al op tijd weg met de smoes dat ik mijn auto wilde wassen. Het was ook eigenlijk geen smoes want ik heb het ook echt gedaan, maar ik heb dus ook nog even het kadootje opgehaald. Het was eigenlijk een Sinterklaas kadootje en hoewel het al wel officieel een dag te laat was, gaf het niks. We hadden immers vanavond pas "het heerlijk avondje".

Thuisgekomen verzon ik een verhaaltje in de trant van "Ik kwam Sinterklaas nog tegen en die vroeg of ik je dit wilde geven". Meteen zag ik Janine's ogen gaan fonkelen en toen ze de verpakking van het doosje had gehaald en het doosje opende, zat daar een vrij geheimzinnig pakketje in. Volgens mij vermoedde ze al een klein beetje wat er in zat, maar toen ze hem eenmaal uit het tasje haalde was ze er maar wat blij mee.
Ook ik vind 'm erg stoer want hij past precies bij haar witte broek met dikke goudkleurige ketting. De goggle is (voor als het nog niet opgevallen was) ook wit en afgewerkt met goudkleurige details. Hij werd zelfs gelijk gepast en goed bevonden!

Na een middag met Jurien op pad te zijn geweest, was het dan vanavond tijd voor pakjesavond bij ons thuis. Althans, niet voordat Arjen eerst even met Janine op het drumstel had gespeeld.
Nadat hij lang genoeg had zitten rammen, aten we met z'n allen een stukje amandelletter onder het genot van een bakkie koffie en speelde Arjen ondertussen vrolijk door als Zwarte Piet met Opa of onder de "droogkap".

Ik had vanavond de eer eindelijk eens voor Zwarte Piet te spelen, althans, de "Onzichtbare Piet" want alle kadootjes waren al verzameld in het schuurtje en ik hoefde alleen maar even om het huis heen te lopen en hard op de achterdeur te bonken, zodat Arjen dacht dat Piet voor de deur stond. Natuurlijk was die allang weg toen het rolgordijn omhoog ging, maar had Piet wel alle kadootjes in het schuurtje achtergelaten! Ik droeg alle zakken naar binnen en Arjen wist niet waar hij het eerst naar moest kijken. Hij begon dan ook al vrij direct met het uitpakken van het allereerste kadootje. Zo ging dat vele kadootjes lang en kon hij soms zijn nieuwsgierigheid nauwelijk bedwingen. Ondertussen kon hij nog nèt het geduld opbrengen om naar de gedichten te luisteren, maar pakte daarna al vlug het volgende kadootje.

Er bleven steeds minder kadootjes over, maar Arjen zat in ieder geval goed, want hij kreeg toch wel de meeste kadootjes vanavond. Toch was er nog één groot kado dat al maanden bij mijn ouders op zolder lag opgeborgen. Hij griste het papier weg en daar verscheen een Duplo trein. Hij was dol enthousiast en bracht gelijk een heel lief "dankjewel Sinterklaas" in kleutertaal ten gehore. Wat zal hij morgen lekker spelen!

Op de pannenkoekenboot

Eigenlijk was mijn moeder half oktober al jarig, maar vanwege de nieuwe keuken van mijn ouders kwam het niet van een feestje.

Daar bedacht haar zus(je) (en mijn tante) Bethina iets op door haar een dagje en een nachtje in een kuuroord aan te bieden tezamen met haarzelf en mijn tante Wilma. Als afsluiting zou er nog een verrassing plaats vinden en zo geschiedde vandaag.

Althans, verrassing, ik begreep dat mijn kleine neefje Arjen al via de telefoon aan "Tante Net" had doorgegeven dat we naar de "Tannentoetenboot" zouden gaan dus mijn moeder was al van alles op de hoogte.

We verzamelden vanmiddag dan ook zoals gezegd bij de Pannenkoekenboot in Rotterdam die recht onder de Euromast zijn vaste aanlegplaats heeft.
Al snel hadden Opa en Arjen elkaar gevonden, evenals de rest van de familie. Na niet al te lang in de kou gestaan te hebben, arriveerden ook mijn moeder, Bethina en tante Wilma.
We moesten nog even wachten maar toen konden we gelukkig de boot op want het was toch nog aardig fris! Op gezelligheid hoefden we echter absoluut niet lang te wachten en zo trok opa al snel een biertje open en keek Arjen zijn ogen uit toen we uiteindelijk gingen varen.

Nadat het personeel van de pannenkoekenboot het buffet hadden geopend, ging onze gehele familie op de stapel pannenkoeken af zoals opa die hier de ingrediënten uitzoekt. Of wat te denken van oma en ome Johan of de rest van de hele familie.
Het werd dan ook snel stil op de boot en we hoorden links en rechts alleen nog maar gesmikkel en gesmak. Zoals bij mijn neef Jeroen die er een vreemde combinatie aan ingrediënten op zijn pannenkoek op nahield.

Ondertussen voeren we door de Rotterdamse havens en keek Arjen weer zijn ogen uit naar de vele kranen die op de kade stonden te laden en te lossen. Mijn vader smikkelde echter ondertussen vrolijk door, maar toen was het tijd voor een kadootje want Janine en ik hadden nog een wat leuks voor mijn moeder gekocht.
En terwijl zowel neef Jan-Willem en Christa als de rest van de familie toekeek, pakte mijn moeder haar kadootje uit.

Bethina beleefde op haar beurt nog veel lol in de ballenbak in het ruim van het schip maar het was natuurlijk de bedoeling dat Arjen er veel lol zou beleven. Dat deden ze dan nu maar samen en nadat ze beiden na een tijdje weer uit de ballenbak geklauterd waren, werd het speciale verjaardagstoetje voor mijn moeder gebracht en werd ze door de gehele boot luid toegezongen. Ze was natuurlijk blij verrast en mocht als eerste van de gehele boot aan haar toetje beginnen.
De rest van de boot mocht om de beurt een ijsje samenstellen en zo kwam het dat Jeroen wederom voor de smarties ging. Arend voorzag op zijn beurt mijn oom Johan nog even van een flinke dot slagroom en zo zaten Arjen en Jan-Willem (en ik natuurlijk ook) een tijdje later lekker van ons ijsje te smullen.

Na het ijs eten besloot ik nog even met Arjen in de ballenbak te gaan. Ja u leest het goed, niet alleen Arjen had het naar zijn zin tussen de duizenden gekleurden plastic ballen, maar ook ik vermaakte me wel!

Helaas kwam er aan al dit leuks toch ook weer een eind, maar niet voordat oom Johan (Uncle Johnny voor intimi) zich nog even de "Capo di tuti Capi" van de Maffia waande (zo leek het tenminste).
Nadat we het ruime sop, weer verruilden voor vaste grond onder onze voeten, nam Arjen afscheid van zowel oma als van opa en volgde de rest van de familie zijn voorbeeld en zo ging ieder zijn eigen weg huiswaards.

Al met al was het een heel gezellige middag! Iedereen bedankt en dit zouden we vaker moeten doen!

Ben jij fit?

Enkele weken geleden vierden we het eigenlijk al een klein beetje, toen ik haar verjaardagskado niet langer achterwege kon laten en haar toch de Wii maar uitreikte. Die heeft al weken achter elkaar voor veel plezier gezorgd en nog steeds trouwens.
Vandaag is ze dan echt jarig en restte mij alleen nog een liedje voor haar te zingen toen we wakker werden. Dat deed ik dan ook, voor zover mijn ochtend-stem dat toelaat. Vandaag vieren we dus ook met trots, het feit dat het al weer 6 jaar geleden is dat Janine 25 werd (reken maar uit!).

Vanavond hielden we dan ook gelijk haar verjaardag voor familie, zoals ooms en tantes, opa's en oma's, neven en nichten en vaders en moeders. Ik had op de valreep nog een leuk kado verzonnen en dat kon ik nog net regelen met mijn moeder. Janine wilde graag, nadat ze 'm een tijdje terug eens mocht lenen van de buurman, een Wii Fit.

Met de Wii Fit, die er uitziet als een plank, is het mogelijk om je gewicht en BMI waarde in de gaten te houden middels grafieken en een kalender en zitten er ook allerlei behendigheidsspelletjes bij. Zo kun je skiën, waarbij je je gewicht moet verplaatsten, schanspringen waar je je evenwicht moet bewaren, je kunt yoga lessen volgen, aerobics, fitness en zo kan ik nog even doorgaan. De Wii Fit houdt alles bij en ziet of je fit bent voor je leeftijd of niet. Zo geeft hij ook aan de hand van je gewicht en je lengte, aan of je overgewicht hebt of dat je een mooi gewicht hebt. Dat zie je dan ook aan je poppetje, want die van mij heeft een buikje en die van Janine niet! Dus dan wil je wel aan de slag om dat weg te werken! Hij geeft ook op basis van je gewicht en je behendigheid (na het doen van een aantal tests), je Wii Fit leeftijd aan. Die is bij velen iets hoger dan hun echte leeftijd en dus ook erg confronterend!
Helaas was de Wii Fit overal uitverkocht maar toen we van de week een rondje over de dijk liepen, zagen we 'm bij Bart Smit in de etalage staan en dus belde ik mijn moeder op, dat ik dat wel een leuk kado vond.

En zo geschiedde, want Janine kreeg van mijn vader en moeder en mijn opa en oma, de Wii Fit kado en daar was ze maar wat blij mee! Ook mijn neef Jeroen probeerde hem nog even uit met een potje tennis, terwijl zijn moeder angstig haar hand voor haar ogen sloeg. Ook Tante Els probeerde de Wii Fit even uit en zag vol trots dat ze een ideaal gewicht had en haar Wii Fit age 13 jonger was dan ze in werkelijkheid is! Die moet een goede avond gehad hebben!

Oom Johan durfde hem helaas niet te proberen. Het leek hem niet zo'n goed idee toen hij zag dat hij ook even je leeftijd berekend. Desalniettemin was het vanavond erg gezellig en hebben we met de Wii weer erg gelachen. Morgen een feestje voor de vrienden.

Een zeiknat pak en een spannende première

Vanochtend was iedereen aan de ontbijttafel(s) een beetje "fai". "Moeilijk op gang komen" is daar misschien een betere benaming voor. Dat kwam waarschijnlijk ook de vorige, sportieve dag met als afsluiter al dat lekkere eten. De ochtend liep dan ook al aardig op z'n eind toen we begonnen met het ontbijt.

Direct daarna besloten Arend en ik alweer te gaan fietsen. Ditmaal vroegen we of Jeroen zin had om mee te gaan. We hadden de fiets van Janine immers nog over en waarschijnlijk zou hij de extra kleding die we bij ons hadden ook wel passen. Jeroen stemde direct in en zo vertrokken we dan ook net na de middag voor een rondje mountainbiken, aangemoedigd door de rest van de familie.

Nadat we heel wat leuke paadjes en dwars door heel wat achtertuintjes hadden gefietst, stuitten we direct nadat we de hindernisbaan hadden genomen, op een crossbaantje. Jeroen had dit al ergens op de kaart zien staan maar het werd verder eigenlijk nergens aangegeven. Gelukkig vonden we het na goed zoeken alsnog en Jeroen vermaakte zich dan ook prima. Ook Arend bleef rondjes rijden en ging na ieder rondje weer iets harder door de verschillende kombochten. Het leverde dan ook enkele leuke filmpjes op, toen we elkaar ombeurten filmden terwijl we over de baan heen scheurden en de grootste sprongen maakten over de verschillende hobbeltjes die de baan rijk was. Af en toe moest er ook even gestopt worden om op adem te komen of om bijvoorbeeld de bril te poetsen.
Na een tijdje besloten we terug te fietsen naar het huisje, maar niet voordat we nog even langs de waterkant waren gefietst. Gelukkig maar want daar hebben we ons ook nog een tijdje kostelijk vermaakt, zoals op het onderstaande filmpje te zien is!

Met een zeiknat pak keerden we huiswaards waar we een weinig verrassend beeld aantroffen. Familieleden die lekker in de schaduw lagen te luieren, Daisy die gezellig mee deed en Arjen die dacht dat ie het gras aan het maaien was, terwijl de dames voor de zóveelste keer in de zon lagen te bakken. De zon was zo heet dat ik besloot mijn spullen in de zon te laten drogen. Diezelfde zon zorgde er echter ook voor dat opa en oma ervoor kozen om lekker binnen de koelte op te zoeken en een uiltje te knappen.

Voor Janine en mij zat het er helaas alweer op, want zo'n 7 maanden geleden, ergens in oktober, werkte ik mee aan een pilot om een nieuw televisieprogramma van de grond te krijgen. Na bijzonder veel montage uren, waar ik zelf ook nog een keertje bij aanwezig was, was dan eindelijk de première aangebroken en omdat onder andere Bethina en mijn vader ook in dit programma voorkwamen, waren ook zij uitgenodigd. Het leek ons echter slimmer dat Janine en ik samen gingen en dat we daarna direct doorreden naar huis, in plaats van 300 kilometer heen en weer te rijden, 's avonds laat weer terug in het huisje te zijn en 's ochtends vroeg er weer uit om in te pakken en weg te wezen.

Dat was dan ook de reden dat ik na het mountainbiken genoodzaakt was onze koffers al te pakken. Natuurlijk niet voordat ik de auto van de parkeerplaats gehaald had en zoals ik al vermoedde lag daar een meters dikke laag stof op dat van de bomen was gekomen. Gelukkig waren er geen dennenappels op gevallen, maar was het wel reden om samen met mijn vader de auto even schoon te maken door er enkele emmers water overheen te smijten. Mensen die mij kennen weten dat ik niet met een vieze auto op pad ga en zo lieten we dan ook rond een uur of 5 de huisjes 212 en 213 achter ons en vertrokken we, uitgezwaaid door de complete familie, richting de Veerhaven van Rotterdam, naar communicatiebureau IN10.

Daar aangekomen troffen we een koud buffet aan in hun eigen Grand Café op de beneden verdieping, dat grensde aan een bescheiden maar heerlijke binnenplaats. Daar zaten we dan, omringd door heerlijke sandwiches en sapjes, een beetje zenuwachtig voor de presentatie van het uiteindelijke programma. Om 20:00 was het dan zover en klommen we via een trappenstelsel naar de 3e verdieping van het pand, waar zich het "theater" van IN10 bevond.
Daar werden we getrakteerd op een boven verwachting spannende première van 45 minuten, waar ik helaas nog steeds niet veel over mag uitwijden. Een kopie op DVD zat er ook nog niet in, want eerst moest het concept nog verkocht worden. Om dat niet in gevaar te brengen, was dus besloten om het resultaat alleen achter gesloten deuren te vertonen. Tot aan de verkoop kan ik dus nog steeds niets laten zien. Laten we hopen dat dit iets korter duurt dan de 7 maanden van de montage fase.

Na afloop droken we met de gehele crew en wat genodigde gasten nog een glaasje wijn, een biertje of een Colaatje bij Loos aan de Veerhaven en praatten nog een uurtje na over wat we hadden gezien, wat we vooral niet terug gezien hadden en wat misschien programma-technisch gezien nog verbeterd kon worden.
Rond een uur of 10 besloten Janine en ik de handdoek in de ring te gooien en huiswaards te keren. Lekker ons eigen bed opzoeken, dan zoveel malen beter lag dan dat wat we de afgelopen week gewend waren. Niet veel later kwamen we dan ook thuis en gooiden bijna letterlijk alle spullen uit de auto de kamer in, om vervolgens in 1 ruk door te lopen naar boven.

De vakantie waar we zo naar uitgekeken hadden, zat er helaas alweer op, maar we hebben ontzettend genoten. Eigen haard is goud waard zeggen ze dan, maar dat gaat qua bed zéker op!

Als bonus, zoals beloofd, een filmpje van ons mountainbike tochtje, waar Jeroen en ik als verkoeling even door een beekje heen fietsten!

Een sportieve dag, lekker eten en ijzig bier

Na weer een nacht op een brak bed en dito kussen geslapen te hebben, kwam ook vanochtend Arjen weer een knuffel van opa halen, om vervolgens samen wat tekenfilmpjes te kijken.
Zelf had ik een beetje spierpijn van alle "sportieve" activiteiten van gisteren zoals het snowboarden en het zwemmen. Toch zou het vandaag niet minder worden, want we hadden voor een 2e maal een aantal sportieve activiteiten gepland. Althans, sommigen van ons.

Zo vertrok ik na het ontbijt samen met Arend op de mountainbike. We hadden ze immers niet voor niets meegenomen. Helaas ging Janine niet mee, maar wij zouden ons wel vermaken.
Arend had de vorige dag al een klein proefrondje gemaakt en wist dus een mooi bos te vinden, rondom de Kempervennen. Na eerst wat rondjes over het park zelf gemaakt te hebben (je kunt daar ook erg leuk fietsen tussen de bomen en onverharde paadjes), besloten we dan ook richting het bos te gaan en na wat fietspaden gehad te hebben, kwamen we op de onverharde wegen van het bos.
Verschillende karrensporen strekten zich enkele kilometers voor ons uit en daar maakten we dan ook dankbaar gebruik van. Na ongeveer 18 kilometer hielden we het voor gezien en keerden terug naar het huisje waar de rest van de familie in een alles behalve sportieve stemming verkeerde. Zo lagen de dames lekker te bruinen en zaten de mannen zoals oom Johan en opa Jan aan bordje vla. Tja, dat kon ik dan toch weer niet langs me heen laten gaan en hoe ik de verleiding dan ook probeerde te negeren, ik gaf me uiteindelijk toch gewonnen en zorgde eens goed voor mezelf.

Tegen 16:00 hesen we ons opnieuw in een sportieve outfit. Dit keer vertrokken mijn vader, oom Johan, Jeroen en ik naar de tennisbaan om daar een uur lang een balletje te slaan. Omdat we maar 1 baan hadden gehuurd, speelden we een dubbelspel. Jeroen en ik tegen de "oudjes", want het was goed te zien wie er fit waren en wie niet (:-P).
Na een tijdje kwam ook de rest van de familie even buurten en was het Arend die zich opofferde om de ballen die óver het hek geslagen waren, op te zoeken. Helaas scheurde hij daarbij zijn polo toen hij dapper onder een hek door wilde kruipen en was het om die reden dat hij ook nog maar even in een dennenboom klom om daar ook nog een balletje uit te halen. "M'n shirt is toch al kapot..." antwoordde hij enigszins sip. Arjen, vond op zijn beurt, zijn vader natuurlijk een echte held, toen hij de boom beklom.

Van al dat sportieve gedrag van deze dag hadden we intussen aardig honger gekregen en het kwam dan ook goed uit dat ons deze avond een hoop lekkers voorgeschoteld werd. Traditie getrouw zouden we deze avond namelijk lekker gourmetten en dus werden daar in allerijl de voorbereidingen voor getroffen. Terwijl de dames druk aan het snijden en aan het sorteren waren, werd ik nog even door mijn vader in de houdtgreep genomen, maar daarna was het dan toch echt tijd om aan te schuiven en genoot iedereen van al het lekkere eten. Helaas had men de fout gemaakt door te denken dat het vriesvak het toch niet deed en daar de biertjes dan maar koud te leggen, wat resulteerde in ijzig bier dat met geen mogelijkheid te drinken was. Dan maar wat half lauwe biertjes die nog maar net in de koelkast lagen, maar ze smaakten er niet minder om.

Uiteraard was het weer een gezellige dag en waren we na al die inspanning toch ook wel weer moe. Ook Daisy zat er doorheen, die de hele dag net zo sportief was geweest. Janine maakte daar handig gebruik van door even met haar te kroelen. Zeg nou zelf, dat ziet er toch lief uit?

"You poop in the tile and you saik in the tobbe..."

Vanochtend had iedereen net de eerste nacht op een Center Parcs bed achter de rug en ik kan melden dat het bed thuis vele malen beter is. Gelukkig maar, want dan waardeer je weer wat je thuis hebt. Janine en ik zitten in huisje 213, samen met mijn vader en moeder en opa en oma. In 212 zitten oom Johan, tante Wilma, neef Jeroen, oom Arend, tante Bethina en neef Arjen en het is juist de laatste die vanochtend al vroeg kwam kijken en even tussen "ome Piet" en "Nien" kroop om PéPé TV goed te kunnen zien.

Ondertussen was in huisje 212 de tafel al grotendeels gedekt en hadden zij daar zelfs in alle vroegte het huisje versierd met slingers en ballonnen. Oom Johan (door insiders vaak "Uncle Johnny" genoemd) werd vandaag namelijk 48! En nadat Arjen nog even met opa en oma gekroeld had en mijn vader ondertussen weer reclame liep (zij het achterstevoren), begonnen we aan het ontbijt en kreeg oom Johan ondertussen verschillende kadootjes aangereikt. Aan het eind werd de balans opgemaakt, enkele lekkere luchtjes, een flink aantal kadobonnen van de Intratuin en een prachtig horloge.

Terwijl Daisy vanmiddag niet uitgespeeld kwam met z'n balletje en mij steeds de bal toewierp nadat hij hem een eindje verder weer was wezen halen, lag de rest van de familie te zonnen. Want het weer, dat moet gezegd worden, is fantastisch en we treffen het dan ook verschrikkelijk.
Janine zocht na een tijdje bakken even lekker de schaduw op en ook opa deed dat die zelfs aan het einde van de dag lekker relaxed televisie kijkend op de bank hing. Ondertussen genoten mijn vader, oom Johan, tante Wilma, Jeroen, Arend, Arjen en ik nog even van het tropisch zwemparadijs dat op kruipafstand van het huisje ligt. Echter, toen we daar van terug kwamen, waren ook wij even uitgeteld.

Vanavond was het tijd voor een beetje beweging! Laat nu net het Montana Snowcenter naast het park gelegen zijn! Neef Jeroen en ik hadden ons sowieso al voorgenomen om de piste op te gaan, gewapend met een snowboard, en later volgden er meer. Oom Johan en pa bleven echter toekijken, terwijl zowel Jeroen, als Janine en moeder Jeanet wel lekker mee de piste op gingen.
Goed, het was niet zo'n grote hal maar wij hebben ons er best vermaakt. Zelf nam ik geregeld de schans onderaan de helling even mee en ook Janine deed daar een poging toe. De eerste keer had ze helaas te weinig vaart waardoor ze achteruit weer dezelfde weg terug ging. De 2e keer ging het goed, tot aan de andere kant van de schans want eerst gingen haar ski's en toen ging Janine pas. Resultaat: een blauwe bil!

's Avonds vierden we nog de verjaardag van oom Johan, waar ook tante Wilma's moeder, zus, diens man, zoontje en moeder van de partij waren. Die zaten immer geheel toevallig een eindje verderop in een huisje. Een gezellig avondje samenzijn. De vrouwen kletsen dan toch wel!

Aan het einde van de avond was iedereen toch wel moe, ook bij opaatje was dat goed zichtbaar, maar hij had het wel erg naar z'n zin gehad en dat is natuurlijk bovenal het belangrijkste. Nadat hij dan ook nog even op jacht ging naar een aantal muggen, viel hij in een diepe slaap. Weltrusten allemaal, tot morgen!

Als bonus dit keer een filmpje van mijn opa, die nog een aardig woordje Engels schijnt te praten op zijn 75e!

Een midweek in "a State of Happiness"

Vandaag was het dan eindelijk zo ver. We hadden er al een kleine 14 maanden op moeten wachten, want al in maart van 2007 bespraken we een midweekje Kempervennen met de familie Visser. Twee jaar geleden was het ons zo goed bevallen, dat we dit jaar revange namen en dus vertrokken Janine en ik vandaag met Opa & Oma Visser, Oom Johan, Tante Wilma, neef Jeroen en niet te vergeten hond Daisy, Oom Arend, Bethina en neefje Arjen en mijn eigen vader en moeder naar Westerhoven (vlak bij Valkenswaard). Neef Jan-Willem bleef dit jaar thuis.

Afgelopen week hielden we het weer al nauwlettend in de gaten en dit weekend kwam van zowel Peter (Tiemofeef), als van Helga (van Leur), als van Piet (Paulusma) het verlossende antwoord. Het zou qua weer, een fantastische week worden en dat was ook vandaag al direct merkbaar.

Arend, Janine en ik besloten de mountainbikes mee te nemen en dus kwam Arend Janine's fiets rond een uur of 11 ophalen. Die van mij stond al in Nieuwe Tonge, want die had ik zaterdag zelf al van Ouddorp vandaan gereden.
Een uurtje later vertrokken wij richting Schaapsweg, naar de carpoolplaats bij Den Bommel. Daar zou de familie elkaar om 13:00 treffen maar het liep zoals verwacht iets uit. Sommigen van mijn familie zijn standaard een kwartier te laat (he Pa!) en zelf waren wij een kwartier te vroeg, evenals Oom Johan, Tante Wilma, Jeroen en Daisy, waarna ik als hondenliefhebber nog even wat met Daisy kon spelen.

Na 1,5 uur rijden en nog even in de file gestaan te hebben in Valkenswaard, kwamen we op de plaats van bestemming aan. Daar stonden de geitjes ons al op te wachten en na ingecheckt te hebben kwamen we bij ons huisje aan, dat op steenworp afstand van de Plaza lag, waar zich winkeltjes, restaurantjes en het zwembad bevindt.

Vanwege het fantastische weer zat iedereen vrijwel direct buiten en had ook iedereen de vakantiestemming erin. De slaapkamers werden ondertussen verdeeld, want hoewel we deze week in 2 huisjes zaten beschikten we niet over 6 identieke slaapkamers. Elk huisje bevatte namelijk ook een kamertje met een stapelbed en in ons huisje, waar ik met Janine, Opa & Oma en mijn vader en moeder inzit, waren mijn ouders het haasje en mochten plaatsnemen op het stapelbed.

Ondertussen was de rest van de familie lekker van de natuur aan het genieten en stonden Jeroen en Arend te badmintonnen. Mijn neefje Arjen gaf een hele andere functie aan mijn drumsticks en liet ze eigenlijk niet meer los. Ook 's avonds was hij niet van mijn Remo oefenpad weg te slaan en ik vraag me af of mijn drumsticks het deze week gaan overleven.

Aan het einde van de avond zat iedereen aan een bakje koffie of een biertje en een nootje, te wachten totdat het 12 uur zou worden. Want dan zouden we Oom Johan kunnen feliciteren met zijn verjaardag! En terwijl iedereen om klokslag 12 uur in de rij stond om dat te doen, sliep Daisy tussen het rumoer door, lekker verder...

Een interessante bovenverdieping en Sinterklaasavond

De laatste keer dat ik er was, was Janine nog druk aan het nadenken over de inrichting ervan. Samen met Gert Paul ging zij onder andere op stap om een passende keuken uit te zoeken en te kijken welke meubels er goed bij de ruimte zouden passen. Hij opperde al meer dan eens dat ik langs moest komen om het eindresultaat te bekijken en gisteren dacht ik, kom, laat ik eens een bezoekje brengen aan Gert Paul's nieuwe pand.

op bezoek te gaan. Voorafgaand had ik namelijk begrepen dat hij nogal wat "nieuwe" auto's had gekocht, hij zit namelijk tegenwoordig samen met Na vanochtend eerst eens wat gerommeld te hebben (bakkie gedaan bij Maurice en zijn geluidsset beluisterd door middel van een drumsolo van niemand minder dan Phill Collins en natuurlijk nog even mij auto gewassen), vertrok ik richting Oude Tonge om even bij Gert PaulMaurice in de autohandel. Niet de doorsnee auto's welteverstaan, maar Porsches. Daar zijn ze gek op en ik toevallig ook, makkelijker kan dus niet.
Boven in het pand, houdt hij kantoor. Tenminste, voor een gedeelte. De andere kant is bestemd voor enkele adembenemende auto's. Zoals deze 911 Turbo en zijn Targa 4. Ook aan de andere kant stonden nog wat prachtige exemplaren waar ik mij genoeggelijk aan heb vergaapt. Helaas was de rest van de collectie nog onderweg per boot vanuit de Verenigde Staten.
Toen ik weer bij mij positieven was, moest ik helaas alweer snel afscheid nemen en Janine ophalen om vervolgens naar mijn vader en moeder te gaan. Daar zouden we vanavond Sinterklaas gaan vieren, met de familie Visser (van mijn moeders kant).

Na het eten was het dan zover. De familie stroomde binnen en zoals gewoonlijk stal mijn kleine neefje Arjen van bijna 3 weer de show. Zelfs vanaf de bank wist hij de aanwezigen op zijn hand te krijgen.
Toen was het moment daar. Er werd op het raam geklopt. Iedereen (deed of hij) schrok en ook Arjen keek verschrikt om zich heen. Daarna vroeg iedereen zich hard op af of het Zwarte Piet niet was die op het raam klopte. Opeens bleken er zakken met kadootjes voor de deur te staan en samen met Arjen liep ik naar de voordeur om dit te kunnen bevestigen. Daar waren mijn vader en Bethina de kadootjes al aan het binnen slepen en Arjen kon zijn geluk niet op.

Tijd om die kadootjes maar eens uit te pakken. We kregen allemaal wel iets van de Sint. Sommige kadootjes voorzien van een gedicht, kadootjes waar ook aardig wat knutseluurtjes in zaten en traditionele kadootjes van gewoon lekker scheuren en kijken wat er in zit.
Arjen wist eigenlijk niet met welk kadootje hij wilde spelen (want de Sint bleek hem dit jaar in het bijzonder erg goed gezind), en Opa bleek zich ook wel te kunnen vermaken met Arjen's kadootjes. Zelf kreeg hij later eindelijk ook nog wat kadoos toegestopt en toen was het de beurt aan het aller grootste kado dat zich in de woonkamer bevond. Dat bleek voor mij te zijn!

Een grote doos stond al een tijdje naar me te glimlachen en nu mocht ik het open maken. Ik kon me niet bedenken wat er in zou kunnen zitten en toen ik het papier er af scheurde en de doos opende, begon de ellende. De doos bleek gevuld met verschillende kleine kadootjes waar teksten in zaten die mij naar het uiteindelijke kado moesten leiden. De doos was daarnaast opgevuld met kilo's oud papier en andere rommel en daar wist Arjen zich weer goed mee te vermaken. De papiersnippers vlogen letterlijk door de kamer en belandden menig keer in de wijn van Janine. De kamer lag ermee bezaaid en dat moest natuurlijk wat later tóch even opgeruimd worden. Nadat hij nog even had gekroeld met mijn moeder, mocht Arjen zijn laatste kadootje open maken. Nadat hij een klein stukje had opengescheurd, riep hij direct "BEIN!", waarmee hij doelde op de inhoud van het pakketje, een speelgoed combine. Die wilde hij ontzettend graag hebben, maar hij kreeg de eerste minuten de kans niet om er mee te spelen, omdat de "grote kinderen" het ook érg interessant bleken te vinden. Gelukkig was er aan het einde van de avond toch nog even tijd om er zelf mee te spelen...

De avond werd helaas nog even met een wrange nasmaak afgesloten. Toen Ome Johan en zijn gezin naar huis wilde gaan, ontdekte hij tot zijn grote schrik dat er een videocamera op straat lag. Die bleek van Arend en Bethina te zijn, waar ze doodleuk met de auto overheen gereden waren. Ze hadden niets gemerkt van het alles, behalve dan dat ze dachten dat ze met de auto over de stoeprand reden. Hij bleek bij het uitstappen eerder die avond, uit de auto te zijn gevallen. Helaas, camera overleden. Jammer dat Sinterklaas pas volgend jaar weer terug is...

Tot slot nog even een filmpje van eerder die avond...