De 'Candy Dulfers in spé'

Na tien lessen was het duidelijk. Hier wilde ze mee verder, maar dat was pas mogelijk na een flink lange onderbreking vanwege de vakantieperiode. In navolging van de miniatuur die ik haar vorige week kado deed, besloten we daarom vandaag op pad te gaan voor een echte.

De keuze viel op Muziekcentrum Van Gorp, vanwege de uitgebreide keuzemogelijkheid op de blaas-afdeling. Het ruim opgezette saxofoon gedeelte was precies wat Janine en Noortje zo aansprak. Ze hebben ze daar in alle soorten en maten, van hele rechte kleintjes (ik dacht altijd dat een saxofoon alleen uit bochten kon bestaan) tot hele grote waarbij de dames gewoon een opstapje nodig zouden hebben om ze te bespelen. Ze hadden overigens ook nog andere 'toeters' in verschillende uitvoeringen, maar de dames waren maar geïnteresseerd in één ding; een alt-saxofoon.

We moesten eventjes wachten tot er een geschikte medewerker beschikbaar was om ons te helpen en de meisjes werden daardoor steeds zenuwachtiger. Uiteindelijk zette de verkoper om te beginnen vier verschillende saxen in een oefenhok en meteen gingen de dames aan de slag. Ze bliezen er lustig op los, soms tegelijk om te luisteren naar het verschil in klank, soms apart van elkaar om even een solootje te kunnen geven. Uiteraard werd er ook vooral veel lol beleefd tijdens het spelen en dat is uiteindelijk ook waar het allemaal om draait nietwaar?

Ik liet de meiden achter en liep naar 'mijn' afdeling, de verdieping met slagwerk. Een ook hier uitgebreide selectie, van fel-gekleurde tot strakke parelmoer witte drumkits strekte zich voor mij uit. Ik bewonderde een Yamaha Phoenix die was afgewerkt met 'gouden' details en daar was de prijs dan ook naar. Voor de lieve som van €7.999,- wisselde deze bijzondere kit van eigenaar, maar dat werd ik dus niet...

Na een tijdje keerde ik terug naar de 'Candy Dulfers in spé' en ontdekte dat ze nog steeds aan het toeteren waren. De exemplaren die aan het begin van de testsessie aanwezig waren, waren reeds geruid voor andere mooi stukken en Janine had op het moment van mijn binnenkomst een wel heel mooi exemplaar in handen. Het bleek geen blinkend gouden zoals de rest van de test-saxen maar een heel bijzondere matte, 'vintage-look' uitvoering.
Op een gegeven moment moest er toch een keuze gemaakt worden en de dames plaatsten de drie finalisten naast elkaar. Qua klank en gevoel zaten ze aardig dicht bij elkaar in de buurt, maar het was vooral de looks die bepalend waren. De rood-gouden sax vonden de dames niet mooi maar hij speelde wel lekker. De gouden sax speelde ook lekker en de kleur viel al een stuk beter in de smaak, maar de mat-gouden sax vonden ze beiden het mooist en klok ook het beste. Het enige nadeel was echter dat hij iets boven het budget lag dat beide dames in het hoofd hadden, maar na knap onderhandelen werd de koop alsnog beslecht.

Helaas was er maar één exemplaar op voorraad en stonden Janine en Noortje een aantal uren nadat we binnengekomen waren, weer buiten met maar één sax en twee standaarden.

Thuisgekomen besloten we de 'Buffet' nog eens goed te bekijken en de handige en stevige meegeleverde koffer werd zorgvuldig opengemaakt. Eenmaal op de standaard kwamen de 'Ah's' en 'Oh's' pas echt los en leek het alsof de dames nu pas in de gaten hadden wat ze gekocht hadden. Zenuwachtig gegiechel was niet langer te onderdrukken, wat zoveel betekende dat ze er erg mee in hun nopjes waren. Toegegeven, het was ook een van de mooiste exemplaren die er tussen zat en we hadden alle drie altijd al een voorkeur voor deze stijl van saxofoon, maar hadden tot nu toe nog geen idee van de prijs en dan moet je eerst alles uitproberen.
Vooral het ingegraveerde bloemen-motief, dat zelfs doorloopt op de 'beker', in combinatie met de kleurstelling, maken deze 'vintage-look' saxofoon tot een échte eye-catcher.

Unaniem werd in de winkel al besloten dat Noortje de saxofoon mee naar huis mocht nemen en dus bleef er na een paar laatste blikken, alleen een standaard in de kamer over. Het fonkelnieuwe exemplaar van Janine is in bestelling, maar over de levertijd is helaas nog niets bekend in verband met de vakantieperiode. Ik hoop dan ook maar dat hij op korte termijn geleverd wordt, want ook ikzelf ben erg van dit instrument gecharmeerd. Daarna is het een kwestie van goed oefenen en dan kan ik met beide dames de bühne op. Iemand nog suggesties voor een goede naam?

Een plezant Drummers Festival in België

Drummers zijn speciale mensen. Zo speciaal dat ze zelfs meerdere eigen festivals hebben. Er is nooit een basgitaar festival, er is nooit een zangers festival, maar voor die oh zo belangrijke drummers is dat er wel!

Ieder jaar lees ik weer in de Slagwerkkrant hoe leuk dat het Drummers Festival in het Belgische Tessenderlo weer was. Ieder jaar organiseert Adams Muziekcentrale uit het Belgische Diest een festival en nodigt daarbij vele bekende drummers uit.
Uiteraard voor mij weer de uitgelezen kans om een aantal grootheden aan het werk te zien en zo in ieder geval weer veel inspiratie op te doen.

Vanmorgen stond Ralph (nog zo'n drummer) al vóór de klok van half 11 op de stoep. Nadat we eventjes boven hadden 'in-gedrumd' namen we nog een kijkje in onze oefenruimte. Daarna vertrokken we snel richting het Belgische Tessenderlo voor een heerlijk dagje vol kijk en luisterplezier.

Toen we tegen de klok van 13:00 binnen kwamen, was de zaal al behoorlijk gevuld. Op het podium stond de kit van Mel Gaynor (Simple Minds) al te glimmen en niet lang daarna kwam de grote kale drummer zelf het podium op. Na een korte introductie en de toevoeging van bassist Eddie Duffy (eveneens van Simple Minds), begonnen de twee heren bekende ritmes uit het Simple Minds repertoire te spelen. Zelf ben ik geen groot fan van Simple Minds en ken dan ook eigenlijk weinig nummers. Toch waren er flink wat bezoekers die luidkeels het nummer konden noemen wanneer Mel vroeg of iemand het herkende, waarna hij weer achter zijn kit kroop en met volle overtuiging het volgende nummer speelde.

Na deze performance liepen Ralph en ik even verder door het gebouw, maar de grootte van dit festival viel ons een beetje tegen. Er waren wel een aantal 'kraampjes' die leuke producten aanboden (zoals deze Tama Superstar Hyperdrive die ik graag nog eens boven zou willen hebben staan), maar als er in totaal 10 kraampjes waren, dan was het een eind op gok ik.

Boven bleek ook nog wel een afdeling van de Roland V-Drums te zijn, waarvan ik mezelf ook een gelukkige eigenaar mag noemen (van de Roland TD9KX welteverstaan) en er was dan ook aardig wat animo. De jeugd zat vrolijk hun eigen ritmes te timmeren terwijl een demonstrator (het viel me tegen dat Michael Schack niet aanwezig was) zich licht uit de ogen zat te kloppen!

Terug in de zaal was de volgende act begonnen en Ralph en ik zochten een lekker plekje op de tribune en lieten ons wegzakken in een heerlijke bioscoopstoel. Alex Acuña stond op dat moment op het podium en hoewel het eerst leek of hij een beetje in de war was toen hij met zijn rug naar het publiek de cajon bespeelde, herstelde hij zich snel en liet allerlei stijlen voorbij flitsen. Hij leerde ons dat ritme altijd bestaat uit een up- en een downbeat ('heaven and earth' noemde hij het met zijn Spaans - Amerikaans accent).

De van oorsprong Peruaanse Alex Acuña is een Amerikaans drummer en percussionist. Hij verwierf onder andere bekendheid als drummer bij de jazzrock-formatie Weather Report en speelde met artiesten als Elvis Presley en Diana Ross.
Niet alleen op zijn slagwerkattributen bespeelde hij het publiek maar ook op de drumkit wist hij jong en oud te boeien met zijn indrukwekkende syncopische figuren.

Nadat Alex van het podium verdween liet presentator Dom Famularo (waarvan ik ook al eens een clinic heb bijgewoond) ons weten dat eerst Alex en later Mel Gaynor een signeersessie in de hal zouden geven. Uiteraard moest ik een handtekening van Mel Gaynor hebben en zo kocht ik een paar drumsticks om te laten signeren. Ralph volgde het voorbeeld en dus wachtten we geduldig af totdat Mel achter de signeertafel zou kruipen.

Ondertussen werden we in diezelfde hal getrakteerd op een improvisatie van 3 (onbekende) drummers die alles uit de kast haalden om het publiek te entertainen. De zware drumbeats en de hoge felle klanken van de snaredrum, gingen door merg en been in de kleine hal en ook het podium had het zwaar te verduren. Het schoof voortdurend heen en weer en leek bijna te bezwijken onder al het drumgeweld van de drie heren.

Even later kwam Mel aangelopen en signeerde voor jong en oud. Ook de posters moesten voorzien worden van een handtekening en ik keerde dan ook terug met een gesigneerde drumstick én een poster. Alhoewel, de handtekening op de drumstick was meer een uitgeschoten krabbel dan een echte handtekening, maar ik geef het je te doen op zo'n rond stukje hout!

Na lang wachten kondigde 'the Dom' eindelijk het optreden aan waar velen op leken te wachten. De opstelling op het podium was niet alledaags (de drumkit stond een kwartslag gedraaid ten opzichte van het publiek) maar dat was de drummer in kwestie ook niet.
Even later trad daar namelijk de alom geprezen Dave Weckl aan. Ik had al vele verhalen over 'm gehoord, dat het een ongelooflijke arrogante etterbak moest zijn en dat werd wel bevestigd toen hij voor het eerst tot het publiek sprak. Geen glimlach of wat dan ook en eerst beginnen met "I want to make a deal with you people...". Ik voelde de bui al hangen. Dave begon te zeiken dat het als muzikant steeds lastiger wordt om rond te komen en wilde geen rooie opname lampjes zien tijdens zijn optreden. Hij wilde zichzelf niet terugzien op YouTube zonder er maar één cent voor gevangen te hebben. De kwal. Zeker nadat hij 5 minuten later stond te vertellen dat het zo heerlijk was dat je nu zoveel kon leren van drummers via kanalen als YouTube!

Enfin, hij lulde de eerste 20 minuten vol over wat de beste houding was en van welke grootheden hij het vak geleerd had. Daarna sloeg hij zijn eerste noten en hoewel zijn arrogantie in mijn geheugen gegrift staat, was zijn spel daarentegen werkelijk adembenemend! Wat een bijzondere ritmes weet deze man uit zijn polsen te persen en dan de souplesse waarmee het gebeurd! Geen druppeltje zweet kon ik bij 'm herkennen en zijn stokken leken zelfs over de vellen en cymbalen te zweven...

Daarnaast vertelde hij ontzettend veel over het 'drummer zijn' en het laatste half uur bestond uit het beantwoorden van vele vragen. Hij was zelfs bereid om antwoord te geven op vragen als "What breakfast do you take in the morning..." dus dat viel dan op zich weer alles mee. Hij was eveneens niet te beroerd om wat oefeningen te laten zien die we vanuit verschillende posities op verschillende schermen konden volgen. Hoewel hij het deed lijken alsof het de normaalste zaak van de wereld was en iedereen het kon leren, slaakte iedereen bij elke oefening een diepe zucht waaruit op te maken viel dat alle aanwezigen zoiets hadden van "Ja dat zeg je nu wel zo makkelijk maar wat je doet is best bizar!"...

Na deze bijzondere Dave Weckl hielden Ralph en ik deze bijzonder plezante dag voor gezien. De laatste gast van die avond, Sheila E, besloten we niet meer mee te pikken want de reis duurde zo'n 1,5 uur, waarna Ralph ook weer door naar Rotterdam moest rijden.

Als bonus deze keer een filmpje van Dave Weckl, die de pot op kan met z'n anti-YouTube gezever. Mensen zoals ik kopen zijn DVD's juist vanwege YouTube dus wellicht dat hij door dit filmpje een aantal nieuwe klanten in de wacht sleept. Ik hoop het voor 'm want hij is zéker de moeite waard om naar te kijken!

Drumbonen & Kaneelstokken

Zijn vorige solo show was erg goed bevallen en smaakte naar meer. Hoewel we hem vorige week nog met zijn Earring-broeders op het podium hadden zien rocken, was het vanavond alweer tijd voor zijn volgende solo. Ditmaal in theater 'Het Kruispunt' in Barendrecht.

Voordat we dus naar Ceasar's solo theatervoorstelling zouden gaan kijken, konden we mooi even een hapje eten bij Barend Beer, dat daar niet zover vandaag ligt. Hoewel de trouwe lezer misschien anders vermoed, was het Janine die het voorstelde en uiteraard kon ik daar geen nee tegen zeggen! We kozen samen voor de mixed-grill, waar we heerlijk van hebben zitten smullen. Uiteraard mocht het toetje niet ontbreken en wist ik al precies ik zou nemen. Dat had ik natuurlijk al even op internet gechecked en dus schoof ik aan het einde van dit (vr)eetfestijn een heerlijke Dame Blanche naar binnen!

Zoals gezegd viel Earring drummer Cesar's eerste solo theatervoorstelling 'Slagdroom' erg bij ons in de smaak. Wat ik heb veel gelachen en geluisterd naar de heerlijke drumsolo's die voorbij vlogen. Ik was daarom maar was benieuwd wat een van mijn grootste drumhelden van zijn tweede show 'Drumbonen & Kaneelstokken' zou bakken...

Hoewel ik erg tegen Cesar en zijn drumwerk opkijk, moet ik deze keer toch ook erg kritisch zijn. Zijn nieuwe show maakte namelijk onze verwachtingen niet waar. Zet me met deze man in één en dezelfde kamer, geef 'm een dikke drumkit en laat 'm uren spelen. Ik luister en zal blijven luisteren. Heerlijk! Daar valt niks op af te dingen...

Gelukkig gooide hij er aardig wat dikke solo's doorheen maar de rest van de show vond ik tegenvallen. Grappen kwamen niet over, vaak was de timing verkeerd (hij kwam als typetje het podium op terwijl daar nog een intro-filmpje bij hoorde wat pas veel later begon te spelen) en hij vergat enkele stukken en moest zich daardoor soms even excuseren en iets terug gaan in zijn verhaal. Wat ik daarnaast nog jammer vond is dat hij, terwijl hij meedrumde op muziek van de Earring, af en toe zijn snelheid aan moest passen. Hij bleek soms sneller en soms wat langzamer dan de rest van de muziek te spelen, maar goed, dat is niet zo gek als je bedenkt dat de band normaal gesproken anticipeert op de snelheid van de drummer en niet andersom!

Toch gun ik Cesar het voordeel van de twijfel, want het was waarschijnlijk de tweede uitvoering van deze show. Die begon namelijk op 13 februari en aangezien we hem de 20e nog bij de Earring zagen, kan hij dus onmogelijk al vaker deze show hebben opgevoerd. Daarnaast wist hij ons te vertellen dat de show in beginsel was geschreven voor 12 jaar en ouder, maar bleek een groot gedeelte van zijn publiek bij de eerste voorstelling die norm lang niet altijd te halen. Daarom moesten er hals over kop aanpassingen gedaan worden en was de inmiddels 62 jarige rocker af en toe een klein beetje de weg kwijt.

Erg leuk om te zien was ook dat Cesar na de show even de tijd nam voor zijn fans en zelfs de aller jongsten op hun wenken bediende. Zo zag ik een de vaders met zijn kroost op de 'grote Earring drummer' afstormen met de vraag of hij een handtekening voor zijn zoontje wilde zetten. Oh ja en dan wilde hij er zelf ook wel een... Natuurlijk!

Ik geloof vast dat wanneer 'Cees' een aantal shows verder is, de foutjes wel grotendeels zijn verdwenen. Gaandeweg wordt er aan zo'n show toch het een en ander bijgeschaafd en is het vooral in het begin een kwestie van uitproberen.

Het drummen zal hij in ieder geval nooit verleren en dus blijf Cesar, ondanks deze tegenvallende avond, nog steeds mijn drumheld...

Bij Cesar in de kelder

Kun je een nieuw jaar nóg beter beginnen dan met een gezellige en intieme workshop van één van je drumhelden? Ik denk het niet en na vanavond weet ik dat wel zeker!

Begin oktober van het vorige jaar, werd ik op een vrijdagavond om half 9 plotseling gebeld. Er verscheen een voor mij volstrekt onbekend 06-nummer in mijn schermpje en toen ik opnam viel mijn mond open van verbazing. Aan de andere kant van de lijn bleek ik Golden Earring drummer Cesar Zuiderwijk te hebben, die mij terug belde vanwege mijn mailtje. "Ja sorry dat ik nog zo laat bel en dat ik dat ook niet gelijk gedaan heb na je mailtje, maar ik wilde je uitnodigen voor de workshop waar je je begin deze week voor ingeschreven hebt..." vertelde hij mij doodleuk.

Nadat ik hem 's zondags nog bij Feedback de hand had geschud, besloot ik mij in te schrijven voor een workshop van hem, waarvan hij er een paar tegen het einde van het oude en het begin van het nieuwe jaar geeft. Ik wist niet of ik nog op tijd was, maar dat bleek dus zéker het geval.
Zo maakten we dus die vrijdagavond een afspraak en moest ik nog heel lang m'n geduld bewaren...

Tot vandaag, want hoewel ik een flink pak sneeuw en opgevroren wegen moest doorstaan, ik moest en zou die workshop krijgen van Cesar, dat liet ik me niet aan mijn neus voorbij gaan!
Zoals afgesproken stond ik om 19:00 aan de deur bij Cesar in de Prinsestraat in Den Haag, waar ik bij binnenkomst meteen een aantal attributen uit Cesar's theatershow 'Slagdroom' herkende, die ik in 2008 al eens samen met Janine in Den Haag bezocht.

Omdat we nog moesten wachten op een enkeling die door het slechte weer te laat was, keken we gezamenlijk (we waren met een man of 10, 12) naar een DVD waarop drummers en komieken van weleer (zoals Buddy Rich met Jerry Lewis) hun kunsten vertoonden. Meteen werd mij ook duidelijk waar Cesar zijn inspiratie uit putte voor zijn eigen theatervoorstellingen!
Op een gegeven moment had 'Cees' lang genoeg gewacht en liet hij ons de trap af gaan naar beneden, zijn 'drumkelder' in. De kelder bleek goed geïsoleerd en we sloten dan ook met een dubbele deur de ruimte af.

Daar beneden in zijn zelf met de hand uitgegraven kelder, op het hoogste puntje van Den Haag zoals hij vertelde, begon hij met zijn workshop. Iedereen zat in een kring rond 'de meester' heen en je mocht hem altijd in de rede vallen als je een vraag of opmerking had. Erg relaxt en informeel!

In het begin leek 'Cees' bijna net zo zenuwachtig als de rest van de club, die hier toch wel met Gouden Oorbel drummer in één ruimte zat. Later werd de sfeer wat ontspannender en leek iedereen goed aan elkaar te wennen en durfde iedereen ook steeds meer te vragen.

'Cees' vertelde leuke annekdotes over de dingen die hij meegemaakt had met Earring optredens of andere levenservaringen. Ook gaf hij ons verschillende handige en bruikbare tips (zoals "kijk nooit zuur wanneer je een fout hebt begaan, want het publiek merkt het pas als jij zo zuur kijkt!") en deed wat gezamenlijke oefeningen met ons.
Uiteraard liet hij zichzelf af en toe helemaal gaan achter zijn oefen-kit, dat zeer gewaardeerd werd door het selecte groepje luisteraars.

Na zo'n 2 uren vond Cesar het tijd voor koffie met gebak en sneed hij boven, terwijl ik mijn ogen uitkeek naar de vele Earring posters, drum-attributen, vergeelde aanplakbiljetten en awards, de taart aan die gulzig door de aanwezigen naar binnen werd geschoven.
Omdat iedereen op dat moment met elkaar stond te praten, kreeg ik eens de kans om even samen met Cesar te kletsen en zo kwam het gesprek al gauw op de stokken die ik bij het concert in Ouddorp nèt niet gevangen had, de voorstelling 'Slagdroom' waar ik zo van genoten had en de vraag wat ik kon verwachten van zijn nieuwe show die in februari in première gaat: 'Drumbonen en Kaneelstokken'. Een erg leuk en relaxt gesprek, waarin Cesar me wel erg nieuwsgierig maakte naar zijn nieuwe theatervoorstelling. Na het succes van 'Slagdroom' weet ik dan ook wel zeker dat ik 'Drumbonen en Kaneelstokken' ga bekijken.

Even later dirigeerde Cesar ons opnieuw de kelder in en ging verder waar hij gebleven was. In de laatste twee uur vertelde hij nog meer anekdotes en gaf hij nog meer praktische tips, maar vond ik het meest interessante toch de uitleg van Moeller-methode. Daar had ik ook een beetje op gehoopt, want Cesar is toch wel een beetje de Nederlandse ambassadeur van de door Jim Chapin ontwikkelde methode. Jim Chapin, die onlangs op bijna 90 jarige leeftijd in Florida overleed en een goede vriend was van Cesar, ontwikkelde deze methode om langer een snel ritme te kunnen spelen. Het principe is doodsimpel, een beweging maken die het mogelijk maakt om steeds weer opnieuw vers bloed naar de spieren te pompen.
Uiteraard kon Cesar in de vrij korte tijd die we bij elkaar waren, niet zomaar iedereen de methode aanleren maar gaf hij ons wel handvatten om het thuis onder de knie te krijgen. Gewoon een kwestie van veel oefenen!

Rond een uur of 23:00 hield Cesar het voor gezien en klom ik zelf nog even achter Cees' oefen-kit, want in deze kelder kom je nu eenmaal niet vaak!
Boven signeerde Cesar met plezier, alles wat los en vast zat en omdat ik toevallig als laatste over bleef nadat hij mijn drumvel signeerde, maakte ik nog een gezellig praatje met 'm voordat ik terug keerde naar huis. Misschien ga ik binnenkort opnieuw bij 'm langs voor een vervolg op deze gezellige, leuke en leerzame workshop!

Als bonus een filmpje waarin Cesar de laatste vraag van een van de 'mede-workshoppers' beantwoorde: "Kunt u nog even een solootje doen?"...

Koninginnen uit het stenentijdperk

Het was weer erg gezellig vanavond tijdens de oefenavond, die dit keer een dag eerder plaats vond dan normaal, van onze nog naamloze band. Iemand misschien een idee?

Helaas moesten we wel onze bassist Barry missen omdat hij andere verplichtingen had en het niet zou gaan redden om met ons mee te spelen. We misten hem dan ook niet alleen vanwege zijn gezellige persoontje, maar ook vanwege zijn muzikale talenten. We moesten het dus vanavond zónder de zware bas-dreunen van ons 'Brie' doen...

Ik had flink geoefend deze week, omdat er een aantal snelle partijen in het nummer 'No One Knows' van Queens of the Stoneage voorkomen en kon hem dan ook nog niet volledig spelen. Niels en Richard waren toch al een stukje verder maar dat kon ik helaas nog niet bijbenen.
Ik had trouwens sowieso de grootste moeite met spelen vanavond. Het ging van mijn kant niet echt lekker, vooral ook omdat ik mijn partijen op een andere drumkit heb geoefend en dan is het toch wel wennen om het op de drumkit in de oefenruimte te spelen!

Enfin, we hebben het beste ervan gemaakt en wat vooral erg belangrijk is, is dat we weer ontzettend gelachen hebben met elkaar. Zo schoten er verschillende lachsalvo's de lucht in wanneer Niels of Richard een bizarre gitaarsolo ten gehore brachten en speelde Niels zichzelf nog het zweet op zijn hoofd op de drumkit!

Als bonus dit keer een filmpje (de beste van de verschillende takes...) waarin we de eerste 3 minuten van het nummer aardig kunnen spelen. Je mist echter meteen de zware basklanken van Barry. We hopen binnen een paar weken met een gelikt filmpje te komen (dan ook met zang eronder?), maar deze keer dus alleen een 'oefen-versie'. Ik zal daarom komende week opnieuw hard moeten oefenen en het nummer proberen nog verder te spelen. Dat wordt weer lange avonden op zolder 'studeren'!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Blauw Hotel

Nadat ik gisteren bij Rock Palace nog wat ideeën had opgedaan, besloot ik om samen met Richard nog even wat te jammen en we experimenteerden wat met instellingen en hoe we samen via de koptelefoon konden spelen (dan hoort verder niemand iets!) of hoe we beiden via de versterkers konden spelen. Dat ging overigens helemaal niet slecht en het was erg prettig spelen. Vooral omdat we nu elkaar beter kunnen horen en we het geluid makkelijker op elkaar kunnen afstemmen nu ik ook een digitaal drumstel heb.

Wat helemaal leuk was, was dat we onze jamsessie nu ook heel gemakkelijk konden opnemen en dus experimenteerden we ook hier mee. Daar kwam nog net voor het eten een heel leuk stukje muziek uit voort...

Als bonus een filmpje (eigenlijk meer een geluidsfragment, opgeleukt met wat plaatjes) waarin we een stuk uit het nummer Blue Hotel uit 1987 van Chris Isaak spelen, dat Richard onlangs op de radio hoorde. Zelf ben ik erg blij met het resultaat, als is het alleen maar dat we nu de mogelijkheid hebben om onze muziek ook daadwerkelijk in vrij goede kwaliteit op te kunnen nemen. Oordeel zelf...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Beleven de buren tóch nog lol aan mijn hobby...

Geld voor mijn verjaardag krijgen is doorgaans erg goed aan mij besteed. Zelf nog voordat ik het in mijn handen heb, weet ik al waar ik het aan uit ga geven. Zo ook deze keer, want ik wist al precies wat ik met mijn gekregen centjes zou gaan doen.

Al een tijdje hadden Jurien en ik het plan om eens naar Rock Palace in Den Haag te gaan, de muziekwinkel waar ook veel bekende Nederlandse bands hun spullen vandaan halen (zoals Krezip, Bløf, Anouk, Di-rect enz.). Als twee ambitieuze beginnende muzikanten, moesten wij daar natuurlijk ook eens geweest zijn en voor vandaag planden we dan ook een dagje Den Haag in. De dames wilden echter ook mee, zodat zij lekker hun gang konden gaan in het centrum van de stad, opzoek naar dat ene leuke truitje of tasje...

Hoewel ik gisteravond pas laat op bed lag vanwege mijn verjaardagsfeestje, was ik toch al vroeg op, want we zouden zo rond half 11 richting Den Haag vertrekken. Dat gebeurde dan uiteindelijk ook en doordat het niet echt druk was op de weg, waren we er al na een klein uurtje rijden.
De vrouwen afzetten was ook zo gepiept, evenals het vinden van een geschikte parkeerplaats, want naast Rock Palace bleek een parkeergarage te zijn. Ideaal dus!

Binnengekomen liepen we direct naar de gitaarafdeling. Jurien was namelijk van plan een nieuwe gitaar te kopen (en dat terwijl hij er al 5 heeft!) en dit keer moest het dan ook een hele goeie zijn. Electrische gitaren hadden ze er overigens genoeg, evenals akoestische. Niet zoveel als we gewend zijn om bij Feedback Rotterdam tegen te komen, maar het is dan ook niet eerlijk deze twee winkels met elkaar te vergelijken.
Jurien ging voor een Gibson SG, een dijk van een gitaar en nadat ik 'm met een gerust hart bij een ervaren medewerker kon achterlaten, liep ik zelf naar de andere kant van de zaak, naar de drumafdeling.

Ook deze was goed gevuld, met zowel akoestische (waar ze zelfs mijn favoriete akoestische kit hadden staan, de Tama Superstar Hyperdrive, helaas niet in mat zwart maar deze kleur was ook prima!) als met digitale drumkits. Zelf was ik vandaag van plan een drummonitor voor mijn digitale drumstel te kopen, zodat ik de buren thuis toch van mijn spel mee kan laten genieten als ik dat zou willen.
Een uiterst behulpzame medewerker schoot me te hulp maar de monitor die ik wilde hebben, was niet meer op voorraad. Hij had wel een alternatief van Roland, maar die was zo duur dat Janine me gelijk met monitor en al op straat had gezet waarschijnlijk.
Hij kwam overigens wel met een goed alternatief, een die beter was als de monitor die ik eigenlijk wilde hebben en eentje die net iets minder was dan die hele dure set.

Dat wilde ik met eigen oren horen en dus werd de set, die bestond uit een subwoofer en twee kleinere speakers, uitgepakt en aangesloten op een digitale drumkit. Helaas hadden ze mijn TD9KX niet staan, maar moest ik genoegen nemen met zijn kleinere broertje, de TD9K. Ook prima overigens, om uit te proberen dan...

De set klonk fantastisch en dus vroeg ik de verkoper om de set, na enig aarzelen, in te pakken en bij de kassa te zetten. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en de verkoper ging direct aan de slag. Zo kon ik ondertussen teruglopen naar Jurien, want die had in de geluidsdichte cabine zijn nieuwe gitaar uitgeprobeerd, maar kon het nog niet met zichzelf eens worden over de kleur.
Toen ik dan ook bij de gitaarafdeling aankwam, stond hij op het podium (dat zie ik graag!) en de verkoper van de gitaarafdeling had de 2 gitaren netjes neergezet en Jurien voor de keuze gesteld. Word het zwart of rood...

Om een lang verhaal kort te maken, het werd zwart en nadat we alles afgerekend en ingeladen hadden, zochten we de dames in de stad op. Die hadden we overigens zo gevonden en toen we nog wat gegeten en geshopt hadden, keerden we terug naar huis.

Thuis aangekomen droeg ik de loodzware doos naar zolder, naar mijn "studiootje". Na wat gepiel met stekkers en snoeren, kon ik dan uiteindelijk voor het eerst zelf mijn nieuwe set op mijn eigen drumkit uitproberen. De subwoofer en de kleinere speakers pasten prima bij de rest van de kit en het geluid was fantastisch.
Mijn nieuwe kit gaat er overigens naar mijn idee steeds indrukwekkender uitzien, maar uiteindelijk draait het natuurlijk om het geluid. Geloof me, het geluid is prima en het volume wat uit deze nieuwe set komt is méér dan genoeg. Vooral als ik de volume knop helemaal open draai, want bijna niet te doen is. Hoewel, zo beleven de buren toch ook nog lol aan mijn hobby...

Likkebaarden in Roosendaal

Ik zeur er al een tijdje over maar vandaag besloten we het dan toch eens te wagen. Ik ken namelijk een leuke muziekwinkel in Roosendaal, waar ik mijn drumkit kocht, maar sinds ik een aantal keren bij een drumclinic ben wezen kijken, weet ik dat er vlakbij nóg een muziekwinkel zit, die nog een aantal malen groter is. Echter, daar was ik nog nooit geweest en omdat Jurien en ik vaak naar de Feedback gaan om te likkebaarden op zaterdag, wilde ik graag een keertje in Roosendaal kijken.

Zo gezegd zo gedaan. Het zou eerst niet doorgaan, maar Jurien moest gelukkig toch morgenochtend pas weer op pad met de vrachtwagen en dus stond ons niets in de weg voor een muzikale middag.

We belandden als eerste bij Muziekcentrum Van Gorp, waar we ongeveer voor de deur de auto parkeerden. Bij binnenkomst zagen we wel direct dat dit een vrij forse winkel was! Direct maar even doorlopen naar de gitaarafdeling dacht Jurien, want hij vond gelijk de goede weg.
Ergens in een vertakking van de winkel, vonden we een mooi ingerichte gitaarafdeling, met een duidelijke scheiding tussen akoestische- en elektrische gitaren. De echt dure exemplaren hingen achter het glas, want daar mocht niet iedereen zomaar met z'n vette vingers aankomen denk ik.

We liepen de trap op naar boven, want daar zou een drumafdeling moeten zijn. En die was er! Er stond genoeg leuk speelgoed voor me tussen en ik merkte het straaltje kwijl in mijn rechtermondhoek nèt iets te laat op.
Ik kwam een aantal prachtige exemplaren tegen om bij te kwijlen. Die waren mooi "gefnished" (afgelakt) en hadden een "vette sound" zoals dat in vakjargon schijnt te heten.

Terug beneden bleken ze in een uiterste uithoek van het pand over nóg een drumafdeling te beschikken die schijnbaar iets te maken had met het North Sea Jazz festival. Wat het precies inhield werd me echter niet duidelijk. Ook hier heb ik trouwens nog even vanalles uitgeprobeerd en zo deed ook Jurien, zoals in onderstaand filmpje te zien is.

In wéér een andere hoek (het pand leek van buiten af kleiner dan het in werkelijkheid was), vond ik de blaasinstrumenten terug en daar hadden ze er niet zomaar een paar staan! Zo ontdekte ik een hele wand vól met Janine's favoriete muziekinstrument, de saxofoon. Ook kwam ik ontzachelijk grote "toeters" tegen, van die dingen die altijd in de fanfare meespelen als ze door het dorp trekken.

Ook bleek deze winkel over een uitgebreid assortiment aan piano's te beschikken, met een paar hele dikke vette vleugels, waar Jurien er graag eentje van zou willen hebben mocht hij ooit nog eens (veel) groter gaan wonen.
Nadat Jurien een gitaarband van Elvis gekocht had, besloten we nog naar Tierolff te gaan dat er eigenlijk op loopafstand vandaan zat. Hier zagen Jurien en ik ook weer leuk speelgoed en we vermaakten ons beiden prima op de gitaar- en drumafdeling.

Jurien kon het echter weer niet laten en kocht nog een kleine Marshal versterker en ook ik kocht nog een kleinigheidje, namelijk een heel stil oefenpad (dan worden de buren niet meer krankjorem als ik 30 minuten achterelkaar in hetzelfde ritme op de snaredrum sla).
Verder kreeg ik nog een goede en behulpzame uitleg over het stemmen van een drumstel en eventuele hulpmiddelen daarbij.

Jurien wilde echter nog een kadootje kopen voor Jozien en dus liepen we nog even de stad in opzoek naar iets leuks. Loop je daar met zo'n versterker in je handen! En Jurien kreeg dan ook al snel lamme armen. Gelukkig bracht Janine uitkomst met het zoeken naar een kadootje, want toen ik haar belde wist ze direct iets op te noemen dat bij Jozien wel in de smaak zou vallen.
Nadat we de weg naar ICI Paris XL aan een willekeurige mevrouw hadden gevraagd werd er uiteindelijk een leuk kadootje voor Jozien ingepakt in een prachtig gouden papiertje.

De buit was weer binnen en we hadden weer aardig wat inspiratie opgedaan. Na zo'n middag heb ik direct een heel nieuw verlanglijstje in mijn hoofd wat ik allemaal graag zou willen hebben. Het is maar goed dat we het geld er niet voor hadden, anders waren we vandaag met een vrachtwagen vol naar huis gegaan! Gelukkig had ik een goeie chauffeur bij me...

Als bonus een filmpje waarin Jurien bij Muziekcentrum van Gorp, op de drumafdeling, even een spontane solo op de Xylofoon geeft!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Michael Schack in Klein Theater Erato

Nog niet zo heel lang geleden bezocht ik een drumclinic met Dom Famularo in Klein Theater Erato in Roosendaal, welke was verzorgd door Tierolff Muziekcentrale waar ik mijn drumkit kocht. Ook deze keer kreeg ik netjes een uitnodiging via e-mail voor de volgende drumclinic op dezelfde lokatie, maar dit keer met Michael Schack die een demonstratie zou geven van de Roland Digital Drums serie.

Eigenlijk ben ik niet echt 'pro digital drums' maar ik vind het wel interessant en dus besloot ik om vanavond samen met mijn twee ex-collega's Keesjan en Ton, weer richting Roosendaal af te reizen.

Laat ik eerst eens wat "inside information" geven over deze drummer en ik citeer dan ook uit de mailing van Tierolff. Michael Schack is op 11-jarige leeftijd begonnen met drummen en zijn energieke drumspel (enkele van zijn voorbeelden zijn Dennis Chambers en Travis Barker!) leidde daarna tot het spelen bij Blue Blot, Camden en Clouseau. Een paar jaar geleden startte hij een nieuw project, Dynamo, met Thomas Lang en Candy Dulfer. Momenteel speelt hij bij Ozark Henry, Kate Ryan en Milk Inc. (waaronder al hun grote Sportpaleisconcerten).

Naast het actief drummen en lesgeven (Schack heeft zijn eigen Antwerpse drumschool: Drumburo), is hij sinds eind jaren 90 actief betrokken bij de productontwikkeling bij Roland. Namens Rolands V-Topia reist hij dan ook frequent de hele wereld over en hij bekleedt met veel enthousiasme de rol van Sound Consultant for the Electronic Percussion division of Roland Musical Instruments Corp, Japan.

Toen we binnen kwamen zagen we het podium vol staan met 3 verschillende electronische Roland drumkits. Een beginnersset, een set voor gevorderden (de TD-9KX) en de set voor de echte professionals en tevens het vlaggenschip, de TD-20K V-Pro. Ik had de sets al eens zien staan bij Feedback in Rotterdam, maar zo op het podium waren ze (en vooral de TD-20K) erg imposant.

Michael Schack, een Belg in hart en nieren, vulde de drumclinic niet alleen met geweldige, erg uiteenlopende drumpartijen, maar schoot er ook nog aardig wat echte Belgische grappen tussendoor. Helaas was het publiek niet echt meegaand en had ik het idee dat niemand echt durfde te reageren, omdat ze anders flink in de zeik zouden worden genomen. Dat bleek ook wel toen Michael de ober in de gaten kreeg die de hele avond door de zaal liep en stond mee te bewegen op de muziek. Die jongen werd vrijwel direct in de schijnwerpers gezet.

Enfin, Michael speelde fantastisch en daar ging het uiteindelijk om. Je kon het zo gek niet bedenken of hij speelde het. Rock, Funk, Punk, R&B, Blues, Jazz, Jungle en zo kan ik nog even doorgaan. Zijn energieke spel, in combinatie met de heerlijke samples die hij tussen zijn spel gooide, maakten het een echte leuke avond. En vooral ook een leerzame avond, want tussen zijn drumpartijen door, gaf hij veel informatie over wat er allemaal mogelijk was met zo'n electronische drumkit.

Ik heb er in iedergeval dus weer flink wat van opgestoken en heb het daarnaast weer goed naar m'n zin gehad vanavond! Als bonus dan ook weer een kleine compilatie van wat ik deze avond gezien heb. Met dank aan Keesjan voor de foto's want ik heb mijn eigen fotocamera thuis gelaten!




Kijk voor meer filmpjes (of een grotere versie van bovenstaande) ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Geen regels, geen stress, maar gewoon lekker spelen

Vorige week probeerden we het ook al maar toen heb ik jammer genoeg maar één foto genomen (ja daar stond ik zelf ook van te kijken!). Ja op mijn mobiel probeerde ik de sound vast te leggen maar het microfoontje van mijn Nokia begon zoals gewoonlijk weer te flippen.

Vanavond probeerden we het opnieuw en dus sloten Barry, Niels en ik ons weer op in de oefenruimte om daar eens lekker te jammen. Geen regels, geen stress, maar gewoon lekker spelen was dan ook het motto.
We speelden zo'n anderhalf uur lang (helaas had ik later op de avond nog een afspraak anders had het waarschijnlijk aardig laat geworden) en speelden van alles door elkaar. Zo kwamen verschillende nummers van Metallica voorbij maar ook Anouk kwam aan bod of andere Jazz en Blues achtige rifjes en melodiën.

Als bonus een filmpje waarbij Niels en ik ons gevoel de vrije loop laten en er even lekker op los jammen zoals dat hoort. Barry was op dat moment zijn basgitaar aan het stemmen dus die is helaas niet te horen in het filmpje. Dit stukje muziek is overigens gebaseerd op de bas-string van Anouk met Nobody's Wife (zoals Niels aan het einde van het filmpje ook verklapt). Ik heb daarnaast ook nog wat nieuwe truckjes uitgeprobeerd tijdens het videobewerken, dus ik sla 2 vliegen in 1 klap!




Kijk voor meer filmpjes (of een grotere versie van bovenstaande) ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.



Update (12-11-2008):
Ondertussen wordt ik al vanaf 9 november genoemd op de website van Golden Earring Record Research in verband met het optreden in Ouddorp waar ik vorige maand over schreef. Er komen dan ook flink wat bezoekers van die website naar mijn weblog en vandaar dat ik ze bij deze hartelijk bedank en een linkje naar hun website terug gooi.

Een eenzame dag...

De titel van deze blog doet erg dramatisch aan, maar wees gerust, het slaat op de titelsong van een leuk nummer van System of a Down. Ik loop al een tijdje met het idee in mijn hoofd om dit nummer te spelen met Richard en Jurien en als we het helemaal perfect kunnen spelen, dan moeten we kijken of mijn nichtje Claudia dit niet eens in zou kunnen zingen. Gewoon om eens te kijken hoe dat klinkt en hoe dat werkt.

Daarvoor moet ik natuurlijk wel ook mijn eigen drumpartijen kunnen spelen en omdat het niet zo'n heel moeilijk nummer is, had ik het drumtechnisch gezien aardig snel onder de knie en kon ik al gauw het hele nummer meespelen. Het daarna opnemen op video is een stuk moeilijker. Dan komen er, hoe vreemd dit eigenlijk ook is, opeens zenuwen om de hoek kijken en het gevoel dat je het in een keer goed wil doen alsof je voor publiek speelt.

Na een aantal takes stond het er dan eindelijk goed op en nadat ik het originele nummer er onder gemonteerd had was hij eigenlijk zo goed als af. Ik heb alleen het geluid van de originele video verwijderd, want mijn drumkit klinkt natuurlijk lang zo mooi niet als die in het originele nummer.

Daarom hieronder het uiteindelijke resultaat van een half dagje drummen, opnemen, editten en lol beleven...



Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Afscheid van twee gezellige, zorgzame mensen

Toen we vanochtend ons ontbijt geserveerd kregen, maakte ik terecht de opmerking dat dit ons "galgenmaal" was. Het was het laatste ontbijtje dat Piet & Henny ons kwamen brengen, voor dat we weer terug zouden gaan naar Flakkee, dat zoveel betekende als dat onze vakantie er op zat. Helaas.

Janine kreeg van Piet nog even een jonge duif in haar handen gestopt en ze verbaasde zich over het feit dat het beestje zo ongelooflijk zacht en warm aanvoelde. Daarna vroeg Piet of ik hem nog even wilde helpen. Hij had namelijk gisteravond nog een poging gedaan om de snoek te vangen, maar de snoek was hem te slim af geweest. Hij had het visje opgegeten en de lijn verstrikt in de waterplanten achtergelaten.

Piet klom daarom in zijn bootje en voer de woelige baren op. Daar hielp ik hem met het strak houden van de lijn zodat hij die los kon trekken. Dat bleek een koud kunstje en weldra meerde Piet weer aan en kon hij zijn hengel opnieuw uitgooien voor poging twee.

Nadat ik gedouched en alles in de auto geladen had, was het tijd om afscheid te nemen. Heel jammer, want we hebben het erg naar ons zin gehad bij Bed & Breakfast Nijenstein, onder leiding van Piet & Henny. Twee van zulke ontzettend gezellige en zorgzame mensen tref je niet vaak aan helaas.
Natuurlijk kon ik niet vertrekken voor we nog even een groepsfotootje gemaakt hadden. Voor het nageslacht zullen we maar zeggen en Piet & Henny wilde er graag aan meewerken.

Daarna reden we lekker vlot naar huis. Althans, ik moest de terugreis nog een keer afbreken en omkeren, want toen we op de snelweg reden kwam ik er achter dat mijn sleutelbos nog in het huisje lag. En dat terwijl ik aan het begin van de week tegen mezelf zei, die sleutelbos hier in het kastje, die ga ik vast vergeten als we naar huis gaan. En zo geschiedde...

Bij thuiskomst zette ik natuurlijk direct mijn crashbekken in elkaar en voegde hem bij mijn drumkit. Het speelde heerlijk en het zag er nog mooi uit ook!
Ook maakten we samen nog even het huis schoon, want dat was eigenlijk ook wel nodig en vervolgens kroop ik achter mijn computer om de foto's van de vakantie te bekijken en in te delen.

Half de middag kwamen Keuf en Sjoerd nog gezellig langs. De twee kropen na een glaasje Cola, gelijk achter mijn drumkit toen we boven waren en probeerden er wat "geluid" uit te krijgen.
Helaas viel ze dat wat tegen en kwamen ze eigenlijk (naast de gezelligheid) voor een potje tennis op de Wii.
Vervolgens hebben we dus de gehele middag de sterren van de hemel geslagen met vele potjes tennis (waar we Keuf's truckjes doorkregen en hij dus niet iedere keer meer won), golf of bowlen.

Na ruim 2,5 uur spelen hielden we het voor gezien en was het voor de jongens tijd om een shoarmaatje te gaan halen en voor Janine en mij stond er pizza op het menu.

Vanavond hebben we nog een bruiloft op het programma staan, maar dan is de vakantie toch echt voorbij, afgezien van het weekend dan. Toch is het wel weer lekker om maandag te gaan werken, zeker nadat ik vandaag weer bijgepraat werd over de situatie op de zaak, na twee weken afwezigheid.

Als bonus een filmpje van een uiterst geconcentreerde Keuf & Sjoerd, tijdens een potje tennis op de Wii.




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Alleen is ook maar alleen

Als er iets is waar ik een ongelooflijke hekel aan heb, dan is het alleen (thuis) zijn. Ik heb het liefst zoveel mogelijk (leuke) mensen om me heen. Helaas was mijn vriendinnetje een nachtje weg en liet ze mij dus 2 dagen lang aan mijn lot over (krijg nou niet gelijk medelijden, zo erg was het nu ook weer niet).

Gelukkig kon ik me prima vermaken. Zo kwam neef Richard nog even langs om eens te kijken hoe een Playstation 3 zich zou gedragen op onze nieuwe TV (en ik kan melden dat BlueRay echt een geweldige uitvinding is) en me daardoor aardig gek maakte met de bijzonder mooie "graphics" en de ontelbare leuke spellen.

Natuurlijk ook een uitgelezen moment om dit weekend eens even lekker achter de drums te kruipen. Na een paar weken van les (dat overigens niks te maken heeft met wat ik in het filmpje "speel"), merk ik dat ik er steeds handiger in word. Ik oefen dan ook iedere dag een half uur tot een uur, want ik wil het heel graag onder de knie krijgen (ookal heeft de leraar me verzekerd dat het alleen al een kleine 1,5 jaar duurt voordat ik een goeie roffel kan geven).
Als bonus daarom onderstaand filmpje, dat ik even met jullie wil delen. Zomaar, want ja, alleen is ook maar alleen...




PS: Inmiddels is m'n meissie weer lekker thuis! :-)