Een eigen stekkie

Janine en ik weten nog precies hoe we ons voelden toen wij bijna twee jaar geleden op die toch wel bijzondere dag, de sleutel van ons huis ontvingen. Het geeft een euforisch gevoel, je eigen stekkie. Vandaag mochten Keuf en Ellen dat bijzondere gevoel ervaren...

Ze gaven het ruiterlijk toe, het was allemaal nog wat onwennig, toen Janine en ik vanavond hun huis binnen stapten. Ik had al eerder stiekem een blik naar binnen geworpen, want het huis aan de Singelkade van Middelharnis stond al een weekje leeg. Een leeg huis geeft dan ook een heel vreemd gevoel en het wordt ook eigenlijk pas echt een huis wanneer het ingericht is. Dat duurt nog even bij deze twee aanstaanden, want er moet eerst nog wat geklust worden!

Uiteraard kregen we een rondleiding door het huis. Zo bekeken we de verschillende slaapkamers en besprak ik samen met Keuf en Chris de indeling van de 'master bedroom' terwijl Janine met Ellen de details voor de heerlijk lichte badkamer doorsprak.
Ook de zolder ziet er mijns inziens, zo met de bijzondere schuine delen, gaaf uit en is het uitermate prettig dat diezelfde zolder al in 2 aparte delen is opgedeeld.

Een mooi huis, waar de twee alvast jaren mee vooruit kunnen. In juli hopen ze te trouwen dus tot die tijd hebben ze de tijd om hun paleisje op orde te krijgen. Dat moet dan ook best lukken, want zo verschrikkelijk veel hoeft er eigenlijk niet te gebeuren.

Wij wensen Keuf en Ellen in ieder geval veel plezier en heel veel geluk in hun nieuwe, eigen huis!

Een gezellig middagje schaatsen

Vorig jaar januari stond ik ook al op de ijzers, maar die waren geleend. Omdat ik steeds zoiets had "het zal nu wel snel gaan dooien", waren alle schaatsen vorig jaar al uitverkocht toen ik er eindelijk om wilde gaan. Dat zou mij dit jaar niet gebeuren!

Daarom schafte ik gisteren al een paar snelle 'ijshockey's' aan en probeerde ze vanmiddag uit op de oude haven achter ons huis. Ook Janine gleed gezellig met me mee en hoewel het ijs niet overal even strak was, bleek de door de buurjongens geprepareerde ijshockey-baan een prima plek om de eerste meters met de ijzers te maken. Die van mij gleden als een mes door de boter en ik was maar wat blij met mijn nieuwe aanwinsten. Kijk maar eens naar het overstappen!

Hoewel het even uitproberen was en het wel eens mislukte (hier was ik nèt te laat), lukte het me toch om een leuke foto van ons samen te maken, voordat we ons geluk op de Singelkade besloten te beproeven. Daar gleden we opnieuw samen over moeilijk en makkelijker begaanbaar ijs en kwamen tot onze grote verrassing ook mijn vader en moeder even kijken.
Eerst genoemde leek het zelfs niet eens koud te hebben ondanks zijn gladde hoofd en het leverde een leuk plaatje op van twee-generaties-Gans.

Uiteindelijk besloten we na een tijdje toch de kou te verruilen voor een warme huiskamer met iets lekkers voor bij de koffie en keken nog een keer achter ons naar het prachtige schouwspel dat zich aan de Singelkade in Middelharnis voltrok. Daarbij maakte ik ook nog even een leuke foto Leen en Anneke die toevallig passeerden!

Ik heb er echt een enorme schijthekel aan...

Jaap kopte 'm vanochtend bij binnenkomst al direct in. "Is er een kameel langs geweest ofzo?", waarna ik me hardop afvroeg wat hij daar nou toch mee bedoelde... "Moet je hier maar even buiten om het hoekje kijken!" was zijn advies en dat volgde ik dan ook nieuwsgierig als ik ben, gehoorzaam op.

Wat ik daar aantrof was bij de beesten af. Een onbeschofte hondenbezitter (of was het een boer met een koe?) had precies naast het pand, daar wij dagelijks heen en weer lopen van en naar de auto en tussen de middag naar ons voetbalpleintje, een enorme dikke vette drol achter gelaten.
Dat is opzich al ongelooflijk onbeschoft, maar wat nóg schokkende was was dat er gewoon papier naast de drol geparkeerd lag, waarmee de "uitlaatklep" van die strontfabriek hoogstwaarschijnlijk was schoongeveegd. Schande!

Begrijp me goed, ik ben een ongelooflijke dieren- cq. hondenvriend, maar dit gaat mij véél te ver! Een hond kan er niet veel aan doen dat hij moet poepen. Gelukkig ben ík zo goed bij m'n verstand dat als ik het op voel komen, ik direct naar die porseleinen pot loop, maar een hond heeft dat verstand helaas niet. Het baasje is dus ten alle tijde verantwoordelijk voor het afvalproduct dat zo'n lieve viervoeter waar dan ook deponeert. Zéker als dit op privéterrein is! Wij maken het helaas ook wel eens thuis mee. Bij aankomst bij de voordeur ligt er soms ook zo'n onsmakelijke verrassing op de stoep of zelfs onder de buksus in de voortuin.

Alsof ik vandaag nog niet genoeg stront gezien had, stond ik zojuist opnieuw voor een verrassing. Bij thuiskomst, toen ik mijn appelsapje stond in te schenken terwijl ik naar buiten keek door het keukenraam, viel mijn oog opnieuw op een hoopje ongenoegzaamheid. Aan de andere kant van de straat, had een hondebezitter opnieuw van zich laten ruiken. Belachelijk! Bah! Zulke mensen zouden ze standrechtelijk moeten executeren... Mensen, honden zijn fantastische beesten, maar ruim de stront even netjes op! Het is jullie verantwoordelijkheid en een kleine moeite! Want als ik er al niet in ga staan omdat ik weer eens even niet voor me kijk als ik bijvoorbeeld langs de Singelkade loop (daar ligt ook heel veel!), dan vind ik het wel een enorm smerig gezicht. We leven toch zeker niet meer in de middeleeuwen?

Sorry voor mijn gezeik, maar ik heb hier gewoon een enorme schijthekel aan...

De overeenkomst tussen ijs en een drumvel...

Het is een overeenkomst waar je waarschijnlijk alleen ten nadele me geconfronteerd kunt worden. Althans niet helemaal dan.

Vanmiddag reed ik namelijk even langs de muziekwinkel in Roosendaal om een zogenaamde Tension Watch van Tama te kopen. Een watte? Een spanningsmeter in het gewoon Nederlandsch om de velspanning van mijn trommels te meten en gelijkmatig af te stellen. Op die manier zou ik dan een mooi gestemd en gelijkmatig geluid uit alle trommels krijgen.
Nog voor het eten ging ik er mee aan de slag en ik dacht dat het een "kat-in't-bakkie-karweitje" zou zijn, maar dat had ik mooi mis! Ik was namelijk heel enthousiast aan de spanbouten van mijn snaredrum aan het draaien toen er iets begon te kraken. Nog voordat ik goed en wel in de gaten had wat er gebeurde sprong mijn ondervel (dat een stuk dunner is dan mijn slagvel) kapot onder de hoge druk die de spanrand nu op het vel uitoefende. En zo keek ik dus recht in mijn snaredrum. Dat wordt dus even niet drummen of morgen nog even voor het nieuwe jaar een nieuw ondervelltje zien te scoren...

Wat er ook kraakte (daar hebben we de overeenkomst) was het ijs! Vanmiddag stond ik al even met "buurjongen" Arno op het ijs achter ons huis om te kijken of het al "schaats-waardig" was, maar het kraakte zo hard dat we niet wisten hoe snel we weer op de kant moesten komen.
Vanavond daarentegen was het een drukte vanjewelste aan de Singelkade met een paar honderd mensen die al schaatsend en sleeënd, veel plezier maakten.

Ook "buurjongens" en gebroeders Leen en Arno waren van de partij, want zij hadden zich vanmiddag beiden een paar gloednieuwe ijzers kado gedaan. Ook een van Janine's collega's stond met haar dochtertje op de ijzers en hoewel Janine haar kunstschaatsen nog even in het vet liet staan stond ze toch gezellig mee te doen.

Zo zie je maar dat de meest uiteenlopende objecten, toch een overeenkomst kunnen hebben. Gelukkig bleef het bij het ijs alleen bij kraken en verdween er niemand in het koude water. Liever een gescheurd velletje, dan een nat en ijskoud pak...

Tweede Kerstdag 2008

De tweede Kerstdag van 2008 begon eigenlijk gelijk aan de eerste, met een rondje lopen. Dit keer haalden Janine en ik samen een frisse neus in onze mooie buurt en langs de haven van Middelharnis, terwijl ik mijn nieuwe cameraatje nog eens uitprobeerde.

Later op de dag kwamen mijn en Janine's ouders en zus langs om met z'n allen de 2e Kerstdag te vieren. Dit natuurlijk niet zonder de nodige kadootjes! Die begonnen we dan ook al snel uit te pakken en ook ik mocht vandaag een paar meter papier verscheuren en tot mijn grote blijdschap ontving ik de spullen die ik op mijn verlanglijstje had gezet!
Ook de rest van de familie werd blij verrast met leuke en handige kadootjes en nadat het laatste kadootje eindelijk was uitgepakt, begaven de dames zich naarstig naar de keuken om iets later de lekkerste creaties op tafel te zetten. Zoals bijvoorbeeld het voorgerecht dat voor de vrouwen bestond uit een heerlijke salade met geitenkaas en waarbij de mannen een eveneens heerlijke carpaccio kregen voorgeschoteld. En zo genoten we dus met de hele familie van zowel het voor- als het hoofdgerecht.

Als toetje kreeg ik de eer om mijn eigen Dame Blanche te maken terwijl de rest zich tegoed deed aan de overheerlijke (zo heb ik mij laten vertellen) Tiramisu.

Beide Kerstdagen heb ik dus mijn buik nog ronder gegeten dan dat ie al was. Hoe lang zou het duren voordat de kilo's, die ik deze laatste week van 2008 erbij eet, weer verdwenen zijn?