Een fabuleuze toespraak van 'Uncle Johnny'

De feestelijkheden van vanavond beleefde ik opnieuw met een dubbel gevoel. Nadat ik vanmiddag een bijzondere middag op het water had beleefd met de ene kant van de familie, stond voor vanavond de viering van het 25 jarig jubileum van een andere oom en tante op het programma.

Hoewel uiteraard ook deze kant van de familie mij na aan het hart ligt, vond ik het toch erg moeilijk om ze toe te zingen dat we hopen dat ze nog lang plezier met elkaar mogen beleven, wetende dat het ook wel eens anders kan lopen en dat dat nu zo pijnlijk dichtbij is...

Janine en ik moesten ons nog flink haasten om op tijd op het feestje te komen, maar eenmaal daar aangekomen, bleken we nog ruim op tijd te zijn. Binnen werden de laatste voorbereidingen getroffen en de bedoeling van de ontvangst nog even doorgesproken.
Niet lang daarna rolde er een grote Amerikaanse klassieker door de Voorstraat van Stellendam en kwam netjes tot stiltstand voor 't Wapen van Stellendam, waar een bescheiden erehaag was gevormd.

Oom Johan stapte volledig in stijl uit, mét cowboyhoed en nadat hij samen met tante Wilma nog even poseerde voor de bijzonder oldtimer, kregen ze beiden een warm onthaal en ontvingen vele felicitaties.
Daar hielden ze dan ook een leuke bos rozen aan over en na nog een laatste foto, snelden ook zij zich naar binnen.

Daar zat iedereen al netjes te wachten en begonnen we na het vullen van de glazen en de fabuleuze toespraak van 'Uncle Johnny', waarin 25 jaar huwelijk in vogelvlucht voorbij kwam, begonnen aan de overheerlijke barbeque. Die vond midden in de feestzaal plaats en om de barbeque heen was het al snel een gezellige drukte.

Uiteraard werd het jubilerende bruidspaar ook nog toegezongen met een speciaal geschreven lied en ontvingen ze van ons allemaal een cheque om hen een steuntje in de rug te geven bij de op handen zijnde uitbreiding van de tuin.
Van de kinderen (Jeroen, Jan-Willem en schoondochter Christa) kregen ze nog een mooie lantaarn, die volgens Jan-Willem niet zou misstaan bij de vijver waar straks de koi-karpers in rond gaan zwemmen.

Na al deze kadoos en het lekkere eten, bleef het nog lang gezellig aan de tafels, maar ook aan deze avond kwam weer een einde.
Ondanks dat ik in gedachten nog bezig was met de gebeurtenissen van vanmiddag en het moeilijk vond om actief mee te delen in de feestvreugde, heb ik toch een leuke avond gehad. Ik ben dan ook erg benieuwd naar het resultaat van de nieuwe tuin!

De laatste werkdag van 2008

Het was vandaag de laatste werkdag van 2008 en ik betrapte me erop dat ik voor het eerst van mijn leven, vakantie kreeg van mijn baas. Klinkt dramatisch, is het niet, want toen ik nog op school zat had ik juist een baas omdat ik dan ieder vrij uurtje bij een boer werkte en de afgelopen jaren had ik helemaal geen baas!

Tijd om op die laatste dag, na een ochtendje werken, echt de handen uit de mouwen te steken en de boel eens goed uit te mesten en op te ruimen. De ladeblokken werden van onder de bureau's getrokken en de inhoud ervan gesorteerd en indien mogelijk weggegooid. Ook werden ze even afgesopt en onder andere Jaap vroeg zich af hoe hij dit aan ging pakken. "Ik lijk wel een pizzabakker!" riep hij toen hij voor het eerst de gele sopdoek in zijn handen kreeg.
Koen vertelde hem echter wat hij er wél mee kon doen en zo werd alles nog serieus schoongemaakt. Althans, serieus, natuurlijk was er ook tijd voor een geintje en zelf was ik zó snel klaar met opruimen (ik maakt nooit rommel) dat ik nog even tijd had om even naar mijn één favoriete sites te surfen of even lekker te relaxen met mijn collega's.

Ook moesten de wensen wat betreft de Chinees nog even worden opgenomen, want weldra zouden we met z'n allen lekker uitgebreid eten. Zo stonden we dan ook enige tijd later netjes op onze beurt te wachten om op te mogen scheppen. En het was heerlijk eten, of niet Joan?

Na de Chinees was het tijd voor het laatste potje voetbal van het jaar en bijna iedereen deed mee aan het "partijtje". Daar kwamen we overigens na ruim een half uur rondrennen, behoorlijk bezweet van terug en Koen had zelfs zó'n dorst dat hij zijn sapje met blik en al naar binnen werkte...

Vervolgens reden we naar 't Wapen van Stellendam, om daar onder het genot van een biertje nog eens naar iedereens sterke verhalen, grappen of plannen voor de vakantie te luisteren. En ook dát was gezellig, of niet AJ?

Nadat Pieter een speech had afgestoken om een ieder te bedanken voor zijn inzet en het goede jaar (waarvan ik maar een kort stukje heb mogen meemaken), kreeg hij op zijn beurt van ons als werknemers een Pluim uitgedeeld onder leiding van een speech van Peter, waarna we weer vrolijk verder gingen met lachen en slap ouwehoeren.
Uiteindelijk arriveerden ook ónze kerstkado's en zo kwam het dat er een stoet van Websites Nederlanders door de voorstraat van Stellendam ging, stuk voor stuk afgeladen met een Krups Beertender.

Het was een gezellige afsluiting van het jaar en terwijl Koen opnieuw zijn drankje met glas en al naar binnen probeerde te werken wenste iedereen elkaar fijne dagen en tot ziens in 2009 want maandag 5 januari zet ik voor het eerst in het nieuwe jaar mijn computer aan. Wat zou dat jaar ons weer brengen?...

Een gezellige traditie van familie De Gans

Dit jaar is het weer al het 3e achtereenvolgende jaar dat we haar verjaardag op die manier vieren. Dus mag je rustig spreken van een traditie. Mijn oma De Gans, geboren op 1 december 1920 werd vandaag alweer 87 jaar. Wat een leeftijd. Volgens mijn rekenmachine is dat 3,78 x mijn leeftijd en ik dacht dat ik al een heel leven achter me had...

Al jaren geeft ze hetzelfde antwoord op de vraag "Ha oma! Hoe is het?" en dat klinkt dan zoiets als "Jae, m'n bêênen ee, daer haak zo'n piene an", maar elke keer is ze weer van de partij. Als alleen je benen zeer doen op je 87e, dan gaat het wel, want verder woont ze nog helemaal op zichzelf. En dat vind ik op die leeftijd ontzettend knap! Zeker als je bedenkt dat ze dit jaar alweer 15 jaar alleen is...

Hoewel ze Janine goed kent, weet ze de ene keer haar naam wel in één keer en de andere keer heeft ze er wat meer moeite mee. Let wel, mijn oma is nog zéér goed bij de tijd, die maak je niet gauw zomaar iets wijs. Tijdens het voorlezen van de kaart, die bijgevoegd was bij het kadootje, moest Janine haar echter wel even een handje helpen met het voorlezen van de namen, maar ach, bij oma mag dat.

Dit maal aten we bij 't Wapen van Stellendam en vrijwel iedereen, op 2 neven van mij na (de ene kon niet om een of andere reden en mijn andere neef zit 9 van de 10 keer per jaar aan de andere kant van de wereld op het water), was van de partij. Zoals bijvoorbeeld mijn nicht(je) Claudia, of mijn tante Els en mijn andere nicht(je) Sylvana samen met haar aanstaande André (waar ik volgend jaar getuige mag spelen op hun huwelijk). Ook neef(je) Richard en Claudia's vriend Arjan zaten aan tafel, tezamen met nog vele andere familieleden (we waren in totaal met 16 man).

Na nog wat geneuzel, gepraat, gelach en een enkele foto, kwamen de menukaarten op tafel en waren sommigen van ons daar zeer van onder de indruk, of konden maar moeilijk een keuze maken. Gelukkig had iedereen na enige tijd wat lekkers uitgezocht en werd er heerlijk gegeten.
Trouwens, al eens bijna 3 identieke Ganzen naast elkaar gezien? Voor qua kapsel dan.
En nog zo'n vergelijking, de manier waarop moeder en zoon hun ijsje eten. Prachtig vind ik dat om te zien, die gelijkenissen binnen een familie.

Al met al kwam er na een diepe zucht van Oma, die haar ijsje echt niet meer wegkreeg en verlangde naar haar bed, een einde aan een gezellig avondje samen zijn. Zelf maakt ze op nieuwjaarsdag altijd dezelfde opmerking "Jae, tzal wel de leste keer weze", maar ik hoop dat we dit volgend jaar nog eens dunnetjes over kunnen doen. Oma, bedankt!