Zweetparels en sterke verhalen

De laatste keer was alweer een tijdje geleden en ik betrapte me er op dat ik er zelfs niet over geblogd heb toen. Omdat we overdag nauwelijks van onze stoel komen, behalve tussen de middag als er een potje ge(tafel)voetbald wordt, was het vanavond weer eens tijd om de beentjes te strekken en direct onze voetbalkunsten aan elkaar af te meten.

Het begon allemaal bij de snackbar van 't Wapen van Stellendam, waar we met de voetbalploeg van Websites Nederland (helaas deed niet iedereen mee) eerst de nodige vetten naar binnen werkten (je moet toch iets hebben om te verbranden niewaar!?). Daarna vertrokken we richting Ouddorp, waar tijdens de warming-up in de sporthal van Dorpstienden de eerste zweetparels op ons voorhoofd verschenen.
Daarna verdeelden we de aanwezigen in gelijke teams en het geluk wilde dat we ook twee goede keepers bij ons hadden, die mooi over de twee teams verdeeld konden worden.

Kort na de aftrap kwamen de acties al op gang. Iedereen deed zijn uiterste best om maar niet van het collega-team te hoeven verliezen. Alle beste beentjes werden voor gezet en soms zelfs iets te enthousiast, want nadat we nog geen kwartier gespeeld hadden, klonk een schreeuw van pijn al door de sporthal. Collega én bejubeld keeper Jan kreeg last van een oude blessure en verzwikte zijn enkel waardoor hij zich genoodzaakt zag om de rest van de wedstrijd vanaf de bank toe te kijken.

Het bleek een zwaar verlies voor beide kanten, want nu er nog maar één goede keeper over was, was ook hij genoodzaakt de handschoenen door te geven aan een minder ervaren speler en zelf in het veld zijn mannetje te staan. Door dit voorval kakte het spel wel een beetje in, maar we hadden er zeker niet minder plezier om!
Nog steeds werden er schitterende acties gemaakt en was iedereen er op gebrand om vanavond met zijn team te winnen.

Na twee uren heen en weer rennen, zweten en lol hebben, hielden we het voor gezien en sloten deze sportieve avond uiteraard af met een biertje in het aangrenzende café, waar de sterke verhalen zoals gewoonlijk, alsmaar sterker werden...

Als bonus een filmpje, waarbij de opzet van de goal wellicht wat voeten in de aarde heeft, maar die daarna koelbloedig afgemaakt wordt door collega Jaap...

Als uitgedroogde leeuwen

Net als vorig jaar was er ook vandaag weer een zogenaamd Kantine Toernooi bij de Dirkslandse Voetbal Vereniging. Inhoudelijk betekend dit dat er teams zijn die bestaan uit vrienden en kennissen en die strijden om één en hetzelfde doel: het halen van de finale en die ook uiteindelijk winnen.

Evenals de vorige keer besloten we er ook dit jaar weer een feestje van te maken en ik had dan ook al vroeg de Volvo volgeladen met de barbeque en wat afvalhout van de verbouwing om op te stoken tijdens een gezellige afterparty bij Bas & Noortje.

Een aantal mannen van 'Het Kantine Team' stonden al lekker in het ietwat tegenvallende zonnetje en hadden zojuist hun eerste wedstrijd met glans gewonnen. Nu moesten ze opnieuw in actie komen en aan deze tegenstander hadden ze een veel grotere kluif dan de vorige. De 'bankzitters' keken gespannen toe en leken het zelfs een beetje in de broek te doen voor de vijand.
De wedstrijd verloren ze dan ook jammerlijk, maar ze lieten de moed niet zakken en keken al uit naar een vervolg.
Dat zou echter even op zich laten wachten en dus besloot ik wat rond te lopen en kwam daar ook grote vriend Brie tegen, die zijn eigen samengestelde team stond te supporten en te coachen.

Even later kwam Het Kantine Team opnieuw in actie en ze speelden een voortreffelijk wedstrijd. Terwijl Bas toekeek en zijn longen vanaf de zijlijn uit zijn lijf schreeuwde om aan te moedigen, speelden de mannen alsof hun leven er vanaf hing. Behalve de altijd koele Paco, want zijn team genoten waren vaker aan de andere kant van het veld te bekennen en dus had hij tijd zat om zich vooral niet al te druk te maken!

Opnieuw een aantal wedstrijden tussendoor waarin 'mijn team' niet hoefde te spelen maar de sfeer op dit toernooi was uitermate gezellig en dus vermaakten we ons prima tussen de (in)spanningen door.

Helaas verloor mijn cluppie de laatste wedstrijd, maar er kon ze weinig verweten worden, want ze hadden er hard voor gestreden. Ze kwamen dus jammerlijk niet in de finale, maar stortten zich als uitgedroogde leeuwen op het krat bier en de in mindere mate aanwezige frisdrank. Dit alles uiteraard onder het toeziend oog van menig vrouwelijk supporter, die voor de gelegenheid ook waren afgereisd naar het sportpark naast de Gooye.

Helaas betrok het weer en kwam het weldra met bakken uit de hemel. Het barbequen was dus uitgesloten, maar we maakten van de nood een deugd en dus besloten we het gewoon binnen gezellig te maken.
De heren zaten toch wel een klein beetje voor oud vuil op de bank, moegestreden te staren naar hun 'award' voor deze dag, maar het was Bas die weer als vanouds actief bleef. Als een echter meester stond hij achter de barbeque die voor de gelegenheid maar binnen geïnstalleerd was en iedereen, waaronder ook de dames, genoten met volle teugen van zijn kookkunsten.

Op verzoek van diezelfde dames werd er later afgestemd op de finale van X-Factor en zo bleef het nog lang gezellig in de Molenzicht. Echter, opeens waren we Bas al een tijdje kwijt en toen ik eens goed ging zoeken, ontdekte ik daar in het donker een lekker snurkende tijger die even behoefte had een een 'power-nap'. Volledig uitgeteld lag hij even bij te tanken. Het is 'm vergeven, want met de hele dag het zonnetje op de bol, de grote inspanning en een uitermate gezellig avondje met vrienden, hakt er gewoon in!

"Nie fokke met me Nike's"

Je hebt van die dagen dat je meer bezig bent de bal te halen dan daadwerkelijk te voetballen. Zo ook vandaag en gisteren, want gisteren presteerde Koen het om de bal over een hek, midden in een modderpoel te trappen en stond daar beteuterd bij de rand van het hek naar te kijken.
Hij deed nog een verwoede poging om over het hek te klimmen maar op aanraden van ons liep hij toch maar om.

Wij keken daarop uiteraard vrolijk en geamuseerd toe hoe Koen zijn Nike's op het spel zette door met gevaar voor eigen vieze schoenen, het modderige terrein op te lopen. Koen en z'n Nike's zijn onafscheidelijk en hoewel hij vele paren in allerlei bonte kleuren bezit, is hij er maar wat zuinig op. Zijn lijfspreuk luidt dan ook "Nie fokke met me Nike's" dat is natuurlijk allesomvattend.
Uiteindelijk kwam Koen er dan ook niet zonder 'kleerscheuren' vanaf en bleken zijn Nike's na dit avontuur bijna onherkenbaar verminkt.

Toch was ík het die zich niet in kon houden en ik schoot de bal na een mooie pass, recht de lucht in, maar een windvlaag nam 'm toch mee en zo belandde hij uiteindelijk op het dak. Spelletje afgelopen, terug naar de werkplek!

Zo kwam het dat ik vandaag bij Zielst (de buurman) om een ladder moest bietsen en eenmaal geïnstalleerd was het nog even slikken. Ik zei mijn collega's nog een keer vaarwel, want stel dat... en klom moedig naar boven, tot ik helemaal over de rand was. Daar keek ik naar beneden, naar mijn collega's die vol spanning onderaan de ladder stonden te wachten tot ik weer naar beneden zou komen. Of dan toch in ieder geval de bal!
Die bleek in het uiterste hoekje van het dak te liggen en toen ik 'm eenmaal in mijn handen had keek ik eens goed om me heen, want zo had ik het industrieterrein in Stellendam nog nooit bekeken. Ondertussen hoorde ik dat mijn collega's onrustig werden en graag wilden voetballen en dus maakte ik dat ik weer van het dak af kwam.

Gelukkig kunnen we nu weer voetballen, maar het zal waarschijnlijk niet erg lang duren voor we opnieuw de modder of het dak op moeten!

Met gevaar voor eigen leven

We beleven veel lol tijdens ons dagelijkse half uurtje voetbal op het terrein achter de zaak. Een van ons staat dan in het midden en moet de bal van de rest afpakken. Diegene die niet in het midden staat mag de bal maximaal 2 keer raken en wie buiten de lijnen schiet of van wie de bal afgepakt wordt, moet zelf in het midden staan. Erg leuk en ontspannend.

Toch gebeurd er af en toe iets waardoor we helaas eventjes niet kunnen voetballen. Zo belandt de bal wel eens buiten de parkeerplekken in een ondergelopen (lees moerassig) stukje braak liggend terrein, waardoor we vanwege de natte omstandigheden de bal niet kunnen pakken en moeten wachten op hulp van de natuur of andere hulpstukken zoals hout of stukken pvc-buis.

Veelal is het Arnd-Jan (AJ of zelfs "Arretje" voor intimi) die zich schuldig maakt aan het "verspelen" van de bal. Soms zelfs zó erg dan een nieuwe bal noodzakelijk is.
Zo gingen de verhalen dat hij al meermalen een bal op een van de daken van de omliggende panden had geschoten en toen hij vlak voor het einde van het nieuwe jaar de bal opnieuw op een dak schoot, moest hij eigenlijk wel zélf het dak op...

Toch duurde het even voor hij ook echt ging, waarschijnlijk omdat hij nog wat moed moest verzamelen, maar vandaag ging hij dan met gevaar voor eigen leven, de ladder op naar boven. Eerst inspecteerde hij het dak van het pand waar hij maanden eerder al een bal op schoot, maar dat was helaas zonder resultaat. Het volgende pand volgde niet veel later, want terwijl Peter de trap ondersteunde klom hij ook daar naar boven. Hier had hij meer succes en zo was hij dan de held van de dag toen hij er voor zorgde dat we weer fijn en gezellig konden voetballen.

En nu hopen dat we nog lang plezier van deze bal mogen hebben!

Voetbal voor "oud & nieuw"

Omdat een dag na de jaarwisseling de nevel nog niet is opgetrokken, blijven we maar in termen van oud & nieuw, want vandaag ging ik samen met mijn vader even bij Oom Leen kijken die het jaar al vroeg sportief begon.

Eens per jaar huurt hij samen met vrienden en andere voetbalfanaten de gymzaal van de Gooye in Dirksland af om het jaar te starten met een potje zaalvoetbal. Een leuke club van jong en oud doet daar mee mee. Zij het vrienden, zij het (oud)leden van voetbal vereniging S.N.S. die zo vroeg in het nieuwe jaar een balletje trappen.

Een leuk gezicht om werkelijk oud en nieuw te zien spelen tegen elkaar. Mijn vader en ik (soms met Oom Leen erbij als hij wissel was) keken gespannen naar de wedstrijden maar het was dan ook vooral veel lachen geblazen. En daar ging het uiteindelijk ook om, om de gezelligheid en het vermaak tijdens het voetballen. Toch leverde het nog wat leuke actiefoto's voor in het archief op en eerlijk is eerlijk, hoewel de jeugd tegen de "oudjes" speelde, won de jeugd niet met overtuiging!

Als bonus een filmpje met een (bijna) magnifieke actie van Oom Leen die, na een geweldige assist, de bal bijna tussen de palen weet te krijgen. Bijna...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

De laatste werkdag van 2008

Het was vandaag de laatste werkdag van 2008 en ik betrapte me erop dat ik voor het eerst van mijn leven, vakantie kreeg van mijn baas. Klinkt dramatisch, is het niet, want toen ik nog op school zat had ik juist een baas omdat ik dan ieder vrij uurtje bij een boer werkte en de afgelopen jaren had ik helemaal geen baas!

Tijd om op die laatste dag, na een ochtendje werken, echt de handen uit de mouwen te steken en de boel eens goed uit te mesten en op te ruimen. De ladeblokken werden van onder de bureau's getrokken en de inhoud ervan gesorteerd en indien mogelijk weggegooid. Ook werden ze even afgesopt en onder andere Jaap vroeg zich af hoe hij dit aan ging pakken. "Ik lijk wel een pizzabakker!" riep hij toen hij voor het eerst de gele sopdoek in zijn handen kreeg.
Koen vertelde hem echter wat hij er wél mee kon doen en zo werd alles nog serieus schoongemaakt. Althans, serieus, natuurlijk was er ook tijd voor een geintje en zelf was ik zó snel klaar met opruimen (ik maakt nooit rommel) dat ik nog even tijd had om even naar mijn één favoriete sites te surfen of even lekker te relaxen met mijn collega's.

Ook moesten de wensen wat betreft de Chinees nog even worden opgenomen, want weldra zouden we met z'n allen lekker uitgebreid eten. Zo stonden we dan ook enige tijd later netjes op onze beurt te wachten om op te mogen scheppen. En het was heerlijk eten, of niet Joan?

Na de Chinees was het tijd voor het laatste potje voetbal van het jaar en bijna iedereen deed mee aan het "partijtje". Daar kwamen we overigens na ruim een half uur rondrennen, behoorlijk bezweet van terug en Koen had zelfs zó'n dorst dat hij zijn sapje met blik en al naar binnen werkte...

Vervolgens reden we naar 't Wapen van Stellendam, om daar onder het genot van een biertje nog eens naar iedereens sterke verhalen, grappen of plannen voor de vakantie te luisteren. En ook dát was gezellig, of niet AJ?

Nadat Pieter een speech had afgestoken om een ieder te bedanken voor zijn inzet en het goede jaar (waarvan ik maar een kort stukje heb mogen meemaken), kreeg hij op zijn beurt van ons als werknemers een Pluim uitgedeeld onder leiding van een speech van Peter, waarna we weer vrolijk verder gingen met lachen en slap ouwehoeren.
Uiteindelijk arriveerden ook ónze kerstkado's en zo kwam het dat er een stoet van Websites Nederlanders door de voorstraat van Stellendam ging, stuk voor stuk afgeladen met een Krups Beertender.

Het was een gezellige afsluiting van het jaar en terwijl Koen opnieuw zijn drankje met glas en al naar binnen probeerde te werken wenste iedereen elkaar fijne dagen en tot ziens in 2009 want maandag 5 januari zet ik voor het eerst in het nieuwe jaar mijn computer aan. Wat zou dat jaar ons weer brengen?...

Verandering van spijs...

Ieder jaar sta ik weer verbaasd als ik achterom kijk wanneer het jaar op zijn eind loopt. Had ik op 1 januari van dit jaar kunnen bedenken wat er het hele jaar zou gebeuren? Nee...

En dat is misschien maar goed ook want dan zou ten eerste de lol van het leven er snel af zijn en ten tweede kwamen we dan aan het begin van het jaar al dingen te weten die we beter nog níet hadden kunnen weten.

Toch vind ik het nu tijd worden om eindelijk uit te wijden over de grootste verandering van het afgelopen jaar. Misschien wel die van mijn leven, althans, tot nu toe...
Eind oktober schreef ik al uitgebreid over mijn vertrek bij Quest Media en nu alle zaken afgerond en achter de rug zijn, kan ik vrijelijk schrijven over mijn nieuwe baan bij Websites Nederland en wat daar aan vooraf ging.

Zoals gezegd legde ik eind 22 oktober mijn functie als Creatief en mede-eigenaar bij Quest Media neer en ging ik opzoek naar een nieuwe uitdaging. Na goed zoeken bij verschillende bedrijven en na verschillende aanbiedingen te hebben gekregen, koos ik er uiteindelijk voor, mijn geluk te beproeven bij het in Stellendam gevestigde Websites Nederland. Ik schrijf het nu makkelijker dan dat het voor mij was, want vooral psychologisch had ik een aantal barrières te overwinnen.

Websites Nederland was immers altijd de "concurrent" en nu zat ik opeens op een dinsdagmiddag in "het hol van de leeuw". Maar wat had ik te verliezen? Weinig, zeg maar gerust niets want ik moest natuurlijk weer wel aan het werk. Als je vier weken thuis bent is dat leuk wanneer het vakantie heet, maar niet als je thuis bent omdat je gestopt bent met werken.
Gelukkig heb ik me in die weken niet veel hoeven te vervelen, want vele malen kwamen er vrienden langs om een potje op de Wii te spelen en mij eens een hart onder de riem te steken. Vooral dat laatste deed me goed en dan leer je je vrienden opeens goed kennen! Bedankt iedereen voor de bemoedigende reacties en kaartjes!

Goed, uiteindelijk ben ik nu dus bij Websites Nederland aan de slag gegaan als Creatief en probeer ik samen met de andere vormgevers het team nóg beter te maken.
Het team, ja ook dat was natuurlijk nieuw voor mij. Ik was erg gehecht aan mijn "eigen" Quest team en spreek ze ondertussen nog regelmatig. Mijn nieuwe team is dan ook minstens net zo leuk en gezellig en nadat ik nu alweer een paar weken aan de slag ben, voel ik me al weer bijna helemaal thuis.

Het is een heerlijke werksfeer, leuk, gezellig, los maar vooral ook professioneel en gedreven. Ik ben ook zo'n beetje met mijn neus in de boter gevallen want in die paar weken tijd ben ik al met collega's wezen karten (hier de fotoserie), heb ik al twee massages achter de rug (één op een massagestoel en één op een massagetafel met olie en al!), krijgen we om de haverklap gebak of een tompoes, heb ik zelfs een korte cursus meegemaakt omdat een collega ziek was en voetballen we tussen de middag heel wat af.
Nu lijkt het net of er niet gewerkt wordt, maar het tegendeel is echter waar!

Bij Websites Nederland ga ik mij vooral bezighouden met het ontwerpen van websites, applicaties, huisstijlen, fotografie en videobewerking. Precies wat mij past! En ik heb er dan ook heel veel zin in. Zo zullen we bijvoorbeeld binnenkort onze eerste viral gaan opnemen en monteren. Hopelijk wordt dat een succes!

Het gaat dus na de hele "Quest-affaire" weer goed met me en ik ben weer met veel plezier aan het werk. Vanaf nu zal ik dus af en toe bloggen over mijn nieuwe collega's of gebeurtenissen bij Websites Nederland. Toch wil ik nog even van de gelegenheid gebruik maken om mijn vrienden bij Quest veel succes te wensen voor de toekomst zonder mij. Want het is nu echt definitief en er is geen weg meer terug...

Mag ik u voorstellen, mijn nieuwe team.

Het regende kadootjes...

Soms zit je zó intens te wachten op iets, dat je er geen nagel meer aan overhoud om mee aan je kont te krabben en dan opeens komt alles tegelijk. Zo bestelde ik enkele weken geleden (week of 4) 2 hartslaghorloges (voor tijdens het mountainbiken, kunnen we een beetje alles in de gaten houden) en een kussentje bij de ANWB. Voor de vakantie, maar dat duurde maar en duurde maar en volgende week begint mijn vakantie al. Gelukkig kwam er dan vandaag een pakketje binnen een toen ik dat open maakte zag ik dat de bestelde artikelen erbij zaten. Alleen, Ton gaf me nog een doos die de postbode net bezorgt had, die gericht was aan S.A.N.D.E.R. de Gans (waarschijnlijk een keer bij "Voorletters" gewoon m'n naam ingevuld) en dat kon niets anders zijn dan mijn nieuwe telefoon, die ik eigenlijk pas over 2 weken had verwacht (als ik al in Oostenrijk zou zitten).

Geweldig, want vrijdag gaat mijn nieuwe abonnement in (het nummer blijft hetzelfde) en dan kan ik lekker vanuit Oostenrijk mijn weblog bijhouden via mijn mobiel. Ik heb namelijk een Nokia N95 gekocht, voorzien van de laatste technische snufjes op gebied van mobiele technologie. Ik ben iemand die dat geweldig vind en er altijd naar streeft weer het nieuwste en het meest uitgebreide te hebben op die gebieden. Helaas heb ik dan geen goedkope smaak, maar daar moet ik dan maar mee leren leven. Met die 5 megapixel camera waar die Nokia mee "gezegend" is, hoef ik dus eigenlijk geen extra camera meer mee te nemen. Erg handig.

Gisteren regende het ook al kadootjes, zo kreeg ik dan niet alleen dat schilderij van GP, maar kreeg ik ook 2 originele houten Coca Cola kistjes. Erg leuk om te hebben en zoals de foto laat zien, is onze kat Gijs er ook erg blij mee!
Dan ga ik nu maar eens naar bed, want dat potje voetbal van vanavond heeft me toch wel een beetje gesloopt...