Een gezellig middagje schaatsen

Vorig jaar januari stond ik ook al op de ijzers, maar die waren geleend. Omdat ik steeds zoiets had "het zal nu wel snel gaan dooien", waren alle schaatsen vorig jaar al uitverkocht toen ik er eindelijk om wilde gaan. Dat zou mij dit jaar niet gebeuren!

Daarom schafte ik gisteren al een paar snelle 'ijshockey's' aan en probeerde ze vanmiddag uit op de oude haven achter ons huis. Ook Janine gleed gezellig met me mee en hoewel het ijs niet overal even strak was, bleek de door de buurjongens geprepareerde ijshockey-baan een prima plek om de eerste meters met de ijzers te maken. Die van mij gleden als een mes door de boter en ik was maar wat blij met mijn nieuwe aanwinsten. Kijk maar eens naar het overstappen!

Hoewel het even uitproberen was en het wel eens mislukte (hier was ik nèt te laat), lukte het me toch om een leuke foto van ons samen te maken, voordat we ons geluk op de Singelkade besloten te beproeven. Daar gleden we opnieuw samen over moeilijk en makkelijker begaanbaar ijs en kwamen tot onze grote verrassing ook mijn vader en moeder even kijken.
Eerst genoemde leek het zelfs niet eens koud te hebben ondanks zijn gladde hoofd en het leverde een leuk plaatje op van twee-generaties-Gans.

Uiteindelijk besloten we na een tijdje toch de kou te verruilen voor een warme huiskamer met iets lekkers voor bij de koffie en keken nog een keer achter ons naar het prachtige schouwspel dat zich aan de Singelkade in Middelharnis voltrok. Daarbij maakte ik ook nog even een leuke foto Leen en Anneke die toevallig passeerden!

Moeder en schoondochter op het ijs

Het was voor mijn moeder toch al zo'n 15 jaar geleden dat ze op de ijzers had gestaan, maar nu het zo vroor wilde ze het tóch nog eens proberen. Je weet tenslotte maar niet of het ooit nog kan zo met de opwarming van de aarde...

Daarom trok ze vanmiddag de stoute schoenen uit en verruilde ze voor een paar kunstschaatsen, terwijl mijn vader gespannen toekeek.
Janine stond als eerste op het ijs en na een tijdje ploeteren was ook ma klaar voor de start. Beiden vertrokken ze dan ook vol goede moed en vooral ma bleek onwennig en met knikkende knieën te vertrekken. Toch kwam ze op de terug weg een stuk beter "beslagen ten ijs" maar na twee rondjes hielden ze het beiden, vanwege de kou en zere voeten, toch voor gezien.

Als bonus een filmpje waarin beide schaatsers voorbij zoeven...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Op het nippertje, toch nog de ijzers ondergebonden

Wie had dat gedacht! Zo'n beetje vlak voordat het 2009 wordt, heb ik nog even de ijzers onder gebonden!

Addie was zo vriendelijk om z'n "ijshockey's" even uit te lenen en nadat ik tussen de middag even bij buurtgenoot Leen gegeten had besloot ik het gokje toch te wagen.
Het was ietwat onwennig maar toch ging het zo slecht nog niet. Ik denk dat het toch minstens al een jaar of 10 geleden is sinds de laatste keer dat ik over bevroren water ben gegleden.

We hebben een klein potje ijshockey gedaan, bij ons achter het huis in de havenkom, maar ik moest helaas al snel afhaken want de schaatsen waren toch nèt iets te klein voor mijn voeten.
Janine vond het ook tijd worden om de ijzers uit het vet te trekken, dus toen ze thuis kwam begaf zij zich ook nog even op glad ijs. Dat leverde overigens deze leuke foto van ons tweeën op.

Als bonus onderstaand filmpje waar ik (zij het wat onwennig) met hockeystick en al voorbij kom zoeven...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

De overeenkomst tussen ijs en een drumvel...

Het is een overeenkomst waar je waarschijnlijk alleen ten nadele me geconfronteerd kunt worden. Althans niet helemaal dan.

Vanmiddag reed ik namelijk even langs de muziekwinkel in Roosendaal om een zogenaamde Tension Watch van Tama te kopen. Een watte? Een spanningsmeter in het gewoon Nederlandsch om de velspanning van mijn trommels te meten en gelijkmatig af te stellen. Op die manier zou ik dan een mooi gestemd en gelijkmatig geluid uit alle trommels krijgen.
Nog voor het eten ging ik er mee aan de slag en ik dacht dat het een "kat-in't-bakkie-karweitje" zou zijn, maar dat had ik mooi mis! Ik was namelijk heel enthousiast aan de spanbouten van mijn snaredrum aan het draaien toen er iets begon te kraken. Nog voordat ik goed en wel in de gaten had wat er gebeurde sprong mijn ondervel (dat een stuk dunner is dan mijn slagvel) kapot onder de hoge druk die de spanrand nu op het vel uitoefende. En zo keek ik dus recht in mijn snaredrum. Dat wordt dus even niet drummen of morgen nog even voor het nieuwe jaar een nieuw ondervelltje zien te scoren...

Wat er ook kraakte (daar hebben we de overeenkomst) was het ijs! Vanmiddag stond ik al even met "buurjongen" Arno op het ijs achter ons huis om te kijken of het al "schaats-waardig" was, maar het kraakte zo hard dat we niet wisten hoe snel we weer op de kant moesten komen.
Vanavond daarentegen was het een drukte vanjewelste aan de Singelkade met een paar honderd mensen die al schaatsend en sleeënd, veel plezier maakten.

Ook "buurjongens" en gebroeders Leen en Arno waren van de partij, want zij hadden zich vanmiddag beiden een paar gloednieuwe ijzers kado gedaan. Ook een van Janine's collega's stond met haar dochtertje op de ijzers en hoewel Janine haar kunstschaatsen nog even in het vet liet staan stond ze toch gezellig mee te doen.

Zo zie je maar dat de meest uiteenlopende objecten, toch een overeenkomst kunnen hebben. Gelukkig bleef het bij het ijs alleen bij kraken en verdween er niemand in het koude water. Liever een gescheurd velletje, dan een nat en ijskoud pak...